Το μεγαλείο σου ζωή
Το μεγαλείο σου ζωή θωρώ, τα χνάρια τούτα σαν ακολουθώ.
Τα ζώα, τα φυτά, τους ποταμούς, τις θάλασσες, τις λίμνες, τους κάμπους, τα βουνά, με όλους τους νόμους που διέπουν όλα αυτά .
Ακούω πουλιά και τραγουδώ, ακούω αγρίμια στα δάση και ηρεμώ, όλα εναρμονισμένα με σκοπό, σκέπτομαι υλιστές ανθρώπους και ορρωδώ.
Νερά κρυστάλλινα στη ρεματιά κυλούν γοργά , μελωδικά. Οι πέτρες στο βυθό, γυάλινες, λαμπερές, παραποτάμια δείχνουν σμιλεμένες, καλλιτεχνικές .
Οι πέστροφες ροδίζουν σαν άνθη του βυθού, μαζί με τα άλλα έμβια ,η ψυχή του ποταμού.
Ποτάμια και ρυάκια είναι η ίδια η ζωή, φλέβες στο γήινο κορμί.
Οι άνεμοι τρέχουν και αυτοί, τη φύση αναζωογονούν, ζωή σκορπούν, σε όλα τα μήκη και τα πλάτη σύννεφα με ζωοδότρια βροχή μετακινούν .
Το μεγαλείο σου ζωή θωρώ, όλους της φύσης τους νόμους σαν ακολουθώ.
Τότε πορεύομαι σε δρόμους φωτεινούς, τότε χαράζω στη ζωή μου αγνούς σκοπούς.
Πατρικό σπίτι
Το σπίτι που γεννήθηκα με χρέη το φορτώνουν και μαύρες σκέψεις το μυαλό σαν φίδια περιζώνουν.
Εκεί όπου τις πρώτες λέξεις άρθρωσα, τα πρώτα βήματα έκανα ,τα πρώτα λόγια άκουσα ,που όμοια τους τόσο αληθινά ποτέ σε όλη τη ζωή μου δεν ξανάκουσα .
Εκεί όπου τις πρώτες αξίες μου ενσάρκωσα, για οικογένεια, πατρίδα, θρησκεία, εκεί όπου στα πρώτα μου όνειρα φανταζόμουνα όλη μου τη ζωή αγνή, τρόμο μου προκαλεί η σκέψη πως όλες οι αναμνήσεις θα χαθούν μες΄ τις βαθιές πληγές που στην καρδιά μου θα ανοιχτούν.
Τρόμο που προκαλεί η σκέψη πως τα παιδιά μου, το σπίτι τους και τα παιδικά τους δωμάτια ποτέ στο μέλλον δεν θα ξαναδούν.
Τρόμο ένιωθα παλαιότερα σαν άκουγα για τον πόνο όσων τα σπίτια τους έχασαν από πολέμους στις χαμένες μας πατρίδες και τώρα βλέπω το πατρικό μου να κρατήσω να στερεύουν οι ελπίδες.