Tag Archive | "Πάσχος"

Tags: , ,

Κώστας Πάσχος: Να διαλέξουμε του καταλληλότερους με στοιχεία αξιοσύνης

Posted on 30 Απριλίου 2019 by admin

Όχι σε πολύ καιρό από τώρα οι πολλοί από εμάς θα βρούμε τον εαυτό μας σε μία ουρά μαζί με άλλους ανθρώπους περιμένοντας να μπούμε σε μια αίθουσα.

Σε αυτή θα αντικρύσουμε μια κατάσταση γνώριμη. Ψηφοδέλτια, κάλπες, παραβάν, εφορευτική επιτροπή. Ασφαλώς και μιλάω για την Κυριακή της 26ης Μαΐου. Την Κυριακή του πρώτου γύρου των δημοτικών και περιφερειακών εκλογών, αλλά και την –πρώτη και τελευταία- Κυριακή των Ευρωεκλογών.

Τι ακριβώς καλούμαστε να κάνουμε ως πολίτες; Η απάντηση, θα μου πείτε, είναι προφανής. Να επιλέξουμε τους δημοτικούς και περιφερειακούς μας άρχοντες και ταυτόχρονα να επιλέξουμε εκείνους που θα εκπροσωπήσουν τη χώρα μας στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.

Ασφαλώς και σε μια δημοκρατικά οργανωμένη κοινωνία αυτό είναι μια αυτονόητη διαδικασία: ο πολίτης είναι εκείνος που σε τακτά χρονικά διαστήματα έχει τη δυνατότητα να επιλέξει εκείνες και εκείνους που θα τον εκπροσωπήσουν σε διαφορετικές βαθμίδες πολιτικής εκπροσώπησης. Αυτό είναι κάτι το οποίο δεν αμφισβητεί κανείς.

Μήπως όμως τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά; Και εξηγούμαι.

Η κάθε εκλογική αναμέτρηση –θεωρητικά- σκοπό έχει να φέρει στα πράγματα τους ανθρώπους εκείνους που είναι ικανοί και κατάλληλοι να χειριστούν τα δημόσια πράγματα και να δώσουν λύσεις στα προβλήματα της καθημερινότητας του πολίτη.

Θεωρητικά. Πρακτικά τι γίνεται; Πρακτικά, ο πολίτης είναι απλά μπερδεμένος. Πρακτικά, εκείνη την Κυριακή θα κληθεί να απαντήσει σε ερωτήσεις πολλαπλών επιλογών. Και πολύ φοβάμαι ότι θα βρεθεί απροετοίμαστος.

Και αυτό γιατί πρώτον δεν είναι απολύτως ενήμερος για τι πρόκειται ακριβώς να εκλέξει και για τον τρόπο με τον οποίο θα το κάνει.

Δεύτερον, η πληθώρα των συνδυασμών και η ανάγκη ‘κλεισίματος’ ψηφοδελτίων οδηγεί σε πληθώρα υποψηφιοτήτων πολλές από τις οποίες είναι εξαιρετικά επιφανειακές στην καλύτερη των περιπτώσεων.

 

Και τρίτον γιατί η εσκεμμένη έλλειψη συνειδητοποίησης της σπουδαιότητας των εκλογών θα τον οδηγήσει στον πειρασμό να ψηφίσει με θυμικό και όχι με λογική.

Η απάντηση σε αυτούς τους ορατούς κινδύνους είναι η αναζήτηση της πολιτικής ουσίας. Είναι η πολιτική εκπαίδευση –έστω και αυτή την ύστατη ώρα- ότι το διακύβευμα δεν είναι η κατάληψη μίας θέσης Δημάρχου, ή Περιφερειάρχη, Δημοτικού ή Περιφερειακού Συμβούλου ή Ευρωβουλευτή, αλλά τι θα κάνει κανείς με αυτή. Δεν είναι να εκφράσουμε την αντίδρασή μας αλλά να εκφράσουμε την ελπίδα μας. Δεν είναι να αποκαθηλώσουμε ένα σύστημα αλλά να ενισχύσουμε ένα θεσμό.

Και πως θα γίνει αυτό; Όπως έλεγα και πιο πάνω, στις σοβαρές δημοκρατίες αυτό γίνεται μέσα από την επίπονη, βασανιστική και συνειδητή επιλογή προσώπων. Προσώπων που εκπληρώνουν συγκεκριμένα κριτήρια αξιοσύνης.

Ανθρώπων οι οποίοι εκπροσωπούν κάτι μεγαλύτερο από το εγώ τους. Προσωπικοτήτων οι οποίες έχουν φιλοδοξία ευρύτερη από αυτή της κατάκτησης μίας καρέκλας. Αυτοί πρέπει να είναι άνθρωποι που επιλέγουν να εκτεθούν στο δημόσιο στίβο όχι για να προωθήσουν την προσωπική τους ατζέντα, ή να αυξήσουν την επιρροή τους και να δημιουργήσουν προσωπικό πελατολόγιο, ή να επιλύσουν τα υπαρξιακά τους, ή ακόμα- ακόμα και τα βιοποριστικά τους προβλήματα.

Να είναι εκείνοι που φιλοδοξούν να γίνουν οι αυριανοί πρωταγωνιστές της ορατής αλλαγής στους δήμους και τις περιφέρειες και όχι στα δελτία ειδήσεων.

Εκείνοι που θα μας πείσουν με τη διάθεσή τους για δουλειά και όχι απλά με τα πτυχία και το βιογραφικό τους. Να είναι εκείνοι που κάτι έχουν κάνει στη ζωή τους μέχρι και σήμερα, υπαρκτό και μετρήσιμο.

Άνθρωποι με φρέσκια ματιά, νέα αντίληψη και νέα νοοτροπία ανεξάρτητα από την ηλικία τους. Να είναι εκείνοι που μετά από τέσσερα χρόνια θα είναι έτοιμοι να λογοδοτήσουν στον πολίτη για την προσφορά τους και τη δημιουργία τους.

Όσο για εμάς, την κάθε μία και τον κάθε έναν από εμάς που καλούμαστε να επιλέξουμε, ας αποφασίσουμε επιτέλους να αναμετρηθούμε με το μέγεθος της ευθύνης που μας αναλογεί. Και η ευθύνη αυτή δεν είναι άλλη από την ευθύνη της επιλογής.

Την ευθύνη να βασανίσουμε την επιλογή μας. Την ευθύνη της ευθυκρισίας ώστε να κοιτάξουμε λίγο μακρύτερα και να μπορέσουμε να δούμε την μεγαλύτερη εικόνα.

Την ευθύνη του να μπούμε στον κόπο να μάθουμε, να ρωτήσουμε, να διαβάσουμε, να συγκρίνουμε, να πληροφορηθούμε.

Την ευθύνη της συνειδητοποίησης ότι με τις επιλογές μας εμείς οι ίδιοι νομιμοποιούμε αυτό που θέλουμε να μας συμβεί.

Να διαλέξουμε του καταλληλότερους με στοιχεία αξιοσύνης μακριά από τις σειρήνες  φανταχτερών επιλογών και ‘δυνατών’ βιογραφικών.

Μακριά από όλους αυτούς τους δήθεν παλιούς και νέους κομματικούς εκπροσώπους ή εκπροσώπους μεγάλης μερίδας συγγενών, φίλων και κολλητών, ή ακόμα ακόμα ποικίλων συμφερόντων.

Ας σταματήσουμε επιτέλους να στρουθοκαμηλίζουμε αναζητώντας πάντα αποδιοπομπαίους τράγους.

Αντ’ αυτού, ας επιλέξουμε να γίνουμε επιτέλους πολίτες σοβαροί, σκεπτόμενοι, ρεαλιστές.

 

Γράφει ο Κώστας Πάσχος, καθηγητής

Comments (0)

Tags: , ,

Κώστας Πάσχος: Ενιαία στρατηγική για όλα τα εθνικά θέματα

Posted on 11 Απριλίου 2018 by admin

Στην Ελλάδα, τη χώρα μας έχουμε την αντίληψη ότι το δικό μας κόμμα (όσοι απέμειναν και πιστεύουν σε κόμματα) είναι αυτό που θα κάνει τον τόπο μας καλύτερο, πλουσιότερο, ισχυρότερο. Δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο από αυτή τη λογική. Μας διαφεύγει όμως μία μικρή λεπτομέρεια: παρότι τα τελευταία χρόνια έχουν περάσει από τη διακυβέρνηση της χώρας κόμματα σχεδόν όλων των αποχρώσεων, η χώρα βρίσκεται σχεδόν στα τάρταρα.

Ας κοιτάξουμε λίγο πίσω στην ιστορία.

Από την ίδρυση του νεοελληνικού κράτους, ό,τι χτίζεται από τη μία κομματική πλευρά, γκρεμίζεται από την άλλη.
Για να γίνω πιο σαφής θέτω το εξής ερώτημα: υπάρχει υπουργός παιδείας από τη διακυβέρνηση Ελευθερίου Βενιζέλου μέχρι και σήμερα που να μην έχει προβεί σε εκπαιδευτική μεταρρύθμιση; Η απάντηση είναι όχι.
Άλλη ερώτηση: είμαστε ευχαριστημένοι με το επίπεδο της εκπαίδευσής μας σήμερα; Η απάντηση είναι επίσης όχι.
Πως είναι λοιπόν δυνατόν να έχουν γίνει όλες αυτές οι μεταρρυθμίσεις και ακόμα να μην έχουμε αγγίξει το επιθυμητό αποτέλεσμα;

Μα φυσικά γιατί καμία κυβέρνηση και κανένας υπουργός δε τόλμησε να λύσουν τα προβλήματα πάντα έβαζαν μπροστά το κομματικό συμφέρον και όχι το εθνικό συμφέρον.

Και έτσι απλά «πουλάνε» την προσδοκία επίλυσής των προβλημάτων της χώρας προεκλογικά και στο τέλος της τετραετίας –εάν φτάσει- αιτούνται την ψήφο του ελληνικού λαού για να ολοκληρώσουν αυτό που ξεκίνησαν.
Η ιστορία δείχνει ότι αυτό δε συμβαίνει τακτικά.

Αυτό που προσπαθώ να πω με αυτά τα παραδείγματα είναι απλά ότι όταν οι μείζονες, οι σημαντικές, οι δομικές πολιτικές του κράτους γίνονται αντικείμενο προεκλογικών υποσχέσεων και ταξιμάτων τότε είναι σχεδόν βέβαιο ότι οι παθογένειες διαιωνίζονται και τα προβλήματα περνούν εν είδη σκυτάλης από τον ένα υπουργό στον επόμενο από τη μια κυβέρνηση στην άλλη.

Με αυτόν τον τρόπο υποθηκεύεται σωρευτικά η ισχύς της χώρας.

Και αυτό αποδεικνύεται περίτρανα από την κατάσταση στην οποία έχει επέλθει η πατρίδα μας.

Καλά, θα μου πείτε, τι μπορεί να γίνει για να αλλάξει αυτό;

Ας το πάρουμε λίγο από την αρχή.

Κάθε κράτος πορεύεται ανάλογα με το εθνικό του συμφέρον.

Το εθνικό συμφέρον καθορίζεται από συγκεκριμένες παραμέτρους ανάλογα με τη φυσιογνωμία, τα στοιχεία ισχύος, τις συμμαχίες, τη γεωπολιτική.

Αυτές οι παράμετροι πρέπει να είναι ως επί το πλείστον σταθερές.

Συνεπώς, το συμπέρασμα που βγαίνει είναι ότι ως κράτος έχουμε μια και μόνη δυνατότητα, να καθορίσουμε μόνοι μας τους όρους του εθνικού μας συμφέροντος.

Ως εκ τούτου, οι πολιτικές οι οποίες πρέπει να ακολουθήσουμε προκειμένου να επιτύχουμε τους στόχους είναι μια ενιαία στρατηγική για το εθνικό συμφέρον.

Ίσως παρατηρήσατε ότι χρησιμοποιώ την λέξη «εθνικό» αρκετά.

Εκεί θεωρώ ότι βρίσκεται και το κλειδί της επιτυχίας.

Δηλαδή, δεν είναι δυνατόν να μην έχουμε ενιαία και δομική εθνική πολιτική για την παιδεία, για την υγεία, για τον πολιτισμό, για τον τουρισμό, για την αγροτική ανάπτυξη, για την τοπική αυτοδιοίκηση, για το περιβάλλον, για τα εξωτερικά μας θέματα κλπ κλπ.

Με αυτό εννοώ ότι οι στόχοι των πολιτικών αυτών θα έπρεπε να είναι αδιαίρετοι και ενιαίοι υπό την έννοια ότι όλα τα κόμματα θα έπρεπε να συναγωνίζονται ως προς το ποιο θα πετύχει αυτούς τους στόχους με τον πιο αποτελεσματικό τρόπο και τίποτε άλλο.

Αυτό που έχουμε βιώσει μέχρι τώρα είναι μια μόνιμη κατάσταση των πολιτικών και του πολιτικού συστήματος, του ράβε-ξήλωνε προς τέρψη των κομματικών ακροατηρίων τους.

Αυτό ακριβώς είναι που πρέπει να αποφύγουμε έτσι ώστε να υπάρξει από όλους μας στο ελάχιστο η στρατηγική για μια ενιαία ορθολογική ρεαλιστική δυνατή εθνική συνεννόηση.

Ας πάρουμε μια γενναία απόφαση επιτέλους σε αυτό τον τόπο.

Ας αρθούμε στο ύψος των περιστάσεων και ας δούμε για μια φορά πέρα από τα στενά όρια της τετραετίας.
Ας συναποφασίσουμε στη μακροπρόθεσμη στόχευση και την κατάρτιση εθνικών στρατηγικών σε όλα τα θέματα.
Και ας διαφωνήσουμε στο βραχυπρόθεσμο ή στον τρόπο που προσεγγίζει ο καθένας την επίτευξη του συνολικού στόχου.

Υπάρχει περιθώριο για αυτό.

Για αυτό που δεν υπάρχει περιθώριο είναι το χάσιμο χρόνου και οι αλληλοκατηγορίες για το πώς φτάσαμε ως εδώ ανακαλύπτοντας, ή ακόμα-ακόμα δημιουργώντας ενόχους.

Ας κοιτάξουμε μπροστά και ας γίνουμε όλοι υπηρέτες αυτού του σκοπού.

Και αυτή τη φορά ας το κάνουμε συγκροτημένα.

Αυτό που θα μας πάει μπροστά ως λαό δεν είναι να επενδύσουμε στο κομματικό συμφέρον αλλά στο εθνικό συμφέρον.

Πρέπει επιτέλους να αποκτήσουμε ενιαία στρατηγική για όλα τα εθνικά θέματα.

 

Άρθρο του Κώστα Πάσχου, καθηγητή

Comments (0)

Tags: , ,

Ελλάδα, καν’ το όπως η Τοσκάνη – Του Κώστα Πάσχου

Posted on 25 Σεπτεμβρίου 2017 by admin

Είμαι σίγουρος ότι θα αναρωτιέστε για την επιλογή του τίτλου. Τι σχέση μπορεί να έχει η Τοσκάνη με τα ελληνικά δρώμενα; Η σύντομη απάντηση είναι ότι στη χώρα μας δεν χρειάζεται να ανακαλύπτουμε την πυρίτιδα συνεχώς.
Και αναφέρομαι φυσικά στην εκμετάλλευση του πλούτου της αγροτικής παραγωγής και της σύνδεσής της με τον τουρισμό. Αν τα δούμε αυτά τα δύο ως ένα ενιαίο προϊόν προώθησης της χώρας, τότε μια χώρα όπως η Ελλάδα είναι βέβαιο ότι θα πρωτοπορούσε παγκοσμίως. Μπορεί να ακούγεται αυτονόητο, όμως όλοι ξέρουμε ότι δεν είναι. Τι χρειάζεται λοιπόν; Ας αντλήσουμε συμπεράσματα από την Τοσκάνη, η οποία μπορεί να βρίσκεται γεωγραφικά κοντά μας, απέχει όμως έτη φωτός σε αποτελέσματα σε σύγκριση με τη χώρα μας.
Εκεί, η κυβέρνηση είχε -εδώ και αρκετές δεκαετίες- αναγνωρίσει ότι η αγροτική παραγωγή αποτελούσε την ‘ψυχή’ της χώρας. Και για το λόγο αυτό προστάτευσε και οργάνωσε νομικά τον αγροτικό πλούτο με νέες κατευθυντήριες, οδηγίες και κανονισμούς για κάθε περιφέρεια, για κάθε δραστηριότητα, για κάθε προϊόν. Αυτό το πλαίσιο που δημιουργήθηκε από το 1985 και ύστερα, όχι μόνο έγινε σεβαστό από όλους του φορείς που συνδιαμορφώνουν την αγροτική παραγωγή και τη φυσιογνωμία κάθε τόπου, αλλά ενισχύθηκε δυναμικά με τη συμπερίληψη όλο και περισσότερων κριτηρίων και παραγόντων που ξεπερνούν τα στενά εσκαμμένα της αγροτικής παραγωγής. Στο κάδρο ανάδειξης της αγροτικής ταυτότητας ‘μπήκε’ και η μεσαιωνική φυσιογνωμία της περιοχής, τα μοναστήρια, οι πύργοι, οι φάρμες, οι αγροικίες, τα εστιατόρια, οι υπαίθριες αγορές και τα χειροποίητα προϊόντα. Το αποτέλεσμα είναι ότι μετά από 35 χρόνια μια μάλλον περιθωριοποιημένη περιοχής της Ιταλίας αποτελεί πόλο έλξης εκατομμυρίων τουριστών και συμβάλλει ουσιαστικά στην οικονομία της Ιταλίας. Την εμπειρία της Τοσκάνης μιμήθηκαν και οι υπόλοιπες περιφέρειες της χώρας, οι οποίες προσάρμοσαν τη νομοθεσία στις ιδιαιτερότητες της τοπικής αγροτικής παραγωγής και του πολιτιστικού πλούτου της κάθε περιοχής με πολλαπλασιαστικό όφελος για τη συνολική τουριστική ανάπτυξη ολόκληρης της Ιταλίας.
Αναρωτιέται λοιπόν κανείς: εμάς τι μας λείπει; Γιατί τα προϊόντα μας δεν έχουν την ίδια παγκόσμια απήχηση με τα προϊόντα της Τοσκάνης; Είναι χειρότερα τα κρασιά μας; Είναι χειρότερο τα λάδι μας; Είναι χειρότερα τα φρούτα και τα λαχανικά μας; Είναι χειρότερα τα χειροποίητα προϊόντα μας; Γιατί η χώρα μας δεν αποτελεί πόλο έλξης ποιοτικού τουρισμού που θα έρθει να ζήσει εμπειρία ανάλογη με αυτή της Τοσκάνης; Είναι πιο πλούσια η ιστορική ταυτότητα της Τοσκάνης από αυτή της Θεσσαλίας, της Ηπείρου ή της Μακεδονίας; Είναι λιγότερο ελκυστικές οι φυσικές ομορφιές ή η ποικιλότητα της φυσιογνωμίας κάθε γωνιάς της Ελλάδας; Είναι λιγότερο ελκυστικός ο θησαυρός της εκκλησιαστικής κληρονομιάς σε κάθε γωνιά της Ελλάδας; Ασφαλώς και όχι. Το γεγονός ότι η Τοσκάνη έχει εξελιχθεί σε μια καταξιωμένη δύναμη στον αγροτουρισμό και αποφασιστικό παράγοντα κίνησης της ιταλικής οικονομίας δεν οφείλεται στην ανωτερότητα των προϊόντων της.
Αυτό που διαφοροποιεί το παράδειγμα της Τοσκάνης από αυτό των περισσοτέρων περιφερειών της Ελλάδας είναι το ζήτημα της συνολικής αποτύπωσης του δυναμισμού τους. Είναι η έλλειψη συγκροτημένης και μακρόπνοης στρατηγικής, για τον αγροτουρισμό μας, τον εκκλησιαστικό τουρισμό μας και συνολικά του ποιοτικού τουρισμού της χώρας μας. Μιας προσέγγισης η οποία δεν αντιμετωπίζει κάθε ένα από τα προϊόντα ως αντικείμενο που τυγχάνει διαφορετικής εκμετάλλευσης, αλλά μιας αντίληψης η οποία συνενώνει τόσο σε επίπεδο σχεδιασμού αλλά και σε επίπεδο επικοινωνίας το σύνολο των προϊόντων, του φυσικού τοπίου και της ιστορίας τους ως ενός συνολικού τουριστικού προϊόντος.
Αυτό οφείλει να μας προβληματίσει. Πέρα ωστόσο από αυτό οφείλει να μας δώσει το έναυσμα να ξεκινήσουμε επιτέλους μια δυναμική, συνολική και αποτελεσματική διαχείριση του ελληνικού τουριστικού προϊόντος με τρόπο που να αναδεικνύει τις ιδιαιτερότητες κάθε τόπου αλλά και να ενισχύει το συνολικό μπραντ του τουρισμού και της αγροτικής παραγωγής της χώρας μας.
Θα κάνω μια πρόταση που μπορεί να φαντάζει απλοϊκή. Ας βάλουμε ως στόχο ότι τα πενήντα (50.000.000) εκατομμύρια των τουριστών που θα κατακλύσουν τη χώρα μας τα επόμενα χρόνια πρέπει να παραγγείλουν σε μια τοπική ταβέρνα που θα επισκεφτούν τουλάχιστον μια απλή ελληνική χωριάτικη σαλάτα φτιαγμένη από την τοπική παραγωγή του χώρου που επισκέπτονται. Απλό, θα πείτε. Όχι θα σας πω. Για να γίνει αυτό θα πρέπει να καταστήσουμε το συγκεκριμένο πιάτο ως ‘ελληνικό’ με πατέντα και με την κατάλληλη επικοινωνιακή καμπάνια διεθνώς. Οι τουρίστες που επισκέπτονται τη χώρα μας, να αναζητούν την ελληνική χωριάτικη σαλάτα, τη φέτα μας, τα κρασιά μας, τα γλυκά του κουταλιού μας και όλα τα χειροποίητα είδη που παράγονται με μεράκι στη χώρα μας. Να αναζητούν να επισκεφτούν τις εκκλησιές μας και τα μοναστήρια μας (Μετέωρα, Άγιο Όρος και πολλά άλλα μοναστήρια), όπως επίσης να περπατήσουν τα χιλιάδες σοκάκια της χώρας μας και να κολυμπήσουν στις χιλιάδες πανέμορφες παραλίες μας.
Πρέπει λοιπόν να σχεδιάσουμε την παραγωγή μας με ανταγωνιστικό τρόπο ανάλογα με την προσδοκία της κατανάλωσης, ώστε να χρησιμοποιούν οι τουρίστες την τοπική παραγωγή και έτσι, οι ξενοδοχειακές επιχειρήσεις να μην καταφεύγουν σε εισαγωγή προϊόντων, πολλές φορές δε, χαμηλής ποιότητας. Θα πρέπει να συνεννοηθούμε όλοι μας και μαζί με τους φορείς να συναποφασίσουμε σε τοπικό, περιφερειακό και κεντρικό πολιτικό επίπεδο ότι θα στηρίξουμε με συνέπεια και συνέχεια και με την ίδια έμφαση όλους αυτούς τους στόχους και όχι με εξαιρέσεις και ιδιοτέλειες.
Η Ελλάδα και οι Έλληνες πρέπει να ενωθούμε, πρέπει να γίνουμε μια γροθιά, εάν θέλουμε να δούμε άσπρη μέρα σε αυτή την πατρίδα. Και πρέπει να το κάνουμε αυτό με όλα τα προϊόντα μας και σε όλα τα επίπεδα των παρεχόμενων υπηρεσιών αυτής της χώρας. Ενωμένοι να προχωρήσουμε στην ανάπτυξη.
Τροφή για σκέψη.

 

 

Πηγή: http://www.tovima.gr/opinions/article/?aid=902933

Comments (0)

Tags: , ,

Αγροτική ανάπτυξη: από τη μιζέρια στην περηφάνια – Του Κώστα Πάσχου

Posted on 14 Μαρτίου 2017 by admin

Πολλά διθυραμβικά σχόλια έχουν γραφτεί και ειπωθεί υπέρ της τιμημένης αγροτιάς, του μόχθου του αγρότη και της καταλυτικής συμβολής του αγροτικού τομέα στην ανάπτυξη της χώρας. Πολύ λιγότερα ωστόσο έχουν γίνει σε επίπεδο έμπρακτης πολιτικής αυτή για να τιμήσουμε τη σπουδαιότητα των εννοιών αυτών στη πράξη.

Θεωρώ ότι η αιτία είναι ότι αυτό που καλούμε συνολικά αγροτικό τομέα περιορίζεται στην αντιπαραγωγική και μονοδιάστατη διαχείριση κοινοτικών κονδυλίων, στη στείρα και κοντόφθαλμη διαχείριση των συνδικαλιστικών αιτημάτων του αγροτικού τομέα και στην κατ’ επανάληψη, επί πολλές δεκαετίες, κλοπή και κακοδιαχείριση των κοινοτικών κονδυλίων.

Αυτό, δυστυχώς, έχει σαν αποτέλεσμα τη δραματική μείωση της δημιουργικής ανταγωνιστικής αγροτικής παραγωγής και αφαιρεί το σημαντικότερο κίνητρο για τη συμμετοχή και τη συμβολή περισσότερων ελλήνων στην αγροτική ανάπτυξη της χώρας.

Έτσι, γίνεται αντιληπτό ότι δεν φτάνει να αναγνωρίσει κανείς ότι ο αγροτικός τομέας δυνητικά αποτελεί μια χρυσή ευκαιρία για την ανάταξη της χώρας.

Χρειάζεται λοιπόν για να συνδέσουμε τις πυροτεχνηματικές μας επιδιώξεις με την έμπρακτη και ουσιαστική πολιτική παραγωγή;

Αυτό που πρέπει να γίνει άμεσα αντιληπτό από όλους είναι ότι επιτέλους η όποια Κυβέρνηση βρίσκεται στην εξουσία πρέπει να αντιληφθεί ότι το ζήτημα της αγροτικής πολιτικής είναι συνολικό και ενιαίο. Είναι, δε, άρρηκτα συνδεδεμένο με την δημιουργία μιας ισχυρής αγροτικής οικονομίας. Δε λύνεται με μεμονωμένα μέτρα –πολύ δε περισσότερο ημίμετρα- αλλά με μια συνολική μακρόπνοη στρατηγική θεώρηση η οποία θα συνδέεται άμεσα με κοστολογημένη, αξιολογημένη και συνεπώς ανταγωνιστική αγροτική οικονομία.

Ας συμφωνήσουμε λοιπόν, σε κάποιες καθολικώς αποδεκτές παραδοχές. Ο αγροτικός τομέας είναι ένα λειτουργικό σύστημα το οποίο για να είναι βιώσιμο πρέπει να παράγει περισσότερα από όσα καταναλώνει. Πρέπει δηλαδή να αποκτήσει οικονομική συνειδητοποίηση. Να είναι δηλαδή ένα σύστημα πλεονασματικό και όχι ελλειμματικό. Για να γίνει αυτό πρέπει το αγροτικό σύστημα να υπόκειται σε συνολικούς κανόνες –όπως η αξιολόγηση των παραμέτρων της παραγωγής- με απώτερο στόχο τη βέλτιστη απόδοσή του.

Πρέπει άμεσα να μειωθεί το κόστος αγοράς αγροτικών εφοδίων και αγροτικών μηχανημάτων, ενώ παράλληλα να αυστηροποιηθεί ο μηχανισμός προστασίας των παραγωγών από τους μεσάζοντες.

Πρέπει να υπάρξει σοβαρή στήριξη των αγροτών από τις τράπεζες και να δημιουργηθεί ένα εξειδικευμένο πρόγραμμα συγχρηματοδότησης με κοινοτικά κονδύλια για αγροτικές επενδύσεις καλύπτοντας μικρούς και μεγάλους αγρότες.

Σε αυτό το επίπεδο –και με γνώμονα την κοινή εθνική στόχευση πλέον για αγροτική ανάπτυξη- οφείλουμε να παρουσιάσουμε ένα συνολικό πλάνο που να ξεκινά από τις αγροτικές υποδομές, να περνά από την βέλτιστη εκμετάλλευση των πόρων και των σύγχρονων τεχνολογικών εργαλείων και να καταλήγει στη διαχείριση της αγροτικής γης.

Επίσης, οφείλουμε να διασυνδέσουμε και να θέσουμε κάτω από κοινό οικονομικό στόχο τον πρωτογενή, το δευτερογενή (μεταποίηση, βιομηχανία τροφίμων) και τον τριτογενή τομέας (αγορά αγροτικών προϊόντων, αγροτουρισμός κτλ).

Ταυτόχρονα, να φροντίσουμε το ανθρώπινο κεφάλαιο να εξελιχθεί, να εξειδικευτεί, ώστε να γίνει ο καταλύτης της αγροτικής ανάπτυξης.

Πρέπει να δημιουργηθεί στην Ελλάδα ένα νέο εκπαιδευτικό σύστημα για να καλύψει τις σύγχρονες ανάγκες ενημέρωσης, εξειδίκευσης και κατάρτισης των αγροτών για να μπορούν να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις για μια σύγχρονη αγροτική παραγωγή.

Αυτό το στρατηγικό σχέδιο οφείλουμε να το περάσουμε από το φίλτρο των αναγκών των τοπικών κοινωνιών έτσι ώστε να δημιουργήσουμε τις απαραίτητες συνέργιες που να ικανοποιούν τις συγκεκριμένες ανάγκες και τη φυσιογνωμία του κάθε τόπου.

Πρέπει επιτέλους, το ίδιο το κράτος να δώσει τη δυνατότητα στους αγρότες, με έναν ενιαίο στρατηγικό σχεδιασμό σε όλη την Ελλάδα, ποια προϊόντα πρέπει να καλλιεργηθούν και πως πρέπει να γίνει η αλλαγή και η καλλιέργεια αυτών, με νέα δεδομένα, ώστε να εξυπηρετήσουν τους παραπάνω στόχους.

Και επιτρέψτε μου εδώ μια παραίνεση προς όλους όσοι διαμορφώνουν πολιτική.

Δύο σπάνια χαρίσματα που πρέπει να έχουν οι ασκούντες την πολιτική είναι η αντίληψη και η ενσυναίσθηση. Οι περισσότεροι –ακόμα και να τα κατέχουν- τα καταπιέζουν, τα περιορίζουν και τα περιχαρακώνουν κάτω από τη πίεση του λεγόμενου πολιτικού κόστους, του πελατειασμού και του φάσματος της μη επανεκλογής τους.

Αυτό για τους κυνικούς ορίζεται ως πολιτικός ρεαλισμός. Για μένα ορίζεται ως πολιτική δειλία.

Ας αποσείσουμε από πάνω μας φοβικά σύνδρομα και ας αποφασίσουμε να  αντιμετωπίσουμε τα προβλήματα της χώρας ως ευκαιρίες παραγωγής πολιτικής και ο αγροτικός τομέας είναι ο κατ’ εξοχήν χώρος από τον οποίο θα πρέπει να αρχίσει να υλοποιείται αυτή η νοοτροπία.

Καλό θα ήταν λοιπόν, οι εκφραστές της πολιτικής να κοιτάξουν ψηλά, να αναλογιστούν τις ευθύνες τους και να αποφασίσουν.

Να αποφασίσουν εάν θέλουν να παραδώσουν στον επόμενο μια χώρα μίζερη, ηττημένη και προδομένη ή μία παρακαταθήκη που θα εμπνεύσει και θα αποτελέσει μια αχτίδα περηφάνιας ότι τα πράγματα μπορούν αν αλλάξουν προς το καλύτερο και σε αυτή τη χώρα.

Έτσι, θα μπορέσουμε να σταματήσουμε επιτέλους να αναρωτιόμαστε γιατί χάνουμε συνέχεια ευκαιρίες.

 

 

Κώστας Πάσχος

Comments (0)

Tags: , ,

Κώστας Πάσχος : Από τον αυτοσχεδιασμό στο σχεδιασμό και από τον λαϊκισμό στη συναίνεση της λογικής

Posted on 15 Σεπτεμβρίου 2016 by admin

Τα τελευταία χρόνια ο λαϊκισμός περίσσεψε σε όλα τα επίπεδα της πολιτικής, οικονομικής και κοινωνικής ζωής της χώρας. Η ψήφος των Ελλήνων πολιτών έγινε αντικείμενο εκμετάλλευσης ελπίδας και προσδοκίας για λύσεις που ποτέ δεν ήρθαν ή που ήρθαν αλλά όχι με τον τρόπο που όλοι προσδοκούσαμε (βλέπε μνημόνια επί μνημονίων και αντιμνημόνια επί αντιμνημονίων).

Σήμερα, η αποφυγή των χειρότερων μπορεί να ακούγεται ανακουφιστική σαν ιδέα, πλην όμως δεν νομίζω ότι υπάρχει κανείς λογικά σκεπτόμενος άνθρωπος ο οποίος να μην επιθυμεί την ανάκαμψη.

Ανάκαμψη, όχι μέσα από την λαϊκίστικη ανακύκλωση μιας στείρας ελπιδολογίας αλλά μέσα από απτές, λογικές και συγκεκριμένες λύσεις που να αφορούν στη συνολική και δίκαιη αναδιάρθρωση των κακώς κειμένων που όλοι βιώνουμε σε αυτή τη χώρα.

Και για να γίνω σαφής, πιστεύω ότι τώρα είναι η κατάλληλη περίοδος να σχεδιάσουμε την επόμενη ημέρα και να παραδώσουμε την χώρα στα χέρια μιας ισχυρής και θεληματικής ηγεσίας.

Μιας ηγεσίας, η οποία με προσεκτικό σχεδιασμό και στρατηγική θεώρηση θα μπορέσει επιτέλους να ορίσει τη δομική ανασυγκρότηση αυτού του τόπου.

Ας σταματήσουμε να ‘πατάμε’ πάνω στις αποτυχίες μιας κυβέρνησης και να ελπίζουμε ότι η νομοτελειακά επόμενη κυβέρνηση θα έρθει να τα λύσει όλα εν μια νυκτί (πολιτική ώριμου φρούτου).

Το πόσο αντιπαραγωγικό, αναποτελεσματικό και καταστροφικό είναι αυτό, νομίζω ότι όλοι το έχουμε εμπεδώσει πλέον.

Πέρα από τα παραπάνω, πρέπει, για πρώτη φορά να δούμε και το ζήτημα της επίτευξης μιας δημοκρατικής ενιαιότητας αναφορικά με τα δικαιώματα όλων των εργαζομένων.

Δεν είναι δυνατό να μην εξασφαλίζονται ίσα εργασιακά δικαιώματα σε δημοσίους και ιδιωτικούς υπάλληλους.

Ας σπάσει πλέον το ταμπού του προστατευτικού διαχωρισμού ανάμεσα σε εργασιακούς πατρικίους (δημοσίους υπαλλήλους) και πληβείους (ιδιωτικούς υπαλλήλους).

Συνεπώς, όλες ανεξαιρέτως οι υγιείς δυνάμεις του τόπου από το χώρο της πολιτικής, της τέχνης και των γραμμάτων, της δικαιοσύνης, της διανόησης, του επιχειρείν, και του μόχθου, πρέπει επιτέλους να συναισθανθούν, να συνυπολογίσουν, να συνεννοηθούν και να συνυπάρξουν συναινώντας στη λογική, μελετώντας και σχεδιάζοντας το αύριο της Ελλάδας και των Ελλήνων συνολικά.

Θεωρώ ότι όλοι μας πρέπει να πατήσουμε στο παρόν και μόνο στο παρόν, βλέποντας το μέλλον και μόνο το μέλλον και αφήνοντας πίσω μια για πάντα το κακό παρελθόν και τα αίτια που μας έφεραν σ’ αυτή την τραγική θέση.

Ήρθε η ώρα λοιπόν, στις επόμενες εκλογές, όποτε και εάν αυτές γίνουν, να έχουμε ήδη συνεννοηθεί για την επόμενη μέρα της χώρας και της πορείας της, χωρίς παρωπίδες, ψέματα, ακατάσχετο λαϊκισμό, στείρα παρελθοντολογία και την ανακύκλωση της πελατειακότητας.

Έτσι, θα περιθωριοποιήσουμε όλα τα κλειστά κλαμπ του τόπου που καταδυναστεύουν την Ελλάδα και τους Έλληνες, και θα πετύχουμε τον ορθολογισμό της συνολικής λειτουργίας των φορέων του τόπου:

Πραγματικά ανεξάρτητες αρχές, κατάργηση κομματικής πελατείας, περιορισμό κρατικών δαπανών, επαναφορά ευνομίας και τάξης για όλους τους πολίτες.

Εάν συμβούν τα παραπάνω όλοι τους θα απολαμβάνουν αυτό που πραγματικά τους πρέπει:

Οι δικαστικοί, οι πολιτικοί, οι άνθρωποι της τέχνης, των γραμμάτων και της διανόησης θα κρίνονται και θα αξιολογούνται για τη προσφορά τους, την υπευθυνότητά τους και την πραγματικά αντικειμενική δουλειά τους.

Οι δημόσιοι υπάλληλοι θα είναι χρήσιμοι και ενεργοί χωρίς να οχυρώνονται πίσω από τη μη-απόλυση τους.

Οι ιδιωτικοί θα αμείβονται ανάλογα με τις συνθήκες ανταγωνισμού κάτω από τις οποίες λειτουργούν.

Οι επιχειρηματίες ανάλογα με το ρίσκο που παίρνουν μέσα σε συνθήκες πραγματικής αγοράς χωρίς στρεβλώσεις και ειδικές παροχές από το κράτος και τις τράπεζες.

Μόνο έτσι θα μπορέσουμε να περάσουμε από τον μέχρι τώρα μακροχρόνιο, ανισόρροπο αυτοσχεδιασμό στον ρεαλιστικό σχεδιασμό και από τον απατηλό λαϊκισμό στη συνειδητοποίηση για συναίνεση της λογικής.

 

Ο Κώστας Πάσχος είναι καθηγητής

Comments (0)

Tags: , ,

Κώστας Πάσχος : Αγροτικός τομέας της χώρας – Εθνικός θησαυρός

Posted on 13 Σεπτεμβρίου 2016 by admin

Ο αγροτικός τομέας της χώρας αποτελεί έναν εθνικό θησαυρό για τον οποίο όλοι είμαστε θεωρητικά υπερήφανοι αλλά όλοι αναγνωρίζουμε ότι δεν λειτουργεί όπως πρέπει. Χρειάζεται αυστηροποίηση των κριτηρίων σε όλη την παραγωγική διαδρομή, δραστική μείωση της φορολογίας των κατ’ επάγγελμα αγροτών και ένταξή τους σε άλλη κλίμακα από αυτή των μη κατ’ επάγγελμα αγροτών.

Η ποιοτική και ανταγωνιστική αναβάθμιση των προϊόντων θα έρθει μέσα από την άμεση εφαρμογή και τήρηση συγκεκριμένων και διαφανών διαδικασιών που θα αποθαρρύνουν κερδοσκοπικές πρακτικές -μεσαζόντων αλλά και των ίδιων των αγροτών- και την εμπέδωση ενός δικαιότερα ελεγχόμενου καθεστώτος σε κάθε βήμα της παραγωγής και διακίνησης των προϊόντων.

Σε περίπτωση, δε, που κάποιοι προσπαθήσουν να ολισθήσουν σε κοντόφθαλμες πρακτικές ‘λαμογιάς’, υπάρχει πάντα και η λύση της αφαίρεσης αδειών καλλιέργειας, παραγωγής ή διακίνησης των προϊόντων. Μόνο έτσι θα χωρίσει η ήρα από το σιτάρι.
Ο κ. Κώστας Πάσχος είναι καθηγητής

Comments (0)

Tags: , ,

Κώστας Πάσχος : Πολιτικοί και πολίτες σε Ελλάδα και Ευρώπη

Posted on 04 Μαΐου 2016 by admin

Έχουμε συνηθίσει να λέμε ότι η κατάσταση στη χώρα μας είναι από δύσκολη έως οριακή και δεν πάει άλλο. Έχουμε υπεραναλύσει το τι μας έφερε σε αυτή τη κατάσταση.

Εκείνο που δεν έχουμε μπορέσει να κάνουμε όλα αυτά τα χρόνια είναι πρώτο, να δούμε πέρα από τη μύτη μας (να αναζητήσουμε δηλαδή μια μακροπρόθεσμη λύση), δεύτερο να κοιτάξουμε τι γίνεται γύρω μας (ποια είναι η πραγματική κατάσταση που επικρατεί σε ολόκληρη την Ευρώπη) και τρίτο -και κυριότερο- να απαιτήσουμε ως πολίτες από τους πολιτικούς μας μια συνολική συνεννόηση και αντί για υποσχέσεις με ακραίες δόσεις λαϊκισμού, να εισπράξουμε επιτέλους ένα ρεαλιστικό σχέδιο για την επόμενη μέρα.

Η ευθύνη για αυτό που λέμε ‘κρίση’ δεν είναι χαρακτηριστικό της ελληνικής, μόνο. πολιτικής σκηνής αλλά μια συλλογική πραγματικότητα που φέρνει την Ευρώπη ολόκληρη αντιμέτωπη με τα αδιέξοδά της. Και πως να μην είναι έτσι όταν έχουμε λησμονήσει συνολικά και συλλογικά όλα εκείνα που μέχρι πρότινος μας έκαναν υπερήφανους ως Ευρωπαίους.

Εγκλωβιζόμαστε τα τελευταία χρόνια σε ψευδή αδιέξοδα, προβαίνουμε σε τέτοιες πολιτικές επιλογές που από μόνες τους εκφράζουν ανασφάλεια, έλλειψη εμπιστοσύνης και εσωστρέφεια.

Επιλογές, που νομοτελειακά θα επιβεβαιώσουν τους χειρότερους φόβους μας στο μέλλον εάν συνεχίσουμε έτσι.

Η ανυπαρξία ενός συλλογικού ευρωπαϊκού ρεαλιστικού οράματος πολιτικής έχει δημιουργήσει ένα κενό το οποίο έχει οδηγήσει τους πολίτες όλων των χωρών να αισθάνονται ότι πρέπει να κινηθούν σε λογικές κοντόφθαλμης αντίδρασης, εκδίκησης τιμωρίας ως νομιμοποιημένες πολιτικές επιλογές.

Γι’ αυτό δυστυχώς έχουμε αποτελέσματα, όπως αυτό, των τελευταίων εκλογών της Αυστρίας.

Η πολυδιάσπαση και η προσπάθεια συγκάλυψης των βασικών χαρακτηριστικών της ταυτότητας κάθε λαού (γλώσσα, θρησκεία, εθνική ταυτότητα και πολιτισμική κληρονομιά) έχει παραφθαρεί και από πλούτος της Ευρώπης, γίνεται, μέρα με τη μέρα, αντικείμενο αντεκδίκησης και επιβολής ανωτερότητας του ενός πάνω στο άλλον.

Έχει γίνει όχημα διαίρεσης και αφορμής διαχωρισμού και σύγκρουσης με το ‘άλλο’, το διαφορετικό.

Για παράδειγμα, η διαφορετικότητα των θρησκευτικών δοξασιών που συνυπήρχαν στην Ευρώπη έχουν γίνει και πάλι πεδίο εν δυνάμει σύγκρουσης -όπως στο Μεσαίωνα- από πεδίο δημιουργικής ανεκτικότητας και αρμονικής συνύπαρξης.

Για να έχουμε ελπίδα και αύριο ως χώρα και ως Ευρώπη, πρέπει όλοι μαζί, πολιτικοί και πολίτες, να πάμε σε μια εκ νέου συνεννόηση από μηδενική βάση και να ξεφύγουμε από τον φαύλο κύκλο της αυτό-εξαπάτησης.

Αντί, λοιπόν να περιμένουμε τις αποφάσεις του Εurogroup με τις κάθε λογής λογιστικές ανησυχίες πρέπει να οργανωθεί μια Σύνοδος κορυφής από όλους τους Ευρωπαίους ηγέτες για το μοντέλο πολιτικής που θα ακολουθήσει η Ευρώπη από ‘δω και πέρα.

Θα πρέπει όλες οι χώρες να ανακτήσουν τη χαμένη εθνική τους οντότητα : κράτος, θεσμοί, πολιτικοί και πολίτες, κόμματα και κάθε λογής εξουσία, να συναινέσουν στο μείζον και όχι στο έλασσον.

Εάν θέλουμε ως Έλληνες να μας σεβαστούν, οφείλουμε να αντιδράσουμε σαν ενιαία οντότητα.

Και για να γίνει αυτό πρέπει να καταφέρουμε να διατυπώσουμε μια ενιαία πρόταση η οποία θα περνά μέσα από την απόλυτη αρχή που οφείλει να μας χαρακτηρίζει: ότι το ατομικό συμφέρον περνά μέσα από το συλλογικό (κοινώς δημοκρατία).

 

Επιτέλους, πρέπει να επιλέξουμε κοινά αποδεκτούς κανόνες στο παιχνίδι, σε ευρωπαϊκό επίπεδο.

Πρέπει να σταματήσει η υποκρισία και η πολυγλωσσία της δήθεν Ενωμένης Ευρώπης.

Χρειαζόμαστε μια Ευρώπη με πραγματικά κοινή οικονομική πολιτική, κοινή πολιτική ασφάλειας, και σεβασμό στον πολιτισμό και τη διαφορετικότητα των θρησκειών.

Είναι γεγονός ότι η Ευρώπη σήμερα, ούτε ενωμένη είναι, ούτε δημοκρατική, ούτε αλληλέγγυα και λειτουργεί με διάθεση εκχώρησης της εθνικής κυριαρχίας, της κάθε μικρής χώρας.

Θεωρώ λοιπόν, ότι τώρα είναι η στιγμή, σε μια συγκυρία που η ένωση αμφισβητείται, να μπορέσουμε να επανακαθορίσουμε τι μπορεί να σημαίνει ένωση και να αρθρώσουμε το όραμα της επόμενης μέρας πάνω σε κοινά συμφωνημένες δομές και πολιτικές που θα απαντούν και θα αφορούν ρεαλιστικές προσδοκίες των Ευρωπαίων πολιτών.

Εάν αυτές οι διαδικασίες γίνουν πράξη και τρόπος αντίδρασης στη παρούσα κατάσταση από όλους τους πολιτικούς και τους πολίτες σε όλες τις χώρες της Ευρώπης τότε θα μπορούμε να μιλάμε για ένα κοινό μέλλον.

Εάν δεν γίνουν, θα μεταμορφωθούμε σε μια Ευρώπη-έρμαιο των άκρων, της ακροδεξιάς και της ακροαριστεράς και αυτό θα αποτελέσει την ασφαλέστερη οδό να κάνουμε τις φοβικότητες, πολιτικές και να μετακυλήσουμε σε ένα φαύλο κύκλο έωλων εκδικήσεων και αντεκδικήσεων που θα σημάνουν και το τέλος της όποιας Ενωμένης Ευρώπης έχει απομείνει.

Ας σκεφτούμε και ας επιλέξουμε.

 

 

Ο κ. Κώστας Πάσχος είναι καθηγητής

 

http://www.tovima.gr/opinions/article/?aid=796307

Comments (0)

Tags: , ,

Κώστας Πάσχος: Στηρίζουμε τον Κυριάκο Μητσοτάκη και όσους επιθυμούν να συμμετάσχουν στην νέα Π.Ε

Posted on 25 Απριλίου 2016 by admin

Θέση για τα εσωτερικά δρώμενα της Νέας Δημοκρατια, πήρε ο πρώην διευθυντής της Αυτοδιοίκησης, επί Κώστα Καραμανλή, και σήμερα εξωκοινοβουλευτικό μέλος στον Τομέα Παιδείας, Δικαιοσύνης και Διαφάνειας και υποψήφιος βουλευτής Β’ Αθηνών κ. Κώστας Πάσχος.

Ο καθηγητής κ. Πάσχος, διεμήνυσε στο 10ο συνέδριο της Νέας Δημοκρατίας ότι «πρέπει να στηρίξουμε, με όλη μας την ψυχή τη νέα Κ.Ε για να μπορέσει η παράταξη να γίνει πλέον η νέα επιλογή των πολιτών για τη διακυβέρνηση της χώρας.

Ο ίδιος επεσήμανε με νόημα ότι «αυτή η εποχή από μόνη της διαγράφει τους αφελείς, όπως επίσης αρνείται τη σιωπή», ξεκαθαρίζοντας ότι θα συνεχίσει να δραστηριοποιείται, ακόμα και αντισυμβατικά εάν χρειαστεί, για να βοηθήσει όσο μπορεί – αυτό πιστεύει ότι πρέπει να πράξουνε και πολλοί άλλοι- για την επίλυση των σοβαρών προβλημάτων των πολιτών και της χώρας.

parapolitika.gr

 

Comments (0)

Γλυκερία - Ακολούθησα ένα αστέρι
Παυλίνα Βουλγαράκη - Λαβύρινθοι
Κώστας Μακεδόνας - Είναι πια αργά
Βιολέτα Ίκαρη - Μαύρα
Χάρις Αλεξίου - Πόρτες ανοιχτές
Πυξ Λαξ - Χωρίς ντροπή
Γιάννης Πάριος - Θα σ΄ αγαπώ
Ραλλία Χρηστίδου - Μονάχη ταξιδεύω
Ελεωνόρα Ζουγανέλη - Έλα
Λαυρέντης Μαχαιρίτσας - Έλα ψυχούλα μου

 


The Fray - You found me
Billy Ocean - Loverboy
Cock Robin - The promise you made
Whitney Houston - How will I know
Demi Lovato - I will survive
Beloved - Sweet harmony
Sheryl Crow - My favorite mistake
Asia - Heat of the moment
Zucchero - Wonerful life
Tina Turner - In your wildest dreams

 


Σεπτέμβριος 2019
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
30EC