Tag Archive | "Δαλαγιώργος"

Tags: , ,

2η Ορθόδοξη Συνάντηση από την Ενορία των Αγίων Αναργύρων

Posted on 07 Νοεμβρίου 2018 by admin

Την 2η Ορθόδοξη Συνάντηση πραγματοποίησε η Ενορία των Αγίων Αναργύρων στην Καρδίτσα, όπου συζητήθηκε το θέμα: «Γιατί η Θεία Κοινωνία δεν βοήθησε τον Ιούδα να μην προδώσει τον Χριστό».

Έχει λεχθεί ότι «ο Ιούδας είναι το μυστηριωδέστερον πρόσωπον εις την ιστορίαν του κόσμου». Και τούτο διότι κατά τον Ωριγένη και τον Ιερό Χρυσόστομο ο ίδιος ο Κύριος εξέλεξε τους Αποστόλους και όχι οι Απόστολοι Αυτόν. Αρχικώς κατά την αποστολική διακονία του, η προαίρεση του Ιούδα «οδευομένη επ’ αρετήν» μετεστράφη αργότερα προς την κακία και εναντίον του Χριστού σε ορισμένη χρονική στιγμή. Όλοι οι νεώτεροι συγγραφείς που ασχολήθηκαν με τον Ιούδα συμφωνούν ότι κατά την χρονική στιγμή της εκλογής του ως Αποστόλου, ο Ιούδας ήταν άξιος της εκλογής αυτής. Μάλιστα ως και οι λοιποί Απόστολοι ο Ιούδας έλαβε παρά του Κυρίου την εξουσία του εκβάλλειν πνεύματα ακάθαρτα και να θεραπεύει «πσαν νόσον καί μαλακίαν» (Ματθ. 10, 1-4). Είναι χαρακτηριστικό επίσης ότι κατά τον Δίδυμο τον Αλεξανδρέα ο Ιούδας δεν ήταν φύσει κακός και ότι αρχικώς κατά τους λόγους του Χριστού ήταν και αυτός, όπως και οι λοιποί Απόστολοι.  Αυτό μαρτυρεί και το γεγονός ότι ο Ιούδας ήταν ένας από τους έμπιστους και ικανούς μαθητές του Κυρίου μας, καθότι του έδωσε να διαχειρίζεται το ταμείο, του κύκλου, όχι μόνο των 12 Μαθητών, αλλά και των άλλων μαθητών που ακολουθούσαν τον Ιησού και αποτελούσαν τον ευρύτερο κύκλο των μαθητών Του.

Γιατί όμως αργότερα μετεστράφη η προαίρεσή του και εκινήθη κατά του Χριστού; 

Οι Ευαγγελιστές συμφωνούν ότι ο Ιούδας είχε κυριευθεί από το πάθος της φιλαργυρίας. Ομοίως και η υμνολογία των παθών τονίζει εμφαντικώς το πάθος της φιλαργυρίας του Ιούδα. Παραταύτα ουδέποτε ο Κύριος τον κατέκρινε αλλά εργάζονταν πνευματικά στην μετάνοια του.  Γι’  αυτό ο Ιούδας ήταν παρόν μπροστά στα μεγαλύτερα θαύματα που τέλεσε ο Κύριος μας (το θαύμα του παραλυτικού, του εκ γενετής τυφλού και της αναστάσεως του Λαζάρου).  Μάλιστα ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος αναφέρει ότι ο Κύριος στον Μυστικό Δείπνο έπλυνε πρώτα τα πόδια του Ιούδα, για να του διδάξει την μετάνοια και την ταπείνωση.  Μάλιστα ο Χριστός «ἐδάκρυσεν» καί «ἐταράχθη τῷ πνεύματι» (Ἰω. 13, 21) για την πώρωση του Ιούδα. Είναι χαρακτηριστική συν τοις άλλοις και η υποκρισία του Ιούδα, αφού αναιδώς είπε «μήτι ἐγώ εἰμί Ραββί;» (Ματθ. 26, 25), όταν αγωνιωδώς ερωτούσαν οι Απόστολοι τον Κύριο, ποιός είναι ο προδότης. Επίσης η υποκρισία του φαίνεται και στο προδοτικό φίλημα του Ιούδα στον Χριστό στον κήπο της Γεθσημανής στην ώρα της συλλήψεως. Παρότι ο Χριστός φέρθηκε ως ΠΑΤΕΡΑΣ και έδωσε και στον Ιούδα την δυνατότητα να κοινωνήσει του Σώματος και Αίματός Του, δεν κατέστη πραγματική η αγάπη για τον διδάσκαλό του.

Γιατί όμως η Θεία Κοινωνία δεν βοήθησε τον Ιούδα;

Δεν επενεργεί η Θεία Κοινωνία από μόνη της, όταν δεν είναι συνυφασμένη με τη θέληση του ανθρώπου για την σωτηρία.  Η συνήθεια να Κοινωνούμε δείχνει τον πόθο για την αιωνιότητα και τη χαρά για τη γεύση του Θεού. Όμως κάθε άγιο πράγμα και άγιο πόθο να πλησιάσουμε τον Θεό, ο διάβολος προσπαθεί να το διαστρέψει.  Πιο εύκολα πιάνει η μέθοδος της διαστροφής παρά η επιβολή της τέλειας άρνησης.  Έτσι αφήνει τον πόθο να υπάρχει μέσα στους χριστιανούς, βάζει όμως την επιζήμια ευλάβεια σαν παγίδα και θηλιά στο λαιμό τους, ώστε να έχουν την ψευδαίσθηση ότι κοινωνούν σαν καλοί χριστιανοί, αλλά στην ουσία να κολάζονται με την ανάξια συμμετοχή τους στο μυστήριο.

Έτσι ο διάβολος δεν πολεμά τον πιστό άνθρωπο με την άμεση βεβήλωση του Μυστηρίου, αλλά με την έμμεση βέβηλη προσέλευσή του σε αυτό.  Οι τρόποι της επιζήμιας ευλάβειας είναι:

α) Η εθιμοτυπική και εορταστική προσέλευση (είναι Χριστούγεννα ή Πάσχα πρέπει να μεταλάβω χωρίς να προετοιμαστώ πνευματικά για το Μυστήριο με προχειρότητα για το καλό).

β) Η κακότροπος προσέλευση (χωρίς νηστεία και εξομολόγηση, με χείλη βαμμένα κ.α.)

γ) Η πλάνη της νηστείας (νήστεψα μπορώ να κοινωνήσω-άνευ εξομολόγηση στον πνευματικό και ευχής αυτού)

δ) Η κατά αραιά διαστήματα Θεία Κοινωνία (Χριστούγεννα & Πάσχα)

Λέγει ο Ιερός Χρυσόστομος: «Όταν πρόκειται να πιστέψεις στον Χριστό δεν σε βιάζει κανένας… αλλά εάν πιστέψεις θα πρέπει να κοινωνείς συχνά. Δείξε μου πόσο Χριστιανός είσαι από πόσες φορές κοινωνείς».

Ο δε άγιος Νικόλαος Καβάσιλας λέγει: «Τι χρειάζεται για να μπορέσουμε να κοινωνήσουμε σωστά; Α) Κάθαρση ψυχής και Β) Αγάπη προς το μυστήριο».

Λέγει ο Απόστολος Παύλος: «Όποιος τρώει τον άρτο και πίνει το ποτήριο του Κυρίου με τρόπο ανάξιο, γίνεται ένοχος αμαρτήματος απέναντι στο σώμα και στο αίμα του Κυρίου, προκαλώντας την καταδίκη του» (Α’ προς Κορ. 11:27, 29). Θα τιμωρηθεί, δηλαδή, τόσο αυστηρά, όσο και οι σταυρωτές του Χριστού, αφού κι εκείνοι έγιναν ένοχοι αμαρτήματος απέναντι στο σώμα Του, όπως αναφέρει χαρακτηριστικά και ο Ιερός Χρυσόστομος: «Να γνωρίζεις αδερφέ, ότι αν θελήσεις κα κοινωνήσεις έτσι ανάξιος όντας, θα γίνεις ένοχος του σώματος και του αίματος του Κυρίου, όπως λέει ο θείος Παύλος, και θα κοινωνήσεις σε κατάκριση και κόλασή σου, γενόμενος δεύτερος Ιούδας και παρόμοιος με τους Εβραίους. Διότι όπως τότε οι Εβραίοι κέντησαν το σώμα του Κυρίου, όχι για να πιούν το αίμα του αλλά για να το χύσουν, έτσι κι εσύ θα θεωρηθείς ότι χύνεις το ακήρατο αίμα του Κυρίου και όχι ότι το πίνεις λόγω της αναξιότητάς σου». «Είσαι έτοιμος; Κοινώνα κάθε μέρα . Δεν είσαι έτοιμος; ούτε τη Λαμπρή να μην κοινωνήσεις· γιατί και ό Ιούδας κοινώνησε αλλά κολάστηκε». Αυτό είναι το μεγάλο ζήτημα· οχι πόσες φορές θα κοινωνούμε, αλλά πόσες φορές θα είμαστε έτοιμοι» .

 

Του πρεσβυτέρου Νικολάου Δαλαγιώργου

 

Comments (0)

Tags: , ,

Υπεραγία Θεοτόκος: Η πρώτη δανείσασα – Του πρεσβυτέρου Νικολάου Δαλαγιώργου

Posted on 31 Ιουλίου 2017 by admin

Αρχίζει από την 1η του μηνός Αυγούστου η περίοδος εκείνη της πνευματικής ανατάσεως, της ευκαιρίας συμφιλιώσεώς μας με τον Θεό διά της Αγίας Μητρός Αυτού, Θεοτόκου Μαρίας, η οποία εκτός από την αγάπη και αγαθότητά της που δείχνει καθημερινά προς όλους εμάς, έχει άπειρες δυνατότητες τις οποίες χρησιμοποιεί για να μας ευεργετεί καθημερινώς.  Γιατί όμως έχει «τo δύνασθαι»; Μας το εξηγεί ο άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης στο έργο του «Εορτοδρόμιο».  Ο ειρμός της ενάτης ωδής του Κανόνα της εορτής της Πεντηκοστής αναφέρει τα εξής: «Μη της φθοράς διαπείρα κυοφορήσασα, και παντεχνήμονι Λόγω σάρκα δανείσασα» (δηλαδή Παρθένε Θεοτόκε, που κυοφόρησες χωρίς να δοκιμάσει φθορά η παρθενία σου και δάνεισες σάρκα στον Λόγο του Θεού, τον δημιουργό των απάντων).  Ερμηνεύοντας το τροπάριο ο άγιος αναφέρεται στο δάνειο της Θεοτόκου στον Υιό της που τον έκαμε χρεώστη στους ατελείωτους αιώνες.

Λέγει ο άγιος: «Τι δε εκ τούτου συμπαιραίνομεν; Ότι επειδή ο Υιός του Θεού είναι χρεώστης εις την Μητέρα του, πρώτον μεν χρεωστικώς έπρεπε να δοξάση αυτήν με όλας τας θεοπρεπείς δόξας και τιμάς, με όσας δεν εδόξασε ποτέ άλλον κτίσμα.  Δεύτερον δε χρεωστικώς πρέπει να εισακούη τας ικεσίας και αιτήσεις όπου τω (τις οποίες) προσφέρει η Μήτηρ του…» .  Γι’ αυτό και η Υπεραγία Θεοτόκος, ως αγία αγίων που είναι, θαυματουργεί περισσότερο από κάθε άγιο.  Και όχι μόνο αυτό.  Όλα τα πνευματικά χαρίσματα μεταδίδονται δια μέσου αυτής και στους αγγέλους και στους ανθρώπους, έχοντας «τα δευτερεία της Τριάδος», γιατί είναι «ανωτέρα των Χερουβίμ και ενδοξοτέρα ασυγκρίτως των Σεραφείμ».  Και επειδή έχει τα «δευτερεία της Τριάδος», ότι θέλει το μπορεί, όπως λέει στο «Θεοτοκάριο» ένας ύμνος για την Παναγία μας, «έχεις το δύνασθαι του θέλειν ισοτάλαντον», δηλαδή μπορείς όσα θέλεις.  Είναι λοιπόν στην δική μας διάθεση, στην δική μας ελεύθερη απόφαση, να «πλησθούμε» ή να αποστραφούμε τα πνευματικά χαρίσματα της Παναγίας Μήτέρας μας.  Πολλοί είναι αυτοί που θα παρακαλέσουν την Παναγία να απαλύνει τον πόνο τους, να τους θεραπεύσει, να κάνει το θαύμα της.  Τι είναι όμως το θαύμα;  Η Αγία Γραφή χρησιμοποιεί ένα καλύτερο όρο για να εκφράσει το θαύμα, τον όρο «σημείον».  Το σημείο φανερώνει, δείχνει κάποιον.  Φανερώνει τον Θεό. Το θαύμα είναι καλό, όχι γιατί θεραπεύεται κάποιος, αλλά γιατί απλώς φανερώνει τον Θεό στους ανθρώπους, που είναι και το σπουδαιότερο.  Δυστυχώς όμως εμείς συνήθως κοιτάζουμε το πρώτο, την θεραπεία, που είναι μικρό, και όχι την φανέρωση της δόξας του Θεού, που είναι το μεγαλύτερο.

Αυτήν λοιπόν την προσωπική εμπειρία της παρουσίας του Θεού στην ζωή μας θα προσπαθήσουμε και αυτήν την πνευματική περίοδο του Δεκαπενταυγούστου να βιώσουμε στον Ιερό Ναό του Αγίου Γεωργίου στους Αγίους Αναργύρους Καρδίτσας (Ριζοβούνι – Κρανιά – Άγιοι Ανάργυροι), όπου ξεκινούμε την Δευτέρα 31 Ιουλίου (αρχή Σαρακοστής) με Ιερά Αγρυπνία για την Πρόοδο του Τιμίου Σταυρού και της Ιεράς Εικόνος της Παναγίας Βασίλισσας.  Επίσης έχουμε αφιερώσει τις παρακλήσεις σε θαύματα και εμφανίσεις της Υπεραγίας Θεοτόκου, ώστε να στηριχθούμε πνευματικά, έχοντας μπροστά μας και κάτω από τον Σταυρό του Κυρίου μας Την θαυματουργώ Εικόνα της Παναγίας Βασίλισσας, της παρηγορήτριας όσων την ευλαβούνται και προστρέχουν στην Χάρη Της, γι’  αυτό και απαριθμεί πάμπολλα θαύματα σε διάφορες ασθένειες όπως ο Καρκίνος, αλλά ακόμα και σε ανθρώπους που την παρακαλούνε για ευλογία, όπως ο Κος Αντώνης από την Κρήτη ο οποίος από την στιγμή που έβαλε την Βασίλισσα στο μαγαζί του, γέμισε με κόσμο και τα λόγια του, γεμάτα συγκίνηση κλείνοντας εισιτήριο για να προσκυνήσει την Παναγία μας για να ευχαριστήσει: «το καλό κάνει η Βασίλισσα σε μένα να κάνει σε ούλο τον κόσμο».

Είναι συγκινητικά τα όσα αναφέρει ο Ηλίας Μηνιάτης για την προστασία της Θεοτόκου στους πιστούς:

«Ορφανοί που στερηθήκατε τους γονείς σας.  Γονείς που στερηθήκατε τα παιδιά σας, σύζυγοι που στερηθήκατε τους συζύγους σας, ξένοι που πονάτε, θλιμμένοι, σκλαβωμένοι, αμαρτωλοί, μη λυπείσθε.  Εσείς έχετε μητέρα, την Μητέρα του Θεού.  Μητέρα που σας κυβερνά στην ορφάνια σας, που σας δίδει στις θλίψεις την παρηγοριά, στα πάθη την θεραπεία, στις αμαρτίες την συγχώρηση. Μη λυπάσθε, εσείς έχετε μητέρα, την Μητέρα του πόνου, την Μητέρα του Θεού.  Χριστιανοί, μικροί και μεγάλοι, ιερείς, λαϊκοί, νέοι, γέροντες, άνδρες, γυναίκες, πληγωμένοι, όσοι λατρεύετε τον Εσταυρωμένο Υιόν της, την Παρθένον να επικαλείσθε. Δια να απαλύνει ο πόνος σας και να σηκώνετε έτσι τον σταυρό σας, τον πόνο, την θλίψη σας».

Καλό κι ευλογημένο Προσκύνημα!

 

Comments (0)

Tags: , ,

Ο Θεός δεν θέλει τον πόνο των ανθρώπων – Του Νικολάου Δαλαγιώργου

Posted on 28 Ιουλίου 2017 by admin

Ο πόνος και ο θάνατος που βιώνουμε σε μεγάλο βαθμό γύρω μας (Καρκίνος, Αιφνίδιος κ.α.), είναι το μεγάλο «σκάνδαλο» για τον άνθρωπο, διότι συνήθως εισβάλλουν ξαφνικά στη ζωή μας, την δηλητηριάζουν, αφαιρούν τη χαρά μας, ανατρέπουν τους σχεδιασμούς μας και το χειρότερο μας απομακρύνουν από τον Θεό, ως υπαίτιο της κατάστασής μας.

Είναι όμως ο Θεός δημιουργός του πόνου;

Ότι ο Θεός δεν θέλει ουσιαστικά τον πόνο, φανερώνεται από το γεγονός ότι δεν τον δημιούργησε κατά την δημιουργία του κόσμου και ούτε τον πρόσθεσε μεταγενέστερα σε αυτή «Και είδεν ο Θεός τα πάντα όσα εποίησεν, και ιδού καλά λίαν»(Γεν. 1,31).

Από πού προέρχονται λοιπόν οι αρρώστιες και οι σωματικές βλάβες;

Ο άγιος Βασίλειος Καισαρείας απαντά ότι «δεν δημιουργήθηκαν από τον Θεό, αφού ο Θεός δημιούργησε μόνο τη φύση και όχι αυτό που εκτρέπεται από τη φύση (όπως οι ασθένειες), διότι οι άνθρωποι ήρθαν στη ζωή αρτιμελείς, αρρώστησαν όμως όταν ξέφυγαν από την κατά φύση κατασκευή τους.  Γιατί την υγεία του τη χάνει κάποιος είτε γιατί ακολουθεί κακό τρόπο ζωής είτε εξαιτίας οποιουδήποτε παράγοντα που προκαλεί αρρώστιες.  Επομένως ο Θεός έπλασε το σώμα, και όχι την ασθένεια».

Ο Δημιουργός όλων των δεινών είναι ο Θεός!

Για ποικίλους λόγους ο πλατωνισμός, ο γνωστικοσμός, ο μανιχαϊσμός, ο νεοπλατωνισμός, ο ωριγενισμός και ο πελαγιανισμός, υποστήριζαν ότι ο Θεός είναι ο ποιητής των κακών.  Οι Πατέρες της Εκκλησίας υποχρεώθηκαν εκ των πραγμάτων να αντικρούσουν και να αναιρέσουν αυτά τα δόγματα που έθεταν σε κίνδυνο την Χριστιανική πίστη.   Οι άγιοι Διονύσιος Αρεοπαγίτης, Βασίλειος Καισαρείας, Γρηγόριος Νύσσης, Κύριλλος Ιεροσολύμων και Ιωάννης Χρυσόστομος έδωσαν μάχη ενάντια σε αυτό το δόγμα.  Η συγκεκριμένη αντίληψη αντικρούσθηκε από τον Ιερό Αυγουστίνο και καταδικάσθηκε από τη Σύνοδο της Καρθαγένης το 418.

Ο Θεός δεν θέλει να πονούν οι άνθρωποι!

Ο άγιος Ισαάκ ο Σύρος λέγει ότι «ο Θεός δεν θέλει να πονούν οι άνθρωποι».  Ο Χριστός δεν ήρθε ανάμεσά μας για να μας κάνει να υποφέρουμε αλλά για να μας ελευθερώσει από την εξουσία του πόνου και κατόπιν από αυτό τον ίδιο τον πόνο.  Καθώς μας λείπει η δύναμη για να υπερβούμε οποιαδήποτε άσχημη κατάσταση μας παρουσιάζεται, ο Χριστός μας έδειξε πως να νικάμε και να εξαλείφουμε με φυσικό τρόπο τον πόνο και την θλίψη που γεννάτε από τούτο τον κόσμο.  Η χριστιανική ζωή είναι το κλειδί για να επιτύχουμε με την Χάρη του Χριστού, την ελευθερία από τον πόνο, την θλίψη και τον θάνατο.   Και καθώς νικάμε τον πόνο πνευματικά, να αναφωνούμε, όπως έπραξε ο Απόστολος Παύλος σχετικά με τον θάνατο: «Πόνε, που είναι το κεντρί της δύναμής σου;  Πόνε, που είναι η νίκη σου;».

Όλοι οι Πατέρες της Εκκλησίας, ακόμα και οι σύγχρονοι Γέροντες, αντιμετώπισαν τον πόνο, την ασθένεια και τον θάνατο, με ένα πνευματικό τρόπο, ο οποίος στηρίζονταν στην Μετάνοια.  Η Εκκλησία, θέλοντας να βοηθήσει τον άνθρωπο να υπερβεί τον πόνο, ζητά από τα μέλη της να είναι ενεργά και ενσυνείδητα, να βιώνουν τα μυστήριά της (Θεία Λειτουργία, Ευχέλαιο, Εξομολόγηση κ.α.) με μετάνοια και με τις ευχές που έχει για να ανακουφίζει τον πόνο των ανθρώπων, να γίνεται δηλαδή η Εκκλησία ένα «πνευματικό Νοσοκομείο», με σκοπό να αποκαταστήσει ο Θεός τον άνθρωπο στην αιωνιότητα.

 

Του πρεσβυτέρου Νικολάου Δαλαγιώργου

 

Comments (0)

Tags: , ,

Θαυμαστή παρέμβαση της Παναγίας Βασίλισσας σε καρκινοπαθή

Posted on 19 Ιουλίου 2017 by admin

Στα μάτια του Χριστού, ο πόνος δεν αποτελεί απαραίτητα τη συνέπεια μιας προσωπική αμαρτίας.  Ορισμένα λόγια του Χριστού στα Άγια Ευαγγέλια, θα ήταν δυνατόν να μας αφήσουν να πιστεύουμε ότι Αυτός ο Ίδιος έχει αποδεχτεί, ακόμη και εγκωμιάσει τον πόνο.  Στο ζήτημα της αρρώστιας του Λαζάρου:  «Αυτή η αρρώστια δεν είναι για να φέρει τον θάνατο, αλλά για να φανεί η δύναμη του Θεού, για να φανερωθεί μέσω αυτής η δόξα του Υιού του Θεού».  Κάπου αλλού στους Μακαρισμούς αναφέρει: » Μακάριοι όσοι θλίβονται, γιατί αυτοί θα παρηγορηθούν» .

Έτσι και ο Βασίλης μετά την ανακοίνωση της ασθένειας του Καρκίνου, ζήτησε την βοήθεια της Παναγίας Βασίλισσας, ώστε να παρηγορηθεί και να πάρει δύναμη για να σηκώσει το βαρύ φορτίο.  Ήξερε ότι από την στιγμή που εμπιστεύτηκε το πρόβλημά του, δεν ήταν μόνος του.  Είχε τις ευχές των Αγίων Αναργύρων, αλλά κυρίως της Μητρικής Αγκάλης της Παναγίας Μητέρας.  Με δύναμη στα μάτια ξεκίνησε εδώ και δύο χρόνια τον αγώνα με χειρουργεία, χημειοθεραπείες, αλλά με βαθιά πίστη στην Δύναμη της Βασίλισσας μας. Το Σάββατο ήρθε να προσευχηθεί, μετά από χειρουργείο αφαίρεσης οστού της λεκάνης, γιατί περίμενε τα αποτελέσματα των τελευταίων εξετάσεων που θα έκριναν εάν είναι υγιής.  Τα αποτελέσματα βγήκαν και οι γιατροί δεν μπορούσαν να τα ερμηνεύσουν. Παραθέτουμε το μήνυμα που λάβαμε μετά από τα αποτελέσματα των εξετάσεων, κι αυτό για να έχετε ελπίδα, πίστη και αγάπη στο Έλεος του Θεού.

» Πατερ Νικόλαε καλησπέρα. Σας γράφω για να σας πω ότι μόλις βγήκαν τα αποτελέσματα της βιοψίας που σας είχα πει το Σαββατο. Ενώ όλοι οι γιατροί έλεγαν και φοβόντουσαν για το χειρότερο τελικά δεν έχω απολύτως τίποτε και δεν μπορούν να το εξηγήσουν – κάποια αποτελέσματα εξετάσεων-ιατρικώς. Απλώς για να γνωρίζετε ότι αυτό που συμβαίνει, δεν εξηγείται με λογική , αλλά μόνο από Θειϊκή δύναμη και παρέμβαση και σας το λέω με κάθε ειλικρίνεια και σκέψη.
Βασίλης Κ……………»

 

Η ΠΑΝΑΓΙΑ ΒΑΣΙΛΙΣΣΑ

ΣΚΕΠΗ ΚΑΙ ΒΟΗΘΕΙΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ!!!!

Του Πρεσβυτέρου Νικολάου Δαλαγιώργου

Comments (0)

Tags: , ,

Ο Απόστολος των Εθνών Παύλος-Σύμβολο δύναμης της Ι.Ρ.Α. – Tου πρεσβυτέρου Νικολάου Δαλαγιώργου

Posted on 30 Ιουνίου 2017 by admin

Τον θεσπέσιο Παύλο, την μεγαλόφωνο σάλπιγγα του Ευαγγελίου, τον πάλαι ποτέ διώκτη των χριστιανών κι έπειτα στύλο και διδάσκαλο της Εκκλησίας, τιμά δικαίως ως Προστάτη και οδηγό η Διεθνής Ένωση Αστυνομικών, καθότι υπήρξε ο πρώτος Απόστολος που έσπειρε απλόχερα τον λόγο του Θεού στον ευλογημένο τόπο μας, από τους Φιλίππους μέχρι τη Νικόπολη, τη Βέροια, τη Θεσσαλονίκη, την Αθήνα και την Κόρινθο. Θα προσπαθήσω να σκιαγραφήσω τρία σημεία της ζωής και της προσωπικότητας του Αποστόλου Παύλου: την θαυμαστή μεταστροφή και αρραγή του πίστη, την μέριμνα για την ενότητα της Εκκλησίας και την αγάπη, η οποία άλλωστε αποτελεί και το κριτήριο της ταυτότητας του κάθε χριστιανού. Η μεταστροφή του Παύλου αποτελεί από τις πλέον θαυμαστές στην ιστορία της Εκκλησίας. Ζηλωτής των πατρικών παραδόσεων, γνώστης βαθύτατος του Μωσαϊκού νόμου, προσηλωμένος στην διδασκαλία της Παλαιάς Διαθήκης, θεωρεί τους χριστιανούς σαν τον μεγαλύτερο εχθρό και καταλύτη της πίστεως. Γι αυτό και δεν διστάζει να αναλάβει το ρόλο του μεγαλύτερου πολεμίου, του διώκτη και δεσμωτή των χριστιανών. Όμως ο Κύριος γνώριζε ότι ο ισχυρός εχθρός θα μεταβληθεί σε γενναίο φίλο Του: του εμφανίζεται έξω από τη Δαμασκό, ως φως απαστράπτον, και του απευθύνεται προσωπικά: »Σαούλ. Σαούλ, τί με διώκεις; -τίς εἴ κύριε; -ἐγώ εἰμί Ἰησοῦς ὅν σύ διώκεις». Εμφανίζεται ο ίδιος ο Χριστός στον Παύλο και του ομιλεί, για να του αποδείξει ότι δεν είναι μόνο εσταυρωμένος, αλλά και αναστάς και Θεός ζων. Εμφανίζεται, φωτίζει και διδάσκει το νου και την καρδιά του ζηλωτή του Νόμου. Τον καθιστά τυφλό επί τρεις ημέρες, για να του δώσει το χρόνο ώστε να δει με τα μάτια της καρδιάς και να πιστέψει αληθινά. Κι εκείνος, μετά την κατήχηση από τον Ανανία δέχεται το Βάπτισμα, και γίνεται πλέον εκείνος που κατηχεί τους Ιουδαίους, εκπληρώνοντας στο πρόσωπό του την ρήση του πατριάρχη Ιακώβ: »Βενιαμιν λύκος ἅρπαξ· τὸ πρωινὸν ἔδεται ἔτι καὶ εἰς τὸ ἑσπέρας διαδώσει τροφήν». Με το ίδιο σθένος που άλλοτε εδίωκε τους χριστιανούς, μεταδίδει πρώτος την πνευματική τροφή του Ευαγγελίου σε όλη την οικουμένη, ακόμα και στους μη Ιουδαίους, γίνεται ο Απόστολος των Εθνών, ταξιδεύει παντού και κατηχεί τους πάντες στις αλήθειες της πίστεως, νουθετεί, γράφει, παραδειγματίζει με τη ζωή και τους τρόπους του. Δεν περιαυτολογεί, δεν προβάλλει εαυτόν, αλλά πάντοτε εργάζεται με ταπείνωση, έχοντας σαν μέλημά του να ανταποκριθεί επάξια στην κλήση που έλαβε από τον ίδιο τον Χριστό: «ἐγώ γάρ εἰμί ὁ ἐλάχιστος τῶν ἀποστόλων, ὅς οὔκ εἰμι ἱκανὸς καλεῖσθαι ἀπόστολος· διότι καθ’ ὑπερβολὴν ἐδίωκον τὴν ἐκκλησίαν τοῦ θεοῦ· χάριτι δὲ θεοῦ εἰμι, ὅ εἰμι», θα γράψει στους Κορινθίους, και αλλού θα δηλώσει: «Παύλος δοῦλος Χριστοῦ, κλητός ἀπόστολος ἀφωρισμένος εἰς εὐαγγέλιον Θεοῦ». Μεταστροφή όμως δίχως πίστη δεν μπορεί να υπάρξει. Αν ο Κύριος επέλεξε τον Παύλο, τον πρώην δεινό διώκτη, για να γίνει ο θερμότερος κήρυκας του Ευαγγελίου, τον επέλεξε ακριβώς για την ζέση της πίστεώς του προς τον Θεό και προς την αλήθεια που μέχρι τότε ο Θεός είχε αποκαλύψει στον κόσμο με την Παλαιά Διαθήκη. Η μεταστροφή του Παύλου οφείλεται στην αποκάλυψη της αληθείας την οποία έλαβε άνωθεν, στην πληροφορία της πληρότητας της Καινής Διαθήκης έναντι του παλαιού Νόμου. Με την ίδια πίστη και ζέση, με την ίδια αυταπάρνηση και ενθουσιασμό γίνεται ο διαπρύσιος κήρυκας του Ευαγγελίου, αυτή την πίστη μεταλαμπαδεύει και στηρίζει στα πέρατα της οικουμένης και αυτή την πίστη διαθέτει σε κάθε του κήρυγμα, σε κάθε του ταξίδι, σε κάθε επιστολή του προς τους πιστούς που διψούν να ακούσουν και να μάθουν περισσότερα, να διδαχθούν και να ζήσουν σύμφωνα με τις εντολές του Χριστού. Και η πίστη του αυτή επιβραβεύεται τρόπον τινά με την υπερκόσμια οπτασία, την ανάρρησή του μέχρι τρίτου ουρανού, η οποία σύμφωνα με τους Πατέρες της Εκκλησίας αποτελεί μια μορφή θεοπτίας και αποκαλύψεως των μυστηρίων του Θεού. Η μετάδοση του λόγου του Θεού δεν ήταν εύκολη υπόθεση, ειδικά σε έναν κόσμο όπου κυριαρχούσε από τη μια μεριά το πάνθεο και οι δεισιδαιμονίες, και από την άλλη η στείρα προσήλωση στο γράμμα του Μωσαϊκού νόμου. Ήταν όντως πολύ δύσκολο να μεταμορφωθεί ο «παλαιός άνθρωπος» και να υπερβεί τα μέχρι τότε παραδεδομένα. Και παράλληλα, μέσα στην αναζήτηση των νεόφυτων χριστιανών και στην επιθυμία τους να γίνουν όσο καλύτεροι γίνεται μαθητές του Ευαγγελίου, υπήρξαν και κάποιες διαφωνίες, υπερβολές, ακόμα και έριδες. Μέσα σε τρεις σειρές ο Παύλος αποκαλύπτει αφενός την μέριμνά του για την ενότητα της Εκκλησίας και αφετέρου δίνει τα κριτήρια και της κατευθύνσεις για την επίτευξή της. Θεμελιώδες κριτήριο της ενότητας αποτελεί η κοινή ομολογία της πίστεως, «ἵνα τὸ αὐτὸ λέγητε πάντες». Ως γνήσιος μαθητής του Ευαγγελίου της αγάπης δεν έπαψε με αυταπάρνηση νύχτα και ημέρα να νουθετεί και να διδάσκει τους χριστιανούς, να αγωνιά για την στερέωση της πίστεως, να ταξιδεύει από τόπο σε τόπο, να στέλνει επιστολές όπου υπήρχε ανάγκη και να τονίζει πως μας χρειάζονται: «πίστις͵ ἐλπίς͵ ἀγάπη͵ τὰ τρία ταῦτα· μείζων δὲ τούτων ἡ ἀγάπη». Τα σημεία που αποδεικνύουν την αγάπη που είχε ο απόστολος Παύλος για τον Χριστό, για την Εκκλησία και για κάθε πιστό, μας τα παρουσιάζει εναργέστατα ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος: «εάν θαυμάζουμε τον Πάυλο, δεν τον θαυμάζουμε επειδή ανέστησε νεκρούς ή επειδή καθάρισε λεπρούς, αλλά επειδή έλεγε «τίς ἀσθενεῖ͵ καὶ οὐκ ἀσθενῶ; τίς σκανδαλίζεται͵ καὶ οὐκ ἐγὼ πυροῦμαι;» Διότι ακόμα και αν αντιπαραβάλλεις μύρια θαύματα, δεν θα βρεις ισάξιο αυτής της αγάπης. […] και όταν συγκρίνει τον εαυτό του με τους υπόλοιπους αποστόλους δεν λέει «έκανα περισσότερα θαύματα», αλλά «περισσότερον αύτῶν πάντων ἐκοπίασα». Και σε περίοδο λιμού προτιμούσε να πεθάνει για τη σωτηρία των μαθητών. […] και εάν καυχάται για κάτι είναι για τις ασθένειες, για τις ύβρεις, για τις κακουχίες […] και την ψυχή και το σώμα του διέθεσε, ώστε ακόμα και εκείνοι που τον λιθοβόλησαν και τον ράπισαν να τύχουν της σωτηρίας. Γιατί, μας λέει, έτσι με δίδαξε να αγαπώ ο Χριστός, ο οποίος μας κληροδότησε την εντολή της αγάπης και την οποία εκπλήρωσε πρώτος με τα έργα του». Όσα και να προσθέσει κανείς, δεν θα κατορθώσει να περιγράψει τη μορφή και το έργο του αποστόλου Παύλου. Τα τρία αυτά σημεία, η μεταστροφή συνοδευόμενη από την ζέουσα πίστη, η επιμέλεια της ενότητας της Εκκλησίας η οποία συνίσταται στην ταπείνωση και στην πνευματική κατάρτιση, και τέλος η γνήσια αγάπη η οποία μεταφράζεται σε έργα αυτοθυσίας, αποτελούν διαχρονικά ζητούμενα της πνευματικής πορείας αλλά και της καθημερινής ζωής του κάθε χριστιανού, ως μέλους της Εκκλησίας, ανεξάρτητα από το ποιο αξίωμα ή ποια διακονία τού έχει αναθέσει η πρόνοια του Θεού. Γι’ αυτό επάξια φέρει τον τίτλο του Προστάτου της Διεθνούς Ενώσεως Αστυνομικών, διότι είναι ο Απόστολος των Εθνών, διότι εμείς τα μέλη της Ι.Ρ.Α. δεν ξεχωρίζουμε τίτλους ή αξιώματα, αλλά αγωνιζόμαστε για την επικράτηση της Ειρήνης, της ανιδιοτέλειας και προπαντώς της ΑΓΑΠΗΣ για τον πάσχοντα άνθρωπο.  Γι’ αυτό οι δράσεις αποτυπώνονται σε πολλές εκδηλώσεις φιλανθρωπικού χαρακτήρα, δίνοντας την ευκαιρία στα μέλη της να αναπτύξουν την μεταξύ τους φιλαδελφεία και αγάπη. Ο απόστολος Παύλος αποτελεί ένα λαμπρό παράδειγμα για όλους μας και μεγάλη ευθύνη την οποία καλούμαστε να σηκώσουμε και να συνεχίσουμε ενωμένοι και με πνεύμα Ενότητες.   Χρόνια Πολλά σε όλους και Καλή Δύναμη!

 

Comments (0)

Tags: , ,

Η ακηδία τη Μεγάλη Τεσσαρακοστή – Του πρεσβυτέρου Νικολάου Δαλαγιώργου

Posted on 16 Μαρτίου 2017 by admin

Με το πάθος της Ακηδίας ασχολήθηκαν οι  Ορθόδοξες Συναντήσεις που πραγματοποιούνται μία φορά το μήνα, στους Αγίους Αναργύρους Μουζακίου Καρδίτσας. Στον 13ο λόγο του Αγίου Ιωάννου της Κλίμακος αναφέρει περί της Ακηδίας «Ακηδία σημαίνει παράλυσις της ψυχής καί έκλυσις του νου, οκνηρία και αδιαφορία πρός την άσκηση.  Η ακηδία κατηγορεί τον Θεόν ότι δεν είναι ευσπλαγχνικός και φιλάνθρωπος».

Ακηδία σημαίνει να μην σε συγκινεί τίποτα το πνευματικό.  Είναι ένα φοβερό πάθος σα δηλητήριο, μια κατάσταση ψυχική που νεκρώνει την ψυχή του ανθρώπου και την κάνει να είναι αδιάφορη προς τα πνευματικά, όπως ο Εκκλησιασμός, η προσευχή, η Εξομολόγηση κ.α., ενώ λέγει στον άνθρωπο ότι ο Θεός δεν είναι ευσπλαχνικός.  Και πράγματι πόσες φορές ακούμε ένα γεγονός, κυρίως αιφνιδίου θανάτου και λέμε «γιατί το επέτρεψε ο Θεός; Τι Θεός είναι αυτός που θέλει να πονάμε;». Γι’ αυτό η ακηδία είναι πνευματικό φαινόμενο και όχι ψυχολογικό, έχει δηλαδή πνευματικές αιτίες και μητέρα της είναι η πολυλογία, η αργολογία, η φλυαρία, η ψευδολογία, η κατάκριση γιατί όλα αυτά σκορπίζουν τον πλούτο του ανθρώπου και δεν τον αφήνουν να κάνει πνευματική ζωή.  Όταν ο άνθρωπος δεν κάνει πνευματική ζωή και χάσει την Θεία Χάρη έχει σαν αποτέλεσμα να πέσει σε έναν μαρασμό η ψυχή του και να μην ενδιαφέρεται για τίποτα.

Η ακηδία, δια του πονηρού μας επισκέπτεται και στην προσευχή προκειμένου να μας αρπάξει από τον νου τις λέξεις και να μας κάνει να μην προσευχόμαστε, αφού η σκέψη μας θα περιφέρεται σε άλλα πράγματα όπως ακριβώς μας τονίζει ο Άγ. Ιωάννης: «Ενώ ιστάμεθα στην προσευχή, μας υπενθυμίζει διάφορα αναγκαία πράγματα και χρησιμοποιεί κάθε τέχνασμα, ώστε να μας αποτραβήξη από εκεί».  Και πραγματικά, την ώρα τις προσευχής ο πονηρός θα μας θυμίσει ότι ξεχάσαμε μέσα στην ημέρα προκειμένου να είμαστε στην Εκκλησία, αλλά να μην είμαστε.

Όταν θα έρθει η ώρα της προσευχής (είτε στην Εκκλησία είτε στο σπίτι) ο πονηρός δαίμων της ακηδίας και μας φέρει αδιαθεσία λέγοντας χαρακτηριστικά ότι ως ασθενής πρέπει να ξεκουραστείς, δεν πειράζει που δεν θα προσευχηθείς, που δεν θα μπορέσεις να πας στην Εκκλησία, ο Θεός δεν θα σου πεί τίποτε, γιατί αρρώστησες.  Για να δούμε τι λέγει ο Άγ. Ιωάννης της κλίμακος: «Ο δαίμων της ακηδίας στον μοναχό, τον οποίο έχει καταλάβει, δημιουργεί τις τρείς πρώτες ώρες -πρώτη, τρίτη καί έκτη- (οι ώρες που πρέπει να είναι στον Ναό για προσευχή) μία κατάστασι φρίκης, πονοκέφαλο καί πυρετό και ανακάτωμα του στομάχου. Μόλις φθάση η ενάτη ώρα παρατηρείται κάποια μικρή βελτίωσις. Μόλις στρωθή η τράπεζα, αναπηδά ο μοναχός από το στρώμα του. Μόλις έλθη η επομένη ώρα της προσευχής, αισθάνεται πάλι βεβαρημένο το σώμα του. Μόλις σταθή να προσευχηθή, η ακηδία τον βυθίζει πάλι στον ύπνο καί με άκαιρα χασμουρητά του αρπάζει από το στόμα τον στίχο της προσευχής».  Βλέπεται λοιπόν αδελφοί μου ότι ο πονηρός θέλει να μας απαγκιστρώσει από την Εκκλησία και την προσευχή και να μας αγκιστρώσει στα υλικά πράγματα και ιδίως στο φαγητό.  Ο Καλός Θεός όμως μας παρέδωσε εφόδια για να μπορέσουμε να καταπολεμήσουμε τέτοιες καταστάσεις όπως είναι η νηστεία και γενικά η άσκηση.  Για να πολεμήσουμε την ακηδία πρέπει να έχουμε ένα πνευματικό πρόγραμμα το οποίο θα πρέπει να ασκούμε βία προκειμένου να το ακολουθήσουμε.  Οι πνευματικοί Γέροντες και όλοι οι άγιοι, δεν άφησαν ποτέ τις υποχρεώσεις τους στα πνευματικά.  Ο Όσιος Παΐσιος, παρότι καρκινοπαθείς, έκανε πάνω από εκατό μετάνοιες κάθε μέρα, παρότι πονούσε, ποτέ όμως δεν σκέφθηκε ότι δεν θα κάνει τον κανόνα του, όπως και ο Γέροντας Εφραίμ ο Κατουνακιώτης, ο οποίος εκοιμήθει νύχτα. Πρίν κοιμηθεί όμως, την ώρα του Εσπερινού επειδή ήταν κατάκοιτος, έκανε τον κανόνα του, διάβασε την ακολουθία του εσπερινού στο κρεβάτι και στο τέλος έπεσε σε κώμα θανάτους έως το βράδυ. Σήμερα οι άνθρωποι δυστυχώς, έχουν πρότυπα κοσμικά τα οποία ποτέ δεν θα τους οδηγήσουν στον Χριστό.  Εάν έχουμε πρότυπο τον Χριστό, εάν πραγματικά τον αγαπήσουμε, τότε θα γίνουμε υπήκοοι του Δικού Του θελήματος και θα εφαρμόσουμε την βιωτή Του στην ζωή μας.  Η Αγία μας Εκκλησία θέτει πριν την Αγία και Μ. Τεσσαρακοστή να διαβάζονται τα Ευαγγέλια των Παθών του Κυρίου μας.  Ο λόγος, όπως έλεγε ο Άγιος Γέροντας Παΐσιος, είναι να παρακινήσει τα μέλη της σε μετάνοια και σε φιλοτιμία, ώστε ότι κάνουν μέσα στην Αγία και Μ. Τεσσαρακοστή (Νηστεία, Προσευχή, Εκκλησιασμό κ.α.), να το κάνουν με φιλότιμο γιατί αγάπησαν τον Κύριο Ιησού Χριστό και έχοντας αυταπάρνηση , να βιώσουν τους λόγους του Κυρίου μας «ουχ ως εγώ θέλω, αλλ’ ως σύ».  Εγώ θέλω να φάω, αλλά δεν θα φάω γιατί μου το ζητάς εσύ Χριστέ μου.  Με αυτήν την αυταπάρνηση θα διάγουμε την Μ. Τεσσαρακοστή εν προσευχή και νηστεία, για την Αγάπη Του Χριστού! Αμήν.  (Η επόμενη συνάντηση Κυριακή 2 Απριλίου)

 

Comments (0)

Tags: , ,

Ν. Δαλαγιώργος: Γιατί δεν πρέπει να ντυθώ τις Απόκριες;

Posted on 10 Φεβρουαρίου 2017 by admin

Εάν σε ρωτήσει κάποιος , τι είναι ή τι γιορτάζουμε με το καρναβάλι και τις Απόκριες τι θα πεις; Ότι γιορτάζουμε τον Ζορό, τον καουμπόι ή τον σούπερμαν; Μήπως το ξεκίνημα της νηστείας;

Παίρνω και εγώ το θάρρος και σε ρωτώ , εσύ ξέρεις τι γιορτάζεις; Γιορτάζεις επειδή το γιορτάζουν και οι άλλοι; Θα προσπαθήσω να σου δώσω να καταλάβεις τι είναι αυτό το οποίο θα έπρεπε εδώ και καιρό να είχαμε αποφύγει. Η λέξη αυτή προέρχεται από το στερητικό «από» και «κρέας», που σημαίνει την «αποχή από το κρέας», και τις σχετικές εορταστικές εκδηλώσεις. Στην Ρώμη χρησιμοποιούσαν την λατινική λέξη «CARNEVALE» που σημαίνει «ΑΝΤΙΟ ΚΡΕΑΣ». Εξ ου και το δικό μας «ΑΠΟΚΡΕΩ» με το οποίο ονόμαζαν οι Βυζαντινοί. Είναι όμως τόσο αθώα; Φυσικά και όχι διότι είναι συνέχεια της αρχαίας ειδωλολατρικής παράδοσης των Ελλήνων, οι οποίοι γιόρταζαν την έναρξη του νέου έτους και την άνοιξη,  την αναγέννηση της φύσης. Βασικό στοιχείο ήταν οι έξαλλες εκδηλώσεις των ανθρώπων οι προκλητικές μεταμφιέσεις, τα γλέντια, οι παρελάσεις, τα αστεία, τα πειράγματα, οι βωμολοχίες, τα αισχρά υπονοούμενα, τα κομφετί, οι χοροί κι οι διασκεδάσεις, όλο αυτό το γενικό «ξεφάντωμα» το οποίο έχουμε και σήμερα.

Από την αρχή η Χριστιανική Εκκλησία στάθηκε αντίθετη και επικριτική σε όλες αυτές τις γιορτές της αχαλίνωτης ακολασίας και κραιπάλης. Μάλιστα, ο άγιος Τιμόθεος, μαθητής του Απ. Παύλου και επίσκοπος Εφέσου, κατά την παράδοση, υπέστη στην Έφεσο, επί αυτοκράτορα Δομετιανού, μαρτυρικό θάνατο, από τους εξαγριωμένους όχλους των ειδωλολατρών, επειδή σε κάποια γιορτή της «Αρτέμιδος της Εφεσίας»,  κατέκρινε τα όργια των εορταστών.

Ο Απόστολος Πέτρος στην Α΄του Επιστολή (62μ.Χ) γράφει χαρακτηριστικά «και διά τούτο παραξενεύονται ότι σεις δεν συντρέχετε με αυτούς εις την αυτήν εκχείλισιν της ασωτίας, και σας βλασφημούσιν»· (Πέτρου Α’ 4:4), ενώ ο Απόστολος Παύλος στην επιστολή τους προς Γαλάτας (58 μ.Χ.) αναφέρει ως έργα της σαρκός τις «μέθαι» και τις «κώμαι», όπου «κώμη» είναι «η θορυβώδης πορεία διασκεδαστών επί τη εορτή θεού τινός». «Φανερά δε είναι τα έργα της σαρκός, τα οποία είναι μοιχεία, πορνεία.  ΜΕΘΑΙ,  ΚΩΜΟΙ, και τα όμοια τούτων, περί των οποίων σας προλέγω, καθώς και προείπον, ότι οι τα τοιαύτα πράττοντες βασιλείαν Θεού δεν θέλουσι κληρονομήσει». (Γαλάτες 5:19-21)

Κατά το 2ο αιώνα ο Κλήμης ο Αλεξανδρεύς μιλάει για τους συγχρόνους του, τους »γελοίως κατά τας πομπάς σχηματιζομένους» και τον 4ο αιώνα ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος επιτίθεται κατά των χριστιανών για την «ακαταγέλαστον κωμωδίαν» να καταστρέφουν το πρόσωπό τους σύμφωνα με ειδωλολατρική συνήθεια, ενδύοντας γυναίκες με ανδρικά ρούχα.

Ότι και τον επόμενο αιώνα συνεχίζονταν οι μεταμφιέσεις μαρτυρεί ο 62ος κανόνας της εν Τρούλλω Πενθέκτης Οικουμενικής Συνόδου, ο οποίος καταδικάζει τις μεταμφιέσεις και τις μάσκες, όπως και τους χορούς και τους αστεϊσμούς, που ελάμβαναν χώρα σε παρόμοιες καρναβαλικές εορτές του παρελθόντος, και επιβάλλει στους κληρικούς, που μετέχουν την ποινή της καθαιρέσεως, στους δε λαϊκούς την ποινή του αφορισμού. Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος (349-407μ.Χ.) αναφερόμενος στο επιχείρημα ότι με τις καρναβαλικές εκδηλώσεις διασκεδάζουν και ευφραίνονται οι άνθρωποι, ξεφεύγουν από την καθημερινότητα, απαντά ότι αυτό είναι τελείως παράλογο, διότι η χαρά και ευφροσύνη πρέπει να συμβαδίζουν με την ηθική και την ευπρέπεια. «Το να χαιρόμαστε με όλα δεν είναι καλό. επειδή και ο μοιχός χαίρεται όταν καταστρέψει τον γάμο του πλησίον του. ας μην κοιτάμε λοιπόν αν κάποιος χαίρεται, αλλά εάν για καλό πράγμα χαίρεται». Όταν μεταβάλλεται ένα σπίτι σε πορνείο, είναι ντροπή να ισχυρίζεται κανείς ότι πρόκειται για ηδονή και ευχαρίστηση.«Πορνείον γέγονέ σου η οικία, μανία και οίστρος, και ουκ αισχύνη ταύτα ηδονήν καλών;».

Αδελφοί μου Έλληνες Χριστιανοί, θυμηθείτε τις υποσχέσεις κατά την ώρα του Μεγάλου Μυστηρίου της Βαπτίσεως: «Συντάσσομαι τον Χριστό και αποτάσσομαι τον σατανά και πάση την πομπή αυτού».  Είναι καιρός ομολογίας πίστεως!  Εφόσον οι Πατέρες της Εκκλησίας μας λένε ΟΧΙ να μάθουμε να κάνουμε ΥΠΑΚΟΗ και μόνον τότε θα έχουμε την Ευλογία του Θεού στο σπιτικό μας.  «Ο έχων ώτα ακούειν ακουέτω».

 

Του πρεσβυτέρου Νικολάου Δαλαγιώργου

Comments (0)

Tags: , ,

Νικόλαος Δαλαγιώργος: 2017-Τι περιμένουμε τη νέα χρονιά;

Posted on 02 Ιανουαρίου 2017 by admin

Στην προσμονή ενός νέου χρόνου, υποδεχόμαστε αυτόν με ανοιχτές καρδιές, νομίζοντας πως όλα είναι δυνατά στο διάβα του.  Οι δρόμοι γεμίζουν φωνές από γέλια και ευχές, περιμένοντας αυτή την χρονιά να πετύχουμε αυτό που δεν πετύχαμε την προηγούμενη.  Μοιάζει πολύ με μονοπάτι καλυμμένο με παρθένο χιόνι, που ούτε πατημασιά δεν έχει ακόμα σημαδέψει την λευκότητά του. Η νέα χρονιά πράγματι απλώνεται μπροστά μας σαν ένα απάτητο μονοπάτι που πρέπει ν’ ανθίσει με την καλοσύνη μας, τις καλές πράξεις μας και γενικά τον πλούτο της αγάπης που κρύβει ο κάθε Έλληνας στην ψυχή του. Από εμάς όμως εξαρτάται εάν θα φτιάξουμε αυτόν τον δρόμο για τον Ουρανό ή για την αιώνια κόλαση, ή απλώς για την ανθρώπινη κόλαση της γης. Γιατί όταν απομακρυνόμαστε από τον Καλό μας Θεό, τότε ζούμε αυτή την κόλαση…αυτή την κόλαση που ζούνε πολλοί συνάνθρωποί μας οι οποίοι δεν μπορούν να ανταπεξέλθουν οικονομικά στα δυσβάσταχτα βάρη, αυτοί που δεν βρίσκουν πλέον νόημα στην ζωή και την τερματίζουν, σκορπόντας τον πόνο γύρω τους.  Και όλ’ αυτά γιατί ξεχάσαμε την υγεία μας επειδή την θεωρούμε δεδομένη, ξεχνώντας τις τόσες ασθένειες, που ακόμα και μία γρίπη αρκεί για να φύγει ο άνθρωπος. Ξεχάσαμε τα τόσα εγκεφαλικά και καρδιακά από το άγχος και την στενοχώρια και το μόνο που κοιτάμε είναι τα χρήματα.  Και φτάσαμε στο κατάντημα να πουλάμε τα πάντα για τα χρήματα, τους φίλους, τις αξίες, τα πιστεύω μας γιατί θεωρούμε ότι τα παραπάνω χρήματα θα μας φέρουν την ευτυχία, πέφτοντας στο σφάλμα του Ιούδα, να κλέβουμε δηλαδή για να είμαστε λίγο πιο άνετα, όπως και ο ίδιος έκλεβε από το ταμείο των Αποστόλων!

Η ζωή μας, μπορεί να μην φέρνει πάντοτε στο πέρασμά της το διαφορετικό, το ποθούμενο, όμως μπορούμε να είμαστε εμείς διαφορετικοί, να ανοίξουμε τον δρόμο για τον Ουρανό και να καταφέρουμε με την προσευχή μας να την φτάσουμε στον Πατέρα τον «εν Ουρανοίς» και να καταφέρουμε να αλλάξουμε το παρόν ζώντας από εδώ τον Παράδεισο.

Να γνωρίζουμε ότι μπορεί τα ίδια περιστατικά που συνέβησαν την περασμένη χρονιά, να ξανασυμβούν αλλά θα είναι τελείως καινούρια, γιατί εμείς θα έχουμε αλλάξει.  Μπορούμε να ζήσουμε διαφορετικά, με την προϋπόθεση να έχουμε ελπίδα, με την βεβαιότητα ότι ο Κύριός μας και αυτή την χρονιά θα μας οδηγήσει στο σωστό μέρος, με την πίστη ότι τίποτα δεν μπορούμε να κάνουμε καλύτερο από πριν, χωρίς την βοήθεια του Θεού. Ο Κύριός μας ο οποίος εφώτησε την καινούρια χρονιά, μας λέγει ότι δεν έχει δικό Του θέλημα, αλλά βάδισε στον κόσμο μας για να κάνει το θέλημα του Θεού Πατέρα, και να μας ενημερώσει ότι Χωρίς τον Θεό τίποτα δεν μπορούμε να κάνουμε από μόνοι μας.  Άραγε τι βλέπουμε ενώ είμαστε τυφλοί και τι ακούμε ενώ δεν έχουμε ακοή;

Ας πορευθούμε αυτόν τον χρόνο ως ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ, μ’ αυτήν την πίστη και την ελπίδα, μ’ αυτήν την πνευματική φλόγα.  Ας δεχθούμε ο ένας τον άλλον και οποιονδήποτε ο Θεός μας στείλει στο δρόμο μας με αγάπη.  Ας θυμηθούμε πόσους ανθρώπους διώξαμε από κοντά μας την περασμένη χρονιά επειδή δεν καταφέραμε να γεμίσουμε αγάπη, πόσοι άνθρωποι πέθαναν δυστυχισμένοι από αρρώστιες, σε ατυχήματα και πολέμους. Ας ψάλουμε «αιωνία η μνήμη» για όλους αυτούς και ας διατηρήσουμε στις καρδιές μας την αγάπη και την ευγνωμοσύνη για τον Θεό για τις φανερές και αφανείς ευεργεσίες Του.  Αυτήν την Κυριακή στις 17:30 οι συναντήσεις της ενοριακής μας συντροφιάς των Αγίων Αναργύρων Κρανιάς Μουζακίου, σας περιμένουν για να κόψουμε την πρωτοχρονιάτικη πίτα και να ευχηθούμε ο Καλός μας Θεός να Ευλογήσει αυτό το Νέο Έτος και να ζήσουμε και αυτή την Χρονιά με έκδηλη αγάπη προς τον Θεό και τον άνθρωπο. Ο οίκος του Θεού είναι ανοιχτός και μας καλεί!  Ας τον γεμίσουμε αφού πήραμε την πρόσκληση «ίνα μη μοίνωμεν έξω του Νυμφώνος Χριστού!»

 

Του Πρεσβυτέρου Νικολάου Δαλαγιώργου

Comments (0)

Tags: , ,

Νικόλαος Δαλαγιώργος: Επικίνδυνα τα ρεβεγιόν των Χριστουγέννων

Posted on 23 Δεκεμβρίου 2016 by admin

Επικίνδυνα όσο ποτέ άλλοτε είναι αυτή την χρονιά το ξεφάντωμα (ρεβεγιόν) παραμονή των Χριστουγέννων και μάλιστα σε μία εποχή που τα πάντα γύρω μας είναι εύθραυστα (η ειρήνη, η ευημερία, η κοινωνική συνοχή, η πίστη, η ελπίδα για καλύτερες ημέρες).  Και αυτό διότι αυτή την χρονιά η Εορτή των Χριστουγέννων εορτάζεται ημέρα Κυριακή, ημέρα όπου χαρακτηρίζεται ως ημέρα αφιερώσεως στον Θεό, αφού χωρίς τον ερχομό του Χριστού, τίποτα από όλ’ αυτά δεν θα εορτάζαμε.  Πολλοί άνθρωποι ικανοποιούνται απλώς με τον εορταστικό διάκοσμο των ημερών αυτών και με την εγκόσμια χαρά, που τις συνδέει, χωρίς να ασχολούνται με την εμβάθυνση στις πνευματικές εμπειρίες του Μεγάλου αυτού Μυστηρίου.

Όταν ο Σωτήρ του κόσμου γεννιόταν ταπεινός και φτωχός στη γη μας, «ουκ ην τόπος εν τω καταλύματι». Δεν βρέθηκε μια φιλόξενη στέγη για να τον σκεπάσει. Έμεινε τότε ο κόσμος ξένος και αδιάφορος μπροστά στην κορυφαία στιγμή της ιστορίας του. Αν και ο κόσμος εδονείτο από την προσδοκία του Λυτρωτή εν τούτοις τη νύχτα των Χριστουγέννων δεν αντιλήφθηκε την έλευση του Σωτήρα. Απορροφημένη από τις παχυλές και υλιστικές της αντιλήψεις, παγιδευμένη στον ατέρμονα λαβύρινθο της αποσταστίας της, δεν κατόρθωσε να συμμετάσχει στην υποδοχή του Αναμενόμενου και έχασε την ευκαιρία να χαρεί για την λύτρωση. Μόνο οι άγγελοι και οι απλοϊκοί ποιμένες της μακρινής Βηθλεέμ έζησαν το Θαύμα. Οι πολλοί έμειναν ψυχροί, παγεροί πνιγμένοι μέσα στο θόρυβο της βιωτής τους.

Αλλά αυτό συμβαίνει λίγο ως πολύ και σήμερα. Και σήμερα μετά από την πάροδο τόσων ετών χριστιανικής ζωής, πολλοί άνθρωποι αγνοούν τον Σωτήρα Χριστό. Και μαζί Του αγνοούν και το μέγα θέμα της σωτηρίας τους. Η άγνοια ή η παραγνώριση του Λυτρωτού είναι καθαρά προσωπικό θέμα του καθενός. Διότι η οικειοποίηση της εν Χριστώ σωτηρίας και απολυτρώσεως δεν σημαίνει τίποτε άλλο παρά πορεία επιστροφής. Επιστροφής προς το Χριστό και αποστροφής προς την αμαρτία.

Η πορεία όμως αυτή, καίτοι σωτήριος είναι παρά ταύτα οδυνηρή και κοπιώδης. Διότι είναι πορεία αυτοθυσίας και αυταπαρνήσεως, όδος ανηφορική και αγωνιστική, όπως κάθε οδός ανηφορική και αγωνιστική, όπως κάθε οδός ανυψώσεως. Προϋποθέτει ψυχική γενναιότητα και αντοχή, αγώνα και μάχες. Διά τούτο και λίγοι την ακολουθούν. Οι περισσότεροι αρέσκονται να αρκούνται σε ένοχες συμβατικότητες και ύποπτους συμβιβασμούς, σε μία πνευματική νωθρότητα που αποτελμώνει τις ψυχικές δυνάμεις.

Γι’ αυτό αδελφοί μου, τα φετινά Χριστούγεννα ας σημάνουν για όλους το εγερτήριο σάλπισμα για την επιστροφή όλων στο Χριστό. Ζωή χωρίς Χριστό είναι ατέρμονη δυστυχία, έρημος ξερή και άνυδρη. Ζωή χωρίς πνευματικά ενδιαφέροντα είναι ζωή κατώτερη. Για τούτο επείγει να προσφέρουμε στο Χριστό τόπο στην καρδιά μας για να έλθει εντός μας και να αναγεννήσει τη ζωή μας. Συνάμα δε να αναμορφώσει και την ατομική, οικογενειακή και εθνική μας ύπαρξη και για να δικαιώσει τους αγίους πόθους μας. Αυτό είναι το επιτακτικό αίτημα των καιρών μας. Θέλεις λοιπόν να χαρείς; Έλα στην Χριστουγεννιάτικη Θεία Λειτουργία, γέμισε την Εκκλησία με την προσευχή σου και διασκέδασε ανήμερα των Χριστουγέννων, μαζί με τον Χριστό!

 

Του πρεσβυτέρου Νικολάου Δαλαγιώργου

Comments (0)

Tags: , ,

Άγιος Φιλούμενος: Η ασκητική ζωή αντίδραση στην απάθεια – Του πρεσβυτέρου Νικολάου Δαλαγιώργου

Posted on 15 Δεκεμβρίου 2016 by admin

Με τον βίο του Αγίου Μάρτυρος Φιλουμένου ασχολήθηκε η 4η Ορθόδοξη Συνάντηση Νέων και Γονέων που πραγματοποιήθηκε στο Ιερό Προσκύνημα των Αγίων Αναργύρων Κρανιάς Μουζακίου.  Η αγιότητα είναι ένα «επάγγελμα» που τείνει να εκλείψει, διότι ουδείς ασχολείται  με αυτή την εντολή του Θεού «άγιοι γίνεσθαι οτί εγώ άγιος ειμί».   Καθημερινά η Εκκλησία μας υπενθυμίζει ως μάνα αυτή την αγιότητα και μας προτρέπει να την ακολουθήσουμε.  Εμείς όμως, όχι μόνο αδιαφορούμε, αλλά εργαζόμαστε μακριά από την Εκκλησία, γι’ αυτό και δεν γνωρίζουμε τις καθημερινές ακολουθίες.

Η Αγιασμένη οικογένια του Αγίου Φιλουμένου (κατά κόσμον Σοφοκλής Ορουντιώτης) κατάφερε ως υπερπολύτεκνη που ήταν με 14 παιδιά, να δώσει ένα άγιο στην Εκκλησία.  Ποιες πνευματικές όμως βιταμίνες έδωσε προκειμένου ένα παιδί να ασκηθεί στον κόσμο και να προσφέρει τον εαυτό του στον Θεό;

Η Μητέρα λοιπόν του Αγίου Φιλουμένου δεν μπορούσε μόνη της να μεγαλώσει 14 παιδιά και ζήτησε την βοήθεια της μητέρας της, της Λωξανδρού (Αλεξάνδρα) την οποίαν φώναζαν έτσι γιατί ήταν κοντή.  Αυτή η γυναίκα ήταν ο πρώτος σπόρος της ασκητικής διότι η αγιότητα θέλει άσκηση δεν είναι αποτέλεσμα αναπαύσεως και τροφής «Ουκ έστιν η Βασιλεα του Θεού βρώσις και πόσις αλλά δικαιοσνη και  άσκησις, συν αγιασμώ·»

Η Λωξανδρού είχε φτιάξει το δικό της ασκητικό πρόγραμμα.  Πήγαινε σε άλλη ενορία διότι εκεί αναπαυόταν επειδή είχε σκοτάδι, λιγότερα φώτα, δηλαδή ποιο ασκητική. Και ο Εφημέριος, ο παπά-Νεόφυτος ήταν απλός και ταπεινός, ακόμα και όταν λειτουργούσε.    Είχε κανόνα να πηγαίνει από νωρίς στον εξάψαλμο και έμεινε όρθια μαζί με τα παιδιά και τα απαγόρευε να κάνουν και τον σταυρό τους ακόμα.  Μετά ξεκινούσε να κάνει μετάνοιες στην εικόνα του Χριστού της Παναγίας και του Αρχαγγέλου. Και τα παιδιά 10 χρονών ότι έκανε η γιαγιά τους έκαναν και αυτά τα ίδια. Σήμερα φυσικά οι γονείς δεν ακολουθούν αυτή την ασκητική παράδοση προκειμένου μα εντρυφήσουν τα παιδιά στην ευσέβεια, παρά χαλαρώνουν την ημέρα της Κυριακής και μαζί με αυτούς και τα παιδιά τους.

Την εποχή εκείνη τα μπακάλικα εκτός από όσπρια πωλούσαν και βίους Αγίων (1923-1925) και μαζί με τον καφέ έπαιρναν και βίους αγίων όπως τον βίο του αγίου Ιωάννου του Καλυβύτη που έμεινε χαραγμένος στην ψυχή του Αγίου Φιλουμένου.  Δεν ήξερε γράμματα η Λωξαντρού και παρακαλούσε τα εγγόνια της, να της διαβάσουν τον βίο.   Μία παιδαγωγική μέθοδο που έχει εκλείψει στις μέρες μας κι έχει αντικατασταθεί με τις δραστηριότητες και τα φροντιστήρια. Έκανε μετάνοιες μαζί με τους γονείς στην βραδινή τους προσευχή και στο τέλος συγχωρούσε ο ένας τον άλλον, μαθαίνοντας στις ευαίσθητες ψυχές των παιδιών να συγχωρούν εύκολα.  Σήμερα οι γονείς όχι μόνο δεν προσεύχονται αλλά τιμωρούν και τα παιδιά γιατί δεν κάνουν ησυχία για να παρακολουθήσουν την αγαπημένη τους εκπομπή στην τηλεόραση. Που να μείνει καιρός για προσευχή….και τα παιδιά αγριεύουν σιγά-σιγά.  Ακόμα και τα βρέφη λόγω έλλειψης προσευχής δεν ηρεμούν ούτε το βράδυ και οι γονείς ξενυχτούν για να τα ηρεμήσουν.

Την ίδια ασκητική διαμόρφωσαν και οι γονείς του αγίου στην ψυχή των παιδιών τους.  Ο Γεώργιος (ο πατέρας) είχε ένα χάνι, ένα πανδοχείο το οποίο δεν τον έφερε εμπόδιο στο να νηστεύει, να προσεύχεται, να εξομολογείται, και να Εκκλησιάζεται.  Το ιδίωμα ήταν η φιλοξενία του, το φιλακόλουθον και η απέραντη αγάπη στην γυναίκα του. Η Μαγδαληνή, η μητέρα του Αγίου, ήταν η σκιά μέσα στην οικογένεια.  Ήταν φιλόξενη και ήθελε αφάνεια δεν ήθελε να φαίνεται και διακονούσε με αγάπη τους πάντες χωρίς φωνές και νεύρα.

Όλο αυτό το βίωμα διαμόρφωσε τους χαρακτήρες των παιδιών, στην ευσέβεια, στην καλοσύνη, στην υπακοή, στην ταπείνωση, στην μυστηριακή ζωή.  Γι’ αυτό κι έδωσαν δύο από τα 14 παιδιά τους στην Εκκλησία προκειμένω, όπως έλεγαν,  να τους μνημονεύουν όταν πεθάνουν αλλά και να προσεύχονται για τ’ αδέλφια τους.  Ο Άγιος Ιερομάρτυρας Φιλούμενος εκοιμήθει 29 Νοεμβρίου 1979 την ημέρα της εορτή του (Άγιος Φιλούμενος τον Καισαραία 3ος αι.) και ταυτόχρονα την ημέρα των γενεθλίων του, διότι εγεννήθη στην Βασιλεία του Θεού. Νομίζω όμως ότι η ζωή του Αγίου είναι μία αντίδραση στην απάθεια για την αγιότητα. Μία αντίδραση στην χλιαρότητα που διακρίνει όλους τους Έλληνες Όρθόδοξους Χριστιανούς και εύχομαι πραγματικά όλοι μας να γίνουμε Άγιοι της Μίας Αγίας και Αποστολικής Εκκλησίας του Χριστού. Αμήν. Γένοιτο.  Η επόμενη συνάντηση την Κυριακή 8 Ιανουαρίου 2017.

 

Comments (0)

Tags: , ,

Νικόλαος Δαλαγιώργος : Γιατί πρέπει να πιστεύω ;

Posted on 04 Νοεμβρίου 2016 by admin

Πολλοί άνθρωποι στρέφονται στον Θεό σε στιγμές φόβου, δυστυχίας ή πόνου, αναφέρει σε κείμενό του «Περ Πίστεως» ο π. Αλέξανδρος Σμέμαν. Όμως όταν αυτές οι στιγμές περάσουν, επιστρέφουν σε μιά ζωή που δεν έχει καμιά απολύτως σχέση με την πίστη, και ζούν σαν ο Θεός να μην υπήρχε.  Επίσης, πολλοί άνθρωποι δεν πιστεύουν τόσο πολύ στον Θεό όσο στη θρησκεία.  Τους αρέσει απλά να βρίσκονται στην Εκκλησία, και πολλοί από αυτούς έχουν εξοικειωθεί από την παιδική τους ηλικία με την ιερότητα της Εκκλησίας και των τελετουργιών.

Γιατί όμως πρέπει να πιστεύω; Τί σημαίνει οΘεός για μένα;

Αυτό μου αφήνει μια απάντηση.  Πιστεύω γιατί ὁ Θεός μου έδωσε αυτή την πίστη και την δίνει συνεχώς.

Γιατί αυτό το χάρισμα, αυτό το δώρο της πίστεως, δεν δίνεται σε όλους; Γιατί συμβαίνει να πιστεύουν μερικοί και άλλοι όχι;

Όταν η πίστη δεν γίνεται προϊόν ανάγκης για εξηγήσεις, ούτε γίνεται από φόβο, τότε γίνετε μια ανταπόκριση, μια απαντητικὴ κίνηση όπως ο Πασκάλ είπε τόσο υπέροχα: «Ο Θεός μας λέει: Δεν θα με αναζητούσες εκτός αν δεν με είχες ήδη βρεί».

Και τι μπορώ να κάνω;

«Μπορείς ν’ ανάψεις τις καρδιές στο δρόμο…». Στη φράση «μπορεί ν’ ανάψει» βρίσκουμε το κλειδί της απάντησης στις αμφιβολίες της «σώφρονος» λογικής. Τι θα συνέβαινε αν ο καθένας που έχει ζήσει τη χαρά της ανάστασης, που έχει ακούσει για τη νίκη της, που πίστεψε σ’ αυτό που επιτελέστηκες, αν ο καθένας μας, μετέδιδε αυτή τη χαρά και αυτή την πίστη μόνο σε έναν άλλον άνθρωπο, άγγιζε μόνο μια άλλη ανθρώπινη ψυχή; Αν αυτή η πίστη και η χαρά μπορούσε να είναι μυστικά παρούσα σε κάθε συζήτηση, ακόμη και στην πιο ασήμαντη, στις κοινές πραγματικότητες της καθημερινής μας ζωής, θα άρχιζε αμέσως, εδώ και τώρα, σήμερα να μεταμορφώνεται ο κόσμος και η ζωή. Ο Χριστός είπε, «ουκ έρχεται η βασιλεία του Θεού μετά παρατηρήσεως» (Λουκ.17,20). Η Βασιλεία του Θεού έρχεται με δύναμη, φως και νίκη κάθε φορά που οι πιστοί τη μεταφέρουν μαζί τους από την εκκλησία στον κόσμο, και αρχίζουν να τη ζουν στη ζωή τους. Τότε τα πάντα, πάντοτε και κάθε στιγμή «μπορούν ν’ ανάψουν τις καρδιές στο δρόμο…»

Γι΄αυτό τον σκοπό και αυτή την χρονιά, θα προσπαθήσουμε τις Συναντήσεις Νέων και Γονέων να βιώσουμε την χαρά της κατά Θεόν ζωής, αρχίζοντας αυτή την Κυριακή στις 17:30 (προηγείται Παράκληση στις 17:00) με θέμα: «Η χαρά στην πνευματική ζωή», με σκοπό να ανακαλύψουμε τις χαρές μέσα από τα κείμενα των Πατέρων τις Εκκλησίας μας και να γίνουμε χαρούμενοι άνθρωποι, Αναστάσιμοι άνθρωποι. Αμήν.

 

Του πρεσβυτέρου Νικολάου Δαλαγιώργου

Comments (0)

Tags: , ,

Ν. Δαλαγιώργος : Η εθνική δράση του Αρχιεπισκόπου Αθηνών Δαμασκηνού κατά τη γερμανική κατοχή

Posted on 27 Οκτωβρίου 2016 by admin

Με την κατάρρευση του μετώπου, επακολούθησε η ξενική κατοχή και η αντίσταση συνάμα του περήφανου λαού μας. Από τον  Ιούλιο του 1941 εξελέγη αρχιεπίσκοπος ο από Κορίνθου Δαμασκηνός Παπανδρέου (1941-1949), ο οποίος κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής και σε διάφορες περιπτώσεις εκφώνησε λόγους και έδωσε τις πρέπουσες απαντήσεις στις προκλητικές και απειλητικές υποδείξεις των κατακτητών και των προδοτών συνεργατών τους. Η γερμανική κατοχή ανέδειξε το μέγεθος της ψυχικής δυνάμεως και της γενναιότητος του αρχιεπισκόπου Δαμασκηνού. Όταν δηλαδή οι Γερμανοί εζήτησαν να επιστρατευτούν Έλληνες πολίτες για να σταλούν στο ρωσικό μέτωπο, ο Δαμασκηνός αντέδρασε με όλη του τη δύναμη για να αποφύγει η χώρα την εθνική αυτή συμφορά. Είχε κατηγορήσει ευθέως και απροκάλυπτα τους Γερμανούς κατακτητές από τον άμβωνα πολλές φορές, με αποτέλεσμα ο κατοχικός πρωθυπουργός Γ. Τσολάκογλου να τον απειλήσει λέγοντάς του: «Μακαριώτατε, προσέχετε μήπως οι Γερμανοί σας τουφεκίσουν» και ο Δαμασκηνός με το γνώριμο ύφος του απήντησε: «Οι στρατηγοί τουφεκίζονται, οι αρχιερείς απαγχονίζονται και είμαι έτοιμος προς τούτο».

Όσες φορές πάλι η γερμανική διοίκηση ζητούσε κατάσταση με τα ονόματα των ομήρων, ο αρχιεπίσκοπος Δαμασκηνός έγραφε πρώτο το όνομά του στην κατάσταση. Έτσι οι Γερμανοί ματαίωναν την εκτέλεση των Ελλήνων αγωνιστών. Όταν κατά την διάρκεια της γερμανικής κατοχής επεχείρησε ο εχθρός να τον πείσει και να τον εκφοβίσει λέγοντάς του, ότι υπάρχει και ο βίαιος θάνατος, ο αρχιεπίσκοπος Δαμασκηνός απαντούσε με την φράση του αγωνιστή Κανάρη «Δαμασκηνέ, είσαι έτοιμος να πεθάνεις». Άφωνοι έμεναν κάθε φορά οι Γερμανοί.

Ήταν οι αρχές του έτους 1942, όταν οι στερήσεις και η πείνα με σύμμαχο τον βαρύτατο χειμώνα αποδεκάτιζαν τον ελληνικό λαό και κυρίως στα μεγάλα αστικά κέντρα της χώρας (Αθήνα, Πειραιά, κ.ά.). Και τότε ο αρχιεπίσκοπος Δαμασκηνός δεν παρέμεινε άπραγος ενώπιον του πόνου και του αφανισμού του ελληνικού λαού και έστειλε στον πατριάρχη Αλεξανδρείας Χριστόφορο το παρακάτω τηλεγράφημα: «Ελληνικός λαός αποθνήσκει εκ πείνης. Ελληνική φυλή εξολοθρεύεται. Ποιούμεθα έκκλησιν και ικετεύομεν εκ βαθέων ψυχής ευρεθή τρόπος σταλούν οπωσδήποτε τρόφιμα, πάση θυσία. Θέτομεν διάθεσιν υμών άπασαν περιουσίαν Εκκλησίας Ελλάδος, άμφια ιερέων, αρχιερέων και τιμαλφή ναών και μονών. + ο Αθηνών Δαμασκηνός».

Μοναδικό ντοκουμέντο της γενναιότητος του αρχιεπισκόπου Δαμασκηνού είναι ο λόγος που εξεφώνησε κατά την κηδεία του μεγάλου μας ποιητού Κωστή Παλαμά (1943), για την απώλεια του οποίου είπε: «Πενθεί η Ελλάς το μεγάλο της τέκνο. Μέσα στα δάκρυα και τους στεναγμούς της ξενικής κατοχής αποχαιρετά τον Κωστή Παλαμά, τον μεγάλο της ποιητή, που την έψαλλε στους στίχους του με λόγια προφητικά, δυνατά, αληθινά, λόγια που συγκλονίζουν βαθειά την ψυχή και μεταρσιώνουν και καλύπτουν την ιστορία αιώνων μακρών».

Όταν τον Γενάρη του 1944 εκτέλεσαν πολλούς φυλακισμένους Έλληνες και δεν έδιδαν στους συγγενείς τους τα ονόματα των νεκρών, ο αρχιεπίσκοπος Δαμασκηνός επεσκέφθη την ανώτατη στρατιωτική γερμανική διοίκηση και μίλησε με σκληρή γλώσσα στους κατακτητές: «Εκτελέσατε τόσους Έλληνες πατριώτες, δεν καλέσατε ιερείς να εξομολογήσουν και να κοινωνήσουν τους μάρτυρες, στερώντας τους ακόμη και αυτή την ύστατη παρηγοριά της θρησκείας μας. Απαιτώ να μου δώσετε τα ονόματα των εκτελεσθέντων και να παύσει η αγωνία των πολλών άλλων χιλιάδων συγγενών των Ελλήνων, που έχετε φυλακισμένους και οι συγγενείς των θυμάτων, πατέρες, μητέρες, παιδιά, σύζυγοι, φίλοι και αγαπημένοι, να εκδηλώσουν τον σπαραγμό και τον πόνο τους, να υψώσουν ένα σταυρό με το όνομά τους στο μνήμα τους.».

Οι Γερμανοί επέμεναν στην άρνησή τους να δώσουν τα ονόματα των εκτελεσθέντων και τότε ο αρχιεπίσκοπος Δαμασκηνός τους έστειλε το εξής μήνυμα: «Θα προβώ στην εκσκαφή των νεκρών, για να αναγνωρισθούν οι εκτελεσθέντες και, αν νομίζετε, ας επιχειρήσετε να με εμποδίσετε». Τελικώς ο Δαμασκηνός έλαβε και τα ονόματα και τους εκτελεσθέντες νεκρούς.

Τέλος, τον Μάϊο του 1944, όταν είχε αρχίσει η κάμψη της Γερμανίας, ένας ανώτερος Γερμανός αξιωματικός επεσκέφθη στην οικία του, τον αρχιεπίσκοπο Δαμασκηνό, ο οποίος τις ημέρες εκείνες ήταν ασθενής και κλινήρης. Ο αξιωματικός μετέφερε στον αρχιεπίσκοπο την εντολή του ιδίου του Χίτλερ ότι έπρεπε να τον προστατεύσουν και να τον μεταφέρουν στην Γερμανία για ασφάλεια, λέγοντάς του: «Μακαριώτατε, παρακαλείσθε συνεπώς, να ετοιμασθείτε». Ο δε αρχιεπίσκοπος, αν και ασθενής, απάντησε ατάραχος και με αυστηρό ύφος: «Ευχαριστώ για τα ενδιαφέρον σας, αλλά δεν πρόκειται ποτέ να εγκαταλείψω την πατρίδα μου επ’ ουδενί λόγω. Εάν επιμένετε, μπορείτε να με μετακινήσετε, αλλά μόνον νεκρόν».

Αυτός υπήρξε ο εθνικός και θρησκευτικός γίγαντας της Ελλάδος, ο αρχιεπίσκοπος Αθηνών Δαμασκηνός Παπανδρέου. Μετά την απελευθέρωση της Ελλάδος έγινε αντιβασιλεύς της Ελλάδος και εκοιμήθη στις 20 Μαΐου 1949, σε ηλικία μόλις 58 ετών.

 

Tου πρεσβυτέρου Νικολάου Δαλαγιώργου

Comments (0)

Tags: , ,

Ν. Δαλαγιώργος : Ο Σταυρός του Χριστού όπλο σωτηρίας

Posted on 16 Σεπτεμβρίου 2016 by admin

Βιώνοντας, την εβδομάδα της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού, τον Γολγοθά και την θυσιαστική αγάπη του Κυρίου μας, γεννιούνται ερωτήματα για την δική μας σχέση με τον Εσταυρωμένο. Εάν με άλλα λόγια θέλουμε να σωθούμε, θέλουμε να ζήσουμε αιωνίως κοντά στην Βασιλεία του Θεού, την ητοιμασμένη δια τα παιδιά του, τα οποία θα τον εμπιστευθούν και θα τον αγαπήσουν.
Ο Κύριος είπε: «Απὸ δε των ημερών Ιωάννου του βαπτιστού έως άρτι ἡ βασιλεία των ουρανών βιάζεται και βιασταί αρπάζουσιν αυτήν».  Το ερώτημα είναι γιατί χρειάζεται αυτή η βία για να μπούμε στην Βασιλεία του Θεού;  Ποιός η ποια πανίσχυρη δύναμη εμποδίζει την ελεύθερη είσοδο στη Βασιλεία του Θεού, ώστε να απαιτείται μια υπερδύναμη βία για να κάνουμε την υπέρβαση και να μπούμε στην βασιλεία;
Την αιτία της ανάγκης  μίας βίας ικανής να ανοίξει τις κλειστές πύλες της Βασιλείας των ουρανών, την εντοπίζουμε στην πτώση του αδαμικού ανθρώπου στην αμαρτία. Με την παράβαση της εντολής του Θεού, ο άνθρωπος παραδόθηκε στην εξουσία του Σατανά και η πτώση του ήταν πτώση στην κυριαρχία του πονηρού διαβόλου!
Ο άγιος Μακάριος ο Αιγύπτιος σε μία ομιλία του αναφέρει: «ο σατανάς και αι δυνάμεις και οι άρχοντες του σκότους απὸ της παραβάσεως της εντολής ενεκάθισαν εις την καρδίαν και εις τον νουν και εις το σώμα του Αδὰμ ως εις θρόνον ίδιον». Ο δε φιλοκαλικός Ιωάννης ο Καρπάθιος σημειώνει ότι: «αυτός ο πνευματικὸς αγωνιστὴς που αγωνίζεται για να αποκτήσει τις ευαγγελικὲς αρετές θα αντιληφθεί ότι όσο αυτὸς αγωνίζεται θεοφιλώς, τόσο περισσότερο παρεμβαίνοντες οι δαίμονες του επιφέρουν μεγαλύτερες και βαθύτερες πληγές, ώσπου να φθάσει σε μια κατάσταση θανάτου».
Το συμπέρασμα όλων αυτών, βεβαιώνει τον λόγο του Κυρίου: «βιάζεσθαι χρὴ εαυτόν εις πάν έργον αγαθόν και εις πάσας τας εντολάς του Κυρίου σου».  Το αποτέλεσμα είναι ότι δυστυχώς οι άνθρωποι δεν βιάζουν τον εαυτό τους για την σωτηρία τους.  Μπαίνουν στην Εκκλησία και δεν μεταμορφώνονται από την Χάρη του Θεού σε πιστά μέλη.  Δεν δίνουν αγάπη διότι δεν αγαπούν την Πηγή της Αγάπης τον Κύριό μας, δεν ταπεινώνονται στο θέλημά Του… πόσοι άνθρωποι εκκλησιάζονται και πόσοι εξομολογούνται; Πόσοι άνθρωποι θέλουν να παντρευτούν και ζητούν από τους πατέρες της Εκκλησίας να μεσιτεύσουν για την σωτηρία τους; Ακόμα και στο Μεγάλο Μυστήριο του Αγίου Βαπτίσματος οι προσκεκλημένοι έρχονται χωρίς να φορούν ΤΟΝ ΣΤΑΥΡΟ του Κυρίου μας, ο οποίος δηλώνει ότι κι εμείς είμεθα παιδιὰ του Θεού, δια του Βαπτίσματος, αλλά επειδή δεν ταιριάζει με την ενδυμασία, τον αφαιρούμε, ανενόχως, και το χείριστο, τον αντικαθιστούμε με το «ΜΑΤΑΚΙ», το δαιμονικὸ σύμβολο που ταλανίζει τους ορθοδόξους και τους τυφλώνει από την αλήθεια.

Ο Σταυρός του Κυρίου μας, ο οποίος σώζει, φυλάττει, φωτίζει και αγιάζει την ζωή μας, είναι το όπλο κατα της αμαρτίας και της δυνάμεως του πονηρού.  Ας μην τον αφαιρούμε ποτέ από πάνω μας, διότι τότε αφήνουμε τον οίκο της ψυχής μας ανοιχτό στους ληστές.  Να τον φορούμε ΒΙΑΖΟΝΤΑΣ τον εαυτό μας, όπως μας παραγγέλει ο Κύριός μας, διότι είναι «ὁ φύλαξ πάσης της οικουμένης, η ωραιότης της Εκκλησίας».  Αυτός ας γίνει η δόξα και το καύχημά μας ως μέλη της Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας, διατρανώνοντας ότι «ζει Κύριος ο Θεός εν τοις αγίοις αυτού». Αμήν. Γένοιτο.

Του πρεσβυτέρου Νικολάου Δαλαγιώργου

Comments (0)

Tags: , ,

Νικ. Δαλαγιώργος :Υπεραγία Θεοτόκος – Η πρώτη δανείσασα

Posted on 29 Ιουλίου 2016 by admin

Αρχίζει από την 1η του μηνός Αυγούστου η περίοδος εκείνη της πνευματικής ανατάσεως, της ευκαιρίας συμφιλιώσεώς μας με τον Θεό διά της Αγίας Μητρός Αυτού, Θεοτόκου Μαρίας, η οποία εκτός από την αγάπη και αγαθότητά της που δείχνει καθημερινά προς όλους εμάς, έχει άπειρες δυνατότητες τις οποίες χρησιμοποιεί για να μας ευεργετεί καθημερινώς.  Γιατί όμως έχει «τό δύνασθαι»; Μας το εξηγεί ο άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης στο έργο του «Ἐορτοδρόμιο».  Ο ειρμός της ενάτης ωδής του Κανόνα της εορτής της Πεντηκοστής αναφέρει τα εξής: «Μὴ τῆς φθορᾶς διαπείρᾳ κυοφορήσασᾳ, καὶ παντεχνήμονι Λόγῳ σάρκα δανείσασα» (δηλαδή Παρθένε Θεοτόκε, που κυοφόρησες χωρίς να δοκιμάσει φθορά η παρθενία σου και δάνεισες σάρκα στον Λόγο του Θεού, τον δημιουργό των απάντων).  Ερμηνεύοντας το τροπάριο ο άγιος αναφέρεται στο δάνειο της Θεοτόκου στον Υιό της που τον έκαμε χρεώστη στους ατελείωτους αιώνες.

Λέγει ο άγιος: «Τί δὲ ἐκ τούτου συμπαιραίνομεν; Ὅτι ἐπειδὴ ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ εἶναι χρεώστης εἰς τὴν Μητέρα του, πρῶτον μὲν χρεωστικῶς ἒπρεπε νὰ δοξάσῃ αὐτὴν μὲ ὃλας τὰς θεοπρεπεῖς δόξας καὶ τιμάς, μὲ ὃσας δὲν ἐδόξασε ποτὲ ἂλλον κτίσμα.  Δεύτερον δὲ χρεωστικῶς πρέπει νὰ εἰσακούῃ τὰς ἱκεσίας καὶ αἰτήσεις ὃπου τῷ (τις οποίες) προσφέρει ἡ Μήτηρ του…» .  Γι’ αυτό και η Υπεραγία Θεοτόκος, ως αγία αγίων που είναι, θαυματουργεί περισσότερο από κάθε άγιο.  Και όχι μόνο αυτό.  Όλα τα πνευματικά χαρίσματα μεταδίδονται δια μέσου αυτής και στους αγγέλους και στους ανθρώπους, έχοντας «τὰ δευτερεῖα τῆς Τριάδος», γιατί είναι «ἀνωτέρα τῶν Χερουβὶμ καὶ ἐνδοξοτέρα ἀσυγκρίτως τῶν Σεραφείμ».  Και επειδή έχει τα «δευτερεῖα τῆς Τριάδος», ότι θέλει το μπορεί, όπως λέει στο «Θεοτοκάριο» ένας ύμνος για την Παναγία μας, «ἒχεις τὸ δύνασθαι τοῦ θέλειν ἰσοτάλαντον», δηλαδή μπορείς όσα θέλεις.  Είναι λοιπόν στην δική μας διάθεση, στην δική μας ελεύθερη απόφαση, να «πλησθούμε» ή να αποστραφούμε τα πνευματικά χαρίσματα της Παναγίας Μήτέρας μας.  Πολλοί είναι αυτοί που θα παρακαλέσουν την Παναγία να απαλύνει τον πόνο τους, να τους θεραπεύσει, να κάνει το θαύμα της.  Τι είναι όμως το θαύμα;  Η Αγία Γραφή χρησιμοποιεί ένα καλύτερο όρο για να εκφράσει το θαύμα, τον όρο«σημείον».  Το σημείο φανερώνει, δείχνει κάποιον.  Φανερώνει τον Θεό. Το θαύμα είναι καλό, όχι γιατί θεραπεύεται κάποιος, αλλά γιατί απλώς φανερώνει τον Θεό στους ανθρώπους, που είναι και το σπουδαιότερο.  Δυστυχώς όμως εμείς συνήθως κοιτάζουμε το πρώτο, την θεραπεία, που είναι μικρό, και όχι την φανέρωση της δόξας του Θεού, που είναι το μεγαλύτερο.

Αυτήν λοιπόν την προσωπική εμπειρία της παρουσίας του Θεού στην ζωή μας θα προσπαθήσουμε και αυτήν την πνευματική περίοδο του Δεκαπενταυγούστου να βιώσουμε στον Ιερό Ναό του Αγίου Γεωργίου στους Αγίους Αναργύρους Καρδίτσας (Ριζοβούνι – Κρανιά – Άγιοι Ανάργυροι), όπου ξεκινούμε την Πέμπτη 31 Ιουλίου (αρχή Σαρακοστής) τις Εορταστικές Εκδηλώσεις, με Ιερά Αγρυπνία για την Πρόοδο του Τιμίου Σταυρού και της Ιεράς Εικόνος της Παναγίας Βασίλισσας για την εορτή της την ημέρα του Δεκαπενταυγούστου.  Επίσης έχουμε αφιερώσει τις παρακλήσεις σε θαύματα και εμφανίσεις της Υπεραγίας Θεοτόκου, ώστε να στηριχθούμε πνευματικά, έχοντας μπροστά μας και κάτω από τον Σταυρό του Κυρίου μας Την Παναγία Βασίλισσα του κόσμου (Εικόνα), η οποία τίθεται σε Προσκύνημα για τις Παρακλήσεις και για όλο τον Θεομητορικό μήνα, ο οποίος είναι αφιερωμένος στην Βασίλισσά μας, στην Μητέρα όλου του κόσμου.

Είναι συγκινητικά τα όσα αναφέρει ο Ηλίας Μηνιάτης για την προστασία της Θεοτόκου στους πιστούς:

«Ορφανοί που στερηθήκατε τους γονείς σας.  Γονείς που στερηθήκατε τα παιδιά σας, σύζυγοι που στερηθήκατε τους συζύγους σας, ξένοι που πονάτε, θλιμμένοι, σκλαβωμένοι, αμαρτωλοί, μη λυπείσθε.  Εσείς έχετε μητέρα, την Μητέρα του Θεού.  Μητέρα που σας κυβερνά στην ορφάνια σας, που σας δίδει στις θλίψεις την παρηγοριά, στα πάθη την θεραπεία, στις αμαρτίες την συγχώρηση. Μη λυπάσθε, εσείς έχετε μητέρα, την Μητέρα του πόνου, την Μητέρα του Θεού.  Χριστιανοί, μικροί και μεγάλοι, ιερείς, λαϊκοί, νέοι, γέροντες, άνδρες, γυναίκες, πληγωμένοι, όσοι λατρεύετε τον Εσταυρωμένο Υιόν της, την Παρθένον να επικαλείσθε. Δια να απαλύνει ο πόνος σας και να σηκώνετε έτσι τον σταυρό σας, τον πόνο, την θλίψη σας».

Καλό κι ευλογημένο Προσκύνημα!

Του Πρεσβυτέρου Νικολάου Δαλαγιώργου

Comments (0)

Tags: , ,

Ν. Δαλαγιώργος : Γονείς – Παιδιά – Εξετάσεις

Posted on 16 Μαΐου 2016 by admin

Κάθε χρόνο, αυτήν την πολύ σημαντική περίοδο που τα παιδιά αγωνίζονται για μία θέση στα Ανώτερα και Ανώτατα Ιδρύματα της χώρας, γίνονται φορείς ενός τεταμένου άγχους και στρες, το οποίο επιδεινώνετε πολλές φορές από την συμπεριφορά των γονέων προς τα παιδιά όταν αποτυγχάνουν, με αποτελέσματα φοβερά για την ψυχολογία και την κατάσταση των νέων παιδιών, που πολλές φορές όπως έχουμε ακούσει, τα οδηγούν και στην αυτοκτονία.  Εκείνο που πρέπει να καταλάβουν οι γονείς και τα παιδιά τα ίδια, είναι ότι ένας άνθρωπος είναι αδύνατον να θυμάται και να αποτυπώνει σε οποιαδήποτε στιγμή του ζητηθεί, όλο το βιβλίο, αφού η γνώση στον ανθρώπινο νου δεν είναι στην επιφάνεια πάντοτε, αλλά αποθηκεύεται στην μνήμη μας.  Έτσι ένα επιμελές διάβασμα απομνημονεύει την ύλη, αρκεί η ψυχολογική κατάσταση του ανθρώπου να είναι τέτοια ώστε να μπορεί εύκολα να ανακτά τις πληροφορίες που θέλει για τα επικείμενα θέματα.

Το νόημα όλης αυτής της δοκιμασίας για τους μαθητές και για τους γονείς εάν θα επιτύχει ή όχι το παιδί μου και που θα επιτύχει, εξαρτάται από το Θεό, γιατί δεν ξέρουμε πραγματικά ποιο είναι το συμφέρον για την ψυχή του και για την περαιτέρω πορεία του και για αυτό οφείλουμε όλη να προσευχόμαστε, αφού ο Θεός γνωρίζει την πορεία της ζωής μου.  Πως όμως μπορούμε να βοηθήσουμε τα παιδιά μας;  Κατ’ αρχήν πρέπει να τους δώσουμε να καταλάβουν ότι η επιτυχία ή η αποτυχία τους στις εξετάσεις εξαρτάται από το Θεό ο οποίος αγαπά τα παιδιά πολύ περισσότερο από εμάς.  Έτσι τους εξηγούμε ότι εάν δεν περάσουν δεν σημαίνει ότι είναι «τούβλα», αλλά ίσως να θέλει ο Καλός Θεός να τα προφυλάξει από καταστάσεις που μόνον ο Θεός γνωρίζει.  Επίσης πρέπει να τους επισημάνουμε ότι θα είμαστε δίπλα τους ακόμα και εάν χρειαστεί να ξαναδώσουν εξετάσεις.   Αυτήν την περίοδο όλοι οι Ιερείς και οι Επίσκοποι τελούμε Παρακλήσεις κάθε απόγευμα, για επιτυχία και φωτισμό των υποψηφίων.  Πρέπει όμως και οι γονείς να συμμετέχουν σε αυτές, διότι έτσι δείχνουμε την εμπιστοσύνη μας προς τον Άγιο Τριαδικό Θεό. Μάλιστα κατά καιρούς ξεφεύγουν από το διάβασμα και οι νέοι, οι οποίοι έρχονται κι’ αυτοί να παρακαλέσουν τον Πατέρα τους.  Μόνο που η προσευχή να μην είναι θέλω να περάσω εκεί, διότι τον εγωισμό του ανθρώπου ο Θεός δεν τον επιβραβεύει, αλλά να τον παρακαλούμε ότι είναι συμφέρον για την πορεία μου ως άνθρωπος και ότι είναι ευλογημένο για την ψυχή μου.  Αυτή η επικοινωνία με τον Θεό είναι πάρα πολύ καλή για την ψυχολογία του υποψηφίου,  διότι όπως είπαμε την ψυχή την έδωσε ο Θεός και μόνον σε εκείνον αναπαύεται.  Ακόμα και τα παιδιά τα οποία δεν προλαβαίνουν να έλθουν στις παρακλήσεις, πρέπει έστω για δεκαπέντε λεπτά, να κλείνουν τα βιβλία, να ηρεμούν και να προσεύχονται στο Θεό.  Με αυτόν τον τρόπο ο άνθρωπος ηρεμεί διότι προσφέρεται στον Θεό, και έτσι αντιλαμβάνεται μετά καλύτερα το μάθημα το οποίο δεν κατανοούσε πριν.  Επίσης η Θεία Κοινωνία είναι και αυτή ένας σοβαρός παράγοντας ώστε το παιδί να έχει αυτοπεποίθηση, αυτογνωσία, γαλήνη, διότι ο Χριστός μέσα μας δημιουργεί μία ξεχωριστή ψυχολογική κατάσταση ώστε ο άνθρωπος να αναπαύεται.  Μάλιστα θα πρέπει οι γονείς να νηστέψουν εκείνοι για τα παιδιά τους, πάντοτε όμως σε συνεννόηση με τον πνευματικό, αφού τα ίδια δεν είναι σε θέση να νηστέψουν, διότι κατ’ αυτόν τον τρόπο πρέπει να λειτουργεί η κατ’ οίκον Εκκλησία της προσφοράς του ενός προς τον άλλον.   Για τα παιδιά δε εκείνα που θα επιτύχουν στις εξετάσεις, καλόν είναι να μην επαίρονται και μάλιστα οικογενειακώς, διότι όπως είπαμε τον εγωισμό ο Θεός δεν τον ευλογεί, αλλά να θεωρούν την επιτυχία τους δώρο του Θεού και Εκείνον να Δοξάσουν και να παρακαλούν πάντοτε να τους φωτίζει ώστε να σωστοί και χρήσιμοι για την κοινωνία επιστήμονες, σεβόμενοι πάντοτε την προσωπικότητα του άλλου, ακόμα και την διαφορετικότητα αυτού, διότι όλοι είμαστε εικόνες του Θεού και γινόμαστε Χριστιανοί μόνο όταν εκφράζουμε και ομοιάζουμε τον Χριστό από Τον οποίον πήραμε το Όνομα.

Του Πρεσβυτέρου Νικολάου Δαλαγιώργου

Comments (0)

Αύγουστος 2020
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
 12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930
31EC