Αγλαΐα (Λία) Ρογγανάκη: Μάτια που λάμπουν (Παγκόσμια Ημέρα κατά του Παιδικού Καρκίνου)

Κάθε χρόνο, στις 15 Φεβρουαρίου, ο κόσμος σταματά για μια στιγμή, για μια σκέψη, για μια προσευχή και στρέφει την προσοχή του στα πιο γλυκά και πιο γενναία πλάσματα της ζωής ,στα παιδιά που παλεύουν με τον καρκίνο. Μία πάλη που δεν μοιάζει με καμία άλλη ,που δεν χωρά σε στατιστικές  αλλά σε κάθε δάκρυ, σε κάθε χαμόγελο, σε κάθε μικρό βήμα προς την ίαση.

Αυτή είναι η Παγκόσμια Ημέρα κατά του Παιδικού Καρκίνου, μια ημέρα που απευθύνει μία παγκόσμια έκκληση για ελπίδα, ενσυναίσθηση και δράση, γιατί κάθε παιδί αξίζει να βιώνει τη ζωή στην πληρότητα της και όχι υπό τη σκιά μιας νόσου. Είναι μια σιωπηλή στάση σεβασμού απέναντι στα παιδιά που δοκιμάστηκαν νωρίς.

Ο παιδικός καρκίνος δεν είναι απλά μια ιατρική διάγνωση. Είναι μια πορεία που διατρέχουν οι μικροί ήρωες μαζί με τις οικογένειές τους, τους θεράποντες ιατρούς και τους νοσηλευτές, αλλά και την κοινωνία ολόκληρη. Στην καρδιά αυτής της ημέρας δεν βρίσκεται μόνο ο πόνος αλλά και η αστείρευτη δύναμη της ζωής, η θέληση να συνεχίσεις όταν όλα φαίνονται σκοτεινά, η ελπίδα ότι ο ήλιος θα ανατείλει ξανά. Γιατί, όπως έχει καταγραφεί σε διεθνείς στατιστικές, πάνω από 80% των παιδιών με καρκίνο μπορούν να νικήσουν αυτή τη μάχη όταν η διάγνωση και η θεραπεία γίνουν έγκαιρα και με πλήρη πρόσβαση στις απαραίτητες ιατρικές υπηρεσίες.

Οι εικόνες που συνοδεύουν αυτή τη μάχη , ένα παιδί με μπαντάνα στο κεφάλι… ένα βλέμμα που ψάχνει στήριγμα, είναι σκληρές μα βαθιά ανθρώπινες. Οι εικόνες αυτές δεν είναι στιγμές πόνου και συμπόνιας αλλά εικόνες αντοχής και δύναμης.Δεν μπορούμε να τις αγνοήσουμε ,οφείλουμε να τις δούμε κατάματα, με σεβασμό και ενσυναίσθηση, και να σταθούμε δίπλα στα παιδιά και τις οικογένειες τουςμε ευαισθησία και διακριτικότητα. Χωρίς αδιάκριτες ερωτήσεις ,με αληθινό ενδιαφέρον και ουσιαστική βοήθεια.

Η παγκόσμια αυτή  ημέρα μας καλεί να αναλογιστούμε και το δικό μας ρόλο. Ο παιδικός καρκίνος δεν είναι μόνο ζήτημα ειδικών ή νοσοκομείων ,είναι ζήτημα συλλογικής ευθύνης και κοινωνικής αλληλεγγύης. Είμαστε εμείς που μπορούμε να γίνουμε δότες μυελού των οστών, να προσφέρουμε λίγο από το χρόνο μας, να στηρίξουμε πρωτοβουλίες έρευνας, να μιλήσουμε στα παιδιά μας για την αξία της ανθεκτικότητας και της φροντίδας για τον συνάνθρωπο. Είναι τόσο απλό και ταυτόχρονα τόσο σημαντικό καθώς  μια πράξη και μια λέξη, μπορούν να αλλάξουν τον κόσμο ενός παιδιού.Γιατί τα παιδιά δεν χρειάζονται τον οίκτο μας.Χρειάζονται τη στήριξή μας και τη βεβαιότητα ότι δεν είναι μόνα.

Αυτή την ημέρα, ας γίνει λοιπόν ο καθένας μας η «χρυσή κορδέλα» που αγκαλιάζει τον αγώνα ενός παιδιού. Ας γίνουμε το ουράνιο τόξο μέσα στην καταιγίδα τους  και ας θυμόμαστε ότι η ζωή, όσο ευάλωτη και αν δείχνει, έχει μέσα της δύναμη ανίκητη, όταν την κοιτάζουμε στα μάτια με ελπίδα και ανθρωπιά.

Γιατί στο τέλος ….

Πίσω από κάθε διάγνωση υπάρχει ένα παιδί με όνομα, όνειρα,και μάτια που λάμπουν από ζωή διεκδικώντας το αυτονόητο δικαίωμα να μεγαλώσει!

Γράφει η Δρ Αγλαΐα (Λία) Ρογγανάκη, Διοικήτρια Γενικού Νοσοκομείου Τρικάλων, Διδάκτωρ Ιατρικής Σχολής ΔΠΘ