Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης μας κ. Τιμόθεος, το πρωί της Δευτέρας του Πάσχα (της Διακινησίμου) 13 Απριλίου 2026, χοροστάτησε στην ακολουθία του Όρθρου και τέλεσε τη Θεία Λειτουργία στον Ιερό Ναό Αγίου Γεωργίου Καρδίτσης.
Ο Σεπτός μας Ποιμενάρχης απηύθυνε προς το εκκλησίασμα λόγο πνευματικής οικοδομής, αναφερόμενος στη μεγάλη χαρά της Αναστάσεως του Κυρίου και στο βαθύ νόημά της για τη ζωή των πιστών.
Όπως χαρακτηριστικά επεσήμανε, η Εκκλησία μας καλεί διαρκώς να ενθυμούμαστε και να βιώνουμε τη χαρά της Αναστάσεως. Ο νικητήριος ύμνος «Χριστός Ανέστη» αντηχεί ακατάπαυστα στις ιερές ακολουθίες, ιδιαιτέρως κατά την περίοδο αυτή, ως ύμνος θριάμβου κατά της φθοράς και του θανάτου. Ο Χριστός, με τον δικό Του θάνατο, κατέλυσε τον θάνατο του ανθρώπου, νίκησε τη φθορά, την πτώση και την αποξένωσή μας από τον Θεό. Γι’ αυτό και καλούμαστε να αγωνιζόμαστε ώστε η καρδιά μας να γεμίζει από αυτόν τον χαρμόσυνο ύμνο, να επιβεβαιώνεται μέσα μας η πίστη και η ελπίδα και να ζούμε καθημερινά τον Αναστημένο Χριστό.
Στη συνέχεια, αναφέρθηκε στα Αποστολικά και Ευαγγελικά αναγνώσματα της περιόδου, τα οποία προέρχονται από το κατά Ιωάννην Ιερό Ευαγγέλιο και από το βιβλίο των Πράξεων των Αποστόλων. Ιδιαίτερη μνεία έκανε στον Απόστολο και Ευαγγελιστή Λουκά, συγγραφέα των Πράξεων, τον οποίο χαρακτήρισε ως ελληνιστή, άριστο γνώστη της ελληνικής γλώσσας και εξαιρετικά ακριβή στις περιγραφές και στις αναφορές του. Τόνισε δε ότι ο Λουκάς θεωρείται πατέρας της εκκλησιαστικής ιστορίας, καθώς καταγράφει με σαφήνεια τα πρώτα βήματα της Εκκλησίας.
Όπως σημείωσε, το βιβλίο των Πράξεων απευθύνεται στον Θεόφιλο, έναν ευγενή της εποχής, με σκοπό να τον πληροφορήσει για το πρόσωπο του Ιησού Χριστού, την παρουσία Του στον κόσμο και το γεγονός της Αναστάσεώς Του. Το ιερό αυτό κείμενο περιγράφει τη συγκρότηση της πρώτης Εκκλησίας και το έργο των Αποστόλων, ξεκινώντας μετά την Ανάληψη του Κυρίου.
Ιδιαίτερη αναφορά έγινε στο γεγονός της συγκέντρωσης των μαθητών στο Υπερώο, μετά την επιστροφή τους από το Όρος των Ελαιών. Πρώτο τους μέλημα υπήρξε η συμπλήρωση του αριθμού των δώδεκα Αποστόλων, μετά την πτώση και απομάκρυνση του Ιούδα εξαιτίας της προδοσίας του. Στο σημείο αυτό, ο Σεβασμιώτατος τόνισε τη διαφορά μεταξύ του Αποστόλου Πέτρου και του Ιούδα. Ο Πέτρος αρνήθηκε τον Κύριο, όμως μετανόησε ειλικρινά και αποκαταστάθηκε, ενώ ο Ιούδας δεν μετανόησε, παρέμεινε στην απομάκρυνσή του από τη χάρη του Θεού και στη δυσκολία της πτώσεώς του.
Ακολούθως, υπογράμμισε τα κριτήρια που τέθηκαν για την εκλογή του νέου Αποστόλου. Εκείνος που θα συμπλήρωνε τον αριθμό των δώδεκα έπρεπε να έχει συνοδεύσει τον Χριστό από την εποχή του Ιωάννου του Προδρόμου, να έχει ζήσει τη βάπτισή Του, τη διδασκαλία και τα θαύματά Του, να έχει γίνει μάρτυρας του Πάθους Του και, κυρίως, να έχει δει τον Αναστημένο Χριστό. Έπρεπε, δηλαδή, να είναι αυτόπτης μάρτυρας του Αναστημένου Λόγου του Θεού. Με τα κριτήρια αυτά εξελέγη ο Ματθίας, ο οποίος και συμπλήρωσε τον αριθμό των δώδεκα Αποστόλων.
Ολοκληρώνοντας, ο Σεβασμιώτατος επεσήμανε ότι και όλοι οι πιστοί, μέσω της συμμετοχής τους στα ιερά μυστήρια και ιδιαιτέρως στη Θεία Ευχαριστία, γινόμαστε μάρτυρες και, κατά χάριν, αυτόπτες του Αναστημένου Χριστού. Αυτός είναι ο αγώνας της πνευματικής ζωής, να ζούμε και να φανερώνουμε σε κάθε στιγμή τη μαρτυρία της Αναστάσεως. Μόνον έτσι η καρδιά μας φωτίζεται από το ανέσπερο φως της Αναστάσεως και καθίσταται ικανή να ζει αληθινά τον Χριστό.
Κλείνοντας τον λόγο του, ευχήθηκε σε όλους χρόνια πολλά και ευλογημένα.
