Χάνονται και τα χελιδόνια, άγνωστο το γιατί. Μάλλον φταίνε οι ψεκασμοί. Αναπολώ τις εποχές που χιλιάδες χελιδόνια πετούσαν, κελαηδούσαν και σκόρπιζαν χαρά.
Κάθε άνοιξη ένα χελιδόνι σπίτι μου ερχότανε για χρόνια συναπτά και η ψυχική μου ανάταση ήτανε μετά την βαρυχειμωνιά.
Γεννούσε και μεγάλωνε απογόνους στην ίδια
πάντοτε φωλιά και τα τσιρίγματα τους ,βάλσαμο
στην πονεμένη μου καρδιά.
Όμως φέτος δεν εφάνη ,πένθιμο η άνοιξη στεφάνι ,όλα ερεβώδη ,καταθλιπτικά.
Να με ξέχασε ,να μην ζει ,ή μήπως από τους πολέμους
αποπροσανατολίστηκε και έχει χαθεί .
Ίσως αδυνατούν ,ή φοβούνται για να ταξιδέψουν ,κατακλύστηκαν οι θάλασσες από πλοία πολεμικά και οι ουρανοί ,καίγονται από όπλα φονικά .
Το ικέτευα χειμώνες να μείνει μες΄του σπιτιού τη ζεστασιά ,
μα εκείνο μου απαντούσε πάντα κελαηδηστά .
Τη φύση μου μην την αλλάζεις ,παύει η ζωή νάναι γλυκιά
Μαύρη και θλιβερή για μένα η άνοιξη αυτή.
Μια μέρα που καθόμουνα θλιμμένος στην αυλή ,
ένα άλλο χελιδόνι πλησίασε και μου είπε με γλυκιά φωνή
Εδώ γεννήθηκα ,η μάνα μου δεν ζει πια και μου μήνυσε ετούτο να σου πω .
Δεν σε ξέχασε και πάντα θα σε θυμάται ψηλά στον ουρανό .
Μια αγαλλίαση ένιωσα στη καρδιά .
Να με είχε ξεχάσει θεωρούσα τραγικό .
Τον θάνατο τον δέχτηκα σαν της ζωής χαρακτηριστικό ,
όσο και αν είναι θλιβερό.
Βλάχος Κώστας