Tag Archive | "Κράτος"

Tags: , ,

Γ. Κωτσός: Χρειαζόμαστε ένα ευέλικτο και αποτελεσματικό κράτος

Posted on 04 Νοεμβρίου 2019 by admin

Κεντρικός ομιλητής στην επίσημη εκδήλωση έναρξης των Προγραμμάτων Μεταπτυχιακών Σπουδών «Διοίκηση Επιχειρήσεων -ΜΒΑ»και «Δημόσια Διοίκηση και Αυτοδιοίκηση» του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας, ήταν ο Βουλευτής Ν.Δ. Νομού Καρδίτσας κ. Γιώργος Κωτσός.

Το Μικρό Αμφιθέατρο του κτιρίου Διοίκησης Επιχειρήσεων -Ψηφιακών Συστημάτων Λάρισας όπου πραγματοποιήθηκε η εκδήλωση ήταν γεμάτο με καθηγητές και φοιτητές, ενώ τον Βουλευτή υποδέχθηκε ο πρόεδρος του προγράμματος τριών ειδικεύσεων κ. Ιωάννης Παπαδημόπουλος.

Στην ομιλία του ο κ. Κωτσός αναφέρθηκε εκτενώς στον σχεδιασμό της κυβέρνησης για την διοικητική ανασυγκρότηση και την αναζωογόνηση της επιχειρηματικότητας στη χώρα μας με υλοποίηση νέων επενδύσεων.

ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΑΝΑΠΤΥΞΗ

«Έχουμε επίγνωση των τεράστιων δυσκολιών και των σοβαρών δεσμεύσεων που υπάρχουν. Στεκόμαστε όμως στο ύψος των περιστάσεων και με τη στήριξη και συνεργασία σας δίνουμε την καθοριστική μάχη για την επιβίωση και το μέλλον της πατρίδας μας» είπε χαρακτηριστικά ο Βουλευτής. Και συνέχισε: «Εφαρμόζουμε από τις πρώτες κιόλας ημέρες της διακυβέρνησής μας ένα ολοκληρωμένο και εξειδικευμένο σχέδιο οικονομικής ανάπτυξης που έχει ως βασικές κατευθύνσεις την σύσταση νέων και καλά αμειβόμενων θέσεων εργασίας, με ουσιαστική στήριξη της ιδιωτικής πρωτοβουλίας. Λιγότερους φόρους. Αύξηση του εισοδήματος. Δημιουργία ενός νέου σύγχρονου και αποτελεσματικού κράτους. Ανάπτυξη της νεοφυούς επιχειρηματικότητας».

Ο κ. Κωτσός στάθηκε ιδιαίτερα στο επιχειρηματικό – παραγωγικό μοντέλο που οραματίζεται, επισημαίνοντας πως έχει ως επίκεντρο την καινοτομία και την ενεργοποίηση των νέων μας.Ο ίδιος υπογράμμισε τις βασικές κατευθύνσεις που είναι:

  • Η χρηματοδότηση των νεοφυών επιχειρήσεων με τρόπο ανταγωνιστικό.
  • Ένα σύγχρονο και ευέλικτο πλαίσιο συνεργασίας μεταξύ πανεπιστημίων και νεοφυών επιχειρήσεων, που να αφορά εφαρμοσμένη έρευνα και εμπορευματικοποίηση νέων ιδεών.
  • Ειδικά φορολογικά κίνητρα που θα κινητοποιήσουν ιδιωτικά κεφάλαια για την χρηματοδοτική υποστήριξη των νεοφυών επιχειρήσεων όπως φορολογική έκπτωση έως και 75% στο κεφάλαιο που επενδύεται και θέσπιση αφορολόγητου για τα κέρδη από πώληση μετοχών σε νεοφυείς επιχειρήσεις (στα πρότυπα της Κύπρου, της Πορτογαλίας και της Ισπανίας που έχουν με επιτυχία εισάγει αντίστοιχα κίνητρα)».

ΔΗΜΟΣΙΑ ΔΙΟΙΚΗΣΗ

Αναφερόμενος στη δημόσια διοίκηση και στην αυτοδιοίκηση, ο Καρδιτσιώτης πολιτικός επισήμανε μεταξύ άλλων: «Τα στελέχη τους επιτελούν πολύ σημαντικό έργο προσπαθώντας να εξυπηρετήσουν όσο καλύτερα μπορούν τους πολίτες παρά τα πολλά κενά και τις ελλείψεις που υπάρχουν. Ωστόσο, πέρα από τις προσλήψεις εξειδικευμένου προσωπικού, χρειάζεται να γίνουν αναγκαίες παρεμβάσεις για την επίλυση του χρόνιου προβλήματος της γραφειοκρατίας, όπως και ανάληψη πρωτοβουλιών για την εξασφάλιση της διαφανούς, αποτελεσματικής λειτουργίας του κράτους. Το νομοσχέδιο που ψηφίστηκε πρόσφατα στη Βουλή για το Επιτελικό κράτος είναι ένα μεγάλο βήμα και θα ακολουθήσουν κι’ άλλα το επόμενο διάστημα. Οι Έλληνες έχουν ανάγκη ένα κράτος που προσέχει τα χρήματά τους και προσφέρει πολύ καλύτερες υπηρεσίες. Ένα κράτος που χρησιμοποιεί ως θεμελιώδη εργαλεία την ηλεκτρονική διακυβέρνηση, την αξιολόγηση και την αξιοκρατία. Που θέτει στόχους, παρακολουθεί την υλοποίησή τους, μετρά τα αποτελέσματα. Ένα κράτος προπαντός φιλικό το οποίο υπηρετεί κι εξυπηρετεί. Απαιτείται: α) Ανασχεδιασμός των διαδικασιών ώστε οι πολίτες να μπορούν να πραγματοποιούν πολλές από τις συναλλαγές ηλεκτρονικά από το σπίτι τους, 24 ώρες το 24ωρο. β) Μεταφορά αρμοδιοτήτων του κράτους στην Αυτοδιοίκηση που βρίσκεται πιο κοντά στους πολίτες και στις ανάγκες τους. Γ) Εξασφάλιση των απαραίτητων πόρων για τους ΟΤΑ δ) Ενίσχυση της φορολογικής αποκέντρωσης και της ουσιαστικής οικονομικής αυτοτέλειάς τους. Επίσης, η συνεργασία του κράτους με τον ιδιωτικό τομέα πρέπει να διευρυνθεί, με εκχώρηση δραστηριοτήτων όπου ο ιδιωτικός τομέας μπορεί να τις προσφέρει πιο αποτελεσματικά και με χαμηλότερο κόστος».

Στο τέλος της εκδήλωσης ο κ. Κωτσός είχε θερμές χειραψίες και πολλές εγκάρδιες συνομιλίες με καθηγητές και φοιτητές, στους οποίους και ευχήθηκεκάθε επιτυχία στην υλοποίηση και εξέλιξη των προγραμμάτων.

 

 

 

 

Comments (0)

Tags: , ,

Τοποθέτηση του βουλευτή Σπύρου Λάππα για το νομοσχέδιο για το επιτελικό κράτος

Posted on 19 Αυγούστου 2019 by admin

Η Κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ από το 2015 έως το 2019 έκανε 17 νομοθετικές παρεμβάσεις για τη δημόσια διοίκηση, για τον εξορθολογισμό της, για την επαναφορά της δημόσιας διοίκησης, για τις συνθήκες αξιοκρατίας,τη συμμετοχή, τη διαβούλευση, τη διαφάνεια και την αποκέντρωση.Είναι εντυπωσιακό, ότι και στις 17 νομικές παρεμβάσεις το κόμμα της Ν.Δ. διαφώνησε επί της αρχής, δηλαδή για τη φιλοσοφία του νομοσχεδίου.  Διαφώνησε διότι διαχρονικά, όχι μόνο επί κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ αλλά από το ’80 και μετά, σε όλα τα νομοσχέδια που αφορούν τη δημόσια διοίκηση, είχε μία αρνητική στάση και μία αρνητική τοποθέτηση, γιατί τρόμαζε και μόνο στην ιδέα ότι θα πληγεί το πελατειακό και ρουσφετολογικό κράτος.

Εκτός από το νομοσχέδιο του Επιτελικού Κράτους,  την επομένη των εκλογών, στις 8 Ιουλίου εκδόθηκαν δύο Προεδρικά Διατάγματα με τα οποία έχουμε την κατάργηση των διοικητικών γενικών γραμματέων των Υπουργείων και την υπαγωγή τους στον οικείο Υπουργό, κατάργηση ΣΕΠΕ, ΣΔΟΕ, Ειδική Γραμματεία Ρομά κ.λπ..καθώς και την υπαγωγή της σωφρονιστικής και μεταναστευτικής πολιτικής στο Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη και τη μεταφορά της Γενικής Γραμματείας Ισότητας Φύλων στο Υπουργείο Εργασίας, λες και το θέμα της ισότητας των φύλων αφορά μόνο το Υπουργείο Εργασίας και όχι την καθημερινότητα σε όλο της το εύρος, σε όλα τα αντικείμενα όλων των Υπουργείων.

Πρέπει να εγκαταλείψουμε το πρότυπο της δημόσιας διοίκησης του 18ου και του 19ου αιώνα, όπου χαρακτηρίζονταν από μία δημόσια διοίκηση πολύ εσωστρεφή και με υπερσυγκέντρωση στον εαυτό της. Πλέον, οι δημοκρατίες μας έχουν ανάγκη από μια εξωστρεφή δημόσια διοίκηση γιατί έτσι είναι πλέον και η έννοια της δημοκρατίας. Οι ιδεολογικές, οι φιλοσοφικές  και οι θεσμικές προδιαγραφές του σύγχρονου κράτους και της σύγχρονης δημόσιας διοίκησης, είναι ευθέως ανάλογες με τις αντίστοιχες φιλοσοφικές και θεσμικές προδιαγραφές της έννοιας της δημοκρατίας. Οι απαιτήσεις της δημοκρατίας πλέον, ιδίως στα σύγχρονα ευρωπαϊκά κράτη, πολλαπλασιάζονται πολλές φορές, διότι εγκολπώνουν στην έννοιά τους. Αυτό που περιγράφει λοιπόν το νομοσχέδιο δεν είναι επιτελικό κράτος διότι δεν υπάρχουν οι βασικές τέσσερις αρχές, συμμετοχή, διαβούλευση, διαφάνεια, αποκέντρωση. Εδώ έχουμευπερσυγκέντρωση εξουσιών και αρμοδιοτήτων, που δεν είχαμε μέχρι τώρα στο πρόσωπο του Πρωθυπουργού. Είναι απλώς ο Πρωθυπουργός, είναι primusinterpares, ή primussolusμόνο, δηλαδή ο πρώτος μεταξύ των ίσων Υπουργών και εκεί έχουμε τη συλλογική ευθύνη του Υπουργικού Συμβουλίου; Ή έχουμε πλέον, το legibussolutus, δηλαδή αναγνώριση υπερπρωτεύουσας θέσης του Πρωθυπουργού, στο πρόσωπο του οποίου συγκεντρώνονται απίστευτες αρμοδιότητες πλέον; Έχουμε πολιτικές και εκτελεστικές αρμοδιότητες σε κρίσιμους τομείς. Εθνική ασφάλεια, ενημέρωση, αρμοδιότητες επιλογής προσώπων από τον ίδιο τον Πρωθυπουργό σε καίριες θέσεις της δημόσιας διοίκησης. Καταρχήν από τον Διοικητή της Αρχής Διαφάνειας. Λέμε, ότι είναι Αρχή Διαφάνειας και μάλιστα προσθέτει τον όρο της ανεξαρτησίας της Αρχής της. Μπορεί να είναι Ανεξάρτητη μια Αρχή όπου ο προϊστάμενός της επιλέγεται από τον Πρωθυπουργό, χωρίς καμία εγγύηση αμεροληψίας, αξιοπιστίας, αξιοκρατίας;

Οι βασικές Αρχές  πρέπει να πρωτεύουν στην έννοια της δημόσιας διοίκησης ακόμα και της αστικής δημοκρατίας. Ο Διοικητής της Αρχής της Διαφάνειας θα έπρεπε να επιλέγεται με έναν τρόπο που να είναι όσο γίνεται πιο απομακρυσμένα από το πρωθυπουργικό κέντρο. Όσο πιο μακριά, τόσο καλύτερα για την Αρχή της Διαφάνειας. Τι Διαφάνεια είναι αυτήστο σ/ν της ΝΔ; ‘Έρχονται και καταργούν βασικούς τομείς ελεγκτικών μηχανισμών όπως είναι ο ΣΕΥΠ, ο Ελεγκτικός Οργανισμός στον χώρο της υγείας.Τι διαφορετικό θα κάνουν εδώ πέρα τα στελέχη της Αρχής της Διαφάνειας από ότι έκανε ο επιθεωρητής δημόσιας διοίκησης; Απλώς, καταργούν και τον ΣΕΥΠ, ιδίως τον προϊστάμενό του, καταργούν  και την επιθεωρήτρια δημόσιας διοίκησης και αυτό γιατί υπάρχουν πάρα πολλές ανοιχτές δικογραφίες, τις οποίες χειρίστηκε ο ΣΥΡΙΖΑ και αφορούν σοβαρά σκάνδαλα του πολιτικού βίου και τα θέλουν τώρα να είναι ενσωματωμένα σε μία Αρχή, για να τα ελέγχουν από τον διορισμένο από τον Πρωθυπουργό. Αυτό θέλουν και αυτός είναι ο στόχος τους. Θέλουν έναν υπηρεσιακό γραμματέα ο οποίος να έχει 20% ποσοστό για τα αντικειμενικά, επιστημονικά του κριτήρια, τα επιστημονικά του αριστεία να είναι 20% και η συνέντευξη, η υποκειμενική κρίση δηλαδή των προσώπων ενώπιων των οποίων δίνεται η συνέντευξη να έχει 50%; Μας καταγγέλλουν επί 4 χρόνια, ότι δίναμε 25% βαθμολογία στη συνέντευξη στους δικούς μας νόμους. Έρχονται τώρα και δίνουν 50%, υποβαθμίζοντας τα επιστημονικά και ουσιαστικά κριτήρια στο 20%. Σαν να λένε στον οποιοδήποτε επιστήμονα πρώτης γραμμής «μου είναι αδιάφορο ποια είναι τα επιστημονικά σου βραβεία και αριστεία και τα όπλα σου. Με ενδιαφέρει η κρίση των μελών της επιτροπής». Αυτό λένε στη κοινωνία. Και να το ακούσει η κοινωνία.

Επίσης υπάρχουν δύο κρίσιμα θέματα τα οποία είναι στα όρια της συνταγματικότητας. Το πρώτο έχει να κάνει, με το γεγονός ότι απαγορεύουν τη στελέχωση σε δομές δημόσιας διοίκησης, όσων υπηρέτησαν, την τελευταία πενταετία σε αντίστοιχες θέσεις και αναφέρονται προφανώς στην πενταετία του ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό είναι μία διάκριση, την οποία απαγορεύει το Σύνταγμα και προσβάλλει το άρθρο 2, την αξία του ανθρώπου, το άρθρο 4, περί ισότητας των πολιτών ενώπιων του νόμου, το άρθρο 5 όπου ο καθένας είναι ελεύθερος να συμμετέχει στην πολιτική, οικονομική και κοινωνική ζωή της χώρας και το άρθρο 25, περί της Αρχής της αναλογικότητας. Αποκλείουν ανθρώπους που ανεξαρτήτως των προσόντων τους και των ιδιοτήτων και των ιδιαίτερων χαρακτηριστικών τους, με μόνο το λόγο ότι υπηρέτησαν την πολιτεία μέσω του ΣΥΡΙΖΑ την τελευταία πενταετία. Επειδή δεν ήταν κυβέρνηση εκείνοι; Αυτή είναι η αξιοκρατία; Αυτή είναι η αξιολόγηση η έντιμη;

Εκείνο που θα μπορούσε κανείς να συμπεράνειστην πρώτη ανάγνωση του ν/σ, είναι ότι αυτό που δημιουργεί η ΝΔ, ως επιτελικό κράτος, στην Προεδρεία της Κυβέρνησης, είναι ένα υπέρ Υπουργείο παρά τω Πρωθυπουργώ, έξω και πέρα από τις συνταγματικές διατάξεις που ισχύουν και θα ισχύουν στο μέλλον. Υποβαθμίζεται και ο ρόλος και το έργο των Υπουργείων και των Υπουργών. Αυτή η μετάθεση συνεχώς νέων εξουσιών προς το υπέρ Υπουργείο, το επιτελικό κράτος, στον Πρωθυπουργό ουσιαστικά, αφού όλες οι καταργημένες δομές και διευθύνσεις πάνε πλέον στον Πρωθυπουργό, είναι υποβάθμιση και των ίδιων των Υπουργών. Μήπως έτσι η μετάθεση μεγάλης εξουσίας στο υπέρ-υπουργείο, απομειώνονται και οι δυνατότητες ελέγχου, κυρίως του πολιτικού ελέγχου;

Οι Λατίνοι, έλεγαν ότι τον Πρωθυπουργό, ως ο ηγέτης ως ο αρχηγός είναι «primussolus» και όχι «legibussolutus», δηλαδή πάνω και πέρα από οποιαδήποτε συλλογική κυβέρνηση. Εάν αναδεικνύουμε τον Πρωθυπουργό πέρα και πάνω από οποιαδήποτε συλλογική ευθύνη και διακυβέρνηση, υφίσταται μία τρόπο τινά αλλοίωση του δημοκρατικού μας πολιτεύματος. Οι υπέρ-εξουσίες, δεν βοήθησαν ποτέ τη δημοκρατία, ούτε και τη δημόσια διοίκηση. Άλλωστε, γι’ αυτό το λόγο η Βουλή έχει μόνη αρμοδιότητα να κάνει οτιδήποτε εναντίον ενός Υπουργού, δηλαδή, να ασκεί ακριβώς απέναντι στον Υπουργό αυτό τον έλεγχο.

 

 

Comments (0)

Tags: , ,

Κων/νος Νούσιος: Το κράτος Δικαίου, η ελληνική περίπτωση και τα εξτρεμιστικά της απότοκα

Posted on 01 Νοεμβρίου 2017 by admin

Ο Αριστοτέλης έγραφε στα «Πολιτικά» του ότι «θα έπρεπε να κυβερνά ο νόμος». Πάνω σε αυτή τη λογική του αρχαίου Έλληνα φιλοσόφου χτίστηκε η έννοια του Κράτους Δικαίου, δύο αιώνες πριν.
Το Κράτος Δικαίου καθιερώθηκε από τα σύγχρονα Έθνη ως ένας μηχανισμός με μοναδικό σκοπό να εφαρμόζει τον νόμο, ο οποίος θα βρίσκεται πάντοτε πάνω από τον άνθρωπο. Έπρεπε να είναι καθολικό, να ισχύουν δηλαδή οι νόμοι σε κάθε περίπτωση, σε ζητήματα μικρά ή μεγάλα, και να μην κάνει διακρίσεις. Όλοι είναι ίσοι απέναντι στο νόμο και κανείς υπεράνω αυτού.
Όπως συνέβη σε πολλές άλλες περιπτώσεις, η Ελλάδα επέλεξε να αγνοήσει τα πλεονεκτήματα της ανακάλυψης αυτής και να παραμείνει πεισματικά στη σκιά των μοντέρνων Εθνών, ακολουθώντας το δικό της, σκοταδιστικό, μονοπάτι. Ας μην ξεχνάμε πως κάθε φορά που της ανοιγόταν μια μοντέρνα προοπτική στη νεότερη ιστορία της, η χώρα μας τρόμαζε μπροστά στο ενδεχόμενο της αλλαγής και έβρισκε τρόπο να την αποφεύγει με ελιγμούς ή να εξαλείφει την… απειλή (βλ. δολοφονία Καποδίστρια).
Διαμορφώσαμε ένα κράτος που διαπράττει το υψηλότερο αδίκημα: αδρανεί μπροστά στην παρανομία, αυτοκαταργώντας τον νόμο. Ένα κράτος που αποδίδει δικαιοσύνη επεμβαίνοντας κατά περίπτωση, όταν καταφέρνει να βγει από τη ραθυμία του και αφού πρώτα λάβει υπόψιν μια σειρά μεταβλητών, συμφερόντων και όλων των συμπαρομαρτούντων. Η αδυναμία του ελληνικού κράτους να αποδώσει δικαιοσύνη χωρίς διακρίσεις, φέρει τεράστια ευθύνη για τη σημερινή κρίση αξιών που ταλανίζει στην κοινωνία.  Η νοοτροπία που συντήρησε την παραπάνω κατάσταση, μαζί με τη διαφθορά, τα κάθε είδους «παραθυράκια» και τις… διαφορετικές ερμηνείες του νόμου, κατάντησαν τη Δικαιοσύνη ανέκδοτο και παρά τις άοκνες και φιλότιμες προσπάθειες ορισμένων δικαστών, οδήγησαν στην υποτίμηση του νόμου τόσο από τους πολίτες όσο και από τους μετέχοντες της κρατικής εξουσίας.
Αποτέλεσμα του νοσηρού αυτού μορφώματος, που κατ’ ευφημισμόν ονομάζουμε «ελληνικό Κράτος Δικαίου» και της συνειδητής διαιώνισής του, ήταν να ευδοκιμήσουν γκρουπούσκουλα στυλ «Ρουβίκωνα», που εκμεταλλευόμενα την απουσία ενός σαφούς, δυναμικού και απαρέγκλιτου μηχανισμού επιβολής του νόμου, ορίζουν την αυτοδικία ως πυρήνα της δράσης τους. Κάθε λογής αυτόκλητες ομάδες χωρίς ιδεολογικό υπόβαθρο, που στο όνομα των πολιτών, χωρίς να διαθέτουν το αντίστοιχο κοινωνικό έρεισμα, αναλαμβάνουν τον ρόλο του εκδικητή και προστάτη και επιχειρούν να πάρουν τον νόμο στα χέρια τους. Αντίθετα με όσα ισχυρίζονται, με τις πράξεις τους δεν υπερασπίζονται τους νόμους του κράτους, αλλά αυτούς της αριστερής ιδεολογίας της εκδικητικότητας, της ισοπέδωσης και του χάους. Το χάος όμως δεν αποτελεί κοινωνικό αίτημα και φυσικά δεν συνεπάγεται δικαιοσύνη. Το μόνο που πετυχαίνουν οι αυτοαποκαλούμενες «αναρχικές» οργανώσεις είναι να κερδίζουν τα 15 λεπτά της δημοσιότητας που τους αναλογούν.
Στην ίδια κατηγορία εντάσσονται συμμορίες με μαφιόζικες καταβολές και τερατογενέσεις με «πολιτικό» ένδυμα, που η κρατική παρανομία εξέθρεψε και συνεχίζει να εκτρέφει. Δημιουργείται έτσι ένας φαύλος κύκλος, μια ισορροπία του τρόμου που πηγάζει από την αίσθηση ότι η έλλειψη νόμου καθολικής εφαρμογής δύναται να αντικασταθεί από ένα χιμαιρικό του υποκατάστατο.
Οι Έλληνες κατάφεραν να επιβιώσουν μέσα σε αυτό το κράτος (ή καλύτερα στην απουσία του) όχι γιατί το ανέχτηκαν, αλλά γιατί έγιναν κομμάτι του, σάρκα από τη σάρκα του, συνένοχοι στη διαμόρφωση και παγίωσή του. Όλοι είναι νόμος κι όλοι είναι κράτος κι αυτό θεωρείται κανονικότητα, ρουτίνα και τρόπος ζωής.

Του Κωνσταντίνου Γ. Νούσιου, Δικηγόρου, Περιφερειακού Συμβούλου Θεσσαλίας

Comments (0)

Tags: , ,

Συνοχή, Συνέχεια και … Συνέπεια του Κράτους – Του Δημήτρη Σιούφα, πρώην Προέδρου της Βουλής των Ελλήνων

Posted on 03 Απριλίου 2017 by admin

Κοινή είναι η αντίληψη ότι η σημερινή πολύπλευρη κρίση της χώρας μας είναι πολυπαραγοντικό πρόβλημα με έντονα θεσμικά και πολιτικά χαρακτηριστικά.

Η έλλειψη ή ελλειμματική λειτουργία θεσμικών αντίβαρων, η χαοτική και ταχύτατα μεταλλασσόμενη πολυνομία, η παραλυτική πολυδιάσπαση εκτελεστικών αρμοδιοτήτων, οι αέναοι και πρόχειροι κυβερνητικοί και διοικητικοί μετασχηματισμοί, οι ανασχηματισμοί όπου συχνά οι αλλαγές υπουργών της ίδιας κυβέρνησης προσλαμβάνουν χαρακτήρα καθεστωτικής αλλαγής δεν επιτρέπεται να είναι χαρακτηριστικά μιας σύγχρονης δυτικής δημοκρατίας.

Δυστυχώς αυτές είναι κυρίαρχες  αλληλοτροφοδοτούμενες παθογένειες του Ελληνικού κράτους. Υπάρχουν από την ίδρυση του, εντάθηκαν τις τελευταίες δεκαετίες, οδήγησαν στη κρίση και η κρίση τις ανέδειξε.

Το σύγχρονο Ελληνικό κράτος έχει έλλειμα λειτουργικής συνοχής. Λειτουργεί με παύσεις, εξάρσεις και ασυνέχειες. Οδηγείται σε συνεχείς ασυνέπειες απέναντι στους πολίτες του. Εμφανίζεται για τους λόγους αυτούς αναξιόπιστο στο εσωτερικό και εξωτερικό.

Όσον αφορά τη κυβερνητική συγκρότηση και λειτουργία μερικοί αριθμοί είναι εξαιρετικά ενδεικτικοί:

Από το 1974 έως το 2011 χρησιμοποιήθηκαν ως Υπουργοί, Αναπληρωτές  Υπουργοί και Υφυπουργοί 554 πρόσωπα που κατέλαβαν 1100 διαφορετικές θέσεις στις διαδοχικές κυβερνήσεις. Από το 2011 μέχρι το 2016 οι αντίστοιχοι αριθμοί είναι 163 πρόσωπα σε 228 θέσεις.

Δεν είναι όμως μόνο οι άνθρωποι. Είναι και τα Υπουργεία. Τις τελευταίες δεκαετίες κάθε καινούργια ή ανασχηματιζόμενη κυβέρνηση θεωρεί εθιμικό καθήκον της να αλλάξει τον αριθμό, τα ονόματα, τη συγκρότηση και τις αρμοδιότητες των υπουργείων.

Για να ικανοποιήσει εσωτερικές ισορροπίες, προσωπικές εμμονές ή αντιπαλότητες, τοπικιστικές σκοπιμότητες και προπαντός για να δημιουργήσει ανούσιες εντυπώσεις.

Για να αναδειχθεί κάποιο πρόβλημα ιδρύεται αντίστοιχο υπουργείο…

Αυτά είχαν και έχουν ως συνέπεια να αναστατώνεται μέχρι παράλυσης η διοίκηση, να στερούνται οι υπουργοί πολύτιμων υπηρεσιακών συνεργατών, να δημιουργούνται αδικαιολόγητα έξοδα και να εντείνεται η ταλαιπωρία πολιτών και υπαλλήλων.

Ως φυσικό επακόλουθο, όλες οι υπηρεσίες μέχρι να αποκτήσουν εκ νέου λειτουργική επάρκεια βρίσκονται σε αναμονή του επόμενου σχηματισμού ή ανασχηματισμού.

Όλα τα παραπάνω θα ήταν αστεία αν δεν οδηγούσαν, μαζί με άλλα, στις τραγικές συνέπειες που ζούμε. Η κατάσταση αυτή δεν αρμόζει σε σοβαρή κρατική οντότητα.

Καμία δυτική δημοκρατία δεν ακολουθεί τους δικούς μας ρυθμούς υπουργικών αλλαγών.

Δεν χρειάζεται να αναμένουμε τη συνταγματική αναθεώρηση για να συνεννοηθεί και να αυτοδεσμευτεί το πολιτικόσύστημα, τα κοινοβουλευτικά κόμματα, σε απλές αρχές που διασφαλίζουν τη συνέχεια του κράτους σε κυβερνητικό επίπεδο. Θυμίζω ότι η πρότυπη δυτική κοινοβουλευτική δημοκρατία, το Ηνωμένο Βασίλειο, λειτουργεί επί αιώνες με άγραφους συνταγματικούς κανόνες.

Πρώτο, οι αλλαγές στη συγκρότηση των υπουργείων να γίνονται με μεγάλη φειδώ.

Η ενδεχόμενη ανάγκη για τον ορισμό μιας νέας Διοίκησης σε ένα υπουργείο δεν επιτρέπεται να οδηγεί σε ευρεία η έστω περιορισμένη ανασυγκρότηση όλης της κυβέρνησης.

Δεύτερο, οι επιλογές των υπουργών να γίνονται με μεγάλη προσοχή ως προς την καταλληλότητα και επάρκεια. Να τους δίνεται στρατηγικό βάθος χρόνου να μάθουν καλά το αντικείμενο των υπουργείων τους, να γνωρίσουν πρόσωπα και πράγματα στα υπουργεία τους και τους αντίστοιχους ευρωπαϊκούς θεσμούς, να εφαρμόσουν τις πολιτικές επιλογές τους σε πλαίσιο συνέχειας του κράτους και με τον αναγκαίο για την υλοποίηση βηματισμό.

Τρίτο, αν απαιτείται οπωσδήποτε αλλαγή στις αρμοδιότητες υπουργείων αυτό να γίνεται με νόμο, ενδεχομένως αυξημένης πλειοψηφίας, και να τίθεται σε ισχύ είτε από την επόμενη Βουλή είτε από την επόμενη σύνοδο της ίδιας Βουλής. Αυτό θα δώσει τον απαιτούμενο χρόνο για μια ανασυγκρότηση των υπηρεσιών με μελέτη και τάξη. Θα εξαλείψει επίσης τον παράγοντα του ευκαιριακού εντυπωσιασμού. Θα δώσει άνεση ανεύρεσης και προετοιμασίας του νέου υπουργού.

Τέταρτο, είναι αυτονόητο ότι στη λογική της διάκρισης των Λειτουργιών του Κράτους, ενόψει της Συνταγματικής Αναθεώρησης, να εξετασθεί πολύπλευρα αν  οι υπουργοί θα έπρεπε να είναι ταυτόχρονα και βουλευτές.

Όλα τα παραπάνω με πολιτική βούληση και εθνική συνεννόηση θα ήταν δυνατόν να γίνουν άμεσα. Βεβαίως όσο η πολιτική αντιπαλότητα παίρνει χαρακτηριστικά  θεσμικής σύγκρουσης δεν υπάρχουν βάσιμες ελπίδες ότι μπορούν να συμφωνηθούν αυτά ή ανάλογα βελτιωτικά μέτρα για τη λειτουργία του κράτους.

 

Το παραπάνω άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΑΞΙΑ.

Comments (0)

Tags: , ,

Συνοχή, Συνέχεια και Συνέπεια του Κράτους – Του Δημήτρη Σιούφα, πρώην Προέδρου της Βουλής των Ελλήνων

Posted on 28 Μαρτίου 2017 by admin

Κοινή είναι η αντίληψη ότι η σημερινή πολύπλευρη κρίση της χώρας μας είναι πολυπαραγοντικό πρόβλημα με έντονα θεσμικά και πολιτικά χαρακτηριστικά.

Η έλλειψη ή ελλειμματική λειτουργία θεσμικών αντίβαρων, η χαοτική και ταχύτατα μεταλλασσόμενη πολυνομία, η παραλυτική πολυδιάσπαση εκτελεστικών αρμοδιοτήτων, οι αέναοι και πρόχειροι κυβερνητικοί και διοικητικοί μετασχηματισμοί, οι ανασχηματισμοί όπου συχνά οι αλλαγές υπουργών της ίδιας κυβέρνησης προσλαμβάνουν χαρακτήρα καθεστωτικής αλλαγής δεν επιτρέπεται να είναι χαρακτηριστικά μιας σύγχρονης δυτικής δημοκρατίας.

Δυστυχώς αυτές είναι κυρίαρχες  αλληλοτροφοδοτούμενες παθογένειες του Ελληνικού κράτους. Υπάρχουν από την ίδρυση του, εντάθηκαν τις τελευταίες δεκαετίες, οδήγησαν στη κρίση και η κρίση τις ανέδειξε.

Το σύγχρονο Ελληνικό κράτος έχει έλλειμα λειτουργικής συνοχής. Λειτουργεί με παύσεις, εξάρσεις και ασυνέχειες. Οδηγείται σε συνεχείς ασυνέπειες απέναντι στους πολίτες του. Εμφανίζεται για τους λόγους αυτούς αναξιόπιστο στο εσωτερικό και εξωτερικό.

Όσον αφορά τη κυβερνητική συγκρότηση και λειτουργία μερικοί αριθμοί είναι εξαιρετικά ενδεικτικοί:

Από το 1974 έως το 2011 χρησιμοποιήθηκαν ως Υπουργοί, Αναπληρωτές  Υπουργοί και Υφυπουργοί 554 πρόσωπα που κατέλαβαν 1100 διαφορετικές θέσεις στις διαδοχικές κυβερνήσεις. Από το 2011 μέχρι το 2016 οι αντίστοιχοι αριθμοί είναι 163 πρόσωπα σε 228 θέσεις.

Δεν είναι όμως μόνο οι άνθρωποι. Είναι και τα Υπουργεία. Τις τελευταίες δεκαετίες κάθε καινούργια ή ανασχηματιζόμενη κυβέρνηση θεωρεί εθιμικό καθήκον της να αλλάξει τον αριθμό, τα ονόματα, τη συγκρότηση και τις αρμοδιότητες των υπουργείων.

Για να ικανοποιήσει εσωτερικές ισορροπίες, προσωπικές εμμονές ή αντιπαλότητες, τοπικιστικές σκοπιμότητες και προπαντός για να δημιουργήσει ανούσιες εντυπώσεις.

Για να αναδειχθεί κάποιο πρόβλημα ιδρύεται αντίστοιχο υπουργείο…

Αυτά είχαν και έχουν ως συνέπεια να αναστατώνεται μέχρι παράλυσης η διοίκηση, να στερούνται οι υπουργοί πολύτιμων υπηρεσιακών συνεργατών, να δημιουργούνται αδικαιολόγητα έξοδα και να εντείνεται η ταλαιπωρία πολιτών και υπαλλήλων.

Ως φυσικό επακόλουθο, όλες οι υπηρεσίες μέχρι να αποκτήσουν εκ νέου λειτουργική επάρκεια βρίσκονται σε αναμονή του επόμενου σχηματισμού ή ανασχηματισμού.

 

Όλα τα παραπάνω θα ήταν αστεία αν δεν οδηγούσαν, μαζί με άλλα, στις τραγικές συνέπειες που ζούμε. Η κατάσταση αυτή δεν αρμόζει σε σοβαρή κρατική οντότητα.

Καμία δυτική δημοκρατία δεν ακολουθεί τους δικούς μας ρυθμούς υπουργικών αλλαγών.

Δεν χρειάζεται να αναμένουμε τη συνταγματική αναθεώρηση για να συνεννοηθεί και να αυτοδεσμευτεί το πολιτικόσύστημα, τα κοινοβουλευτικά κόμματα, σε απλές αρχές που διασφαλίζουν τη συνέχεια του κράτους σε κυβερνητικό επίπεδο. Θυμίζω ότι η πρότυπη δυτική κοινοβουλευτική δημοκρατία, το Ηνωμένο Βασίλειο, λειτουργεί επί αιώνες με άγραφους συνταγματικούς κανόνες.

Πρώτο, οι αλλαγές στη συγκρότηση των υπουργείων να γίνονται με μεγάλη φειδώ.

Η ενδεχόμενη ανάγκη για τον ορισμό μιας νέας Διοίκησης σε ένα υπουργείο δεν επιτρέπεται να οδηγεί σε ευρεία η έστω περιορισμένη ανασυγκρότηση όλης της κυβέρνησης.

Δεύτερο, οι επιλογές των υπουργών να γίνονται με μεγάλη προσοχή ως προς την καταλληλότητα και επάρκεια. Να τους δίνεται στρατηγικό βάθος χρόνου να μάθουν καλά το αντικείμενο των υπουργείων τους, να γνωρίσουν πρόσωπα και πράγματα στα υπουργεία τους και τους αντίστοιχους ευρωπαϊκούς θεσμούς, να εφαρμόσουν τις πολιτικές επιλογές τους σε πλαίσιο συνέχειας του κράτους και με τον αναγκαίο για την υλοποίηση βηματισμό.

Τρίτο, αν απαιτείται οπωσδήποτε αλλαγή στις αρμοδιότητες υπουργείων αυτό να γίνεται με νόμο, ενδεχομένως αυξημένης πλειοψηφίας, και να τίθεται σε ισχύ είτε από την επόμενη Βουλή είτε από την επόμενη σύνοδο της ίδιας Βουλής. Αυτό θα δώσει τον απαιτούμενο χρόνο για μια ανασυγκρότηση των υπηρεσιών με μελέτη και τάξη. Θα εξαλείψει επίσης τον παράγοντα του ευκαιριακού εντυπωσιασμού. Θα δώσει άνεση ανεύρεσης και προετοιμασίας του νέου υπουργού.

Τέταρτο, είναι αυτονόητο ότι στη λογική της διάκρισης των Λειτουργιών του Κράτους, ενόψει της Συνταγματικής Αναθεώρησης, να εξετασθεί πολύπλευρα αν  οι υπουργοί θα έπρεπε να είναι ταυτόχρονα και βουλευτές.

Όλα τα παραπάνω με πολιτική βούληση και εθνική συνεννόηση θα ήταν δυνατόν να γίνουν άμεσα. Βεβαίως όσο η πολιτική αντιπαλότητα παίρνει χαρακτηριστικά  θεσμικής σύγκρουσης δεν υπάρχουν βάσιμες ελπίδες ότι μπορούν να συμφωνηθούν αυτά ή ανάλογα βελτιωτικά μέτρα για τη λειτουργία του κράτους.

 

Comments (0)

Γλυκερία - Ακολούθησα ένα αστέρι
Παυλίνα Βουλγαράκη - Λαβύρινθοι
Κώστας Μακεδόνας - Είναι πια αργά
Βιολέτα Ίκαρη - Μαύρα
Χάρις Αλεξίου - Πόρτες ανοιχτές
Πυξ Λαξ - Χωρίς ντροπή
Γιάννης Πάριος - Θα σ΄ αγαπώ
Ραλλία Χρηστίδου - Μονάχη ταξιδεύω
Ελεωνόρα Ζουγανέλη - Έλα
Λαυρέντης Μαχαιρίτσας - Έλα ψυχούλα μου

 


The Fray - You found me
Billy Ocean - Loverboy
Cock Robin - The promise you made
Whitney Houston - How will I know
Demi Lovato - I will survive
Beloved - Sweet harmony
Sheryl Crow - My favorite mistake
Asia - Heat of the moment
Zucchero - Wonerful life
Tina Turner - In your wildest dreams

 


Δεκέμβριος 2019
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
3031EC