«Η ευτυχία δεν είναι ένας προορισμός στατικός. Πάτησα κάπου, σε ένα σκαλοπάτι. Αλλά είναι μια διαδρομή που καλλιεργείται καθημερινά».
Αυτό δηλώνει αποκλειστικά στη ΓΝΩΜΗ και το karditsanews ο διακεκριμένος ψυχίατρος-ψυχοθεραπευτής Βασίλης Τσαρούχας (Καρδιτσιώτης και πιο συγκεκριμένα Θραψιμιώτης στην καταγωγή ο οποίος ζει στη Γαλλία), σε μια συνέντευξη – συζήτηση για το τι είναι ευτυχία, πως μπορούμε να ενισχύσουμε την ψυχική μας υγεία, πως βελτιώσουμε τη σχέση μας με τον εαυτό μας και με τους άλλους, πώς να βρούμε τη ουσία της ζωής, για όλα όσα απασχολούν, δηλαδή, τον σημερινό άνθρωπο.
Τον κ. Τσαρούχα τον συναντήσαμε και τον γνωρίσαμε πριν λίγο καιρό στο Θραψίμι, στο περιθώριο ενός σεμιναρίου που οργάνωσε εκεί με θέμα «Αυτογνωσία και Προσωπική Ανάπτυξη».
Αυτά ήταν και κάποια από τα ερωτήματα που του θέσαμε εμείς, λίγο μετά το σεμινάριο και πραγματικά όλα όσα μας αναφέρει είναι κάτι παραπάνω από σημαντικά και ουσιώδη.
Αναλυτικά, η συνέντευξη που παραχώρησε ο Βασίλης Τσαρούχας στη Βάσω Μπαλαμπάνη έχει ως εξής:
Ερώτηση: Τι μπορούμε να κάνουμε για να έχουμε μια καλή σωματική και ψυχική υγεία;
Απάντηση: Απλά, χρειάζεται η ηρεμία. Να μπορείς να χαλαρώσεις, να είσαι καλά με τους άλλους.
Αυτά είναι εύκολα με το να μπορείς να κάνεις ασκήσεις, αναπνοή, λίγο χαλάρωση.
Όλα αυτά βοηθάνε.
Το πρόβλημα είναι όταν έχουμε μπλοκαριστεί μέσα μας.
Ό,τι και να μου πει ο άλλος, αν μπλοκαρίστηκα, είμαι σε φόβο και δεν τα κάνω όλα αυτά.
Πρέπει να βγούμε, δηλαδή, από τα μπλοκαρίσματα για να μπορούμε να κάνουμε καλύτερη ζωή μετά.
Ερώτηση: Πείτε μας μερικά απλά καθημερινά βήματα που θα μπορούσαν να μας βοηθήσουν.
Απάντηση: Ο ύπνος, η άσκηση, η φύση, όλα αυτά βοηθάνε.
Αλλά πρέπει πρώτα να καταλάβουμε γιατί δεν μπορώ.
Αυτό είναι αυτογνωσία.
Όχι μόνο συνειδητά.
Αλλά να πάμε και στα «μαύρα» μέρη του εαυτού μας, στο ασυνείδητο, όπου προέρχονται τα μπλοκαρίσματα από τα παιδικά μας χρόνια.
Ερώτηση: Πως μπορούμε να βελτιώσουμε τη σχέση με τον εαυτό μας και με τους άλλους;
Απάντηση: Συχνά βλέπουμε στους άλλους τι σχέση έχουμε με αυτούς και δεν βλέπουμε τον εαυτό μας.
Για να καλυτερεύσει αυτή η σχέση με τον εαυτό μας, πρέπει όταν βλέπω κάτι στον άλλο, να λέω «Μήπως προβάλω εγώ κάτι στον άλλο; Μήπως πρέπει να κοιτάξω πρώτα τον εαυτό μου;»
Τότε, δεν βλέπω μόνο τον καθρέφτη του εαυτού μου αλλά βλέπω τον εαυτό μου.
Ερώτηση: Το άγχος μας κατακλύζει όλους, λίγο ή πολύ, στη σημερινή εποχή της ταχύτητας. Πως μπορούμε να πετύχουμε την ψυχική ενδυνάμωση. Η ψυχική ανθεκτικότητα είναι το κλειδί;
Απάντηση: Σε μια κοινωνία ή στις μεγάλες κοινωνίες στον δυτικό κόσμο, κάτι μπερδεύεται και μας δίνει πολύ άγχος.
Γιατί η ανθρώπινη επικοινωνία, η σχέση με τον άλλο άνθρωπο είναι, σε αυτά τα χρόνια, σαν να χάνεται και να υπάρχει μια σχέση με το τηλέφωνο, τις οθόνες και ο κόσμος μπερδεύεται, νομίζω, με την εικόνα, με αυτά που βλέπει.
Και τα παιδιά, πολλές φορές, δεν ξέρουν τι είναι πραγματικότητα, τι είναι εικόνα.
Εμείς προσπαθούμε να είμαστε στη σχέση ανθρώπου με άνθρωπο.
Να έχουμε αυτή τη σχέση, την πραγματική.
Ας πούμε, ευθύνη απέναντι στον άλλο.
Ερώτηση: Τελικά, εκεί κρύβεται η ουσία; Στην ανθρώπινη επικοινωνία; Στο να ζούμε πραγματικά, ουσιαστικάς;
Απάντηση: Σωστά. Αυτό θα ήταν η βάση. Δηλαδή, να είμαστε καλά.
Γιατί όσο και να είναι ο άλλος διαφορετικός από εμένα, αν το καταλάβω ότι κι αυτός έχει κάτι μέσα του και εγώ έχω κάτι μέσα μου, αλλά δεν κόβω τη σχέση (να είμαι εγώ στο δικό μου τηλέφωνο και ο άλλος στο δικό του) και ψάχνω να έχουμε αυτή την ανθρώπινη επικοινωνία.
Και όταν υπάρχει ένα μπλοκάρισμα, να μπορώ να μιλήσω με τον άλλο και όχι να χωριστώ, για παράδειγμα να είμαστε ένα ανδρόγυνο.
Να καταλάβουμε ότι και τις δυσκολίες στη σχέση, μπορούμε να τις ξεπεράσουμε, όταν βρούμε τον λόγο.
Όταν έχω ένα σύμπτωμα στο σώμα, το σώμα μιλάει.
Αλλά μιλάει διαφορετικά.
Με πόνο, με αυτά που έχει.
Αν μπορούμε στο σώμα να βάλουμε λέξεις, αυτά που βλέπω στον άλλο, στον εαυτό μου, τότε κάτι θα γίνει.
Η ευτυχία δεν είναι ένας προορισμός στατικός.
Πάτησα κάπου, σε ένα σκαλοπάτι.
Αλλά είναι μια διαδρομή που καλλιεργείται καθημερινά.
Είναι συνέχεια. Μια κίνηση συνέχεια.
Δεν τελειώνει καμιά φορά.
Γιατί νομίζουμε ότι ξεπεράσαμε το πρόβλημα αλλά σαν άνθρωποι πάντα είμαστε σε εξέλιξη.
Ακόμα και το μυαλό μας και τα κύτταρά μας και η ψυχή μας είναι πάντα αυτό που οργανώθηκε μια φορά στα 5 χρόνια και είναι σε εξέλιξη.
Ακόμα και τώρα μπορούμε να μάθουμε πάρα πολλά πράγματα για τον εαυτό μας.
Γνωρίζοντας καλύτερα τον εαυτό μας, γνωρίζουμε καλύτερα τον κόσμο.
Ερώτηση: Ένα καταληκτικό μήνυμα, ως επίλογο αυτής της συζήτησης;
Απάντηση: Να δίνουμε μια προσοχή στις αυθεντικές, καλές σχέσεις με τους άλλους.
Και να τον βλέπουμε σαν άνθρωπο τον άλλο και όχι σαν κάτι που δεν θέλω να έχω σχέση με τον εαυτό του, σαν να είναι ξένος.
Βάσω Μπαλαμπάνη