Είναι μόλις 31 χρόνων, Καρδιτσιώτης, ένας ιδιαίτερα δημιουργικός άνθρωπος που, μετά τις σπουδές του στην Κτηνιατρική, αποφάσισε να πάει στη Νέα Υόρκη για να κυνηγήσει το όνειρό του και σήμερα πια διαπρέπει στην υποκριτική και στη σκηνοθεσία θέτοντας τον πήχη των στόχων ολοένα και υψηλότερα.
Ο λόγιος για τον Μιχάλη Φαλιάγκα ο οποίος οραματίζεται να μεταφέρει το Αρχαίο Ελληνικό Θέατρο στην Αμερική, αναδεικνύοντας τον Αρχαίο Ελληνικό Πολιτισμό, να παίξει στην Επίδαυρο και γιατί όχι, να κατακτήσεις το Oscar!!!
Ο ταλαντούχος καλλιτέχνης αφηγείται αποκλειστικά στο Ηχόραμα 100,8 την πορεία του, μας μιλάει για το σήμερα αλλά και για το αύριο που είναι γεμάτο σχέδια και δημιουργικές ιδέες.
Ο Μιχάλης Φαλιάγκας ήταν καλεσμένος στην εκπομπή «Μεσημεριανό Μαγκαζίνο» (καθημερινά 13:00-14:00) με τη Βάσω Μπαλαμπάνη και, σε σύνδεση από τη Νέα Υόρκη, μας ανέφερε πολλά και ενδιαφέροντα.
Αναλυτικά, η γεμάτη μηνύματα και «φως» συνέντευξη του Μιχάλη Φαλιάγκα στο Ηχόραμα 100,8 και στη Βάσω Μπαλαμπάνη έχει ως εξής:
Ερώτηση: Μιχάλη, από την Καρδίτσα βρέθηκες στη Θεσσαλονίκη για να σπουδάσεις στην Κτηνιατρική Σχολή του Αριστοτελείου και από εκεί, μετά την αποφοίτησή σου, στην Αθήνα για να κυνηγήσεις το όνειρο της υποκριτικής. Πως ακριβώς ξεκίνησαν όλα; Πάμε να ξετυλίξουμε το νήμα της καλλιτεχνικής σου πορείας.
Απάντηση: Η αλήθεια είναι ότι ούτε εγώ ο ίδιος ξέρω πως ξεκίνησε το «μικρόβιο» της υποκριτικής και πότε ήρθε αυτή η μεγάλη αλλαγή.
Όντας στην Καρδίτσα, σε μια πόλη επαρχιακή η οποία δεν είχε τόσα γνωρίσματα και τόσα ερεθίσματα πάνω στο κομμάτι της υποκριτικής, δεν είχα την επαφή ώστε να καταλάβω τι είναι αυτό που πραγματικά μου αρέσει, ποιο είναι το κάλεσμά μου.
Οπότε, οι καλοί μου βαθμοί στη σχολείο και στη Σχολή μου έδωσαν την ευκαιρία να πιάσω στις Πανελλήνιες την Κτηνιατρική Σχολή Θεσσαλονίκης.
Αλλά, από εκεί και πέρα, όταν μετακινήθηκα στη Θεσσαλονίκη, ένιωσα ότι κάτι άλλαξε.
Η Θεσσαλονίκη με καθιέρωσε και με διαμόρφωσε σαν άνθρωπο και ως Μιχάλη, με έκανε αυτόν που είμαι τώρα.
Μια πόλη γεμάτη ερεθίσματα πολιτιστικά, αθλητικά, με νέο κόσμο.
Εκεί ξεκίνησα να ασχολούμαι με το θέατρο, άρχισα να διαβάζω πράγματα γι ΄ αυτό, εκεί πήρα μέρος σαν ηθοποιός στον «πρώτο επαγγελματικά ρόλο». Ήμουν ηθοποιός σε ένα escape room και ίσως εκεί ήταν που κατάλαβα ότι «εδώ κάτι υπάρχει».
Καθώς τελείωνα την Κτηνιατρική, μέσα μου ξεκινούσε ένας άλλος «ιός», ο «ιός» της υποκριτικής, και κάπου εκεί το 2018 ένιωσα και πήραν την απόφαση να ακολουθήσω την υποκριτική.
Όταν το ανακοίνωσα στους γονείς μου, το εξέλαβαν σαν αστείο. Δεν μπορούσαν να δεχτούν ότι θα έκανα μια τόσο μεγάλη αλλαγή.
Αλλά, από εκεί και πέρα, όλα φαινόντουσαν εύκολα.
Μέσα στη δυσκολία τους πάντα.
Ολοκλήρωσα την Κτηνιατρική, τελείωσα τη στρατιωτική μου θητεία, πήγα στην Αθήνα να δουλέψω σαν κτηνίατρος και, ταυτόχρονα, γράφτηκα σε μια Σχολή Υποκριτικής για να δω αν η υποκριτική είναι το πάθος μου πραγματικά ή απλά ήταν μια εφήμερη καψούρα.
Εν τέλει, αποδείχτηκε ότι ήταν το πάθος μου.
Ερώτηση: Στη συνέχεια, συνέχισες τις σπουδές σου στη Νέα Υόρκη όπου παραμένεις έως σήμερα διαπρέποντας και θέτοντας ολοένα και υψηλότερους στόχους. Εκτός από ηθοποιός, είσαι και σκηνοθέτης. Ενώ, παράλληλα, ασχολείσαι και με τη συγγραφή κινηματογραφικών, τηλεοπτικών και θεατρικών έργων. «Αποκάλυψέ» μας και αυτή την καλλιτεχνική σου πτυχή.
Απάντηση: Η υποκριτική είναι αυτό που αγαπάω, αυτό που με γεμίζει, αυτό που θα κάνω σε όλη την υπόλοιπη μου τη ζωή.
Το κομμάτι της συγγραφής και της σκηνοθεσίας γίνεται παράλληλα με αυτό.
Αλλά ναι, είναι πάρα πολύ ωραίο ένας ηθοποιός να μπορεί να σκηνοθετεί κιόλας και πόσο μάλλον να γράφει.
Μου αρέσει η συγγραφή. Μπορεί να την κάνει ο καθένας. Είναι απλά η αποτύπωση της φαντασίας και των σκέψεων μας σε ένα χαρτί.
Έχω γράψει μια ταινία μικρού μήκους και μια σειρά που, αυτή τη στιγμή, προσπαθούμε να την κάνουμε «πιλότο» για να δούμε που θα φθάσει.
Δεν έχω γράψει ακόμα κάποιο θεατρικό έργο.
Έχω κάποια πρόχειρα και θα ήθελα κάποια στιγμή στο μέλλον.
Αυτό είναι, επομένως, το κομμάτι το οποίο με ιντριγκάρει.
Όπως συνηθίζω να λέω, δεν υπάρχει καλύτερο πράγμα από το να δημιουργείς εσύ τις ευκαιρίες για τον εαυτό σου είτε σκηνοθετώντας ένα έργο που μπορεί να έχεις γράψει είτε να μπορείς να παίξεις μέσα σε αυτό είτε να κάνεις παραγωγή ενός έργου, οπότε δημιουργείς δουλειά για τον εαυτό σου.
Ερώτηση: Όνειρό σου είναι να κατακτήσεις το Oscar αλλά και να μεταφέρεις το Αρχαίο Ελληνικό Θέατρο στην Αμερική αναδεικνύοντας τον Αρχαίο Ελληνικό Πολιτισμό και, κυρίως, τον σύνδεσμο Ελλάδας-Αμερικής. Σωστά;
Απάντηση: Σωστά.
Δεν θέλω να ακουστεί υπεροπτικό το Oscar αλλά είναι κάτι το οποίο δεν κρύβω ότι η σκέψη πως μπορεί να είμαι ο πρώτος Έλληνας ηθοποιός σε Α ΄ Αντρικό Ρόλο είναι κάτι το οποίο με ιντριγκάρει.
Αλλά, ταυτόχρονα, αυτό το οποίο με ιντριγκάρει ίσως περισσότερο, είναι αυτό που είπες, να μεταφέρω τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό, την αρχαία ελληνική κουλτούρα μέχρι εδώ.
Υπάρχει ήδη και την αγαπάνε πάρα πολύ οι Αμερικάνοι αλλά δεν είναι τόσο διαδεδομένη, δεν υπάρχει μια σωστή αντιπροσώπευση ανθρώπων οι οποίοι μπορούν να γνωρίζουν σε βάθος τις αρχαίες ελληνικές κωμωδίες, τραγωδίες και να τις αποτυπώνουν κιόλας σωστά.
Πηγαίνω κάθε χρόνο στην Επίδαυρο τα καλοκαίρια, αλλά δεν έχω δει τίποτα παρόμοιο εδώ πέρα.
Είναι λίγο πιο musical, είναι λίγο πιο επηρεασμένη από τον τρόπο που γίνονται εδώ τα shows, στο Broadway.
Ερώτηση: Θα σε ενδιέφερε να κάνεις κάτι, κάποια στιγμή, στην Ελλάδα; Η Επίδαυρος, για παράδειγμα, θα σε ενδιέφερε;
Απάντηση: Λέω ότι ο στόχος μου είναι να πάρω ένα Oscar κάποια στιγμή και να παίξω στην Επίδαυρο.
Αλλά νομίζω ότι η συγκίνηση και το δέος θα είναι μεγαλύτερα όταν θα παίξω στην Επίδαυρο και όταν θα τελειώσει η παράσταση και θα ζήσω την ώρα της υπόκλισης από ότι όταν θα πάρω το Oscar.
Είμαι άρρηκτα συνδεδεμένος με την Ελλάδα.
Η Ελλάδα για μένα δεν είναι ένας τόπος που άφησα.
Η Ελλάδα είναι ένας τόπος που απλά «υπενοικίασα» για να πάω κάπου αλλού για να εξελιχθώ, να αναπτυχθώ και να γυρίσω πίσω και να είναι ακόμα καλύτερη.
Η Επίδαυρος είναι ο μεγαλύτερος μου στόχος.
Το να παίξω μια αρχαία ελληνική τραγωδία στην Επίδαυρο, ανάμεσα σε σπουδαίους ηθοποιούς, με ένα εξαιρετικό σκηνοθέτη, νομίζω πως θα είναι κάτι το οποίο θα με ολοκληρώσει σαν καλλιτέχνη.
Ερώτηση: Τελικά, πόσο εύκολο ήταν να πας στην άλλη πλευρά του πλανήτη και να κυνηγήσεις το όνειρό σου;
Απάντηση: Πολλοί μπορεί να νομίζουν ότι είναι κάτι το πάρα πολύ μεγάλο.
Δεν είναι κάτι πάρα πολύ μεγάλο.
Σαφώς, όλοι γνωρίζουμε τις δυσκολίες, να μπεις σε ένα αεροπλάνο, να πας σε μια πόλη άκρως δύσκολη και ακριβή και όλα αυτά αλλά δεν είναι δύσκολο.
Αν μπορούσαν να αλλάξω τον τρόπο σκέψης κάποιου, έστω και ενός νέου ανθρώπου, που ονειρεύεται να έρθει στη Νέα Υόρκη, να τη ζήσει, να δει, να εξελιχθεί, να δουλέψει εδώ, απλά προτείνω να το κάνουν.
Είναι απλά μια σκέψη.
Εφόσον κάποιος το αποφασίσει, απλά χρειάζεται το να το κάνει.
Πολλές φορές θέτουμε στόχους και όνειρα και αφήνουμε το μυαλό μας να μας σταματήσει με σκέψεις ότι «Πως εγώ; Πως θα επιβιώσω; Εγώ ανάμεσα σε τόσα εκατομμύρια άλλους;»
Όχι. Τα όνειρά μας θα πρέπει να τα πραγματοποιούμε, σε λογικά πάντα επίπεδα.
Διότι αν δεν το κάνουμε, οι πιθανότητες να πετύχουμε είναι μηδενικές.
Αλλά αν το προσπαθήσουμε, έχουμε έστω και κάποιες πιθανότητες.
Αν κάποιος που διαβάζει αυτή τη στη στιγμή τη συνέντευξη και θέλει να πάει στη Νέα Υόρκη, μπορεί να απευθυνθεί και σε μένα και όπου μπορώ, να βοηθήσω.
Η Νέα Υόρκη δεν είναι όπως ήταν πριν από 20 χρόνια. Είναι πολύ προσιτή.
Ερώτηση: Μιχάλη, τι θα έλεγες σήμερα στον 18χρονο τότε Μιχάλη;
Απάντηση: Ομολογώ ότι αυτή η ερώτηση μου προκάλεσε λίγο ανατριχίλα.
Διότι είμαι ένας άνθρωπος που δεν κοιτάω πίσω. Εφόσον πετυχαίνω έναν στόχο, πάω στον επόμενο.
Πολλές φορές πρέπει να κοιτάμε πίσω, από που ήρθαμε, οπότε τότε μου δίνεται η ευκαιρία να κοιτάξω από που ξεκίνησα και αυτό είναι πολύ σημαντικό για μένα.
Θα του έλεγα «Προχώρα! Μην ακούς κανέναν και μη φοβάσαι τίποτα. Όλα θα έρθουν όπως τα θέλεις!»
Η εμπειρία μου και η ζωή μου, μέχρι τώρα, στα 31 μου χρόνια, μου έδειξαν πως ό,τι έχω βάλει σαν στόχο, έχει βγει.
Και αυτό όχι γιατί είμαι κάποιος ιδιαίτερος άνθρωπος.
Απλά επειδή δεν σταμάτησα ποτέ να σηκώνομαι μετά από κάθε «σφαλιάρα».
Νομίζω ότι αυτό είναι το «κλειδί».
Η υπομονή και η επιμονή.
Ερώτηση: Τι άλλο οραματίζεσαι για το μέλλον και την προσωπική σου εξέλιξη;
Απάντηση: Έχω ξεκινήσει τη δική μου θεατρική εταιρεία εδώ, τη σκηνή Theater Company.
Επέλεξα ένα όνομα που θα είναι αρκετά ελληνικό.
Σκηνή και ως σκηνή όπου εκεί παίζονται τα έργα αλλά έχει τον ίδιο ήχο και με το σκοινί (αν και γράφεται διαφορετικά) που συνδέει τον άνθρωπο με τις Τέχνες και τον κρατάει άρρηκτα συνδεδεμένο.
Κάναμε τον Απρίλιο την πρώτη μας παραγωγή το η οποία πήγε πάρα πολύ καλά. Όσοι την είδαμε, την αγάπησαν.
Έγινε αποκλειστικά με δικά μας χρήματα.
Το επόμενο βήμα είναι μια αρχαία ελληνική κωμωδία.
Ένα project το οποίο θα πάρει σάρκα και οστά από το φθινόπωρο και ο σκοπός μας είναι να μεταφέρουμε, μέσω της σκηνής, όλη αυτή την αρχαία ελληνική κουλτούρα.
Ο Αμερικάνικος λαός αγαπάει να μπαίνει σε μια σκηνή και να βλέπει την αιτία που γίνονται τα πράγματα.
Γιατί ο χαρακτήρας και γιατί ο εκάστοτε ηθοποιός παθαίνει αυτά που παθαίνει και έρχεται η λύτρωση.
Ερώτηση: Τι θα ήθελες να απευθύνεις στους ακροατές μας ως επίλογο αυτή της συζήτησης;
Απάντηση: Αρχικά, ευχαριστώ πάρα πολύ για τη συνέντευξη και για την τιμή.
Θα πω απλά ότι το θέατρο είναι κάτι το οποίο υπήρχε, υπάρχει και θα υπάρχει για πάντα.
Και αυτό διότι όταν όλοι μας φοράμε μια «μάσκα» για να βγούμε έξω, στην καθημερινότητα, ακόμα και στις διαπροσωπικές μας σχέσεις, για να προστατευτούμε από όλους τους κινδύνους, στο θέατρο ο ηθοποιός καλείται να βγάλει αυτή τη μάσκα, να βγει στη σκηνή και να είναι «γυμνός», ευάλωτος, ούτως ώστε να μπορέσει να πάρει τα πράγματα που ο συγγραφέας του δίνει και να μπορέσει να μεταφέρει αυτό το μήνυμα που μπορεί να είναι γραμμένο πίσω στους αιώνες.
Επειδή ο άνθρωπος πάντα θα έχει αυτή την ανάγκη να ζήσει, να δει, να νιώσει (διότι βρισκόμαστε σε μια εποχή όπου όλα αυτά έχουν «μουδιάσει» πίσω από μια οθόνη), πάντα θα επιζητεί το θέατρο.
Και ποιος είναι ο απόλυτος τρόπος να ζήσει κάποιος μια απώλεια, μια χαρά, μια λύπη, μια γέννηση, μέσω κάποιου άλλου, μέσω ενός ηθοποιού, μέσω κάποιας ταινίας.
Γι ΄ αυτό και πιστεύω ότι το θέατρο δεν θα χαθεί ποτέ.
Και αυτή είναι η ομορφιά του θεάτρου.
Το να πας, να αφήσεις τον εαυτό σου ελεύθερο και να φύγεις με μια σκέψη, τι ήταν αυτό που έδωσε ο σκηνοθέτης, τι ήταν αυτό που έπαθε ο χαρακτήρας και πως εγώ μπορώ να πάρω ένα μάθημα από αυτό.
Βάσω Μπαλαμπάνη