Ο πολιτισμός οδηγεί στο να θάβουν οι γονείς τα παιδιά. Aυτό είναι για τη ζωή τραγικό χαρακτηριστικό. Πέρα από το ότι χάνονται παιδιά οι γονείς οδηγούνται σε επίγεια κόλαση φρικτή και βλαστημούν που οι ίδιοι βρίσκονται ακόμη στη ζωή .
Η θρησκεία να απαλύνει τον πόνο αδυνατεί. Η ελεύθερη βούληση του των ανθρώπων και ότι ο θεός χάριν αυτής δεν επεμβαίνει στη ζωή των ανθρώπων, σημαίνει την ανυπαρξία του για τη ζωή. Στους ουρανούς βέβαια ….
Είναι πλέον καθημερινό γεγονός να πεθαίνουν παιδιά. Τα τροχαία και τα ναρκωτικά βρίσκονται στην κορυφή της πυραμίδας.
Με τα ναρκωτικά τα παιδιά φλερτάρουν με το θάνατο καθημερινά και τα πιο πολλά είναι ζωντανά νεκρά.
Το άγχος σκοτώνει και αυτό. Πολλά νέα παιδιά πεθαίνουν από καρδιά.
Θυμάμαι στα χρόνια μου τα νεανικά, ελάχιστοι στη πόλη ενήλικες είχαν πρόβλημα με την καρδιά και αυτοί ήταν γνωστοί Ο τάδε είναι καρδιακός.
Με αφορμή τελευταία σχετικά γεγονότα,
που έφυγαν παιδικών φίλων μου παιδιά και πόνεσα πιο πολύ για τους φίλους μου , από ότι για τα παιδιά, έφερα στο νου μου ένα ποίημα μου παλιό.
ΝΟΣΤΑΛΓΗΣΑ
Νοστάλγησα πολύ τα χρόνια τα παλιά,
τότε που νιώθαμε όλοι ίσοι κοινά τα ιδανικά.
Ζωή με ελπίδες ,με πίστη ,με ηθικές αξίες ,
με ιερούς σκοπούς ,σύμφωνα με τους
μεγαλιώδεις νόμους της φύσης ,τους τόσο
απλούς και από όλους νοητούς .
Νοστάλγησα πολύ τα χρόνια τα παλιά , χωρίς
αεροπλάνα ,κούρσες σαρκοβόρες , άλλες ανέσεις,
που καταλήγουν να οδηγούν σε συμφορές .
Τότε που ζούσα φτωχός σε υλικά αγαθά ,μα
πλούσιος στο πνεύμα ,ωσάν μικρός θεός .
Νοστάλγησα τα χρόνια τα παλιά τότε που οι
νεκροί δεν πέθαιναν ,όπως συμβαίνει σήμερα ,
που κάποιος σαν πεθαίνει ,πολλοί θεωρούν
πως χάνεται οριστικά και απομένουν από
εκείνον μονάχα κόκκαλα ξερά .