Νύχτωσε. Ο ουρανός μαύρος, σκοτεινός. Κάθε λεπτό οι αστραπές κάνουν τη νύχτα φωτεινή. Από τη μπόρα, το ρεύμα έχει κοπεί.
Μια αγαλλίαση με περιλούζει την ψυχή.
Κανένας δεν με ενοχλεί. Το τηλέφωνο έχει και αυτό κοπεί.
Βγαίνω στην αυλή να απολαύσω την καταιγίδα. Αισθάνομαι σαν να γιορτάζει η φύση. Σαν πυροτεχνήματα μου φαντάζουν οι αστραπές και οι κεραυνοί που είναι αρκετοί, σαν μπαλωθιές σε γάμους και πανηγύρια.
Ποιος να είναι υπεύθυνος σκέπτομαι για την καταιγίδα αυτή, την φαντασμαγορική, ο Δίας, ή άλλος θεός. Όποιος και να είναι, φαίνεται να είναι πολύ ισχυρός.
Τίποτα άλλο δεν με απασχολεί ετούτη τη στιγμή. Έχω πλήρως από την καταιγίδα απορροφηθεί.
Όμως πάντα υπάρχει κίνδυνος τη γαλήνη σου κάποιος να διαταράξει.
Πως αντελήφθηκε ο γείτονας ότι ήμουνα στην αυλή μόνο αυτός γνώριζε.
Έβγαλε κραυγή .
-Είσαι τρελός; Θέλεις να σε σκοτώσει κεραυνός; Δεν λειτουργεί το τηλέφωνο ,θα ειδοποιούσα τις αρχές να σε συμμαζέψουν .
-Γείτονα μου αρέσει η καταιγίδα, ηρεμώ .
-Αν συνεχίσεις να παραμένεις έξω θα ηρεμήσεις για πάντα εν τόπω χλοερώ.
Ξαφνικά ένας κεραυνός έπεσε τόσο κοντά που νόμισα πως έγινε σεισμός.
-Έχεις δίκιο γείτονα φώναξα, παρά λίγο θα με έκαιγε κεραυνός. Του ξαναμίλησα, όμως απάντηση καμιά.
Πήγα σιγά – σιγά σπίτι του με το φακό και είδα τον γείτονα καμένο από κεραυνό.
Τι να πω; Ότι τον πήρα στο λαιμό μου;
Μήπως και εμένα άλλοι δεν με θολώνουν το μυαλό, επειδή ασχολούμαι μαζί τους και τους παίρνω στα σοβαρά;
Ψάχνω τρόπους να ξεχνώ τις μπόρες της ζωής και η φυσική μπόρα ήταν μια υπεκφυγή.
Άτιμη ζωή. Ρώσικη ρουλέτα μας παίζεις κάθε στιγμή.
