Συνεχίζουμε την αναψηλάφηση πτυχών της ιστορίας που δεν γράφτηκαν δεν γράφονται και δεν λέγονται από την καθεστηκυία τάξη.
Β΄ΜΕΡΟΣ
Συνεχίζουμε με ένα ακόμη λόγο από τους πολλούς, που οι κρατούντες δεν θέλουν να γιορτάζεται η λήξη του πολέμου κατά των Γερμανών κατακτητών, παρά μόνο η έναρξη
-Δεν θέλουν να γιορτάζεται γιατί πρέπει να γίνεταιαναφορά στην εγκληματική δράση και την παροιμιώδη ατιμωρησία των συνεργατών των κατακτητών, των δωσίλογων.Στη χώρα μας, η λαϊκή απαίτηση για τιμωρία των προδοτών ήταν παλλαϊκή….Όμως αντί να τιμωρηθούν παραδειγματικά, αναβαπτίζονται στην κολυμπήθρα της εθνικοφροσύνης και του πατριωτισμού, ενσωματώνονται και αφομοιώνονται πλήρως από το πολιτικό σύστημα της δεξιάς και εισχωρούν βαθιά στις πτυχές του καθεστώτος πριν καν δικαστούν. «Οι δωσίλογοι που τιμωρήθηκαν στην Ελλάδα είναι οι λιγότεροι στον κόσμο».
Στις εφημερίδες της Τρίτης ανήμερα της 28ης Οκτώβρη, ο γράφων διάβασε με προσοχή όλα τα μηνύματα για την εθνική επέτειο των Καρδιτσιωτών «παραγόντων»: βουλευτών, αντιπεριφερειαρχών, δημάρχων, εκπροσώπων σχολικών μονάδων, ιδιωτών και σε κανένα μα απολύτως σε κανένα δεν υπάρχει ίχνος αναφοράς για όλους εκείνους που πολέμησαν τους Γερμανούς κατακτητές, δηλ. τους ΕΑΜίτες και ΕΛΑΣίτες, αλλά ούτε και για εκείνους που συνεργάστηκαν με τους κατακτητές, τους δωσίλογους. Η θλιβερή διαπίστωση είναι ότι όλοι οι παραπάνω παράγοντες ευθυγραμμίζονται με την ιστορική αντίληψη της καθεστηκυίας τάξης, που αναφέρεται σε μια ιστορία ακρωτηριασμένη, παραποιημένη, ευνουχισμένη, διαστρεβλωμένη. Παρακάμπτουν την αλήθεια γιατί καίει, είναι πικρή. Παρουσιάζουν μια ιστορία όπως τους συμφέρει και όχι όπως γράφτηκε.
Τέλη δεκαετίας 1940. Μπορεί ο πόλεμος να είχε τελειώσει, όμως, οι πληγές που άφησε πίσω του ήταν ακόμα ανοιχτές. Η αναζήτηση των προδοτών που συνεργάστηκαν με τους ναζί, στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες, ήταν προτεραιότητα. Στην Ελλάδα, η λαϊκή απαίτηση για τιμωρία των προδοτών ήταν παλλαϊκή….
Η κυβέρνηση Εθνικής Ενώτητας, στην οποία συμμετείχαν 6 υπουργοί του ΕΑΜ,μεταξύ των άλλωνυποσχέθηκε στο λαό πλήρη κάθαρση από τους δωσίλογους στη δημόσια διοίκηση, στο στράτευμα και αλλού.Η Γαλλία ήταν η χώρα που ξεκίνησε πρώτη αυτή τη διαδικασία. Να αναφέρουμε ότι μετά την αθέτηση των συμφωνηθέντων οι 6 υπουργοί παραιτήθηκαν από την Κυβέρνηση.
Εφημερίδα της εποχής έγραφε σχετικά:
- «Χθές ήτο μια ημέρα ντροπής για όλους τους Έλληνες για όλους ανεξαιρέτως, γιατί χθες με τη δίκη που άρχισε άνοιξε μια υπόνομος από τις πιο βρωμερές που έχουν αφήσει ποτέ την περί ηθικής δυσοσμία τους μέσα στην ατμόσφαιρα της Αθήνας. Ξαναζήσαμε τις χειρότερες ώρες της κατοχής, όχι της γερμανικής, μιλάμε για την ελληνική κατοχή»
ΦΥΛΛΟ ΤΗΣ 20ης ΦΛΕΒ. 1945 ΤΗΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΣ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΜΕΛΛΟΝ
Στην πολιτική δίκη των κυβερνήσεων των δωσίλογων (πρωθυπουργοί, υπουργοί, γ. γραμματείς κ.ά.) οι βασικοί δηλαδή κατηγορούμενοι καταδικάστηκαν σε θάνατο και ισόβια, αλλά κανείς δεν εκτελέστηκε, όπως συνέβη π.χ. στη Γαλλία, στην Τσεχοσλοβακία, στη Νορβηγία και αλλού”. …Σχεδόν σε όλους, επί κυβερνήσεως Πλαστήρα, το 1951, δόθηκε χάρη από το βασιλιά και αποφυλακίστηκαν.
«Οι δίκες και οι διώξεις των δωσίλογων έλαβαν τέλος κάπου στις αρχές της δεκαετίας του 1950, σε μια διαδικασία που ο ιστορικός ΝόρμπερτΦράι συνόψισε με το τρίπτυχο «αμνήστευση, επανενσωμάτωση, αποστιγματισμός»….
Η ΛΕΥΚΗ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑπου αναπτύσσεται μετά τη συμφωνία της Βάρκιζας (12 Φλεβάρη 1945), εγκαθίδρυσε ένα κλίμα φόβου που περιόρισε δραματικά την όποιας μορφής τιμωρία μπορούσε να επιβάλλει η δικαιοσύνη.
| Μέσα από εκτελέσεις, βασανισμούς, δημόσιους εξευτελισμούς και βιασμούς γυναικών, επιδιωκόταν η ποινικοποίηση της ΕΑΜικής αντίστασης και η αποκοπή των συμμετεχόντων σε αυτή από τον εθνικό κορμό, οι οποίοι αντιμετωπίζονταν όχι ως αντιστασιακοί αλλά ως κοινοί εγκληματίες, χειρότεροι και από τους κατακτητές.[14] [1]
Εκτιμήσεις απωλειών Λευκής τρομοκρατίας(Εθνική Αλληλεγγύη προς κεντρική επιτροπή ΕΑΜ, Μάιος 1946)[γ] [2] |
|
| Φόνοι | 1.289[δ] [3] |
| Τραυματισμοί | 6.671 |
| Συλλήψεις | 84.931 |
| Βασανισμοί | 31.632 |
| Φυλακίσεις | 8.624 |
| Λεηλασίες/ Καταστροφές περιουσιών | 18.767 |
| Καταστροφέςγραφείων | 677 |
| Απόπειρεςδολοφονίας | 509 |
| Βιασμοί | 165 |
Ωστόσο οι κάθε λογής συνεργάτες των ναζί, όπωςδωσίλογοι, ταγματασφαλίτες, μπουραντάδες κ.ά., αντιμετωπίστηκαν με σκανδαλώδη επιείκεια από τα Ειδικά Δικαστήρια, που έφτασαν στο σημείο να τους αθωώνουν στερεοτυπικά «δια λόγους βλακείας», «λόγω του νεαρού της ηλικίας τους» κ.ά.παρόμοια…
Ο Μ. Χαραλαμπίδης στο βιβλίο του ΟΙ ΔΩΣΙΛΟΓΟΙ γράφει:
—Στην Ελλάδα, αν και έχουν περάσει 80 ολόκληρα χρόνια από το τέλος της κατοχής, το μέγα και κολάσιμο ζήτημα της συνεργασίας με τον κατακτητή εξακολουθεί να αποτελεί θέμα-ταμπού. Αυτό είναι αποτέλεσμα της πολιτικής λήθης που ακολούθησαν όλες οι μεταπολεμικές κυβερνήσεις, στην προσπάθειά τους να διαχειριστούν τις πολιτικές συνέπειες του πρωτόγνωρου, σε ένταση και έκταση, συλλογικού τραύματος που προκάλεσε στην ελληνική κοινωνία η συνεργασία. Η συνεργασία με τον κατακτητή υπήρξε η αφετηρία του νέου διχασμού, η οποία, με τη συμβολή και άλλων παραγόντων, οδήγησε στις εμφύλιες συγκρούσεις της κατοχής, των Δεκεμβριανών και τελικά στον εμφύλιο πόλεμο της δεκαετίας του 1940.
Στο αυριανό φύλλο, στο Γ΄ και τελευταίο μέρος, συνεχίζουμε με πληροφορίες από το βιβλίο του Μ. Χαραλαμπίδη