Γενάρης 2026. Επιτέλους χιόνισε και στη πόλη της Καρδίτσας. Μένω σε μονοκατοικία στην άκρη της πόλης.
Ξύπνησα το πρωί και είδα κάτασπρη την αυλή και τα δέντρα και τους θάμνους στολισμένα, ολόλευκα και αυτά.
Παρατηρούσα ευχάριστα το χιόνι που έπεφτε και ο νους μου ταξίδευε στα παιδικά μου, χρόνια τη δεκαετία του πενήντα.
Τότε κάθε χειμώνα τα χιόνια ήταν κάτι το σύνηθες και τα παιδιά κυνηγούσαν και έπιαναν πουλιά για να φάνε κρέας, αλλιώς έτρωγαν μόνο Πάσχα και Χριστούγεννα .
Σε όλους τους ακάλυπτους από χιόνι χώρους, κάτω από δέντρα, θάμνους ή ξερά χόρτα ,πληθώρα τα πουλιά.
Στην αυλή του σπιτιού μαζεύονταν κυρίως μικρά, Χιονιάτες , φανέτα , κορυδαλλοί, αλλά και μεγαλύτερα , όπως κοτσύφια και τσίχλες .Στα αγκάθια πληθώρα οι Καρδερίνες και τα λούγαρα [ζιζίκια] . Τα σπουργίτια δεν τα αναφέρω διότι υπάρχουν και σήμερα αλλά σε πολύ μικρότερους πληθυσμούς .
Τη ζωντάνια της φύσης αποθανάτισε τότε ο ποιητής Ζαχαρίας Παπαντωνίου με το παιδικό τραγούδι.
-Σε μια ρώγα από σταφύλι έπεσαν οχτώ σπουργίτες και τρωγόπιναν οι φίλοι, Τσίρι τσίρι τσίρι τρο ….τσίρι τρο τσίρι τρο.
Το παιδικό αυτό τραγούδι τραγουδούνε και σήμερα σε όλα τα νηπιαγωγεία τα παιδιά .
Σήμερα πληθώρα οι ποιητές ,αλλά θα πρέπει να γράφουν και ποιήματα για το ευρύ κοινό και ιδίως για τα παιδιά ..
-Πιο έξω στους αγρούς πληθώρα από μπεκατσίνια , μπεκάτσες ,τσίχλες ,γαιταρίδια ,καλημάνες , αγριόπαπιες ,αγριόχηνες και άλλα πουλιά. Τη δεκαετία του πενήντα οι αγρότες φύλαγαν σκοπιά στους αγρούς ,για να προστατέψουν τα σιτηρά από τις αγριόχηνες . ήταν οι λεγόμενοι Χηναροφύλακες .
Οι κυνηγοί ήταν μετρημένοι στα δάχτυλα και ήταν αυτοί που έτρωγαν κρέας συχνά .
Οι άλλοι Πάσχα και Χριστούγεννα . Πολλοί στις παρυφές της πόλης και κυρίως στα χωριά , έπιαναν και μεγάλα θηράματα , κυρίως αγριόπαπιες καλημάνες και μπεκατσίνια με παγίδες [βρόχια] , που έστηναν σε ρυάκια σε κοντινούς αγρούς .
Τα γράφω και μελαγχολώ . Η φύση πεθαίνει και δυστυχώς και εμείς μαζί.
