Η νέα προσκοπική χρονιά μόλις ξεκίνησε και νέες μοναδικές και απολύτως συναρπαστικές στιγμές περιμένουν όλα τα μικρά και … μεγάλα παιδιά που συμμετέχουν στα διάφορα τμήματα.
Με αυτή την αφορμή και λίγο πριν το 1ο Σύστημα Προσκόπων Καρδίτσας γιορτάσει (το 2017) τα 100 του χρόνια, το Ηχόραμα 100,8 θέλησε να μυηθεί στον όμορφο κόσμο του προσκοπισμού και να μάθει για τις δράσεις τους.
Η Αρχηγός του 1ου Συστήματος Προσκόπων Καρδίτσας Εβελίνα Νταρακλίτση, ο Υπαρχηγός του 1ου Συστήματος Προσκόπων Καρδίτσας Κρίστιαν Θέος και ο Πρόεδρος της Επιτροπής Κοινωνικής Συμπαραστάσεως Γιώργος Γούλας ήταν καλεσμένοι στην εκπομπή «Μεσημεριανό Μαγκαζίνο» (καθημερινά 13:00-14:00) μιλώντας στη Βάσω Μπαλαμπάνη για πολλά και ενδιαφέροντα.
Πιο αναλυτικά, η συνέντευξή τους έχει ως εξής:
Ερώτηση: Η νέα προσκοπική χρονιά αποτελεί γεγονός, σηματοδοτώντας την έναρξη των δραστηριοτήτων, και αναμένεται να είναι καθόλα ενδιαφέρουσα και παραγωγική. Πως νιώθετε για το νέο αυτό ξεκίνημα; Ανυπομονείτε;
Εβελίνα Νταρακλίτση: Ανυπομονούμε πάρα πολύ! Έχουμε ήδη ξεκινήσει με τον αγιασμό μας και την πρώτη μας συνάντηση γνωριμίας και επανασύνδεσης με νέους και παλιούς φίλους μας.
Κάθε Σεπτέμβρης για εμάς είναι λίγο σαν να ξεκινάει μια καινούργια περιπέτεια.
Ξαναβρίσκουμε την παρέα μας, γνωρίζουμε καινούργια παιδιά και αρχίζουμε να σχεδιάζουμε όλα αυτά που θέλουμε να ζήσουμε μέσα στη χρονιά.
Και νομίζω ότι αυτό είναι το πιο όμορφο στον Προσκοπισμό: κάθε χρονιά είναι διαφορετική, αλλά το ίδιο μαγική και εμείς γεμάτοι χαρά και ανυπομονησία να ξεκινήσουμε νέες δράσεις και να ανακαλύψουμε νέα μονοπάτια.
Ερώτηση: Πόσα και ποια Τμήματα λειτουργούν; Πόσα μέλη είναι εγγεγραμμένα; Και πως μπορεί να εγγραφεί κάποιος τώρα και υπό ποιες προϋποθέσεις;
Εβελίνα Νταρακλίτση: Στο Σύστημά μας έχουμε παιδιά διαφορετικών ηλικιών, από τα μικρότερα Λυκόπουλα 6-10 χρόνων, τους Προσκόπους μας 11-14 χρόνων μέχρι τους μεγαλύτερους Ανιχνευτές 15-18 χρόνων αλλά και τους ενήλικές εθελοντές που βρίσκονται δίπλα τους, από 18-24 ετών, το Δίκτυο ενηλίκων και φοιτητές.
Και πραγματικά, δεν χρειάζεται κάποιος να ξέρει κάτι πριν έρθει.
Δεν υπάρχει κάποια «προϋπόθεση» για να γίνει ένα παιδί, ένας έφηβος ή ένας ενήλικος, Πρόσκοπος.
Έρχεται, γνωρίζει την παρέα, παίζει, συμμετέχει και βλέπει αν του αρέσει.
Και συνήθως αυτό που ξεκινάει ως «θα πάω να δω τι είναι» γίνεται πολύ γρήγορα «πότε έχουν την επόμενη δράση;»
Είμαστε περίπου 100 εγγεγραμμένα μέλη και η εγγραφή τους ξεκινάει μετά από 2-3 φορές που θα έρθει και κάνει την πρώτη επαφή και θα καταλάβει ότι του αρέσει και θέλει να συνεχίσει.
Ερώτηση: «Παίζουμε και ανακαλύπτουμε, ελάτε στην παρέα μας» είναι το σύνθημά σας. Τι ακριβώς δράσεις υλοποιείτε; Ποιο είναι το πεδίο δράσης σας;
Κρίστιαν Θέος: Κάνουμε πάρα πολλά και διαφορετικά πράγματα. Από παιχνίδια και κατασκευές μέχρι πεζοπορίες, δράσεις στη φύση, εκδρομές, κατασκηνώσεις και δράσεις προσφοράς.
Αυτό προσπαθούμε να δώσουμε στα παιδιά. Το προσωπικό παράδειγμα.
Και με βάση αυτό να κινηθούμε.
Ερώτηση: Λειτουργείτε και Τράπεζα Αίματος; Μιλήστε μας γι ΄ αυτή τη σημαντική πρωτοβουλία αλλά και γενικότερα για την αξία του εθελοντισμού.
Κρίστιαν Θέος: Αυτό ξεκίνησε πριν περίπου 10 με 14 χρόνια.
Οι ανάγκες ήταν πολλές και θεωρήσαμε σωστό, για άλλη μια φορά, να τηρήσουμε την υπόσχεσή μας και να βοηθήσουμε, πόσο μάλλον δίνοντας φιάλες αίμα σε τέτοιες καταστάσεις σημαντικές για τη ζωή.
Κάθε χρόνο στις 22 Φεβρουαρίου, που είναι η Ημέρα Σκέψεως, η Παγκόσμια Ημέρα του Προσκοπισμού, κάνουμε αυτή τη δράση και φίλοι, πρόσκοποι, γονείς και γνωστοί μας, συνεισφέρουν σε αυτό το έργο.
Ερώτηση: Το 2027 το Σύστημα Προσκόπων Καρδίτσας γιορτάζει τα 100 του χρόνια. Πως σκοπεύετε να γιορτάσετε τα εκατόχρονα; Δώστε μας μια «γεύση».
Γιώργος Γούλας: Τα 100 χρόνια είναι πραγματικά κάτι πολύ μεγάλο για εμάς.
Σκέφτομαι ότι όλα αυτά τα χρόνια πέρασαν από τον Προσκοπισμό χιλιάδες παιδιά και άνθρωποι.
Άνθρωποι που μπορεί να έζησαν διαφορετικές εποχές, αλλά είχαν κάτι κοινό: μια παρέα, μια στολή, μια δράση, μια κατασκήνωση, μια ανάμνηση.
Θέλουμε, λοιπόν, το 2027 να είναι μια χρονιά που θα ενώσει το παρελθόν με το σήμερα.
Να θυμηθούμε αυτούς που ήταν εδώ πριν από εμάς, να γνωρίσει η πόλη την ιστορία του Προσκοπισμού στην Καρδίτσα και ταυτόχρονα να δείξουμε ότι ο Προσκοπισμός συνεχίζει να είναι ακόμη ζωντανός και διαχρονικός.
Και, φυσικά, θέλουμε να το γιορτάσουμε μαζί με την πόλη μας την Καρδίτσα και όλους τους προσκόπους που πέρασαν από την πόλη μας και το 1ο Σύστημα Προσκόπων Καρδίτσας, γιατί ο Προσκοπισμός είναι κομμάτι της εδώ και έναν αιώνα άλλωστε.
Ερώτηση: Για ποιο λόγο να γίνει κάποιος πρόσκοπος; Τι θα αποκομίσει από την ενασχόλησή του με την προσκοπική ζωή;
Εβελίνα Νταρακλίτση: Γιατί θα ζήσει πράγματα που δεν μπορεί να τα μάθει μόνο μέσα από ένα βιβλίο.
Θα λερωθεί, θα γελάσει, θα κουραστεί, θα δοκιμάσει, μπορεί να αποτύχει και θα ξαναπροσπαθήσει.
Θα κάνει φίλους, θα μάθει να συνεργάζεται. Θα πάρει ευθύνες.
Και κάποια στιγμή, χωρίς καν να το καταλάβει, θα έχει γίνει λίγο πιο ανεξάρτητος, λίγο πιο δυνατός και λίγο πιο σίγουρος για τον εαυτό του.
Και αυτό, για μένα, είναι ένα από τα μεγαλύτερα δώρα που μπορεί αν προσφέρει ο Προσκοπισμός σε ένα παιδί: να δημιουργήσει τον επόμενο ηγέτη του κόσμου, τον επόμενο ενεργό πολίτη.
Ερώτηση: Θέλετε να μοιραστείτε μαζί μας (ο καθένας σας) από μια δική του δυνατή προσωπική στιγμή (ανθρώπινη, συναισθηματική, ό,τιδήποτε) ως πρόσκοπος;
Εβελίνα Νταρακλίτση: Νομίζω ότι οι πιο δυνατές μου στιγμές δεν είναι απαραίτητα οι μεγάλες δράσεις ή οι κατασκηνώσεις.
Είναι εκείνες οι μικρές στιγμές που βλέπω ένα παιδί να αλλάζει.
Να έρχεται, στην αρχή, λίγο φοβισμένο ή ντροπαλό και μετά από λίγο καιρό να το βλέπω να σηκώνει το χέρι του, να παίρνει πρωτοβουλία, να βοηθάει ένα άλλο παιδί και να λέει «θα το κάνω και εγώ».
Και εκεί πραγματικά συγκινούμαι.
Γιατί τότε καταλαβαίνω ότι όλος ο χρόνος, η κούραση και η προσπάθεια αξίζουν.
Δεν μεγαλώνουμε απλώς παιδιά που περνούν όμορφα τα Σαββατοκύριακά τους.
Προσπαθούμε να μεγαλώσουμε παιδιά που θα πιστεύουν στον εαυτό τους και θα έχουν τη διάθεση να προσφέρουν.
Κρίστιαν Θέος: Θυμάμαι την πρώτη μου κατασκήνωση όπου ήταν τελείως διαφορετικές οι συνθήκες τότε. Κάτι πολύ δυνατό και σκληρό για μένα.
Παρόλα αυτά, μετά, σαν έφηβος, επειδή είχαμε και έναν Αρχηγό αρκετά δυναμικό, πήρα αρκετά εφόδια για να είμαι ανεξάρτητος, να παίρνω πρωτοβουλίες και να μην φοβόμαστε να προσφέρουμε στον εθελοντισμό.
Και σαν ενήλικας, πλέον, αυτό που εισπράττουμε είναι αυτές οι στιγμές που προσφέρουμε στα παιδιά και τα βλέπουμε να γίνονται αυτόνομα, να έχουν κριτική σκέψη και να μπορούν να αποφασίζουν για το μέλλον τους.
Γιώργος Γούλας: Για μένα, μια από τις πιο έντονες και συγκινητικές στιγμές ήταν η περίοδος της πλημμύρας Daniel και ο τρόπος με τον οποίο οι πρόσκοποι της Καρδίτσας ανταποκρίθηκαν από την πρώτη στιγμή.
Γενικώς, βλέποντας παιδιά και νέους ανθρώπους να αφήνουν στην άκρη τη δική τους ασφάλεια και καθημερινότητα και να βρίσκονται όπου υπήρχε ανάγκη, βοηθώντας συνανθρώπους τους, πραγματικά ένιωσα συγκίνηση και μεγάλη περηφάνια όχι μόνο ως πρόσκοπος αλλά και ως άνθρωπος.
Γιατί έβλεπα μια νέα γενιά να κάνει πράξη τις αξίες με τις οποίες μεγάλωσε.
Ήταν και ένα σημάδι και ένα μήνυμα ότι ο Προσκοπισμός δεν είναι μόνο αυτά που μαθαίνουμε στις δράσεις, στις κατασκηνώσεις.
Αλλά είναι, κυρίως, αυτό που κάνεις όταν η κοινωνία σε χρειάζεται.
Ερώτηση: Τι είναι ή τι σημαίνει (για τον καθένα από εσάς) ο προσκοπισμός; Προσφορά, ομαδικότητα, μια όμορφη περιπέτεια, πρακτική μάθηση; Τι; Ποιο μήνυμα θέλετε να στείλετε, ως επίλογο;
Εβελίνα Νταρακλίτση: Για μένα ο Προσκοπισμός είναι αγάπη, παρέα και προσφορά.
Είναι εκείνο το «έσω έτοιμος» που το εννοείς…
Είναι τα παιδιά που σε κάνουν να γελάς, οι βαθμοφόροι που γίνονται οικογένεια, οι κατασκηνώσεις που δεν ξεχνάς ποτέ και όλες εκείνες οι στιγμές που λες «ευτυχώς που το έζησα».
Αλλά πάνω απ ΄ όλα, για μένα ο Προσκοπισμός είναι η εμπιστοσύνη στον άνθρωπο και στα ιδανικά.
Πίστη ότι ένα παιδί μπορεί να καταφέρει περισσότερα όταν κάποιος του δώσει χώρο, χρόνο και, κυρίως, την ευκαιρία να ανθίσει.
Και αν έπρεπε να στείλω ένα μόνο μήνυμα, μέσα από αυτή τη συνέντευξη, θα έλεγα:
«Ελάτε να το ζήσετε. Μην μας ακούτε μόνο. Ελάτε να παίξουμε, να εξερευνήσουμε, να προσφέρουμε και να μεγαλώσουμε μαζί.
Γιατί ο Προσκοπισμός δεν είναι κάτι που απλώς περιγράφεται.
Είναι κάτι που το ζεις».
Κρίστιαν Θέος: Κατά βάση είναι τρόπος ζωής.
Επειδή τότε, στην ηλικία που ήμουν, δεν υπήρχαν πολλές ασχολίες, ο Προσκοπισμός ήταν μια διέξοδος.
Όσοι ήμασταν από τότε, είμαστε μαζί, φίλοι, οπότε αν κάνουμε πράξη όλα αυτά που υποσχόμαστε και προσφέρουμε, θεωρώ ότι αυτό είναι Προσκοπισμός.
Ελάτε να το ζήσετε!
Γιατί μόνο έτσι θα καταλάβετε.
Δεν μπορείς να περιγράψεις ακριβώς το τι είναι Προσκοπισμός.
Γιώργος Γούλας: Για μένα, και θα μιλήσω λίγο ως γονιός, ο Προσκοπισμός είναι από τα πιο όμορφα δώρα που μπορεί να κάνει κάποιος στο παιδί του.
Και αυτό γιατί μέσα σε αυτή τη μεγάλη προσκοπική παρέα, βλέπεις το παιδί σου να αποκτά φίλους, να συνεργάζεται, να αναλαμβάνει ευθύνες, να μαθαίνει να προσφέρει χωρίς ανταλλάγματα και να αποκτά βιώματα και αναμνήσεις που θα κουβαλά μαζί του μια ζωή.
Και ίσως αυτό που λέει και το τραγούδι «Να, η ζωή που δεν τη νιώθει όποιος δεν έζησε μαζί μας», είναι χαρακτηριστικό αυτού του κλίματος που επικρατεί στους Προσκόπους.
Βάσω Μπαλαμπάνη
