Μέσα στον παλμό μιας καθημερινότητας που δεν σταματά, υπάρχουν ιστορίες που μπορεί να μη φωνάζουν, κι όμως αποτελούν τα θεμέλια της κοινωνίας. Ιστορίες που δεν γράφονται σε εφημερίδες ούτε γίνονται πρωτοσέλιδα. Ιστορίες γυναικών που σηκώνονται πριν χαράξει, που κρατούν το σπίτικαι εργάζονται με αξιοπρέπεια, που αγαπούν χωρίς να ζητούν αντάλλαγμα, που παλεύουν με αόρατους φόβους και ακούραστους αγώνες. Ιστορίες αντοχής και ευθύνης, ιστορίες μιας δύναμης που δεν επιδεικνύεται αλλά αποδεικνύεται καθημερινά στην πράξη.
Η 8η Μαρτίου είναι μια ημέρα που μας υπενθυμίζει ότι η αξιοπρέπεια και η δύναμη της γυναίκας δεν είναι αόρατες. Είναι μια ημέρα μνήμης και ευθύνης. Μνήμης για τους αγώνες που δόθηκαν άλλοτε σιωπηλά, άλλοτε με κόστος προσωπικό. Και ευθύνης για όσα ακόμη οφείλουμε να αλλάξουμε.
Η γυναίκα δεν είναι το σύμβολο μιας ημέρας. Είναι πρόσωπο. Είναι η μητέρα που ξυπνά πρώτη και κοιμάται τελευταία. Είναι η επαγγελματίας που αποδεικνύει καθημερινά ότι η ικανότητα δεν έχει φύλο. Είναι η φροντίστρια, η επιστήμονας, η αγρότισσα, η άνεργη που παλεύει να σταθεί όρθια, η ηλικιωμένη που κουβαλά μια ζωή αγώνων. Είναι το κορίτσι που ονειρεύεται χωρίς να θέλει να της ορίσουν τα όρια. Είναι η στυλοβάτισσα που στέκεται όρθια ακόμα και όταν κανείς δεν την παρατηρεί, που μιλά όταν χρειάζεται και που αγαπά χωρίς να περιμένει αντάλλαγμα.
Και όμως, ακόμη και σήμερα, η ισότητα δεν είναι αυτονόητη. Η έμφυλη βία, οι μισθολογικές ανισότητες, τα στερεότυπα που επιβιώνουν ύπουλα μέσα στην καθημερινότητα, δεν είναι μόνο στατιστικές αλλά πραγματικές ιστορίες. Είναι τα χαμηλωμένα βλέμματα. Είναι οι φωνές που δεν ακούστηκαν. Είναι τα “μην μιλάς”, “μην προκαλείς”, “μην διεκδικείς”.
Κάθε μικρή αλλαγή στην καθημερινότητα έχει σημασία. Σύμβολα γύρω μας, που μας θυμίζουν ότι η ισότητα δεν είναι απλώς μια λέξη στα χαρτιά. Καθημερινές εικόνες σε πλατείες, σε δημόσιους χώρους, όπως πινακίδες , φωτεινοί σηματοδότες που αποκτούν γυναικείες φιγούρες, υπενθυμίζουν ότι η αλλαγή ξεκινά από τη λεπτομέρεια,όταν πια αναγνωρίζουμε την παρουσία της γυναίκας σε κάθε βήμα της ζωής, όταν η ισότητα γίνεται μέρος της καθημερινότητας και όχι μόνο των συζητήσεων.
Μικρές, δράσεις πουσπάνε τα στερεότυπα και δημιουργούν αφορμές για συζήτηση και προβληματισμό, δείχνουν ότι η κοινωνία μας μπορεί να αλλάξει όταν αρχίσουμε να βλέπουμε με τα μάτια της ενσυναίσθησης και του σεβασμού. Η ισότητα δεν σημαίνει ομοιότητα. Σημαίνει σεβασμό στη μοναδικότητα και ίσες ευκαιρίες για όλους.Σημαίνει ένα περιβάλλον εργασίας όπου η μητρότητα δεν θεωρείται εμπόδιο. Σημαίνει θεσμούς που προστατεύουν , κοινωνίες που δεν σιωπούν μπροστά στην αδικία και καθημερινές πράξεις που κάνουν τη διαφορά.
Ας μην αφήσουμε αυτή την ημέρα να περάσει ως μια ακόμη ημερομηνία στο ημερολόγιο. Ας τη μετατρέψουμε σε υπόσχεση καθημερινής εγρήγορσης. Σε δέσμευση ότι θα σεβόμαστε κάθε γυναίκα που παλεύει. Σε απόφαση ότι η αξιοπρέπεια δεν είναι διαπραγματεύσιμη.
Γιατί η πραγματική τιμή στη γυναίκα δεν είναι τα λόγια. Είναι οι επιλογές μας. Είναι η στάση μας όταν ακούμε μια καταγγελία. Είναι η απόφασή μας να δώσουμε χώρο, να στηρίξουμε, να υπερασπιστούμε.
Γιατί τελικά, ο τρόπος που μια κοινωνία σέβεται τις γυναίκες της, είναι ο τρόπος που σέβεται το ίδιο της το μέλλον και το μέλλον αξίζει να έχει ίσες ευκαιρίες, δίκαιη μεταχείριση και αλληλεγγύη.
Γράφει η Δρ Αγλαΐα (Λία) Ρογγανάκη, Διοικήτρια Γενικού Νοσοκομείου Τρικάλων, Διδάκτωρ Ιατρικής Σχολής ΔΠΘ
){kind=link}