Σεπτέμβριος 2023. Μια πλημμύρα πρωτοφανούς μεγέθους, ο Daniel, επελαύνει στον Παλαμά, και πολλές ακόμα περιοχές του Νομού και της Θεσσαλίας, σαρώνοντας τα πάντα.
Ολόκληρα χωριά βυθίζονται – στην κυριολεξία – κάτω από το νερό, οι κάτοικοι σκαρφαλώνουν όπου μπορούν, σε έπιπλα, σε ταράτσες όσοι έχουν πιο ψηλά σπίτια, μα μάταιο.
Η υδάτινη απειλή τους πλησιάζει. Τους ίδιους τους κατοίκους, τις περιουσίες τους, τα ζώα τους, τα πάντα.
Το νερό καλύπτει τα πάντα σε ύψος πέντε μέτρων!!!
Οι εικόνες που φθάνουν από τις πληγείσες περιοχές, και συγκλονίζουν το πανελλήνιο, θυμίζουν σκηνικό πολέμου και κανείς δεν περίμενε ότι τρία χρόνια μετά τον Ιανό, που είχε ισοπεδώσει, μεταξύ άλλων, ένα μεγάλο μέρος της πόλης της Καρδίτσας, θα επαναλαμβάνονταν μια τέτοιου μεγέθους καταστροφή.
Και κάπου εκεί αρχίζουν και έρχονται οι πληροφορίες για εγκλωβισμένους ανθρώπους.
Ποιος έχει ξεχάσει τον ηρωικό βαρκάρη Κώστα Τασιόπουλο στη Μεταμόρφωση που με τη βάρκα του έσωσε 30 περίπου ανθρώπους;
Ποιος έχει λησμονήσει τα τρακτέρ να κουβαλούν στις δαγκάνες τους απεγκλωβισμένους;
Ή τους ήχους των ελικοπτέρων που συγκέντρωναν τους πληγέντες και τους μετέφεραν στην Καρδίτσα;
Ποιος δεν θυμάται τις εικόνες των χωριών μας θαμμένα κάτω από τα λασπόνερα;
Ο Daniel άφησε πίσω του νεκρούς, ισοπεδωμένες βασικές υποδομές, κατεστραμμένα σπίτια και αγροτοκτηνοτροφικές εγκαταστάσεις και μονάδες, οδήγησε στην ερήμωση ολόκληρων χωριών, με όλους εμάς να ακούμε για πρώτη φορά τον όρο κλιματικοί πρόσφυγες, και ΄΄πότισε΄΄ για πάντα τους κατοίκους με ανασφάλεια και φόβο.
Σεπτέμβριος 2026… Τρία χρόνια μετά…
«Ακούμε τη βροχή και τρέμουμε». «Έρχεται χειμώνας και φοβάμαστε» μας λένε κάθε φορά.
Τρία χρόνια μετά και οι πληγές είναι ακόμα νωπές, σαν το νερό που τους βούλιαξε.
Οι μνήμες είναι ολοζώντανες.
Όπως και το χνάρι που έχει αφήσει το νερό στους τοίχους κάποιων κτιρίων για να θυμίζει την ανείπωτη καταστροφή.
Τρία χρόνια μετά και οι κάτοικοι ακόμα περιμένουν τα βασικά έργα υποδομής, που θα θωρακίσουν αντιπλημμυρικά την περιοχή, συνεχίζουν να αναμένουν τις αποκαταστάσεις.
Τρία χρόνια μετά και το Ηχόραμα 100,8 βρέθηκε πάλι εκεί, σε ένα από τα χωριά του Παλαμά που βίωσαν την απόλυτη καταστροφή.
Στον Βλοχό που από 200 κατοίκους που είχε, έμεινε με τους μισούς.
Καθίσαμε με κατοίκους στην έρημη πλατεία του χωριού συζητώντας για όλα συνέβησαν, για το σήμερα και για το τι περιμένουν για την επόμενη μέρα.
Πήγαμε σε καταστήματα όπου συναντήσαμε που καταστράφηκαν εντελώς, έφυγαν και επέστρεψαν στον τόπο τους μηδενίζοντας και ξεκινώντας να στήνουν τις επιχειρήσεις του ξανά από την αρχή.
Και μετά, οι φιλόξενοι κάτοικοι μας άνοιξαν το Δημοτικό Σχολείο – Νηπιαγωγείο Βλοχού που άλλοτε έσφυζε από παιδικές φωνές και γέλια, αλλά σήμερα έχει μετατραπεί σε μια πρόχειρη αποθήκη.
Ανεβήκαμε στον δεύτερο όροφο και στους τοίχους αντικρίσαμε τα σημάδια, του νερού, που είχε φθάσει τότε τα πέντε μέτρα, μια χαράκια που ΄΄έβαψε΄΄ εκεί, σαν σιωπηλός μάρτυρας της καταστροφής.
Σε αυτόν τον όροφο, σε μια αίθουσα του σχολείου, έχει βρει προσωρινή στέγη ο Χορευτικός Όμιλος Βλοχού «Η Αρχαία Πειρασία».
Με την δραστήρια Πρόεδρό του Μαρία Αρχοντή και τους υπόλοιπους κατοίκους, που μας κατατοπίζουν και που, παράλληλα, θυμούνται όλοι τους διάφορα περιστατικά, μπαίνουμε σε αυτή την αίθουσα όπου αντικρίζουμε κάποιες από τις φορεσιές που παραδόθηκαν στα λασπόνερα.
Πολλές από αυτές καταστράφηκαν εντελώς, κάποιες έχουν ανεξίτηλα πάνω τους τα σημάδια της λάσπης, κάποιες – ευτυχώς – αντικαταστάθηκαν από καινούργιες.
Κατεβαίνουμε και πάλι στο ισόγειο του σχολείου και έτσι, όπως δεν υπάρχει ρεύμα και ο ήλιος έχει δύσει, το σκηνικό μοιάζει απόκοσμο.
Το έρημο σχολείο από τη μία μας πλευρά, το άδειο και χορταριασμένο προαύλιο.
Γιατί, φέτος, το κουδούνι δεν χτύπησε για το Δημοτικό Σχολείο – Νηπιαγωγείο Βλοχού καθώς συγκαταλέγεται στη λίστα αυτών που τέθηκαν σε αναστολή λειτουργίας.
Κάνουμε βόλτα στο χωριό και ένα παιδάκι δεν είδαμε.
Οι περισσότεροι κάτοικοι είναι μεγάλων ηλικιών.
Ένα πράγμα, όμως, μας ζήτησαν άπαντες να μεταφέρουμε.
Την αγωνία τους, το συναίσθημά τους, το φόβο τους.
Όλοι, με μια φωνή, απαιτούν εδώ και τώρα να γίνουν τα απαιτούμενα έργα υποδομής και αντιπλημμυρικής θωράκισης.
Αλλά καλύτερα να μας τα πουν οι ίδιοι.
Κάτοικοι του Βλοχού αφηγούνται στο Ηχόραμα 100,8 και τη Βάσω Μπαλαμπάνη (για την εκπομπή «Μεσημεριανό Μαγκαζίνο» – καθημερινά 13:00-14:00) το βίωμα τους και εκφράζουν τις ανησυχίες τους για την επόμενη μέρα.
Μαρία Αρχοντή, Πρόεδρος Χορευτικού Ομίλου Βλοχού «Η Αρχαία Πειρασία»
«Μετά από όλη αυτή τη δύσκολη κατάσταση, είμαστε, πλέον, σε καλύτερη μοίρα.
Ο κόσμος άρχισε και επανέρχεται στο χωριό. Οι πιο πολλοί έχουν γυρίσει.
Προσπαθούμε όλοι μας να προσαρμοστούμε.
Είναι γεγονός ότι τότε έφυγαν αρκετοί άνθρωποι.
Είχαμε 5 μέτρα νερό.
Σήμερα οι πιο πολλοί έχουν επιστρέψει.
Η Μαρία Αρχοντή μας δείχνει τις στολές που καταστράφηκαν από την πλημμύρα
Το κυριότερο, όμως, είναι τα έργα.
Εμείς ζητάμε να γίνουν έργα. Έργα στο χωριό. Αυτό θέλουμε.
Υπάρχει αγωνία γιατί σίγουρα δεν ξέρουμε τι θα μας ξημερώσει.
Γι ΄ αυτό και ζητάμε να γίνουν τα έργα.
Ο Σύλλογος έπαθε ολική καταστροφή.
Στεγαζόμαστε στο Δημοτικό Σχολείο του χωριού, στον 2ο όροφο, που κι αυτό πλημμύρισε.
Οι φορεσιές καταστράφηκαν εξολοκλήρου.
Έσπασαν ντουλάπες, έπεσαν όλα κάτω, έγινε ολική καταστροφή.
Κάποιες από αυτές τις στολές τις φτιάξαμε, κάποιες έγιναν με δωρεές, κάποιες πρέπει να τις αγοράσουμε και μιλάμε για ένα πολύ μεγάλο οικονομικό κόστος, πέρα από την πολιτιστική και συναισθηματική αξία. Είναι κειμήλια».
Αριστερά η Κατερίνα Μπίτιου και δεξιά η Μαρία Αρχοντή
Κατερίνα Μπίτου, κάτοικος Βλοχού
«Εγώ έμενα στο κάτω μέρος του Βοχού, όχι στο πάνω, και το βίωσα όλο αυτό πάρα πολύ δραματικά.
Έσπασαν τα φράγματα, ο σύζυγός μου, ο Γιάννης Κούκας, ο Πρόεδρος της Τοπικής Κοινότητας Βλοχού, το νερό έφθασε στα 5 μέτρα.
Στο σπίτι εδώ κάτω, στον Βλοχό, τα νερά έφθασαν μέχρι τα κεραμίδια.
Ζήσαμε όλοι μας τραγικές καταστάσεις.
Βέβαια, προσπαθούν τώρα να γίνουν κάποια έργα.
Γύρω-γύρω γίνονται κάποια αναχώματα αλλά είναι πρόχειρα τα αναχώματα.
Αυτά πρέπει να δέσουν, τα υλικά πρέπει να δέσουν με τα χρόνια και μέχρι να περάσει όλο αυτό δεν γνωρίζουμε, αν ξαναγίνει κάτι αντίστοιχο, ή κάτι κατώτερο από τον Daniel, αν θα έχουμε πάλι τα ίδια, αν θα σπάσουν φράγματα.
Φυσικά και ανησυχούμε για το αύριο του τόπου μας.
Γιατί και τα σπίτια μας πως να τα φτιάξουμε;
Το δικό μου το σπίτι το φτιάξαμε το 2010.
Δεν νομίζω να έρθει εύκολα να χτίσει κάποιος εδώ πέρα. Γιατί υπάρχει αυτή η ανασφάλεια.
Αν δεν γίνουν τα φράγματα, όπως πρέπει να γίνουν τα φράγματα, εδώ θα υπάρχει μόνιμη ανασφάλεια.
Ούτε ο αποζημιώσεις ήταν αρκετές.
Γιατί ό,τι προσπαθούμε να κάνουμε, το κάνουμε από μόνοι μας.
Από την αρχή. Και με αγωνίες πολλές.
Το κόστος ήταν πάρα πολύ μεγάλο.
Σε ό,τι αφορά στους γηραιότερους, κάποιοι ήρθαν αλλά το θέμα είναι ότι πολλοί από αυτούς, στην πορεία, είχαν θέματα.
Και υγείας θέματα. Κάποιοι έφυγαν από τη ζωή. Και ζητήματα ψυχολογικά.
Από τα 400 άτομα, ζήτημα είναι να έχουν μείνει οι 200, οι μισοί κάτοικοι».
Βασίλης Γαλάνης, κάτοικος Βλοχού, καταστηματάρχης εστίασης
«Αυτό εδώ το μαγαζί πήρε γύρω στα 5 μέτρα νερό.
Δεν έμεινε τίποτα! Καταστραφήκαμε τελείως!
Έχασα το μαγαζί, το σπίτι, τα πάντα!!!
Έφυγα, πήγα στον Βόλο όπου δούλεψα για έναν χρόνο.
Μόλις μας έδωσαν μετά κάποια χρήματα και έτσι μπορέσαμε και δουλέψαμε, και εγώ και η γυναίκα μου εκεί πέρα.
Γύρισα πίσω. Ξαναέφτιαξα το μαγαζί και προσπαθούμε τώρα να επιβιώσουμε.
Οι αρμόδιοι να βοηθήσουν ώστε να γίνουν ξανά πάλι τα φράγματα γιατί μέχρι τώρα δεν έχει γίνει σχεδόν τίποτα και αν έρθει πάλι το νερό, θα ξαναπλημμυρίσουμε.
Πρέπει να γίνουν έργα.
Με μια μεγάλη βροχή θα έχουμε πάλι το ίδιο πρόβλημα».
Απόστολος Μακρής, κάτοικος Βλοχού
«Ήταν μια τεράστια καταστροφή αυτό που βιώσαμε.
Σιγά-σιγά σταθήκαμε στα πόδια μας.
Η πολιτεία απούσα. Οι τοπικοί άρχοντες απόντες.
Ζητάμε να γίνουν έργα.
Και έργα υποδομής του χωριού, δρόμους, τα αναχώματα γιατί η επισκευή που έγινε ήταν γρήγορη και σίγουρα τα φράγματα Σκοπιάς, Μουζακίου και Πύλης.
Ποτέ δεν αντιμετωπίσαμε τέτοιο πρόβλημα στον κάμπο.
Ήταν ένα φαινόμενο σοβαρό αλλά, αν υπήρχαν οι κατάλληλες υποδομές, οι πληγές θα ήταν μικρότερες.
Μετά από μια μεγάλη καταστροφή, το πρώτο πράγμα που κάνουμε είναι να φτιάξουμε τα σχολεία μας.
Το χωριό μας είχε 22-23 παιδιά πριν τον Daniel.
Αυτή τη στιγμή, δεν υπάρχουν παιδιά.
Το σχολείο ο Δήμος το κατάντησε αποθήκη.
Ένα από τα πιο σύγχρονα σχολεία του Νομού είναι αποθήκη.
Ντρέπομαι για όλους. Για όλους τους αρμόδιους της πολιτείας και τους τοπικούς άρχοντες».
Βάσω Μπαλαμπάνη
