Σαν λυπημένα δείχνουν  τα βουνά  και  τα  πουλιά θλιμμένα. Που πήγανε τα άλλα παιδιά  έφυγαν, βλέπω στο χιόνι πως δρόμους άνοιξαν  τα εκχιονιστικά   και λόφο από χώματα λίγο  πιο μακριά. Θα έφυγαν  και εμένα δεν με είδαν, είμαι χωμένος στα κλαδιά.

Το  φως   της  μέρας    σβήνει,  δίχως  να  ακούγεται  μιλιά.

Σιώπησαν τα κανόνια, ώρα για να ξεκουραστώ .

Ας απολαύσω τις φωνές των αγριμιών ,που ξεθάρρεψαν και ακούγονται δειλά-δειλά .

Η  νύχτα  παραδόξως μου φαίνεται  γλυκιά .

Ή τέλειωσε ο πόλεμος, ή συνεχίζεται  αλλού . Ότι και να συμβαίνει ,θα προσπαθήσω να απολαύσω  την ήρεμη τούτη βραδιά, δίχως να  βγάλω τσιμουδιά ,ώστε  να μην ταράξουν την ησυχία μου  ούτε φίλοι ,μα μήτε εχθροί.

Τα φύλλα θροίζουν  και σαν σημαιάκια  κουνιούνται ,λες και  κάποιον  να αποχαιρετούν.

Θεέ μου  κάνε το  θαύμα σου  η νύχτα τούτη ποτέ  μην ξημερώσει . Το χιόνι είναι απαλό ,σε λίγο   γλυκά  θα αποκοιμηθώ.  Άκουγε  παλαιότερες  φωνές  αξιωματικών  να λένε .

Ποτέ  να μην αποκοιμηθείτε  στο χιόνι,  ο  ύπνος στο χιόνι σε θάνατο οδηγεί.

Όμως τώρα νεκρική σιγή .

Ήταν η μόνη ευχή που έπιασε  του ξεχασμένου σε εκείνο το μέρος νεαρού  βαριά   τραυματισμένου πολεμιστή. Δεν  ξημέρωσε ποτέ.

Πολέμησε  για το τίποτα ,τίποτα  δεν του ανήκει  , ούτε καν μια   αποχαιρετιστήρια   τελετή   . Ποιος  φονιάς  θα πει στη μάνα του  πως η μοναδική  προσφορά  του ΄΄ήρωα’’ ,ήταν που έγινε τροφή για πεινασμένα  αρπαχτικά .

Και ήτανε   χρονών  ,μόλις δεκαεπτά.

Ποιος  υπαρκτός  θεός θα τα ανέχονταν αυτά.