«Έκανα αυτό που ήθελα. Αυτό έχει σημασία. Και έκανα και θέλω να κάνω και άλλα για τον τόπο μου». Αυτά επισημαίνει στο Ηχόραμα 100,8 ο καταξιωμένος Καρδιτσιώτης (με καταγωγή από την Καρδιτσομάγουλα) ζωγράφος Γιάννης Αντωνόπουλος που συμπληρώνει τέσσερις δεκαετίες αξιόλογης καλλιτεχνικής πορείας και αυτό το Σάββατο 23 Οκτωβρίου εγκαινιάζει την τελευταία του Έκθεση στον φιλόξενο χώρο της Galerie F στην Καρδίτσα και ώρα 20:00.
Με αυτή την αφορμή, ο υπέροχος αυτός καλλιτέχνης μίλησε αποκλειστικά στο Ηχόραμα 100,8 και στη Βάσω Μπαλαμπάνη (για την εκπομπή «Μεσημεριανό Μαγκαζίνο» και όλα όσα μας ενδιαφέροντα μας επεσήμανε, συμπυκνώνονται στα παρακάτω:
Ερώτηση: Κύριε Αντωνόπουλε, σας συναντάμε στον φιλόξενο χώρο της Galerie F στην Καρδίτσα, εδώ όπου το Σάββατο 24/10 εγκαινιάζεται η νέα σας Έκθεση. Τι θα δούμε σε αυτή την Έκθεση;
Απάντηση: Εδώ έχει να κάνει κυρίως με το γκρίζο.
Πάντα χρησιμοποιούσα γκρίζα χρώματα, έτσι κι αλλιώς.
Γιατί κουβαλάω τον τόπο μας εδώ.
Όταν άρχιζε το φθινόπωρο και μέχρι να πάει άνοιξη, αυτή η ομίχλη και όλο αυτό το γκρίζο ήταν και αυτό που, αν θέλετε, με έχει καθιερώσει στη συνείδηση των συλλεκτών και των φίλων της Τέχνης στην Αθήνα.
Όλες οι Εκθέσεις μου, που είναι πάνω από 30, και πάρα πολλές άλλες που είναι ομαδικές, και στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, είναι γι ΄ αυτό ακριβώς το χρώμα.
Ήταν πρωτοποριακό για την περίοδο τότε.
Έτσι καθιερώθηκα και έτσι αγόρασε η Εθνική Πινακοθήκη τέτοια και πιο συγκεκριμένα ένα ποδήλατο.
Γιατί κουβαλούσα το ποδήλατο. Αυτή ήταν η ιστορία.
Με αυτή την Έκθεση θέλω λίγο-πολύ να κλείσω την καριέρα εδώ, γιατί είμαι συνταξιούχος.
Πρωτοξεκίνησα από την Καρδίτσα το 1980 και ήθελα να κάνω την τελευταία μου Έκθεση εδώ.
Ερώτηση: Σχεδιαστική και χρωματική λιτότητα λοιπόν. Το πρώτο που σκέφτεστε κάθε φορά ή που σας αφορά κάθε φορά είναι να βλέπετε την εσωτερικότητα του θέματος. Η Τέχνη, τελικά, δεν είναι τίποτα από αίσθημα και παρατήρηση;
Απάντηση: Ναι. Νύξεις κάνουμε εμείς.
Οι καλλιτέχνες δεν δίνουν λύσεις.
Απλά επηρεάζονται από κάποια γεγονότα και λίγο-πολύ αυτό είναι που προσπαθούμε να βγάλουμε. Κυρίως για τον εαυτό μας.
Νομίζω ότι όλοι οι καλλιτέχνες ζωγραφίζουν μόνο για τον εαυτό τους.
Το εμπορικό κομμάτι, εγώ τουλάχιστον δεν το έχω δει.
Θέλω να εκφράζομαι εγώ μέσα από αυτό.
Και η αλήθεια είναι ότι αισθάνομαι ευλογημένος γιατί εγώ το χόμπυ μου το έκανα επάγγελμα.
Ζωγραφίζω γιατί αρέσει σ ΄ εμένα.
Και πολύ δουλειά.
Ερώτηση: Σχεδόν γεννηθήκατε ζωγράφος. Και είστε αυτοδίδακτος. Ένας δάσκαλός σας στην Ε ΄ Δημοτικού είχε δει το ταλέντο σας στο μάθημα της Ιχνογραφίας. Πως νιώθετε για όλη αυτή την πορεία;
Απάντηση: Πολύ χαρούμενος νιώθω.
Γιατί έκανα αυτό που ήθελα. Αυτό έχει σημασία.
Και έκανα και θέλω να κάνω και άλλα για τον τόπο μου.
Γι ΄ αυτό και είμαι μέλος μιας Καλλιτεχνικής Επιτροπής της Δημοτικής Πινακοθήκης.
Αλλά, όσο μπορώ, θέλω να προσφέρω και άλλα.
Για την Καρδίτσα μας.
Ερώτηση: Ποιο είναι το βασικότερο ζητούμενο για εσάς, σε κάθε Έκθεση όπως τώρα, εδώ, στην Καρδίτσα; Να γίνει ο θεατής συμμέτοχος στο έργο σας, να τον «ταξιδέψετε» μέσα από τη ζωγραφική σας;
Απάντηση: Ένας λόγος είναι αυτός.
Αλλά, κατά καιρούς, επηρεάζομαι και από άλλα πράγματα.
Κάθε έργο ξεκινάει έχοντας από πίσω έναν «μύθο».
Παλαιότερα, ζωγράφιζα για πάρα πολλά χρόνια μια καρέκλα με ένα ρούχο πάνω.
Ήταν η ανθρώπινη απουσία ή η ανθρώπινη παρουσία.
Πολλές φορές, η καρέκλα είναι το στασίδι μας.
Αφήνει κανείς το ρούχο και λέει κάποιος «Αυτός πήγε κάπου εδώ κοντά, άρα θα ξαναγυρίσει, άρα υπάρχει ανθρώπινη απουσία ή ανθρώπινη παρουσία. Μόλις έφυγε. Δεν έβαζα φιγούρες μέσα.
Αργότερα, ήταν πολύ μεγάλα τα έργα που έκανα.
Όταν προσπάθησα να κάνω μικρότερα, ήθελα η όρασή μου να είναι και εστιακή και περιφερειακή. Η όραση να είναι μέσα στο τελάρο.
Και λέω, θα κάνω πολλά μικρά για να τα κόψω μετά.
Αλλά μου άρεσαν και έτσι, μικρά. Και άρεσαν και στον κόσμο.
Ερώτηση: Ξεκινήσαμε τη συζήτησή μας μιλώντας για το γκρίζο. Η εποχή μας έχει αναντίρρητα πολύ γκρίζο. Η Τέχνη πως μπορεί να βάλει χρώμα σε όλα αυτά; Να μας συγκινήσει, να μας προβληματίσει, να μας ταρακουνήσει εσωτερικά, ακόμα – ακόμα και να σταματήσουμε να βλέπουμε με τα «μάτια» της οθόνης του κινητού και να δούμε με τα «μάτια» της ψυχής και όλων μας των αισθήσεων τον «κόσμο» της μουσικής, του θεάτρου, του βιβλίου, της ζωγραφικής καλή ώρα. Υπάρχει έδαφος να ανθίσει ακόμα περισσότερο η Τέχνη;
Απάντηση: Θεωρώ ότι τα Εικαστικά είναι μια γλώσσα. Ένας λόγος επικοινωνίας.
Έχουμε τον προφορικό λόγο, έχουμε τον γραπτό λόγο, έχουμε τον μουσικό λόγο.
Σε κάθε περίπτωση, χρειάζεται παντού πολύ δουλειά.
Το δυσκολότερο είναι να το «διαβάσουν» οι άλλοι.
Εγώ δεν νοιάστηκα ποτέ να αρέσω στους άλλους.
Θέλω να αρέσω σε μένα.
Ή πολλές φορές μου αρέσει η ίδια η διαδικασία.
Ο ήχος που μπορεί να βγάζει το πινέλο, ο τρόπος που βλέπω τα χρώματα.
«Συνομιλώ». Και ακούω και μουσική συγχρόνως.
Πάρα πολλές ώρες δουλειά. Ασταμάτητα.
Ερώτηση: Μια σκέψη σας ή μια ευχή, ως επίλογο αυτής της συζήτησης;
Απάντηση: Εύχομαι να έρθουν να δουν την Έκθεση και αν προβληματίσει, έχει καλώς.
Αγαπώ αυτά που έκανα και ελπίζω να προβληματίσουν κάποιους.
Να τα κοιτάξουν λίγο παραπάνω.
Γιατί επειδή δεν είναι ελκυστικά, δεν έχουν θερμά χρώματα, θέλει να το δεις και να το ξαναδείς.
Αυτοί που τα ξαναβλέπουν, είναι οι «φανατικοί», οι δικοί μου.
Βάσω Μπαλαμπάνη
