Για την καλλιτεχνική της διαδρομή, το θέατρο, την Τέχνη, τη ζωή αλλά και για τον επόμενο ρόλο-έκπληξη που ετοιμάζει μίλησε αποκλειστικά στο Ηχόραμα 100,8 η καταξιωμένη ηθοποιός Κοραλία Καράντη.
Με αφορμή τη βράβευσή της από το 41ο Πανελλήνιο Φεστιβάλ Ερασιτεχνικού Θεάτρου Καρδίτσας, η αγαπημένη ηθοποιός μίλησε στο Ηχόραμα 100,8 και στην εκπομπή «Μεσημεριανό Μαγκαζίνο» (καθημερινά 13:00-14:00) με τη Βάσω Μπαλαμπάνη και αναφέρθηκε σε πολλά και ενδιαφέροντα.
Πιο αναλυτικά, η συνέντευξη της Κοραλίας Καράντη στο Ηχόραμα 100,8 έχει ως εξής:
Ερώτηση: Καταρχήν, πως βιώνετε την εμπειρία του 41ου Πανελλήνιου Φεστιβάλ Ερασιτεχνικού Θεάτρου Καρδίτσας και πως περνάτε στην πόλη μας; Και μιας και μιλάμε για ερασιτεχνικό θέατρο, για ερασιτέχνες, για εραστές της Τέχνης, πόσο σημαντικό είναι, ιδίως στην εποχή που ζούμε, να κρατάμε αναμμένη τη φλόγα της δημιουργίας και να εκφραζόμαστε μέσα από την Τέχνη;
Απάντηση: Είμαι εντυπωσιασμένη από το πως είναι οργανωμένο το Φεστιβάλ και από το πως μας υποδέχτηκαν οι άνθρωποι, εσείς που είστε η καρδιά των Συλλόγων.
Είναι σπουδαίο έργο να μπορείς, επί τόσα χρόνια, 41 ένα για την ακρίβεια, κάθε χρόνο να καλείς ερασιτεχνικούς θιάσους από κάθε μέρος της Ελλάδας.
Είναι πολύτιμο έργο και εύχομαι να κρατήσει.
Είναι μια ευκαιρία μεγάλη για αλληλεπίδραση.
Μιλάμε για την ελληνική γλώσσα.
Το θέατρο ψυχαγωγεί, μορφώνει, καλλιεργεί, λυτρώνει και σε κάνει καλύτερο.
Γι ΄ αυτό και εύχομαι να συνεχίσετε για πάντα, στο διηνεκές.
Ερώτηση: Με μητέρα τη σπουδαία Αφροδίτη Γρηγοριάδου και νονά την Έλλη Λαμπέτη, πότε μπήκαν οι πρώτοι ΄΄σπόροι΄΄ για να ακολουθήσετε το δρόμο της υποκριτικής; Και γιατί, τελικά, δώσατε εξετάσεις κρυφά στη Σχολή;
Απάντηση: Δεν ξέρω πότε μπήκαν οι ΄΄ψίθυροι΄΄ στα αυτιά μου.
Σίγουρα, αυτό ήταν ένα κατεστημένο μέσα στην οικογένεια.
Ήταν μια κατάσταση ζωής.
Δύσκολα μπορώ να απαντήσω στην ερώτηση αν δεν μεγάλωνα σε αυτή την οικογένεια, αν θα έκανα πάλι αυτή την επιλογή.
Πιστεύω ναι. Επειδή, ακριβώς, όπως είπαμε και προηγουμένως, το θέατρο είναι κάτι πολύ ισχυρό και αν κάπως βρεθείς στην επιρροή του, ακολουθείς το δρόμο.
Παρόλα αυτά, επειδή οι γονείς μου δεν ήταν ηθοποιοί ΄΄γαλαζοαίματοι΄΄ της κοινότητας των ηθοποιών, ήταν άνθρωποι που αγωνιζόντουσαν και οι ίδιοι για την πορεία τους.
Και γνώριζαν απ ΄ έξω και ανακατωτά πόσο σκληρός δρόμος είναι να επιλέγεις αυτό το επάγγελμα και ήθελαν να με προστατεύσουν.
Εγώ, όμως, που είχα ήδη ΄΄προσβληθεί από τον ιό΄΄ το έκρυψα.
Και, ουσιαστικά, συνωμότησα με τον Μάριο Πλωρίτη στον οποίο χρωστάω πολλά.
Μου διάλεξε τα κομμάτια, μου διάλεξε και στη Σχολή.
Γιατί αυτή η Σχολή από την οποία ξεκίνησα ήταν πραγματικά, εκείνη την εποχή, η πρωτοπόρα Σχολή.
Και είχα την τρομερή τύχη να έχω καθηγητές δυο τεράστιους ανθρώπους του θεάτρου. Τον Λευτέρη Βογιατζή και τη Μάγια Λυμπεροπούλου.
Και έτσι έκανα ένα υπέροχο ξεκίνημα.
Ερώτηση: Έχετε ερμηνεύσει δύσκολους και απαιτητικούς ρόλους σε πολλές παραστάσεις, ενώ η τηλεοπτική σας πορεία εξελίχθηκε παράλληλα στην κρατική και την ιδιωτική τηλεόραση όπου ζήσατε πραγματικά πολύ μεγάλες στιγμές, σε υψηλού επιπέδου παραγωγές. Θα θέλατε να μοιραστείτε μαζί μας μια τέτοια στιγμή ή απλά τη σκέψη και το συναίσθημά σας για όλα αυτά;
Απάντηση: Η αλήθεια είναι ότι αυτές οι σειρές που γυρίστηκαν εκείνα τα χρόνια ήταν η χρυσή εποχή της ιδιωτικής τηλεόρασης και πριν μια υπέροχη εποχή της κρατικής τηλεόρασης, έχουν γίνει καταπληκτικά πράγματα.
Είναι μια εποχή που ανέδειξε πολύ σημαντικές προσωπικότητες σε κάθε τομέα.
Στο σενάριο, στη σκηνοθεσία, στην ενδυματολογία, στη σκηνογραφία, φωτιστές. Μια υπέροχη εποχή.
Και αυτό το καταλαβαίνεις όταν πάρεις απόσταση και κοιτάξεις προς τα πίσω.
Σήμερα τα πράγματα είναι πιο σκληρά, πιο ανταγωνιστικά.
Οι άνθρωποι πρέπει να δίνουν μάχη σκληρή για την επιβίωσή τους και δεν εννοώ μόνο την οικονομική.
Εννοώ για να επιπλεύσουν σε αυτή τη μάχη του ανταγωνισμού, σε αυτή την αρένα.
Κάποιες δουλειές είναι πολύ καλές αλλά και κάποιες δεν είναι.
Γιατί υπάρχει μια υπερπληθώρα προϊόντων τηλεοπτικών που ίσως να μην εξυπηρετεί και τόσο πολύ.
Να θολώνει λίγο τη γενική εικόνα.
Ερώτηση: Ερχόμαστε, σιγά-σιγά στο σήμερα. Μόλις ολοκληρώθηκαν οι παραστάσεις με τον Θεατρικό Οργανισμό Κύπρου με το ΄΄Έγκλημα στο Όριεντ Εξπρές΄΄. Πως τη βιώσατε αυτή τη συνεργασία; Και τι ακολουθεί καλλιτεχνικά;
Απάντηση: Ο Θεατρικός Οργανισμός Κύπρου είναι μια υπέροχη εστία θεάτρου που παράγει τρομερά σημαντικό έργο. Φοβερές προσωπικότητες έχουν ξεπαταχτεί και από εκεί.
Και είχα την τιμή να είμαι εκεί από τα τέλη Αυγούστου του ΄25 μέχρι τέλος του Ιανουαρίου του ΄ 26.
Ήταν μια πάρα πολύ ωραία παράσταση σε σκηνοθεσία του Τάκη Τζαμαργιά, με πολύ ωραίους συνεργάτες, η οποία είχε τρομερή απήχηση στον κόσμο.
Και επειδή τώρα δεν έχω ιδιαίτερες υποχρεώσεις προσωπικές (ο γιος μου έχει μεγαλώσει και έχω την ελευθερία μου) έχω μπει σε μια διαδικασία να ταξιδεύω χωρίς να έχω δεύτερη σκέψη. Μπαίνω σε αυτή τη λογική της περιπλάνησης.
Έτσι, λοιπόν, η επόμενη άμεση εργασία μου είναι στο ΔΗΠΕΘΕ Αγρινίου όπου εκεί θα παίξουμε σε ένα κατά παραγγελίαν έργο που αφορά στον Παναιτωλικό που είναι η ποδοσφαιρική ομάδα του Αγρινίου.
Εκεί, για πρώτη φορά στη ζωή μου, θα κάνω κάτι που δεν έχω ξανακάνει ποτέ, μια γυναίκα τελείως άλλων προδιαγραφών.
Μια γυναίκα που έχει υπάρξει εργάτρια στα καπνά και αυτή τη δεδομένη στιγμή είναι καθαρίστρια και έχει ένα γιο οπαδό.
Ερώτηση: Όπως έχετε δηλώσει, το επάγγελμα του ηθοποιού είναι πολύ ΄΄ασκητικό΄΄ και ζητάει απόλυτη αφοσίωση. Στη ζωή σας, στην καθημερινότητά σας, σε τι άλλο ή που αλλού επιλέγετε να διοχετεύετε την αφοσίωσή σας;
Απάντηση: Αλήθεια είναι ότι το έχω πει αυτό.
Δεν ξέρω αν έχω και τόσο δίκαιο.
Με την έννοια ότι, επί της ουσίας, ναι, έτσι είναι τα πράγματα.
Για να αποδίδεις και να κάνεις την έρευνα που χρειάζεται κάθε φορά ο κάθε ρόλος, πρέπει να είσαι ένα είδος ασκητή.
Και, επίσης, πρέπει να κρατάς όλα σου τα εκφραστικά μέσα εξασκημένα και προσαρμοσμένα κάθε φορά στην πραγματικότητα.
Όμως, η εποχή δεν ξέρω αν επιτρέπει τόσο πολύ αυτό τον ασκητικό δρόμο.
Εγώ, πλέον, δεν μου είναι εύκολο να το κάνω αλλά κατανοώ τα νέα παιδιά που μπαίνουν σε έναν αγώνα επιβίωσης και είναι ετοιμοπόλεμα σε αυτή τη μάχη με τα μίντια, με τα social, αυτή την παρουσία που πρέπει να έχει κανείς στη δημόσια ζωή με κάθε τρόπο.
Οπότε, αυτό δεν ξέρω πόσο ασκητικό μπορεί να είναι.
Ό,τι κάνω στη ζωή μου, έχει αυτού του είδους τον παρανομαστή.
Δεν μπορώ να κάνω τίποτα με ευκολία. Θέλω πάντα να ΄΄κάθομαι΄΄ στα πράγματα.
Να τα εξερευνώ, να τα ενστερνίζομαι, να τα αναλύω μέσα μου και να τα ξανασυνθέτω σε κάθε έκφανση της ζωής.
Στη σχέση με τους άλλους ανθρώπους, στο πως προσεγγίζω τα πάντα στη ζωή.
Ερώτηση: Αναφερθήκατε προηγουμένως στον Μάριο Πλωρίτη, που ήταν ο μεντοράς σας, και λέω να κλείσουμε κάπως έτσι. Ο Μάριος Πλωρίτης σας είχε συστήσει να διαβάσετε τα ΄΄Γράμματα σ ΄ ένα νέο ποιητή΄΄ του Ρίλκε. Αν εσείς, σήμερα, γράφατε ένα γράμμα στη νεαρή τότε και γεμάτη όνειρα Κοραλία, τι θα της λεγάτε; Για ποιο πράγμα θα ήσασταν περισσότερο υπερήφανη για εκείνη;
Απάντηση: Τρομερή ερώτηση!!!
Νομίζω ότι πραγματικά, ενώ είμαι αυστηρή με τον εαυτό μου, και κρίνω τα πάντα, νομίζω ότι πρέπει να το κάνει κανείς για να εξελίσσεται.
Ένα πράγμα που μπορώ να πιστώσω στον εαυτό μου είναι ότι, χωρίς να καταναλωθώ σε πράγματα τρέχοντα και αυτά που κανείς αναγκάζεται να κάνει για είναι συνεχώς στην επικαιρότητα, δεν το έκανα ποτέ αυτό στη ζωή μου.
Κατάφερα τελικά, με ένα μαγικό τρόπο, να μπορέσω να πορευτώ και να κάνω έναν πολύ μακρύ δρόμο για τον οποίο απορώ.
Δηλαδή, όταν κοιτάω πίσω, λέω ΄΄Κοίτα να δεις΄΄!!!.
Εννοώ ΄΄δεν ξεπουλήθηκες, έδωσες γη και ύδωρ΄΄. Κάτι κατάφερες.
Έκανες, αν μη τι άλλο, ένα μακρύ δρόμο.
Και ελπίζω να έχω και άλλον να κάνω.
Βάσω Μπαλαμπάνη