Συμπληρώνονται 40 μέρες περήφανου και δυναμικού αγώνα της ελληνικής αγροτιάς που χωρίς αμφισβήτηση δίνει μαθήματα σε όλους τους αγρότες σε παγκόσμιο θα λέγαμε επίπεδο. Ο αγώνας αυτός με το πάθος, την δυναμική και την επιμονή του δεν έχει προηγούμενο στην ιστορία του ελληνικού αγροτικού κινήματος. Τώρα ήρθε η ώρα να συνειδητοποιήσουμε όλοι, ανεξάρτητα από ταξική και κοινωνική διαστρωμάτωση, τους στοίχους του μεγάλου μας ποιητή Κώστα Βάρναλη:
«αν ξυπνήσεις μονομιάς θα ρθει ανάποδα ο ντουνιάς»
Τη δεκαετία του 1970 και αρχές 1980, που το αγροτικό κίνημα μεσουρανούσε, τότε οι αγωνιζόμενοι με παρόμοιο τρόπο αγρότες, επιδίωκαν διάλογο με τον εκάστοτε υπουργό γεωργίας και εκείνος αδιαφορούσε και γύριζε την πλάτη. Τότε ήταν σπάνιο να κάνει διάλογο υπουργός με απεργούς εργαζόμενους και αγρότες. Στις μέρες μας τα πράγματα αναποδογύρισαν και όχι μόνο ζητάνε αλλά και παρακαλάνε σε διάλογο τους αγρότες, όχι μόνο ο υπουργός αλλά και ο ίδιος ο πρωθυπουργός, κάτι ασύλληπτο για τις κινητοποιήσεις του περασμένου αιώνα. Και θα αναρωτηθούν πολλοί, γιατί; Τί άλλαξε; Η απάντηση είναι πασιφανής: Ο κόμπος έφτασε στο χτένι. Οι αγρότες πλέον δίνουν μάχη επιβίωσης, ο εμπαιγμός και η κοροϊδία εκ μέρους της κυβέρνησης αποκαλύφτηκε και η υπομονή των αγροτών πήρε τέλος. Το «θύμα και το ψώνιο» όπως ήθελαν και θέλουν τους αγρότες, ξύπνησε και διεκδικεί συνθήκες επιβίωσης. Οι αγρότες βγήκαν δυναμικά στους δρόμους αποφασισμένοι για όλα, άλλωστε δεν έχουν να χάσουν τίποτα, ούτε τα δεσμά ούτε τις αλυσίδες.
Το αγροτικό κίνημα σήμερα διδάσκει, προϊδεάζει και παραπέμπει στα μεγάλα επαναστατικά κινήματα που κάπως έτσι ξεκινούσαν. Και ξεκινούσαν όταν ο λαός ή κάποιες τάξεις έφταναν στην οικονομική και κοινωνική εξαθλίωση, όταν οι ηγέτες δεν είχαν άλλα κόκαλα να πετάξουν στον πεινασμένο και εξαθλιωμένο λαό που καταδυνάστευαν, οπότε εκείνος ξεχύνονταν στου δρόμους ζητώντας ψωμί, ελευθερία, δικαιοσύνη, ισότητα.
Ας συνειδητοποιήσουμε πλέον όλοι ότι, το κυρίαρχο σύστημα της Ευρωπαϊκής Ένωσηςμε το οποίο συμπλέει το πολιτικό προσωπικό της Ελλάδας, δεν νοιάζεται για το μέλλον του αγροτικού κόσμου παρά για το μέλλον του κεφαλαίου που πιστά υπηρετεί. Η υπό έγκριση συμφωνία Ε.Ε. – Μερκοσούρ που φέρνει αδασμολόγητα, ύποπτης και επικίνδυνης ποιότητας αγροτικά προϊόντα από τη Λατινική Αμερική, εξυπηρετεί τα συμφέροντα κυρίως των αυτοκινητοβιομηχανιών της Γερμανίας και όχι αυτά της αγροτιάς στην οποία θα μπει μια ακόμη ταφόπλακα εφόσον τελικά εγκριθεί η συμφωνία κάτι που θεωρείται σχεδόν βέβαιο.
Ας συνειδητοποιήσουμε όλοι ότι ο αγώνας της αγροτιάς είναι κοινός, και όπως κάθε διεκδικητικός αγώνας της κάθε κοινωνικής ομάδας ή τάξης, έχει τις συνέπειές της στο κοινωνικό σύνολο, έτσι και ο αγώνας της αγροτιάς έχει τις συνέπειες, γιατί αν ο κάθε διεκδικητικός αγώνας δεν είχε συνέπειες δεν θα είχε και νόημα.
Ας συνειδητοποιήσουμε ότι χωρίς πρωτογενή τομέα θα πεινάσουμε όλοι.
Ας κρατηθούμε μακριά από διασπαστικές σειρήνες και κηρύγματα μισαλλοδοξίας που άρχισαν να εμφανίζονται. Από εδώ και πέρα χρειάζεται ψυχραιμία, σύνεση και καλή διαχείριση του αγώνα.
«Χάιντε θύμα, χάιντε ψώνιο,
Χάιντε Σύμβολον αιώνιο!
Αν ξυπνήσεις, μονομιάς
θά ’ρτει ανάποδα ο ντουνιάς».
