“ Όταν συζητάμε στη Βουλή για φάρμακα, κρατώ πάντα στο νου έναν αριθμό: 500.000 ασθενείς με σπάνια νοσήματα, μεγάλο μέρος των οποίων είναι παιδιά. Γονείς που ψάχνουν στο διαδίκτυο θεραπείες που κυκλοφορούν σε άλλες χώρες αλλά όχι εδώ. Δεν έχουν την πολυτέλεια να περιμένουν τον επόμενο εκλογικό κύκλο, για να δούμε ποια κυβέρνηση θα βρει την καλύτερη λύση” τόνισε από το βήμα της Βουλής η Ασημίνα Σκόνδρα σε ομιλία της επί Ν/Σ του Υπουργείου Υγείας. Μεταξύ άλλων, ανέφερε:
Σε αυτή την αίθουσα πολλές φορές αναφερόμαστε σε αριθμούς, αναλύουμε άρθρα και τροπολογίες. Αλλά το νομοσχέδιο που συζητάμε, εκτός όλων αυτών, μιλά για κάτι πολύ πιο σημαντικό. Μιλά για τον ασθενή που περιμένει τη θεραπεία του. Για το παιδί με σπάνιο νόσημα, που ο γονιός του αγωνιά και ψάχνει για κατάλληλη αγωγή, ελπίδα και ίαση. Για τον ογκολογικό και αιματολογικό ασθενή που επείγεται για πρόσβαση σε ισχυρά φάρμακα και καινοτόμες θεραπείες. Που ακούει ότι κάπου στο εξωτερικό αυτά υπάρχουν και απελπίζεται, γιατί αυτά καθυστερούν να φτάσουν στη χώρα μας. Γι αυτούς τους ανθρώπους αυτά που νομοθετούμε σήμερα είναι ζήτημα ζωής και θανάτου. Μόνο και μόνο για αυτό το σημερινό νομοσχέδιο πρέπει να αξιολογηθεί με διαφορετικό μέτρο και να ψηφισθεί από όλες τις πτέρυγες.
Πέρα από αυτό όμως, προβλέπει και την ενίσχυση της αγοράς σε επάρκεια, διάθεση, διαφάνεια και αποζημίωση των φαρμάκων, και μάλιστα ακριβών φαρμάκων όπως και στον τρόπο κατανομής των αποθεμάτων φαρμάκων, όταν αυτά εισάγονται σε έκτακτες περιπτώσεις έλλειψης ή διακοπής της παραγωγής και κυκλοφορίας από τους κατόχος αδείας.
Ενισχύει επίσης την διοικητική, οργανωτική και επιχειρησιακή λειτουργία του ΕΟΠΥΥ και αξιοποιεί την τεχνητή νοημοσύνη και άλλα σύγχρονα τεχνολογικά εργαλεία, ώστε να ενισχυθεί ο τομέας της Υγείας.
Το νομοσχέδιο, όμως, αυτό περιλαμβάνει διατάξεις και για ένα άλλο ευαίσθητο ζήτημα, την προστασία των ανηλίκων. Καλύπτει κενά του θεσμικού πλαισίου σχετικά με προϊόντα κάναβης και καπνού. Θεωρώ ότι ειναι υποχρέωση και της Πολιτείας η θέσπιση αυστηρών κανόνων για τη χρήση ουσιών και πολύ σωστά με το παρόν αναπροσαρμόζεται το πλαίσιο διαθεσης αυτών στην ελληνική αγορά.
Η αντιπολίτευση ξόδεψε πολύ χρόνο στις επιτροπές για να αποδείξει ότι οι ρυθμίσεις αυτές γράφτηκαν κατά παραγγελία. Κατά παραγγελία της Αμερικανίδας Πρέσβειρας, είπε κάποιος. Κατά παραγγελία της φαρμακοβιομηχανίας, κάποιος άλλος. Για να κάνουμε ρουσφέτια σε επώνυμους, ισχυρίστηκε ο τρίτος. Υπενθυμίζω, όμως, απόφαση για τη δημιουργία Ταμείου Καινοτομίας ανακοινώθηκε από τον Πρωθυπουργό στη ΔΕΘ τον Σεπτέμβριο του 2025 — πριν καν φτάσει ο όποιος πρέσβης στην Αθήνα. Πριν ανακοινώσει ο πρόεδρος Τραμπ οτιδήποτε σχετικό με φάρμακα. Η μελέτη έγινε από ελληνικό Πανεπιστήμιο. Η διαβούλευση έγινε με φορείς ασθενών, με φαρμακοβιομηχανίες, με επιστημονικές εταιρείες. Η εντύπωση ότι το ελληνικό κράτος σχεδιάζει την φαρμακευτική του πολιτική, υπό καθοδήγηση από το εξωτερικό είναι, εκτός των άλλων, εθνικά υποτιμητική.
Ας μιλήσουμε όμως με στοιχεία. Η ελληνική φαρμακοβιομηχανία σήμερα δεν είναι στα αζήτητα, όπως ισχυρίζεται η αντιπολίτευση. Αντίθετα από το 2019 έχουν δημιουργηθεί τριάντα νέα εργοστάσια. Η εγχώρια παραγωγή καλύπτει σήμερα το 12% των φαρμάκων που καταναλώνονται στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Στην Τρίπολη λειτουργεί φαρμακευτικός κόμβος, που δεν υπήρχε το 2019 και που παράγει το 70% ενός κορυφαίου αντιβιοτικού για ολόκληρη την ευρωπαϊκή αγορά. Τα ελληνικά φάρμακα δεν παράγονται για να καλύψουν μόνο τους Έλληνες ασθενείς. Εξάγονται, στέκονται ανταγωνιστικά στην ευρωπαϊκή αγορά, προτιμώνται. Κι αυτό δεν είναι κάτι που το
χτίσαμε σε λίγους μήνες. Ήταν αποτέλεσμα συγκεκριμένης πολιτικής. Του επενδυτικού clawback που θεσπίσαμε, της μείωσης της γραφειοκρατίας για αδειοδοτήσεις, των κινήτρων για έρευνα και ανάπτυξη.
Το ΕΣΥ χωρίς καμία αμφιβολία σήμερα δε συγκρίνεται με αυτό που παραλάβαμε. Είναι πιο σύγχρονο, πιο δίκαιο, πιο αποτελεσματικό, σε όλα του τα πεδία και μόνο από μικροψυχία κάποιος δε θα το αναγνώριζε. Μόλις προχθές, υπεγράφη η μεγαλύτερη προκήρυξη μόνιμου, ιατρικού προσωπικού στην ιστορία του ΕΣΥ. 1.131 θέσεις μόνιμων γιατρών σε μία ημέρα. Δεν το λέμε για να χειροκροτηθούμε. Το λέμε γιατί, όταν ακούμε ότι η κυβέρνηση θέλει να διαλύσει το ΕΣΥ, έχουμε υποχρέωση να απαντήσουμε με αριθμούς και όχι με συνθήματα.
Το ερώτημα δεν είναι αν θέλουμε να δίνουμε στους ασθενείς πρόσβαση σε νέες θεραπείες. Αυτό δεν το αμφισβητεί κανείς. Το ερώτημα είναι πώς να το κάνεις γρήγορα, σωστά και βιώσιμα. Τώρα βγαίνουν πενήντα νέα εγκεκριμένα φάρμακα τον χρόνο από τον ΕΟΦ. Σε λίγα χρόνια θα είναι διακόσια. Αν πεις «τα παίρνουμε όλα σε ότι τιμή ζητάει η εταιρεία», ο προϋπολογισμός τριπλασιάζεται σε μια δεκαετία. Αν πεις «δεν μπαίνει κανένα νέο φάρμακο», αφήνεις ασθενείς χωρίς θεραπεία. Το Ταμείο Καινοτομίας είναι η τρίτη οδός: μπαίνεις στο σύστημα με συμφωνημένη τιμή και χαμηλότερο clawback, κι έτσι αυτό που υπόσχεσαι το πετυχαίνεις. Αν η θεραπεία αποδώσει στους ασθενείς, παραμένεις. Αν δεν αποδώσει, φεύγεις. Είναι μοντέλο που εφαρμόζουν η Ιταλία, η Γαλλία και το Βέλγιο. Δεν το εφηύρε κάποια ξένη πρεσβεία.
Θέλω επίσης να υπογραμμίσω μία ρύθμιση που δεν έχει προσεχθεί όσο θα έπρεπε, το άρθρο 32. Για πρώτη φορά δημιουργείται νομοθετικό πλαίσιο για παραγωγή ανοσοθεραπειών εντός ελληνικών νοσοκομείων. Μια ανοσοθεραπεία που σήμερα παράγεται από πολυεθνική κοστίζει 400.000 ευρώ. Παραγόμενη στο Παπανικολάου ή στο Ελπίδα μπορεί να κοστίζει στο ένα πέμπτο. Αυτό είναι δημόσιο σύστημα υγείας αλλά και εθνική φαρμακευτική πολιτική μαζί. Και με ικανοποίηση το βλέπω σε αυτό νομοσχέδιο.
Όταν συζητάμε στη Βουλή για φάρμακα, κρατώ πάντα στο νου έναν αριθμό: 500.000 ασθενείς με σπάνια νοσήματα, μεγάλο μέρος των οποίων είναι παιδιά. Γονείς που ψάχνουν στο διαδίκτυο θεραπείες που κυκλοφορούν σε άλλες χώρες αλλά όχι εδώ. Δεν έχουν την πολυτέλεια να περιμένουν τον επόμενο εκλογικό κύκλο, για να δούμε ποια κυβέρνηση θα βρει την καλύτερη λύση.
Χρειάζονται απαντήσεις τώρα. Απαντήσεις σοβαρές, χτισμένες σε ευρωπαϊκά πρότυπα, με βάση επιστημονική μελέτες. Και τις απαντήσεις τις περιμένουν από την κυβέρνηση Μητσοτάκη, που την εμπιστεύονται. Γιατί έχει αποδείξει εμπράκτως ότι με κέντρο πάντοτε τον ασθενή, η φαρμακευτική βιομηχανία και το δημόσιο σύστημα υγείας μπορούν να ανθίζουν ταυτόχρονα.