Tag Archive | "Ρογγανάκι"

Tags: , ,

Λία Ρογγανάκη: Μαύρο σκοτάδι στον δρόμο για τον οικισμό του ΟΑΕΔ

Posted on 11 Δεκεμβρίου 2017 by admin

Προσπαθώ να είμαι ενεργός πολίτης όχι κατ επίφαση άλλα κατ ουσία. Χαρακτηριστικό ενός ενεργού  πολίτη είναι να  επιδιώκει τη δημόσια έκφραση και να  διεκδικεί τόσο τα δικαιώματα του, όσο και τη δημιουργία υποδομών στη γειτονιά του και στη πόλη του. Να πως μερικές φορές η ίδια η καθημερινότητα  σε αναγκάζει να προβληματιστείς και να δράσεις.

Χθες το απόγευμα πηγαίνοντας στη Μητρόπολη αφού  πέρασα το νοσοκομείο και μέχρι να φτάσω στα φανάρια που βρίσκονται στο ύψος του οικισμού του ΟΑΕΔ  αιφνιδιάστηκα βλέποντας  παιδιά να περπατούν στην άκρη στο οδόστρωμα. Κάποια από τα  παιδάκια (τα οποία  πιθανό να γυρνούσαν  από τα φροντιστήρια)  ήταν  με ποδήλατα και κάποια πεζά ,όλα όμως κινούνταν στην άκρη του δρόμου. Έτσι παρατήρησα πως δεν  υπήρχε ποδηλατοδρόμος και το κυριότερο δεν υπήρχε πεζοδρόμιο.

Λίγο πιο μπροστά ήταν  και μια μητέρα με ένα καροτσάκι που πάσχιζε να πάει όσο πιο άκρη στον δρόμο μπορούσε. Ο συνδυασμός όμως που «σκοτώνει» και με οδήγησε να γράψω το κείμενο αυτό  ήταν με τη παντελή έλλειψη ηλεκτροφωτισμού στο δρόμο. Από ότι είδα, συμπέρανα πως   οι συμπολίτες μας και οικιστές των νέων αξιόλογων κατοικιών  του ΟΑΕΔ όταν θέλουν να γυρίσουν σπίτι τους είναι αναγκασμένοι να διανύσουν 200 μέτρα μέσα στα σκοτάδια  πάνω στην άσφαλτο. προσπαθώντας να περπατούν όσο πιο άκρη γίνεται για να τους αποφύγουν οι οδηγοί των οχημάτων οι όποιοι παρεμπιπτόντως όχι μόνο δεν τους βλέπουν λόγο της έλλειψης φωτισμού αλλά αιφνιδιάζονται και από την ύπαρξη πεζών πανό στη δεξιά πλευρά του οδοστρώματος .

Μέσα στα σκοτάδια και χωρίς να είναι αναμενόμενο να περπατούν  πεζοί στην άκρη του δρόμου δεν κατάλαβα έγκαιρα την ύπαρξη των παιδιών και αιφνιδιάστηκα. Το ίδιο πιστεύω θα συμβεί εάν δεν συνέβη ήδη σε πολλούς οδηγούς. Αυτή η τριπλέτα των γεγονότων ελλιπής ηλεκτροφωτισμός-πεζοί στο δρόμο-αιφνιδιασμός οδηγών  εγκυμονεί μεγάλο κίνδυνο πρόκλησης ατυχημάτων. Τεχνικές γνώσεις  δεν έχω αλλά θεωρώ πως χρειάζεται  άμεσα  πεζοδρόμηση στην περιοχή αυτή ,ηλεκτροφωτισμός αλλά και ποδηλατόδρομος έτσι ώστε να αποδοθεί στους οικιστές ασφαλής χώρος για να μετακινούνται. Ο  Ιπποκράτης θεωρούσε ότι το περπάτημα είναι «το καλύτερο φάρμακο που μπορεί να έχει ο άνθρωπος». Το  περπάτημα αναγνωρίζεται όλο και περισσότερο , ειδικά στις μεγάλες πόλεις  ως η πλέον σημαντική παράμετρος μείωσης της θνησιμότητας. Ωστόσο στον οικισμό του ΟΑΕΔ αγωνίζεται να υπάρξει  σ΄ένα εχθρικό και επικίνδυνο περιβάλλον  που μπορεί να αποβεί επικίνδυνο και να βλάψει σοβαρά τη σωματική υγεία των συμπολιτών μας . Ας ενεργοποιηθούν  λοιπόν οι υπεύθυνοι(αν δεν το έχουν ήδη κάνει) ώστε να μπει ένα λιθαράκι στην βελτίωση της ποιότητας της ζωής των πολιτών σε αυτή την δύσκολη εποχή που διανύουμε και ας ευχηθούμε ότι θα σταματήσουν να υπάρχουν δρόμοι στο σκοτάδι στην πόλη μας, στην κοινωνία ,στην ζωή μας .

Λία Ρογγανάκη

Γενικός-Οικογενειακός Ιατρός

Επιμελήτρια ΚΥ Μουζακίου

 

 

Comments (0)

Tags: , ,

Μπορεί να αιτιολογείται, ποτέ δεν δικαιολογείται – Της Λίας Ρογγανάκη

Posted on 15 Νοεμβρίου 2017 by admin

Τα φώτα χαμηλώνουν ,η προβολή ξεκινάει. Μια ταινία που αναβιώνει την περιπέτεια αυτοδικίας  αλά Τσάρλς Mπρόνσον ,ένας πατέρας που σκοτώνει όλους όσους ενεπλάκησαν  στην απαγωγή της κόρης του, μια παραγωγή που έγινε επιτυχία αφού  το σενάριο  «παίρνω το νόμο στα χέρια μου»  γνωρίζει μεγάλη επιτυχία. Ένα σενάριο που  στη ζωή παράγει τραγωδίες, αλλά στη μεγάλη οθόνη αντι-ήρωες που μας μένουν αξέχαστοι. H ζωή δεν είναι ταινία που στο τέλος χειροκροτάς και το έργο τελειώνει. Όπως δεν μπορείς  να κάνεις πρόβα για το πώς θα  ‘’παίξεις¨ την ζωή σου έτσι δεν μπορείς  και να σβήσεις  τον θάνατο με τους τίτλους τέλους.

Τον τελευταίο όμως καιρό όλο και περισσότερα περιστατικά προσπαθούν να μας πείσουν πως η αυτοδικία δικαιώνεται από τα αισθήματα αδικίας που νιώθουν οι πολίτες και από την πεποίθηση πως το κράτος δεν τους προστατεύει. Πολίτες που εκτελούν χρέη αστυνομικού ,πολίτες που δικάζουν, καταδικάζουν και επιβάλλουν  ποινές ,πολίτες που αποφασίζουν να αφαιρέσουν τη ζωή κάποιου σε νόμιμη άμυνα(άραγε που ακριβώς βρίσκονται τα όρια της;) και κάπου πιο εκεί βρίσκονται αυτοί που χειροκροτούν καθώς βλέπουν να αυξάνονται τα θύματα που μετατρέπονται σε θύτες. Παράλληλα  επικρατεί  το ιδεολόγημα ότι ο καθένας μόνος του ή με μια ομάδα στην οποία εντάσσεται μπορεί να ορίζει και να διεκδικεί το δίκιο του και τελικά να το επιβάλει στους λοιπούς πολίτες ως  ¨κανόνα¨.

Οι  κανόνες  είναι  πρότυπα συμπεριφοράς και δράσης, που μια κοινωνία θεωρεί απαραίτητα να υπάρχουν για να κυλάει ομαλά η κοινωνική ζωή. Το ότι υπάρχει και τηρείται ένας κανόνας σημαίνει ότι τα περισσότερα μέλη της κοινωνίας έχουν συμφωνήσει ή έστω σιωπηλά έχουν αποδεχθεί πως είναι απαραίτητος. Όταν διαφωνώ με κάποιον, συζητάω για να βρούμε μια λύση, δεν παίζω ξύλο μαζί του! Η ιδιωτική εκδίκηση αποτελεί κοινωνικό εθισμό σε έναν τρόπο συμπεριφοράς που ακυρώνει την ορθολογική και κριτική σκέψη σχετικά με την επιλογή δράσης(Pierre Bourdieu).  Τέτοιες συμπεριφορές στην καθομιλουμένη αναφέρονται ως «αυτοδικία» η οποία παρουσιάζεται είτε  ως έκρηξη  θυμού είτε ως πεποίθηση του θύτη  πως  μέσω της πράξης του εφαρμόζει το δίκαιο για το σύνολο των πολιτών. Το αποτέλεσμα είναι να εκδηλώνονται  τα γνωστά φαινόμενα βίαιων επιθέσεων κατά πολιτικών, μεταξύ πολιτών προς υπεράσπιση της τιμής και της αξιοπρέπειας (βεντέτα) ή ακόμα και μεταξύ οπαδών.

Το δίκαιο οφείλει να έχει ορθολογική βάση και όχι συναισθηματική αλλιώς παλινδρομούμε σε ένα τρόπο απονομής δικαιοσύνης όπως τότε που οι νόμοι είχαν θρησκευτική υπόσταση(Παλαιά Διαθήκη). Η χρήση βίας από πολίτες  ή ομάδες με σκοπό την «δικαίωση» οδηγεί στην υποτίμηση της ίδιας της ανθρώπινης ύπαρξης. Σε μια οργανωμένη κοινωνία δεν δικάζεις με σφαίρες ,ούτε αφαιρείς από τον δράστη το δικαίωμα της υπεράσπισης. Τελικά ποιος είναι αυτός που ορίζει τα όρια και τον βαθμό αγανάκτησης που όταν υπάρχουν δικαιολογούν την αυτοδικία;

Όλοι θα συμφωνήσουμε πως το κράτος δικαίου δεν κάνει σωστά την δουλειά του όπως ορίζεται από το σύνταγμα και αυτό δημιουργεί ένα διάχυτο αίσθημα αδικίας. Η αδυναμία του συστήματος να απονέμει δικαιοσύνη (αρνησηδικία, ατιμωρησία) προκαλεί ανασφάλεια στους πολίτες. Επιπλέον η απογοήτευση  από τους φορείς (πχ αστυνομία)   τον κάνει να νιώθει απροστάτευτος .Αθροιστικά  όλα αυτά  μετουσιώνονται σε οργή γίνονται επιθετικότητα και ο πολίτης οδηγείται  να λύσει βίαια το πρόβλημα μόνος .

Κλείστε τα μάτια και μεταφερθείτε σε μια  τέτοια κοινωνία ανομίας που θα επιβάλλεται το δίκαιο της φυσικής δύναμης, σε ένα περιβάλλον αυθαιρεσίας που μπερδεύονται θύτες και θύματα, στην αναβίωση πρωτόγονων συμπεριφορών με διεκδίκηση του δίκιου μέσω των ροπάλων μας. Ποιός θα ήθελε να ζει σε ένα τέτοιο περιβάλλον? Ας μην γελιόμαστε πάντως, υπάρχει και προσωπική ευθύνη, καθώς στο σημείο αυτό μας οδήγησε και η ανοχή μας σε άλλες μορφές βίας (όπως λεκτική), στις απειλές και στην αγένεια που φτάνει στα όρια της δυσφήμησης.

Αδιαμφισβήτητα η πολιτική ηγεσία έχει μεγαλύτερη ευθύνη από τους απλούς πολίτες. Αν το κράτος έκανε σωστά τη δουλειά του, τότε ο πολίτης δεν θα ένιωθε χαμένος μέσα στον φόβο την ανασφάλεια και την αδικία. Εμείς (οι πολίτες) πρέπει να ξεπεράσουμε την ατολμία μας ,να απαιτήσουμε το αυτονόητο ,ένα κράτος δικαίου που θα ξαγρυπνά και δεν θα κοιμάται και όχι να πάρουμε τα όπλα στα χέρια, έτοιμοι για μάχη. Το Κράτος πρέπει επιτέλους να εγγυηθεί την προσωπική ασφάλεια των μελών του και να προασπιστεί την κοινωνική ειρήνη. Σίγουρα δεν μας αξίζει μια τέτοια κοινωνία, όμως θα αλλάξει  μόνο όταν βρεθεί πολιτική ηγεσία να δει την αλήθεια και να  μην πιστεύει  ότι «ο Έλληνας πολίτης ζει σε πιο ήσυχο περιβάλλον παρά ποτέ» .

Η αυτοδικία είναι επικίνδυνη αφού είναι αποτέλεσμα  εσωτερικής ορμής που δεν επιτρέπει τον υπολογισμό ούτε των πράξεων, ούτε των συνεπειών τους ,  και αν και μπορεί ενίοτε να αιτιολογείται, ποτέ δεν δικαιολογείται.

 

 

Λία Ρογγανάκη

ΓΕΝΙΚΟΣ-ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΟΣ ΙΑΤΡΟΣ

Επιμ.ΚΥ Μουζακίου-ΠΙ Μητρόπολης

Comments (0)

Tags: , ,

Κυρίες και κύριοι καληνύχτα σας – Της Λίας Ρογγανάκη

Posted on 01 Νοεμβρίου 2017 by admin

Καλησπέρα κυρίες και κύριοι, είναι οι ειδήσεις στις 8……. Και κάπως έτσι η τρέχουσα επικαιρότητα και τα τελευταία γεγονότα αρχίζουν να ξεδιπλώνονται μπροστά μας. Δημοσιογράφοι κοπιάζουν να μας ενημερώσουν για όλα όσα συμβαίνουν, για όλες τις ουσιαστικές ειδήσεις από την Ελλάδα χωρίς να περνάει από το μυαλό τους πως εδώ και καιρό τα ‘’νέα’’ τους είναι ‘’παλιά’’, επαναλαμβάνονται στο ίδιο βίαιο μοτίβο που πλέον το συνηθίσαμε. Η απόπειρα κατά του Λουκά Παπαδήμου, η δολοφονία γνωστού δικηγόρου στο κέντρο της Αθήνας , ο ξυλοδαρμός ενός φοιτητή με αναπηρία στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών,οι ληστές με τα σίδερα,οι  προπηλακισμοί πρυτάνεων και προέδρων τμημάτων των πανεπιστημίων, μια ομάδα τριάντα ατόμων, που ξυλοκόπησαν και τραυμάτισαν επτά άτομα, τρεις εκ των οποίων ήταν Ευέλπιδες ,οι Αντιεξουσιαστές που επιτέθηκαν με σφυριά σε κρεοπωλείο στα Εξάρχεια και απειλούν να σαπίσουν στο ξύλο κυνηγούς και σφαγείς…… «ιστορίες»  καταστροφής κρατικής ή ιδιωτικής περιουσίας στα Εξάρχεια ή μετά από διαδηλώσεις και άλλα τόσα που συνθέτουν την καθημερινή πραγματικότητα μας.

Εκ των πραγμάτων η Ελλάδα  βρίσκεται σε καθεστώς ανομίας, που διακυμαίνεται από τις περιπτώσεις μεγάλης διαφθοράς ως τις  μικρότερες καθημερινές πρακτικές, όπως η φοροδιαφυγή, το παράνομο παρκάρισμα ή το κάπνισμα σε  κλειστούς χώρους  και καταλήγει στο τραγικό φαινόμενο της εποχής μας την άσκηση βίας.Ως ανομία ορίζεται  η έλλειψη νόμων ή η κατάσταση κατά την οποία οι νόμοι δεν εφαρμόζονται. Η ανομία συνεπώς, αναφέρεται σε αποδόμηση των κοινωνικών  κανόνων και σε μια κατάσταση όπου οι δραστηριότητες των μελών της κοινωνίας δεν ελέγχονται  από τα αξιολογικά πρότυπα. Στην Ελλάδα πάντως νόμοι υπάρχουν (άλλο εάν είναι δεκτικοί βελτίωσης) άρα η ανομία  οφείλεται  στη πλημμελή εφαρμογή των νόμων αυτών σε συνδυασμό με την ατιμωρησία και την απουσία κυρώσεων. Έτσι  τα άτομα δεν μπορούν να βρουν τη θέση τους στην κοινωνία, γιατί λείπουν οι σαφείς κανόνες και τελικά προάγεται η βία.

Κατά γενική ομολογία Δημοκρατία σημαίνει να μπορώ να κάνω αυτό που θέλω, τηρώντας τους κανόνες και τους νόμους που υπάρχουν, για να μπορούν και οι άλλοι να κάνουν αυτό που θέλουν.Οι συμπολίτες μας, είναι τα όρια, που οφείλουμε να σεβαστούμε. Οι νόμοι υπάρχουν για να διασφαλίζουν τα δικαιώματα των πολιτών και οι απαγορεύσεις τους υπάρχουν για να μπορούν  να εξασφαλιστούν αυτά τα δικαιώματα. Κανένας πολίτης, καμία οργάνωση πολιτών, δεν έχει δικαίωμα, για κανένα λόγο, να επιβάλει αποφάσεις ή να ασκεί βία εναντίον οποιουδήποτε περιορίζοντας την ελευθερία του. Η ανασφάλεια και το αίσθημα αδικίας που προκαλούνται από την εκτός ορίων συμπεριφορά  ομάδων, από  την ανομία  και από το επιχείρημα ότι η καταπάτηση ή καταστροφή δημόσιας ή ιδιωτικής περιουσίας είναι πράξεις αντίστασης και δικαίωμα στην επανάσταση, δημιουργούν αίσθημα ανελευθερίας.

Σε κάθε περίπτωση ο πολίτης που σέβεται τις βασικές αρχές του ανθρωπισμού, της ελευθερίας και των δικαιωμάτων θα πρέπει να καταδικάζει τη βία και να την απορρίπτει χωρίς ενδοιασμούς και  κανένα είδος δικαιολογίας. Δυστυχώς όμως υπάρχουν πολίτες που συμπαθούν και υπερασπίζονται ή έστω ανέχονται το είδος  βίας που δεν τους ενοχλεί ή είναι συμβατή με τις ιδεοληψίες τους  και δυστυχέστερα υπάρχουν και αυτοί που αποδέχονται  και εκθειάζουν τη βία ,που χαίρονται και ικανοποιούνται με την ανομία.

Εν πάση περίπτωση σε όλα αυτά ο μεγάλος απών είναι το κράτος δικαίου .Η ασφάλεια των πολιτών  είναι κοινωνικό αγαθό και εμείς δεν έχουμε ούτε ασφάλεια ούτε δημόσια τάξη. Η ανοχή του κράτους προάγει την χειρότερη μορφή βίας  καθώς αποτελεί τόσο τον προθάλαμο όσο και τον συντηρητή της βίας. Την απουσία αυτή του κράτους από την περιοχή των Εξαρχείων εκμεταλλεύονται οι αντιεξουσιαστικές ομάδες οι οποίες φαίνεται να έχουν πάρει τον νόμο στα χέρια τους. Το γενικευμένο κλίμα ατιμωρησίας και η ανυπαρξία κυρώσεων οδηγεί στην χρονιότητα του προβλήματος. Οι ανακοινώσεις καταδίκης για τις επιθέσεις  των γνωστών-άγνωστων δεν οδηγεί στην πάταξη της εγκληματικότητας ούτε στην αποθάρρυνση τους και στην αποκατάσταση της δημόσιας τάξης (άλλωστε  μια κυβέρνηση κρίνεται πρωτίστως για το έργο της και όχι για τις ανακοινώσεις της).  Από τη στιγμή που ο νόμος αρχίσει να επιβάλλεται με συστηματικό τρόπο, οι άνθρωποι θα ξαναμάθουν να τηρούν τους κανόνες ,το μόνο που φαίνεται να λείπει είναι η απόφαση της πολιτικής ηγεσίας. Κυρίες και κύριοι καληνύχτα σας…..

 

 

Λία Ρογγανάκη

ΓΕΝΙΚΟΣ-ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΟΣ ΙΑΤΡΟΣ

Επιμ.ΚΥ Μουζακίου-ΠΙ Μητρόπολης

Comments (0)

Tags: , ,

Ισότητας …. το αφήγημα – Της Λίας Ρογγανάκη

Posted on 13 Οκτωβρίου 2017 by admin

Τέλος  της σχολικής χρονιάς και με συγκίνηση  παρατηρώ  τους μαθητές μου να παίρνουν τα απολυτήρια τους.Καθένας  τους είναι μοναδικός και ξεχωριστός  όπως οι στόχοι και ο αγώνας τους να φτάσουν ως εδώ. Η Χριστίνα ψιλόλιγνη και όπως πάντα καλοντυμένη . Είχε ιδέες, προβληματισμούς και ήταν  συγκροτημένη και ικανή.Θέλει  να γίνει μοριακή βιολόγος και να ασχοληθεί με την έρευνα ,οι γονείς της και οι δύο δάσκαλοι, στηρίζουν την επιλογή της. Η Αντιγόνη πιο κοντή και με περ/ρα κιλά. ∆εν ενδιαφερόταν  για τα θέµατα που συζητούσαμε, η προσοχή της αποσπόταν εύκολα και η βαθμολογία των εργασιών της δεν ήταν ικανοποιητική,δεν θέλει να σπουδάσει ,δεν της αρέσει το διάβασμα. Ο πατέρας της εστιάτορας  και η μητέρα της μαγείρισσα έχουν όνειρο να την παντρέψουν και να αναλάβει το εστιατόριο.

Η ευκαιρία της δωρεάν δημόσιας εκπαίδευσης δόθηκε και στις δύο.Η αντίφαση ανάμεσα στην ισότητα των ευκαιριών και στην ανισότητα των αποτελεσμάτων οφείλεται στο  ότι  για διάφορους λόγους αξιοποίησαν τις ευκαιρίες διαφορετικά και η ανισότητα έγινε πιο έντονη.Εξάλλου η ισότητα δεν είναι εμφανής πουθενά στη φύση.Η φύση είναι άδικη και φονική για τους αδύναμους. Στην προσπάθεια  να ξεφύγει από αυτή ο άνθρωπος δημιούργησε  την κοινωνία ,επιταγή της οποίας πέραν της ελευθερίας ήταν και η ισότητα.Σε μια κοινωνία ελεύθερη όμως ο καθένας πρέπει να είναι ελεύθερος να διαμορφώνει τη ζωή του σύμφωνα με τις δικές του ηθικές αξίες, σύμφωνα με τις δικές του αντιλήψεις ,τα δικά του όνειρα.Μια κοινωνία δεν μπορεί να επιδιώκει τα άτομα να ζουν με τον ίδιο(ίσο) τρόπο.

Είναι γενικά αποδεκτό πως κάθε άτομο έχει διαφορετικές ιδιότητες που καθορίζονται από  βιολογικούς ή ψυχολογικούς παράγοντες. Οι παράγοντες αυτοί  δεν δρουν ανεξάρτητα από το περιβάλλον, τις συνθήκες όπου μεγαλώνει  και  την επίδραση της οικογένειας . Έτσι τα άτομα , ανάλογα µε το κοινωνικό περιβάλλον από το οποίο προέρχονται, φτάνουν στο σχολείο άνισα εξοικειωμένα µε τη γλώσσα και την κουλτούρα του. (μορφωτική ανισότητα ;)

Επιπλέον οι άνθρωποι διαφέρουν στον ηθικό τους χαρακτήρα, έχουν διαφορετικές προτεραιότητες, φιλοδοξίες και ικανότητες.Οι επιθυμίες και οι στόχοι τους διαφέρουν καθώς και το τι είναι αυτό που θα κάνει τον καθένα ευτυχισμένο. Συχνά μάλιστα  η ευτυχία του ενός  περνά από την δυστυχία ( αποτυχία) του άλλου  όπως  για παράδειγμα όταν διεκδικούμε  την ίδια δουλειά, την ίδια γυναίκα-άνδρα, τον ίδιο στόχο.(ανισότητα στην ευτυχία και ευδαιμονία ; )

Όλοι θα συμφωνήσουμε ότι είναι άδικο να μην αμείβονται αυτοί που εργάζονται, και να αμείβονται – ή να αμείβονται διαφορετικά – αυτοί που δεν εργάζονται. Άλλωστε οι καταναλωτές, έχουν  το δικαίωμα να επιλέγουν υπηρεσίες και προϊόντα  που θεωρούν ποιοτικότερα ή φτηνότερα, αυτή η ελευθερία επιλογής από μόνη της οδηγεί στην ανισότητα των εισοδημάτων αφού οι πιο ικανοί παραγωγοί θα αμείβονται καλύτερα από τους άλλους. (ανισότητα στα εισοδήματα ; )

Όπως φαίνεται η ανισότητά  των ανθρώπων, αρχής γενομένης από τα ιδιάζοντα φυσικά χαρακτηριστικά του καθενός ως προς το σώμα, την ψυχή και το πνεύμα του είναι κάτι  υπαρκτό και δεν είναι αυταπάτη.

Εντούτοις μια δίκαιη, πολιτισμένη κοινωνία  χαρακτηρίζεται από την  ισονομία ,την ισοπολιτεία και την ισότητα στις ευκαιρίες ή στα εφόδια .Έτσι οι πολίτες είναι ίσοι έναντι της πολιτείας με ίσα δικαιώματα συμμετοχής στη δημόσια ζωή   (ισοπολιτεία) ,είναι ίσοι απέναντι στον νόμο, ως προς τις υποχρεώσεις και τα δικαιώματα  τους  (ισονομία) και όλοι ξεκινούν με παραπλήσια εφόδια και παραπλήσιες πιθανότητες επιτυχίας.

Με άλλα λόγια η ομοιογένεια και η ισότητα μεταξύ των ανθρώπων,θα ερχόταν σε σύγκρουση με αξίες, όπως εκείνες της μοναδικότητας του κάθε ανθρώπου και της ατομικής ελευθερίας να πράττει εκείνα που θέλει και να είναι αυτός που επιθυμεί να είναι. Η ισότητα τελικά μπορεί να είναι ισότητα ορισμένων μόνον πραγμάτων ή ορισμένων  αγαθών ωστόσο σε όλους πρέπει  να παρέχονται  βασικά εφόδια της ζωής όπως: παιδεία, τροφή, στέγη,  βασικές υπηρεσίες υγείας, πολιτικά δικαιώματα.

Καταληκτικά αφού, κατά κάποιο τρόπο είναι αφύσικο να υπάρξει ισότητα, ας υπάρξει  ενότητα. Να είμαστε, δηλαδή, ενωμένοι μεταξύ μας, ακόμα κι αν είμαστε άνισοι. Σε αυτό το αίσθημα ενότητας μεταξύ ατόμων που τους συνδέουν κοινά συμφέροντα, κοινοί στόχοι ή κίνδυνοι βρίσκει στήριξη η αλληλεγγύη.Ας καταλάβουμε πως «η αλληλεγγύη είναι η άλλη όψη της ελευθερίας. Δεν είναι μόνο θέμα ανθρωπιάς. Είναι η έμπρακτη αναγνώριση της κοινής μοίρας που δένει όλες τις Ελληνίδες και όλους τους Έλληνες.»
 

 

Λία Ρογγανάκη

ΓΕΝΙΚΟΣ-ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΟΣ ΙΑΤΡΟΣ

Επιμ.ΚΥ Μουζακίου-ΠΙ Μητρόπολης

Comments (0)

Tags: , ,

Λία Ρογγανάκη: Έξω από τον κύκλο

Posted on 04 Σεπτεμβρίου 2017 by admin

Χρόνια συζητούσαμε με τον κ Γιάννη να βρεθούμε στο χωριό για καφέ και κοίτα τελικά σε ποια συγκυρία έτυχε. Πρόεδρος του χωριού ο κ. Γιάννης για δεκαετίες (είχε μεγάλο σόι είχε βολέψει και πολλά παιδιά, “να ναι καλά” λέγανε στο χωριό).To καφενείο σχεδόν άδειο  “οι νέοι φεύγουνε τα χωριά ερημώνουν” ήταν οι πρώτες κουβέντες που μου είπε.

Αγανακτισμένος ο κ. Γιάννης ,θυμωμένος  με όλους αυτούς που “φταίνε και μας φτιάσανε ως εδώ”! “Να φύγουν οι κλέφτες” και “να καταργηθεί το μνημόνιο” φωνάζει αναπαράγοντας τις πιασάρικες ατάκες που άκουγε πριν λίγο στην τηλεόραση, συμφωνούν  μαζί του και οι υπόλοιποι με οργή.

Κάπου εκεί ανάμεσα στον καφέ και την οργή  βγαίνει το συμπέρασμα πως η  πτώχευση της Ελλάδας είναι συνομωσία των ξένων, πως σίγουρα μας ψεκάζουν και ενώ περιμένω να εμφανιστούν οι εξωγήινοι τολμώ να τους μιλήσω για τον κύκλο.

Χρόνια τώρα η ίδια συνταγή, οι μεν να ψηφίζουν αυτούς ,οι δε τους άλλους, οι τρίτοι αυτούς που δεν μπήκαν ποτέ στην Βουλή και ο ίδιος κύκλος έκλεινε και άνοιγε ξανά και ξανά με νέες ελπίδες, προσδοκίες, υποσχέσεις, εκλογές και γκρίνια ,πολύ γκρίνια , έως ότου τα σκουπίδια κάτω από το χαλί άρχισαν να ξεχειλίζουν. Στόχος μας έγινε να στηρίξουμε την επίπλαστη ευημερία, κανένας δεν σκέφτηκε να ανακόψει την ροη. Κανένας άλλωστε δεν θέλει να κάνει θυσίες. Δεν είναι όμως θέμα επιλογής. Είναι θέμα ρεαλισμού και αντίληψης της πραγματικότητας.

Τόσα χρόνια κάναμε πορείες μόνο για να υπηρετήσουμε κόμματα, να ζητήσουμε διορισμούς και αυξήσεις. Όταν όμως χρειάστηκε να δράσουμε  πολιτικά, δεν είχαμε γνώσεις για τα προβλήματα που αντιμετωπίζαμε. Έτσι  αναγκαστήκαμε να ασχοληθούμε  λίγο με το θέμα «τι συμβαίνει σ’ αυτή τη χώρα». Ένα θέμα που για πολύ καιρό δεν μας αφορούσε ,είχαμε επαναπαυτεί βλέπεις στον κύκλο της εξουσίας ,του βολέματος, της αναξιοκρατίας. Ποιός θέλει να σπαζοκεφαλιάζει με το πώς λειτουργεί το κράτος ; αν είναι τεράστιο και μη παραγωγικό, πού ξοδεύει και  γιατί.

Απλοϊκά μηνύματα γυρεύαμε πάντα, αποφεύγαμε να μπλέξουμε με τη συλλογική ευθύνη που εξ ορισμού γεννά μια δημοκρατία ( οι πολιτικοί φταίνε, να μην πληρώσουμε το χρέος, να μην αλλάξει τίποτα, να γίνουν μαγικά όλα όπως παλιά και να μην πληρώνει κανένας φόρους).Έτσι ξέραμε να εκφράζουμε αντιθέσεις και όχι πολιτικές θέσεις ,ενστάσεις που ποτέ δεν τις ακολουθούσαν ρεαλιστικές αντιπροτάσεις και φυσικά δε συνιστούσαν πολιτικό λόγο.

Να μας χαϊδεύουν τα αυτιά ζητούσαμε πάντα, θέλαμε να ακούσουμε ότι δεν φταίμε ,ότι υπάρχουν κάποιοι κακοί εκεί έξω που μας στερούν το μέλλον και ότι φταίνε αυτοί για ότι κακό μας συμβαίνει. Τα τελευταία σαράντα χρόνια οι εκλογές δεν ήταν καν πολιτικές, ήταν απλά συνδιαλλαγή. Τα κόμματα δεν εξέφραζαν πολιτικά τον  λαό που τα ψήφιζε, απλά εξαγόραζαν την ψήφο του με ανταλλάγματα ,ενίοτε και με ψέματα (σας θυμίζει κάτι;) ,ο κόσμος ήταν ο πελάτης τους και ο πιο πετυχημένος λαϊκιστής γινόταν ο εκφραστής του(για παράδειγμα οι προηγούμενες εκλογές).

Τελικά καταλήξαμε στο κύμα οργής ενός «αγνού» λαού, που είναι θύμα των άλλων, που δε φταίει σε τίποτα που μπορεί να αυτοαθωώνεται και να περνάει τις μέρες του βρίζοντας όσους τον κυβέρνησαν(όλοι δικά του δημιουργήματα, με την ψήφο του, τα τελευταία 40 χρόνια) αντί να οδηγηθεί  στην αυτογνωσία και την αυτοκριτική.

Η κρίση δεν είναι συνομωσία των ξένων ,είναι κοινωνική αποτυχία, και είναι δικιά μας. Εμείς αποτύχαμε. Εμείς φταίμε. Φυσικά και φταίνε και αυτοί, μπορεί να φταίνε και περισσότερο, αλλά εμείς τους ψηφίσαμε με τον τρόπο που ψηφίζαμε. Καιρός να το καταλάβουμε για να αλλάξουμε τον τρόπο και  να μην μείνουμε παγιδευμένοι σε έναν αέναο κύκλο στον οποίο τα πάντα επαναλαμβάνονται σχεδόν πανομοιότυπα από οργή ,εκδίκηση ή άρνηση. Ας καταλάβουμε την αξία της αλήθειας, ας την απαιτήσουμε, ας κάνουμε μόνο “συμφωνίες αλήθειας” και ας αναλάβουμε την ευθύνη μας. Ας διαλύσουμε τον κύκλο με την υπεύθυνη δικιά μας επιλογή για το κοινό καλό, αφήνοντας το παρελθόν να το κρίνει η ιστορία. Την επόμενη φορά κ Γιάννη εύχομαι να πιούμε τον καφέ “έξω από τον κύκλο”……και κερνάω εγώ.
 

 

 

Λία Ρογγανάκη

ΓΕΝΙΚΟΣ-ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΟΣ ΙΑΤΡΟΣ

Επιμελήτρια ΚΥ Μουζακίου

                Περ.Ιατρείο Μητρόπολης

Comments (0)

Γλυκερία - Ακολούθησα ένα αστέρι
Παυλίνα Βουλγαράκη - Λαβύρινθοι
Κώστας Μακεδόνας - Είναι πια αργά
Βιολέτα Ίκαρη - Μαύρα
Χάρις Αλεξίου - Πόρτες ανοιχτές
Πυξ Λαξ - Χωρίς ντροπή
Γιάννης Πάριος - Θα σ΄ αγαπώ
Ραλλία Χρηστίδου - Μονάχη ταξιδεύω
Ελεωνόρα Ζουγανέλη - Έλα
Λαυρέντης Μαχαιρίτσας - Έλα ψυχούλα μου

 


The Fray - You found me
Billy Ocean - Loverboy
Cock Robin - The promise you made
Whitney Houston - How will I know
Demi Lovato - I will survive
Beloved - Sweet harmony
Sheryl Crow - My favorite mistake
Asia - Heat of the moment
Zucchero - Wonerful life
Tina Turner - In your wildest dreams

 


Δεκέμβριος 2019
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
3031EC