Ο Σύλλογος Εκπαιδευτικών Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης εκφράζει την έντονη αντίθεσή του στην απόφαση μετατροπής του 5ου Δημοτικού Σχολείου και 5ου Νηπιαγωγείου Καρδίτσας σε πειραματικά, όχι μόνο γιατί η όλη προσπάθεια πραγματοποιήθηκε «εν κρυπτώ», χωρίς καμιά ενημέρωση και διαβούλευση με τον σύλλογο διδασκόντων και τους γονεϊκούς φορείς, χωρίς καμιά ουσιαστική συζήτηση με την τοπική κοινωνία, αλλά και γιατί τέτοιου είδους επιλογές εντάσσονται σε μια ευρύτερη πολιτική που προωθεί την κατηγοριοποίηση σχολείων, μαθητών κι εκπαιδευτικών αλλοιώνοντας τον ενιαίο, δημόσιο χαρακτήρα της εκπαίδευσης και την ισότιμη πρόσβαση των παιδιών σε αυτή.
Το δικαίωμα κάθε παιδιού να φοιτά στο σχολείο της γειτονιάς, ανεξάρτητα από την κοινωνική και οικονομική του προέλευση, αναιρείται κατ’ ουσίαν και αντικαθίσταται από την κλήρωση ή τις εξετάσεις. Κι ενώ η κλήρωση για τα πειραματικά παρουσιάζεται ως «ουδέτερο» μέτρο (σε αντίθεση με τις εξετάσεις των προτύπων, που οδηγούν πιο άμεσα και δραστικά σε κατηγοριοποιήσεις και αποκλεισμούς), στην πραγματικότητα το αποτέλεσμα είναι το ίδιο. Μαθητές της ίδιας γειτονιάς, της ίδιας αυλής, χωρίζονται, οικογένειες αναγκάζονται να αλλάξουν το οικογενειακό τους προγραμματισμό και να αναζητήσουν όμορα σχολεία, η σχολική κοινότητα διαρρηγνύεται και ανασυντίθεται με όρους που δεν έχει επιλέξει η ίδια.
Παρά τις αισιόδοξες διακηρύξεις για «αναβάθμιση», στην πραγματικότητα αυτή αφορά ένα συγκεκριμένο, κάθε φορά, σχολείο, διευρύνοντας το φαινόμενο των σχολείων, μαθητών αλλά και εκπαιδευτικών πολλών ταχυτήτων. Οι οργανικές θέσεις των εκπαιδευτικών μάλιστα μετατρέπονται σε θέσεις συγκεκριμένης χρονικής «θητείας», πράγμα που δημιουργεί ένα ασταθές εργασιακό περιβάλλον, ενισχύοντας την αβεβαιότητα ακόμα και τον ανταγωνισμό, αφού κάθε τόσο θα καλούνται να θέτουν σε σύγκριση τα «αυξημένα» τυπικά τους προσόντα.
Πολλά θα μπορούσε να πει κανείς για τις παιδαγωγικές αρχές που οφείλουν να διέπουν τη λειτουργία των πειραματικών, όπως η αντιπροσωπευτικότητα και το τυχαίο δείγμα των μαθητών, η επιτόπια έρευνα/παρουσία/διδασκαλία πανεπιστημιακών καθηγητών και φοιτητών,( γι’ αυτό άλλωστε μέχρι τώρα ήταν στρατηγική επιλογή να λειτουργούν παρόμοια σχολεία σε μεγάλες πόλεις). Αλήθεια, στην πόλη μας με πώς θα καταστεί κάτι τέτοιο εφικτό;
Πολύ σημαντικό ωστόσο θεωρούμε το ότι με συγκεκριμένο άρθρο προβλέπεται στον κανονισμό λειτουργίας των σχολείων αυτών η χρηματοδότησή τους όχι αποκλειστικά από τον κρατικό προϋπολογισμό, αλλά αντίθετα ενθαρρύνεται η αναζήτηση ιδίων πόρων και η προσέλκυση χορηγών, γεγονός που ανοίγει τον ασκό του Αιόλου, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την αποδέσμευση του κρατικού μηχανισμού από την ευθύνη στήριξης του συνταγματικού δικαιώματος της δημόσιας δωρεάν Παιδείας για όλους.
Πιστεύουμε ότι το μέλλον της εκπαίδευσης δε βρίσκεται στη δημιουργία «νησίδων αριστείας», στην πολυτυπία και τα σχολεία πολλών ταχυτήτων, αλλά σε ένα ενιαίο και δίκαιο εκπαιδευτικό σύστημα, όπου κάθε παιδί θα απολαμβάνει τις ίδιες ευκαιρίες μάθησης και ανάπτυξης και ο γονιός δε θα αναγκάζεται να βάζει το χέρι του όλο και πιο βαθιά στην τσέπη.
Απαιτούμε σύγχρονα και ασφαλή σχολεία, με τις απαραίτητες υλικοτεχνικές υποδομές, στελεχωμένα με όλο το απαραίτητο προσωπικό από την έναρξη του έτους, με εκπαιδευτικούς που θα λειτουργούν σε ένα κλίμα δημοκρατικό χωρίς τη διαρκή απειλή των πειθαρχικών.
Ο αγώνας για την υπεράσπιση της δημόσιας εκπαίδευσης και της ισότιμης πρόσβασης όλων των παιδιών στη γνώση είναι υπόθεση όλων μας.
