Σύγχρονη ζωή, άδικη, σκληρή, κάθε στιγμή μου μαυρίζεις τη ψυχή. Ζωή δίχως αξίες, δίχως ηθικές αρχές, δίχως όνειρα και ελπίδες μοιάζει με νεκρή.
Ο ουρανός μακριά ,τη θάλασσα ακουμπά, μην τρέξουν
τα νερά και με το θόλο συγκρατεί, όλα της φύσης τα
στοιχειά, μην τρέξουν μακριά και αυτά.
Δεν με χωράει η γη, ο ουρανός σαν θολωτό κλουβί,
έχει φυλακισμένη την αθώα μου και αγνή ψυχή.
Πνίγομαι ,να δραπετεύσω δεν μπορώ, αδιανόητο
να γίνω αυτόχειρας, νέος εγώ και οι δεσμώτες μου
να απολαμβάνουν ύμνους και χλιδή.
Ξαφνικά βλέπω ουράνιο τόξο στον ουρανό.
Το άρπαξα και σαν τον Οδυσσέα άρχισα να εξοντώνω
κάθε εμπόδιο στο δρόμο την Ιθάκη μου να βρώ.
Όπως σωστά είπε ο Καβάφης τα κέρδη μου από τον
γιγάντιο αγώνα στο δρόμο για την Ιθάκη ήταν ότι
έδωσα νόημα στη ζωή μου και συνεχώς θα μάχομαι,
Ιθάκες για να βρω .
Υ.Γ Εάν από τους ΄΄σώφρονες ΄΄ δεν καταπολεμηθεί το άδικο,
Οι νέοι κάθε στιγμή νιώθουν σαν σε απόσπασμα να είναι στημένοι
κάθε στιγμή .
