Βρέθηκα σε άλλο πλανήτη χωρίς να το καταλάβω πως. Δεν νομίζω να πέθανα, ούτε να ονειρευόμουνα. Γνώριζα που βρισκόμουνα πριν, ποιους είχα συγγενείς, φίλους, τα πάντα.
Αντίκρυσα κάποια στιγμή να έρχονται προς εμένα όντα που έμοιαζαν με τον άνθρωπο ,αλλά πιο κοντά ,ένα μέτρο περίπου ύψος, με διαφορετικά στο πρόσωπο χαρακτηριστικά . Χαρακωμένα ,πεταγμένα ζυγωματικά ,μάτια γυαλιστερά , πιο μεγάλα αυτιά ,κρανίο δίχως μαλλιά..
Μπορούσα στη γλώσσα μου να συνεννοηθώ .
-Με απαγάγατε ,τους ρώτησα.
-Όχι εκπληρώσαμε την επιθυμία σου ,δυσανασχετούσες πολύ με τους πολέμους τελευταία στη γη και θελήσαμε να σε βοηθήσουμε .Κινδύνευε μέχρι και η ζωή σου από το στρες με όσα συμβαίνουν εκεί.
Θέλουμε να μάθουμε για σας και όταν θέλεις επιστρέφεις στη γη .
-Μπορώ να μιλήσω στους δικούς μου να μην ανησυχούν ;
-Μίλα τους σε ακούνε.
-Που είναι το τηλέφωνο; Δεν χρειάζεται ,σε ακούνε .
-Που βρίσκεσαι Ιγνάτιε ;
-Γυναίκα μην ανησυχείτε ,προέκυψε μια επείγουσα δουλειά ,σε τρεις μέρες το αργότερο θα επιστρέψω.
-Σας ακούω , τι θέλετε να μάθετε.
-Δεν χρειάζεται να μιλάς ,σε διαβάζουμε και παίρνουμε όλες τις πληροφορίες .
.Ατελής οργανισμός ,εξαρτημένος από πολλά τους άκουγα να μιλάνε σιγανά. . Σωματικά όργανα ευάλωτα που άμα καταστραφούν ,δεν μπορούν να επιδιορθωθούν.
Πρέπει να τρώει καθημερινά και όχι μια μόνο φορά. Επηρεάζεται εύκολα και δεν είναι σταθερός .
Είναι αδύναμος ,αυτοκαταστροφικός ,με αντίληψη των γεγονότων μικρή. Μας είναι αδιάφορος , γυρίστε τον στη γη .
-Να σας ρωτήσω κάτι και εγώ ;
-Ότι θέλεις ρώτα .
-Πιστεύετε στο θεό ;
-Τι είναι αυτός ;
– Ο δημιουργός , που έπλασε το σύμπαν και εσάς .
-Πρώτη φορά μας βλέπεις και γνωρίζεις ποιος μας έπλασε ; Ζει στον κόσμο του αυτός .
Είναι φαντασιόπληκτος στα όρια του τρελού.
Τελείωσε η συζήτηση μου είπαν .
Με το σκάφος τους το ταξίδι έμοιαζε μικρό ,έτρεχε με ταχύτητα πολλαπλάσια του φωτός . Σε μισή μέρα όπως νόμιζα με άφησαν στη γη . Κίνησα για το σπίτι μου .Στο δρόμο δεν μου μιλούσε κανείς και ούτε γνώριζα κάποιον.
Σε ένα καθρέφτη είδα τον εαυτό μου ,δεν τον γνώριζα ούτε αυτόν. Με πήρανε τριάντα πέντε χρονών και τώρα έδειχνα …,απροσδιόριστη η ηλικία μου .Εκατό ή και παραπάνω ,δεν μπορώ να πω .
Αγόρασα μια εφημερίδα .Κοίταξα την ημερομηνία και τρόμαξα . Έτος 3200 . Με απήγαγαν το 2026 και με έτρεξαν στο χρόνο. Μια δική τους μέρα ισοδυναμούσε με χρόνια στη γη . Μου είχαν πει όταν βρισκόμουνα στον πλανήτη τους ότι βρισκόμαστε σε απόσταση μερικών ετών φωτός ,αλλά να μην ανησυχώ ,σε μισή μέρα θα είσαι στη γη .
Έφτασα στο σπίτι μου . Χτύπησα με λαχτάρα την πόρτα . Μου άνοιξε μια άγνωστη κυρία .
-Τι θέλεις παππού ;
-Ετούτο είναι το σπίτι μου ,που είναι η κυρία του σπιτιού.
-Εγώ είμαι η οικοδέσποινα παππού και τούτο το σπίτι το έχτισε ο παππούς μου, ο οποίος αγόρασε το οικόπεδο πριν εκατό χρόνια περίπου .
Κοίταξα το σπίτι και πράγματι ήταν διαφορετικό .
Τι μου κάνατε ,φώναξα στους απαγωγείς μου.
Με άκουσαν . Συγνώμη μου είπαν ζεις στο χρόνο μας ,ξεχάσαμε να σε γυρίσουμε στο δικό σας . Στη στιγμή βρήκα τη γυναίκα μου και τα παιδιά μου .
Κατάλαβα τι θα πει ζωή . Μια ταινία κινηματογραφική και άμα θέλεις να είσαι αιώνιος θα ζεις στο κόσμο μόνος ,απομονωμένος και σαν μίασμα δεν θα σε πλησιάζει κανείς . Όλοι οι δικοί σου θα έχουν χαθεί .
Θα βαρεθείς τη ζωή σου τόσο πολύ , που κάποια στιγμή θα πετάξεις την κασέτα και μαζί με αυτή θα χαθείς και εσύ.
Ευτυχώς σε όλα υπάρχει αρχή και τέλος.
Κάνοντας τις σκέψεις αυτές , θεώρησα τον φυσικό θάνατο ,πράξη λυτρωτική .
