Βαρέθηκα στη ζωή μου να πεθαίνω μου εκμυστηρεύτηκε ο φίλος ο Σοφοκλής. Κάτι που στα σίγουρα θα συμβεί ,λογικό είναι να με απασχολεί για όλη μου τη ζωή.
Ευτυχισμένοι όσοι δεν τους απασχολεί ποτέ. Τουλάχιστον αυτοί κέρδισαν τη Βασιλεία της γης.
Από όταν θυμάμαι τον εαυτό μου συνέχισε ο Σοφοκλής, ούτε μια μέρα δεν πέρασε που να μην σκεφτώ ή νοερά να ζήσω τον θάνατο μου.
Την πρώτη νύχτα την σκεπτόμουνα όλη μου τη ζωή και φοβόμουνα πολύ.
Για τίποτα άλλο δεν ήμουνα σίγουρος πως θα μου συμβεί.
Αναφέρομαι στην πρώτη νύχτα της ταφής.
Θα αισθάνομαι κάτι, θα ακούω, θα συνομιλώ, με τους άλλους νεκρούς, θα φοβάμαι όπως σκεπτόμουνα σε όλη μου τη ζωή για τη νύχτα αυτή, ή θα είμαι ίδιος με το χώμα και εγώ; Γιατί αν δεν είμαι χώμα, πως θα αντέξω τόσο χώμα να με σκεπάζει, ασφυκτιώ μόνο και που το σκέπτομαι. Ο θάνατος δεν με απασχολούσε ,μόνον η ταφή. Τελικά έφτασε η νύχτα αυτή.
Άρχισε να σουρουπώνει. Στο νεκροταφείο νεκρική σιγή. Διαπίστωσα με χαρά πως είχα επαφή με το περιβάλλον.
Μου άρεσε πολύ να βλέπω τα αναμμένα καντηλάκια να τρεμοπαίζουν αρμονικά.
Τρόμαξα σαν είδα μερικά σβηστά .
Αυτοί σκέφτηκα έχουνε ξεχαστεί; Πέθαναν για δεύτερη φορά ;
Προσπάθησα να τα ανάψω ,μάταιος κόπος .
Τα κυπαρίσσια όπως τα έβλεπα ξαπλωμένος ,ολόμαυρα σαν έργα του διαβόλου ,έδειχναν σαν να άγγιζαν τον ουρανό.
Άκουσα μια φωνή .
-Σε τίποτα δεν μπορείς να παρέμβεις, όχι μόνο στα κεριά και να ουρλιάζεις δεν μπορείς να αλλοιώσεις τη θεική γαλήνια ηρεμία που επικρατεί το βράδι εδώ .
Για να την απολαύσουν , εύχονταν να πεθάνουν πολλοί .
-Γι΄αυτό διάβασα σήμερα οι αυτοκτονίες στα ύψη έχουν εκτιναχτεί ;
Όχι ,αυτοί έπασχαν από το σύνδρομο των πολύ ΄΄πλούσιων΄΄ ,βαρέθηκαν τη ζωή .
-Όμως ποιος είσαι εσύ που μου μιλάς ;
-Ένας συγκάτοικος σου είμαι.
-Δεν είχα ποτέ συγκάτοικο .
-Συγκάτοικος εδώ ,στο νεκροταφείο .
-Μπορούμε να μιλάμε μεταξύ μας οι νεκροί ;
-Μόνο όσοι μένουμε εδώ ,σε τούτο το νεκροταφείο εννοώ .
Για να επικοινωνήσεις με κάποιον σε άλλο νεκροταφείο μόνον μέσω του αγγέλου αγγελιοφόρου .Είναι ο ταχυδρόμος μας .
-Περνάει συχνά ;
-Για την αιωνιότητα ναι ,στα πεντακόσια χρόνια μια φορά.
-Τόσο συχνά; Τι θα είμαι εγώ μετά από πεντακόσια χρόνια .
-Ότι είσαι και τώρα ,τίποτα .
-Πότε θα συναντήσω το θεό;
Ακούστηκαν γέλια τρανταχτά .
-Γιατί γελάνε;
-Γιατί είσαι μηδαμινός . Όσο ήσουνα ζωντανός δεν μπορούσες να συναντήσεις ούτε έναν υπουργό και τώρα θέλεις να συναντήσεις το θεό;
-Έτσι μου έλεγαν όσο ζούσα .
-Και τους πίστευες ; Γι΄ αυτό πρόκοψες τόσο πολύ .
-Καληνύχτα .
-Καληνύχτα .
-Λες καληνύχτα τώρα και όταν ξημερώνει ;
-Ποια είσαι εσύ ;
-Κοίταξε δίπλα σου και θα με δεις ονειροπαρμένε ,που πέθανες χίλιες φορές .
-Με συγχωρείς αν μιλούσα στιγμές -στιγμές δυνατά και σε μισοξυπνούσα .
Δεν κάνω τίποτα παραπάνω από ότι κάνουν οι ζωντανοί στα νεκροταφεία .
Όλοι μιλάνε με τους νεκρούς . Εγώ προσπαθώ να είμαι πιο κοντά τους όταν τους μιλώ
και αυτό το πετυχαίνω μόνο στα όνειρα μου που βλέπω πως πέθανα .
Μερικές φορές τέτοια όνειρα βλέπω και ξυπνητός .
