Τη  θάλασσα  αγνάντευα  και τη  σιγομιλούσα . Και  όσο  την κοίταζα μακριά, εκεί που ο ουρανός την ακουμπά, την έβλεπα σαν μια θεά  και  θαύμα  της  ζητούσα .

Θάλασσα, θεά της γαλήνης είσαι, δείχνεις σαν γλυκοκοιμισμένη, σαν δεν σε δέρνουν άνεμοι, άγριοι , μανιασμένοι .

Πνίξε τον πόνο μου   σε παρακαλώ,  μέρωσε  την ψυχή μου , με τη γλυκιά την αύρα σου δώστης  πνοή   και  τέρψη  και σε ήρεμα πελάγη σου στείλτην να σεργιανέψει.

Και εκείνη μ΄ αφουγκράστηκε  και  είδε     βαθιά πονούσα .

Με κάλεσε   κοντά της  και με ένα κύμα τρομερό  με άρπαξε  και μου είπε να μην φοβηθώ , τον πόνο σου  θέλω να  πνίξω και     την   ψυχή σου  ν΄ ανανήψω .

Με πήγαινε μια στο βυθό ,την άλλη στον αφρό σαν το φελλό ,έρμαιο όπως στη  ζωή ,στα ονείρατα  θεριό.

Κάποια  στιγμή  με ρώτησε ,κουράστηκες ;

Όχι μα συνεχίζω να πονώ ,κράτα   με  πιότερο στο βυθό .

Εμούγκρισε  η θάλασσα  ,αγρίεψε το κύμα και ο ίδιος  βρήκα  αιώνια  γαλήνη ,  στο υδάτινο το μνήμα .