Εκείνο το πρωινό στο Τμήμα Αιμοδοσίας…Γράφει η Δρ Αγλαΐα (Λία) Ρογγανάκη, Διοικήτρια Γενικού Νοσοκομείου Τρικάλων Διδάκτωρ Ιατρικής Σχολής ΔΠΘ

Μια μητέρα περίμενε έξω από το χειρουργείο κρατώντας σφιχτά το κινητό της.Δεν ζητούσε θαύματα. Ζητούσε αίμα. Αν δεν βρισκόταν αίμα, η επέμβαση του παιδιού δεν θα μπορούσε να γίνει. Η ώρα περνούσε. Οι δείκτες του ρολογιού κυλούσαν αμείλικτα και η αγωνία στο διάδρομο είχε παγώσει τον χρόνο. Το χειρουργείο καθυστερούσε. Η ελπίδα έμοιαζε να σβήνει. Και τότε, συνέβη αυτό που προσωπικά ονομάζω «θαύμα της ανθρώπινης αλληλεγγύης».  Ένας νεαρός Άνθρωπος πέρασε την πόρτα του Τμήματος Αιμοδοσίας,κάθισε σιωπηλά στην πολυθρόνα της αιμοδοσίας, πρόσφερε αίμα και έφυγε. Δεν γνώριζε ούτε το όνομα του ασθενούς, ούτε την ιστορία της οικογένειας ,  χωρίς χειροκροτήματα, χωρίς να περιμένει ένα «ευχαριστώ» … εκείνη τη μέρα έγινε ο πιο σημαντικός άνθρωπος για κάποιους άλλους ανθρώπους.

Η Παγκόσμια Ημέρα Εθελοντή Αιμοδότη, στις 14 Ιουνίου, τιμά τη βαθύτερη μορφή κοινωνικής ευθύνης. Την ανώνυμη προσφορά. Εκείνη που γεννιέται από την ενσυναίσθηση και όχι από την υποχρέωση.

Ζούμε σε μια εποχή όπου οι άνθρωποι συχνά νιώθουν κουρασμένοι, πιεσμένοι, απομακρυσμένοι ο ένας από τον άλλο. Κι όμως, μέσα σε αυτή τη δύσκολη καθημερινότητα, υπάρχουν συμπολίτες μας που συνεχίζουν να προσφέρουν ζωή μέσα από λίγα λεπτά παρουσίας και λίγες σταγόνες αίματος. Αυτό είναι πολιτισμός. Είναι ανθρωπιά στην πιο αυθεντική της μορφή.

Η αιμοδοσία δεν αφορά «κάποιον άλλον» , αφορά όλους μας .Το παιδίμε μεσογειακή αναιμία που θα χρειαστεί μετάγγιση , τον τραυματία ενός τροχαίου ,τον ογκολογικό ασθενή.Τον άνθρωπο που θα βρεθεί ξαφνικά σε μια δύσκολη στιγμή και θα εξαρτηθεί από έναν άγνωστο εθελοντή.Κάθε μονάδα αίματος κρύβει μέσα της μια αλυσίδα ζωής. Και κάθε τακτικός αιμοδότης γίνεται κρίκος ελπίδας σε αυτή την αλυσίδα.

Η χώρα μας έχει ανάγκη από αυτή την αλυσίδα αγάπης. Έχει ανάγκη να μετατρέψουμε την περιστασιακή προσφορά σε συνειδητή καθημερινή συνήθεια. Δεν χρειάζεται να περιμένουμε μια έκτακτη ανάγκη για να κινητοποιηθούμε. Η ανάγκη είναι εκεί, κάθε μέρα, άλλωστε η επάρκεια αίματος είναι δείκτης κοινωνικής ωριμότητας, αλληλεγγύης και συλλογικής ευθύνης.

Αν το σκέφτεσαι ακόμα, αν έχεις ενδοιασμούς ή φοβίες, σου ζητώ να κάνεις το βήμα. Είναι μια διαδικασία λίγων λεπτών, απολύτως ασφαλής, που όμως αφήνει ένα ανεξίτηλο αποτύπωμα στον κόσμο.

Ενημερώσου: Μίλα με τους γιατρούς στις μονάδες αιμοδοσίας.Ξεπέρασε τον φόβο: Η μικρή ενόχληση της βελόνας δεν συγκρίνεται με το μέγεθος της προσφοράς.Παρότρυνε έναν φίλο, έναν συνάδελφο, το παιδί σου. Γίνε το παράδειγμα.

Χρειάζεται να μιλήσουμε περισσότερο στα παιδιά και στους νέους ανθρώπους για την αξία της προσφοράς χωρίς αντάλλαγμα. Να μεταφέρουμε τη σκέψη ότι η αιμοδοσία είναι μια πράξη αγάπης προς τον άγνωστο συνάνθρωπο. Αν μέχρι σήμερα αναγνωρίζαμε μόνο τη συγγένεια εξ αίματος, ίσως είναι η ώρα να δημιουργήσουμε «δεσμούς αίματος» με ανθρώπους που δεν γνωρίζουμε, αλλά μας έχουν ανάγκη.

Και ίσως τελικά αυτό να είναι το πιο αισιόδοξο μήνυμα της ημέρας αυτής ,ότι  σε έναν κόσμο που συχνά μοιάζει αδιάφορος εξακολουθούν να υπάρχουν άνθρωποι που προσφέρουν χωρίς να γνωρίζουν ποιον σώζουν, χωρίς να περιμένουν αντάλλαγμα χωρίς να ζητούν αναγνώριση.

Ας κάνουμε, λοιπόν, την αιμοδοσία στάση ζωής και όχι πράξη στιγμής .Σήμερα, ας γίνουμε εμείς η απάντηση στην ελπίδα κάποιου. Ας σηκώσουμε το μανίκι.