Για την καλλιτεχνική της πορεία, τη νέα της δισκογραφική δουλειά με τίτλο ΄΄Σύννεφα Μπαλόνια΄΄, τη μουσική, τη ζωγραφική, την παράδοση και το νησί της, την Ικαρία, που τόσο τη ΄΄μπόλιασε΄΄ στα ακούσματά της και όχι μόνο, μίλησε αποκλειστικά στο Ηχόραμα 100,8 η σπουδαία ερμηνεύτρια Βιολέτα Ίκαρη.
Με αφορμή το πρόσφατο live της στην Καρδίτσα, στις 2 Απριλίου, η αγαπημένη καλλιτέχνης ήταν καλεσμένη στην εκπομπή «Μεσημεριανό Μαγκαζίνο» (καθημερινά 13:00-14:00) με τη Βάσω Μπαλαμπάνη, σε μια συνέντευξη γεμάτη τρυφερότητα και αγάπη.
Αναλυτικά, η συνέντευξη της Βιολέτας Ίκαρη στο Ηχόραμα 100,8 έχει ως εξής:
Ερώτηση: Εδώ και λίγο καιρό έχει κυκλοφορήσει το EP «Σύννεφα Μπαλόνια» με 5 τραγούδια, σε συνεργασία με τους Σταύρο Σιόλα και Οδυσσέα Ιωάννου. Σωστά;
Απάντηση: Καταρχήν, είμαι πολύ χαρούμενη που φιλοξενούμαι στο ραδιόφωνό σας.
Είμαι πολύ χαρούμενη γενικώς με όλα αυτά που μου συμβαίνουν.
Νιώθω σαν την ΄΄Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων΄΄.
Οι αγαπημένοι μου συνθέτες, οι αγαπημένοι μου στιχουργοί, με έχουν αγκαλιάσει και μου δίνουν τραγούδια ΄΄διαμάντια΄΄.
Το τραγούδι ΄΄Στροφή΄΄ έχει αρχίσει και αγαπιέται πολύ και είμαστε πάρα πολύ χαρούμενοι και περήφανοι.
Ερώτηση: Να πιάσουμε λίγο το νήμα της καλλιτεχνικής σας πορείας. Γεννηθήκατε και μεγαλώσατε στην Ικαρία (εξ ου και το επίθετο που είναι ψευδώνυμο), από παιδί τραγουδούσατε στα περιβόητα πανηγύρια του νησιού σας και από μικρή μυηθήκατε και στον κόσμο της ζωγραφικής και μετά ήρθαν και η αγιογραφία και οι σπουδές στη βυζαντινή μουσική. Κάπως έτσι ξεκίνησαν όλα;
Απάντηση: Όταν ξεκίνησα, ξεκίνησα τυχαία.
Δηλαδή, ένας φίλος μου, μου είπε ΄΄Δεν έρχεσαι να τραγουδήσεις επειδή δεν βρίσκουμε τραγουδίστρια;΄΄
Επειδή δεν έβρισκαν τραγουδίστρια και επειδή αυτός ο φίλος μου με θυμόταν από το Δημοτικό, όπου μου έβγαινε πιο ΄΄τσαμπουκαλεμένα΄΄ στις γιορτές και τραγούδαγα, ήταν η αφορμή να με καλέσει.
Μετά μου λέει και πατέρας μου ΄΄Και Δεν πας. Καλύτερα από τα να σηκώνεις δίσκο΄΄.
Γιατί από 14 ετών δουλεύω.
Σε διάφορες εποχιακές δουλειές. Σερβιτόρα, κυρίως.
Ξεκίνησε, λοιπόν, τυχαία.
Ήταν ένα όνειρο που το είχα σαν παιδάκι 4 ετών, που έλεγα ότι θα γίνω τραγουδίστρια, αλλά γέλαγαν όλοι.
Ύστερα, αυτό έσβησε μέσα μου σαν επιθυμία γιατί έβλεπα ότι αυτοί οι καλλιτέχνες που τους προβάλουν στις τηλεοράσεις, στα ραδιόφωνα και στα περιοδικά, είναι όλοι πολύ όμορφοι, πολύ έξυπνοι, είχε πολύ χρυσόκονη όλο αυτό.
Οπότε, σιγά τώρα εγώ το επαρχιωτάκι, από ένα χωριό της Ικαρίας, μην καταφέρω να προσφέρω κάτι σε αυτό το τόσο σημαντικό πράγμα που λέγεται μουσική.
Ξεκίνησα να τραγουδάω στα πανηγύρια μας, σε διάφορα κουτούκια. Γιατί στην Αθήνα ήρθα να γίνω κομμώτρια.
Αλλά, πάλι, είχα αυτό το ΄΄μικρόβιο΄΄.
Τραγούδαγα σε κουτούκια, στον Πειραιά κυρίως, και κάποια στιγμή λέω δεν πάω να κάνω και κανένα μάθημα φωνητικής για να τραγουδάω αξιοπρεπώς.
Μια ροκ μπάντα έψαχνε υψίφωνο, και η δασκάλα φωνητικής μου λέει ΄΄Μήπως να πας εσύ΄΄;
Με έστειλε. Πηγαίνω. Κάνω το πρώτο live στην Αθήνα και από κάτω είναι ο παραγωγός του Γιάννη Μηλιώκα.
Και στο τέλος του live μου λέει ΄΄Ο Μηλιώκας ψάχνει τραγουδίστρια’’. Για τα ντουέτα.
Και από εκεί και πέρα, η μία συνεργασία έφερε την άλλη.
Ο Μηλιώκας, από το πρώτο live, μου έδωσε τραγούδι.
Το ΄΄Με ένα χρώμα΄΄ που υπάρχει στον δίσκο ΄΄Έλα και ράγισε τον κόσμου μου΄΄.
Ύστερα, ο ίδιος παραγωγός με έβαλε στο σχήμα που τραγουδούσαν ο Τσακνής, ο Ζιώγαλας και ο Μηλιώκας.
Μου έδωσε τραγούδι ο Ζιώγαλας, σιγά-σιγά ήρθε και το ΄΄Έλα και ράγισε τον κόσμο μου΄΄, μπήκα και να ηχογραφήσω.
Ήμουνα τυχερή.
Αλλά δούλεψα και πολύ.
Γιατί μετά άρχισε το ενδιαφέρον μου να γίνω μια όντως καλή τραγουδίστρια.
Σπούδασα Βυζαντινή μουσική, πήρα το πτυχίο μου.
Δεν είναι εύκολο. Είναι η πιο δύσκολη μουσική.
Μελετούσα τους μεγάλους τραγουδιστές μας.
Από Καζαντζίδη και Βιτάλη μέχρι Beatles.
Έχω ρίξει δουλειά. Γιατί με τράβηξε αυτό το πράγμα που αγαπούσα τόσο πολύ, κοντά του.
Χωρίς να υπάρχει σχέδιο, χωρίς να υπάρχει πρόγραμμα, χωρίς να υπάρχει σύστημα.
Ερώτηση: Η παράδοση και τα ακούσματα του νησιού σας ΄΄πότισαν στο αίμα σας΄΄ και καθόρισαν τρόπο που προσεγγίζετε κάθε τραγούδι. Έτσι είναι;
Απάντηση: Ναι. Με έχουν καθορίσει.
Το παραδοσιακό τραγούδι με έχει επηρεάσει πάρα πολύ αλλά και το λαϊκό.
Δηλαδή, το πανηγύρι μας το Ικαριώτικο, έχει από όλα τα είδη τα παραδοσιακά. Έχει, όμως, και παλιό λαϊκό, έχει και πολύ ρεμπέτικο, εκτός από τα νησιώτικα και τα κλασικά.
Οπότε, αυτό το πράγμα με έβαλε κατευθείαν στα βαθιά.
Όνειρό μου ήταν, κάποια στιγμή, να μπω σε μια ροκ μπάντα.
Και η δασκάλα μου με έστειλε.
Γιατί το μόνο πράγμα που δεν λέμε στο Ικαριώτικο είναι το ροκ.
Αυτό με βοήθησε πάρα πολύ. Το παραδοσιακό ειδικά.
Ακόμα και το ΄΄Έλα και ράγισε τον κόσμο μου΄΄, ενώ έχει μια ροκ φόρμα, εγώ το έχω πει με ένα λαϊκό τρόπο.
Επομένως, ό,τι και να τραγουδήσω μεταφέρω την παράδοση σε όλα τα είδη.
Ερώτηση: ΄΄Έλα και ράγισε τον κόσμο μου΄΄ (2017), πρώτο προσωπικό σας άλμπουμ. Τι μπορεί να ΄΄ραγίσει΄΄ τον δικό σας κόσμο; Τι δεν αντέχετε;
Απάντηση: Εγώ δεν αντέχω όποτε ακούω ότι υπάρχει πόλεμος, παιδιά που τρέχουν να γλιτώσουν από βόμβες, παιδιά που σκοτώνονται από βόμβες.
Δεν αντέχω αυτή τη βαθιά έλλειψη ενσυναίσθησης που έχει ο κόσμος.
Αυτό το ΄΄να αρπάξω, να έχω εγώ, να επεκταθώ, να πλουτίσω΄΄.
Γι ΄ αυτό και λέω ΄΄τα ευγενικά όνειρα όλου του κόσμου, να γίνονται πραγματικότητα΄΄.
Όχι σε αυτά που μπορούν να στερήσουν κάτι από κάποιον άλλον.
Ερώτηση: ΄΄Φέτος δεν είχαμε χειμώνα. Είχαμε μόνο αυτό το φως΄΄… ΄΄Είμαστε τώρα και για πάντα. Είμαστε όλα και κανείς΄΄. Δυο στίχοι από τα ΄΄Σύννεφα Μπαλόνια΄΄, την τελευταία σας δισκογραφική δουλειά. Το δικό σας φως στη ζωή, ποιο είναι;
Απάντηση: Όλοι με ρωτάνε ΄΄Φέτος, δεν είχαμε χειμώνα, Βιολέτα΄΄;
Φυσικά.
Αλλά αν δεν μπορείς να ονειρευτείς ένα κόσμο για όλους, για εμάς, για τους γείτονες, για τους γείτονες των γειτόνων στην άλλη άκρη της γης, έστω και ένα πεντάλεπτο της ημέρας, μέσα από ένα τραγούδι, δεν υπάρχει περίπτωση να κινητοποιηθεί κανείς, να κινητοποιηθούμε για να μπορέσουμε να κάτσουμε να σκεφτούμε τι θα ήταν αυτό που θα μπορούσε να μας κάνει να ζούμε καλύτερα.
Είναι μια ανάσα αυτό το τραγούδι.
Να μπορέσουμε να φανταστούμε, τουλάχιστον, ότι όλα πάνε καλά.
Ερώτηση: Μιλήσαμε νωρίτερα για τη ζωγραφική. Τι ζωγραφίζετε συνήθως;
Απάντηση: Το τελευταίο διάστημα δεν ζωγραφίζω, η αλήθεια είναι, γιατί έχω την κόρη μου, που είναι μικρούλα.
Μου αρέσει να ζωγραφίζω ανθρώπους διάφορων εθνικοτήτων αλλά πάντα χρησιμοποιώ τα χρώματα της αγιογραφίας.
Δηλαδή, τελευταία, είχα κάνει μια Αφρικάνα που κρατάει το μωρό της και το φιλάει.
Που είναι ό,τι πιο κοντινό στην Παναγία, ας πούμε, για μένα.
Ή Ινδούς πάνω σε ελέφαντες που κουβαλάνε κάτι σαν σανό για τα ζώα.
Γενικά μ ΄ αρέσει το έθνικ.
Μου αρέσουν οι διαφορετικοί πολιτισμοί, οι διαφορετικές κουλτούρες και να τα αποτυπώνω αυτά.
Δεν είμαι και καμιά ζωγράφος.
Βλέπω μια φωτογραφία στο ίντερνετ και το κάνω.
Βάσω Μπαλαμπάνη
