Tag Archive | "Παπατσιμούλης"

Tags: , ,

Η τεμπελοχώρα της κανονικότητας – Του Κ. Παπατσιμούλη

Posted on 20 Ιανουαρίου 2020 by admin

Η μοίρα κάλεσε τον υπεύθυνο των παραμυθιών για να του αναθέσει ταξίδι μυστικό σ ένα πλανήτη άγνωστο, κρυφό. Κάπου εκεί, έτσι είχε ακούσει , ήταν μια μικρούλα, μα πανέμορφη, μαγευτική χώρα που όλοι τους ήταν… κανονικότατα τεμπέληδες. Η τεμπελοχώρα, έτσι τη βάφτισαν.

Γυρίζοντας τη σφαίρα των πλανητών και κρατώντας στα χέρια της  το μεγενθυτικό της φακό, σαν κάτι να φάνηκε. Σταματάει τη σφαίρα , βάζει πιο κοντά το φακό της και, «ναι!!! Επιτέλους , τη βρήκαμε την τεμπελοχώρα»!!!

Έδωσε λοιπόν συντεταγμένες και οδηγίες στον  υπεύθυνο των παραμυθιών, με τη σημαντικότερη, να μην κολλήσει τεμπελίτεδα κι αργήσει  να επιστρέψει από την αποστολή του. Κι έτσι, τον έκλεισε στη μοιροχρονομηχανή, πάτησε το μοιροχρονοκουμπάκι και ….πουφφφφ! εξαφανίστηκε το μηχάνημα μαζί με τον υπεύθυνο παραμυθιών.

Σε κλάσματα δευτερολέπτων η σφαίρα προσγειώθηκε στη τεμπελοχώρα. Μόλις άνοιξε την πόρτα για το πλανητικό του ταξίδι προς εύρεση των τεμπελαρχόντων της χώρας αυτής, ένοιωσε την ευωδιά της φύσης, τη ζεστασιά της, το ερωτικό της άγγιγμα στα μέσα του!! Πόσο ερωτεύσιμη , πόσο όμορφη αυτή η χώρα!! Μαγευτική!! Μαγεύτηκε!

Άπλωσε τα μοιροχρονοφτερά του λοιπόν και πέταξε για τα βασιλικά ανάκτωρα. Από ψηλά έβλεπε ανθρώπους να καλλιεργούν τη γη τους , έβλεπε τα παιδιά να παίζουν στις αυλές των σχολείων τους ,να συζητούν με τους μεταλαμπαδευτές  τους, να γράφουν, να μετρούν, να τραγουδούν. Έβλεπε τους χτίστες να χτίζουν, τους βοσκούς να παίζουν τη φλογέρα τους στα αθώα προβατάκια τους, τους ψαράδες να τραβούν τα δίχτυα τους, τους καπνούς από τους φούρνους που μύριζαν ζεστό ψωμί, Έβλεπε μια κίνηση των ανθρώπων, μια δράση, σε αντίθεση με την ταμπέλα που έβαλαν κάποιοι στη χώρα αυτή.

Παραξενεύτηκε. «Μήπως έγινε κάποιο λάθος στις συντεταγμένες; Αναρωτήθηκε. Μήπως κάτι δεν πάει καλά στη μοιρομηχανή, Μήπως ήρθα σ άλλη χώρα; Πλησίασε στο βασιλικό ανάκτωρο. Με μια κίνηση των χεριών , να, έτσι, ουοοππ, μεταμφιέστηκε ως ένας άλλος βασιλιάς που ήρθε για να φέρει μαγικά φίλτρα αποτεμπελοποποίησης και να  μετατρέψει όλους τους ανθρώπους της τεμπελοχώρας σ εργατικούς, να εργάζονται πιότερο, με το αζημίωτο όμως και για κείνον , να λαμβάνει το κατιτίς του. Θα τους έφερνε μια νέα μορφή ανάπτυξης βασιζόμενη στη διαμάχη των ανθρώπων για ασήμαντα πράγματα, για λίγα ψίχουλα, να καλύπτουν εκείνοι τις δικές τους τεμπελιοδουλιές . Φτάνοντας στην είσοδο οι φρουροί των ανακτόρων ήταν τόοσο ξαπλωμένοι που με το ζόρι άνοιξαν την πύλη για να πάει στο βασιλιά. Αυτά που έβλεπαν τα μάτια του ήταν απίστευτα με κείνα που είδαν πριν μπει στο τεμπελοανάκτορο. Όλοι τους βαριούνταν. Ξάπλα όλοι τους. Μα έτρωγαν κι έπιναν καλάααα!!! Πριν φτάσει στο βασιλικό το θρόνο άκουσε τους χτύπους της καμπάνας. 12.  Έκανε το σταυρό του σαν ευλαβής και θρήσκος, για να μην προδοθεί και συνέχισε. Περνώντας απ τον ιερό οίκο άκουσε κάποια φωνή να λέει!!  «Όλοι εσείς που αγαπάτε τις αργίες είστε τεμπέληδες!! Να σταλεί τούτο το μαντάτο αμέσως. Καλέστε τους βασιλικούς τελάληδες να το διαλαλήσουν σ όλη τη τεμπελοχώρα!!! Τώρα έχουμε την κανονικότητα, τέρμα οι αργίες. Δουλειαααααα»!! Κοίταξε από τη μισάνοιχτη πόρτα ο υπεύθυνος παραμυθιών και βλέπει έναν άνθρωπο με μεγααααλη κοιλιά, και μεγάλα γένια, «θα΄ χε να ξυριστεί χρόνια φαίνεται από την τεμπελιά του», αραχτό στο ολόχρυσο δωμάτιό του. «Μάλλον δε θα βγήκε έξω από το ανάκτορο για να δει τους  ανθρώπους της χώρας, σκέφτηκε»

Φτάνει στον τεμπελοβασιλιά.. Εκεί ήταν οι υπουργοί του βασιλιά σε βασιλικό συμβούλιο. Τεμπελόγελα, τεμπελοκουβεντιάσματα και τεμπελαποφάσεις.

Η υπεύθυνη για τα παιδιά και τους μεταλαμπαδευτές φορούσε ένα κεραμοειδή φόρεμα και είχε ένα καπέλο σε σχήμα κεραμ..ιδέας, (το αγαπημένο της στυλ καπελίνας γιατί συνέχεια κατέβαζε ..ιδέες που έπεφταν σαν κεραμίδες ) ακούστηκε να λέει: «Ααα, όλα κι όλα, τέρμα πια στα παιχνίδια,  στις γιορτές και στα τραγούδια στα σχολεία, τέρμα οι Αργίες. Αυτά είναι για τους τεμπέληδες. Κανονίσαμε με τον αρχηγό της καμπάνας να στείλουμε το μήνυμα σ όλη τη τεμπελοχώρα γιατί, αυτοί, οι μεταλαμπαδευτές είναι πολύ τεμπέληδες»!! «Χα χα χα», ακούστηκαν τα γέλια των υπουργών πιο πολύ του βασιλιά, μα ακόμη πιο τσιριτρανταχτό εκείνου του αηδιονίδιου υπουργού. ‘Ολοι τους χάρηκαν μ αυτή τη σκέψη. «Να τους τιμωρήσουμε έλεγαν που κάθονται, ενώ εμείς παραδουλεύουμε, δηλ τους δουλεύουμε κανονικότατα». Ααχα χα χα χα» , πάλι οι γέλωτες. «Βασιλιά μου, έχω κι εγώ κάποια σχέδια» είπε ο υπουργός θυσαυροφυλακίου ο στασιμοσκοτούρας. Μ ένα νεύμα ο βασιλιάς του έδειξε να τ ακούσει. «Να βασιλιά μου, επειδή είναι όλοι τους τεμπέληδες, σκέφτομαι να τους δώσουμε τεμπελαύξηση, για το τεμπελέργο τους. Να, ένα σουσάμι κάθε μέρα, έτσι ώστε το χρόνο να τα έχουν 365.Μεγάλος αριθμός!! Μεγάλη αύξηση για τα κουλουράκια τους»!! Ο βασιλιάς συμφώνησε μ ένα νεύμα και πάλι. Ο υπουργός αηδιονίδης φώναξε με την τσιριχτή του φωνή. «Εεεε, είμαι κι εγώ εδώ!!!Βασιλιά μου έχω το λόγο»; Μ ένα νεύμα, του έδωσε το λόγο και τέντωσε τα λίγο μεγαλύτερα αυτιά από τους άλλους για να τον ακούσει όλο προσοχή. «Εγώ βασιλιά μου για να μην τεμπελιάζει τόσο πολύ ο κόσμος θα φέρω άλογα, πολλά άλογα, αλέτρια, κάρα και μια νέα ανακάλυψη, μπουλντόζες, για πιότερη ανάπτυξη της χώρας μου. Αλλά, πάλι, τόσο τεμπέληδες που είναι, ποιός θα τα δουλέψει; Να φανταστείτε τεμπελυπουργοί μου, πως από την πολλή τεμπελιά ετούτοι οι τεμπελάνθρωποι σ αυτή τη χώρα, έκαναν χρόοοοονια να διώξουν, ν απελευθερωθούν από υποδουλικούς ζυγούς. Γι αυτό να  μη φοβάστε τίποτα. Ότι κι αν γίνει, να , μ αυτά τα τεχνάσματα τους έχουμε υπνωτισμένους». «Άααα , έχω τη λύση εγώ, ξέρω ποιοι θα δουλέψουν », πετάχτηκε ο νέος υπουργός ξένων, ο μυτιοράκης, (είχε μια περίεργη μύτη τούτος, όλα τα μυριζόταν από μακριά)! «Όλους τους ξένους θα τους βάλουμε για δουλεία». Συμφώνησε ο βασιλιάς πάλι μ ένα νεύμα……..

Δεν άντεξε ο υπεύθυνος παραμυθιών μ αυτά που έβλεπε κι άκουγε. Έκανε μια κίνηση με τα χέρια του για να επιστρέψει  στη μοιρομηχανή. Άνοιξε τα μοιροχρονοφτερά του και ξαναπέταξε πάνω από την τεμπελοχώρα. Έξω απ το βασιλικό ανάκτορο άλλη εικόνα, καμία με κείνη μέσα. Έφτασε στη μοιρομηχανή έκλεισε την πόρτα και παφφφ, επέστρεψε στη Μοίρα.

Γεμάτη αγωνία, άλλα ικανοποίηση που δεν κόλλησε κάποια τεμπελίτεδα ο απεσταλμένος της, τον ρώτησε να μάθει. «Τι γίνεται τελικά σε κείνο τον τόπο»; Μοίρα μου, λεει ο απεσταλμένος και υπεύθυνος παραμυθιών, εκεί, έξω από τα βασιλικά ανάκτορα, όλα είναι μαγικά, δε θες να φύγεις από αυτή τη χώρα. Μέσα όμως στα βασιλικά ανάκτορα , αυτά της εξουσίας, εκεί που μπαίνουν οι σταλιές από την εργασία των ανθρώπων, εκεί όλοι συμπεριφέρονται σαν….τεμπέληδες. Προτείνω ν αλλάξουμε την ονομασία της κι από τεμπελοχώρα , να γίνει μαγικομορφοχώρα.                                                                                                         «Τα βασιλικά ανάκτορα πάντα πέφτουν όταν οι βασιλιάδες και οι υπουργοί τους τεμπελιάζουν μέσα σ αυτά. Τα μικρά, των ανθρώπων ανάκτωρα  όμως, ξαναχτίζουν τα βασιλικά. Αρκεί να μην τεμπελιάζουν στις βασικές διαδικασίες επιλογής αυτών και να συμμετέχουν……….. Και μετά,  τους λένε και τεμπέληδες , ποιοι; Οι αρχιτεμπέληδες!!

Comments (0)

Tags: , ,

Η ευτραφούλα κοκκινωπή κατσίκα με τα κερατάκια – Γράφει ο Κώστας Παπατσιμούλης

Posted on 24 Σεπτεμβρίου 2019 by admin

Περάσανε μέρες , μήνες και κανείς απ όσους πήγαν στο κατσικομαντρί για να δει την ευκαιρία της αγγελίας δεν συγκινήθηκε. Η  ευτραφούλα κοκκινωπή  κατσίκα  με τα κερατάκια, ήταν τόσο πολύ γδαρμένη (18 μεγάλα γδαρσίματα επάνω στο κατσικοκορμί της)   από τη μάχη που είχε δώσει κι από το πέρασμά της μέσα απ την πουρναριά. «Τέτοια κατσίκα, μ αυτό το γδαρμένο κορμί και τέτοια κέρατα ποιος την αγοράζει»; Έτσι έλεγαν οι ενδιαφερόμενοι της αγγελίας.  Ο αρχιτσοπάνης άρχισε να σκέφτεται διάφορους τρόπους για το πώς θα ξεφορτωθεί ετούτο το κακό. Όμως, πριν απ΄αυτόν, ήδη η ευτραφούλα κοκκινωπή κατσίκα, για να μην πέσει στα χέρια άλλου αρχιτσοπάνη,  ήξερε τι την περίμενε, κάλεσε σε σύσκεψη τα αρχιτραγιά και τ΄ αρχιτσοπανόσκυλα . Έπρεπε να βρεθεί κάποιος τρόπος, κάποιο τέχνασμα, για τη «φυγάδευσή» της  από το κατσικομαντρί . «Κάποιος είπε: Να τη βάψουμε, ν΄αλλάξουμε χρώμα στα μαλλιά της! Άλλος είπε: να τη μεταμορφώσουμε σε…αθώα περιστερά! Άλλος είπε: Να τη μεταμφιέσουμε σαν αγνή με παρθένο κάτασπρο μαλλί κατσίκα». Ααα, αυτή η ιδέα- πρόταση , άρεσε τελικά σε όλους.  Μάλιστα, για να δείξουν πως έχει αλλάξει κι από κατσικοκακιά έγινε μια καλή συμπονετικιά κατσίκα, μεταμελημένη, κάποιος πρότεινε να συγκαλέσουν ένα κατσικομάζωγμα, να τους ευχαριστήσει για την άψογη συνεργασία τους στο κατσικομαντρί και να τους δηλώσει γι άλλη μια φορά, πως τώρα, σίγουρα , όχι όπως τις άλλες φορές, θα τους παρατήσει, θα φύγει και θα πάει σε άλλο κατσικομαντρί, στην πέρα χώρα την κατσικομπότα, (Σε κείνη τη χώρα που έμοιαζε με μπότα, κρυβόταν κάτι τέτοιες κατσίκες και κατσίκια). Εκεί, δήθεν, θα εκπληρώσει το όνειρο της κατσικοπροσφοράς. Δεν ήταν όμως τίποτ΄ άλλο παρά μόνο για  τη λήθη, την άφεση αμαρτιών, το συγχωροχάρτι, έτσι ώστε να  σβήσουν οι 18 χαρακιές που απόκτησε στο κορμί της,  από τον τυφλό, εκδικητικό εγωκεντρισμό  της σε όποια κατσίκα και όποιο  κατσίκι επαναστατούσε στις ηλίθιες ορέξεις της, Απλά και μόνο για να τη φοβούνται.       Έτσι κι έγινε. Τη βάλανε νύχτα στο τσομπανόκαρο και την πήγαν στον κατσικομεταμφιεστή. Ήταν δύσκολο το έργο του, άλλα, κάτι κατάφερε.  Το πρωί, με το 18ο λάλημα των πετεινών, τα αρχηκατσικοτραγιά, μετά από εντολή της κάλεσαν όλα τα κατσικοαρχηγούλια του κάθε κοπαδιού της εκεί κατσικοχώρας, για την επίσημη ανακοίνωση της   ευτραφούλας κοκκινωπής  κατσίκας  με τα κερατάκια. Όλοι τους πήραν θέση. Τότε, προέβαλε στο βήμα η ευτραφούλα  κοκκινωπή κατσίκα, μεταμορφωμένη σε αγνή… παρθενοκατσίκα. Στο αντίκρυσμά τους σκεφτόταν πως θα πει πάλι το ίδιο πράγμα που τους έλεγε και πριν, δηλ, πως θα φύγει,  αλλά τελικά  δεν έφευγε γιατί δεν μπορούσε, την κρατούσαν οι 18 χαρακιές  που είχε αποκτήσει. Στάθηκε όρθια στα δυο κατσικοποδάρια της και ακολουθώντας τη συμβουλή και την γραμμή από την αρχητραγοτσομπανοσκυλοσυνέλευση, τους ανήγγειλε  πως εδώ , μέσα στο τέλος του καλοκαιριού και στην αρχή του φθινοπώρου  θα χωρίσουν οι δρόμοι τους, Θα πάει σε άλλη χώρα, την τσομπανομποταχώρα, για να ζήσει τη ζωή της,  να ολοκληρώσει το όνειρό της(Αυτό, της τελικής μετα…μορφώσεώς της. Θα τους ξεγελούσε δηλ όλους αυτή η μεταμόρφωση, αυτό πίστευε).                                                                                                                         Τι ήθελε και το ανακοίνωνε; Ένας αναστεναγμός ακούστηκε από κάτω, ένα ….μπεεεαααχχ!! Κάποια δάκρυα κύλησαν σε κάποια κατσικομάτια, Θα τους άφηνε ορφανά  η ευτραφούλα κοκκινωπή κατσίκια. Τι θα γίνουν χωρίς  εκείνη, που θ ακουμπούν γιατις βρωμοκατσικοδουλειές τους, σκεφτόταν; Άλλα κατσικοαρχηγόπουλα κουνούσαν την ουρίτσα τους από χαρά. Κάποια άλλα βέλαζαν γοερά για τούτη την απροσδόκητη απώλεια.             Μετά από κείνο το «δυσ..αρεστο» πρωινό, η ευτραφούλα κοκκινωπή κατσίκα έπρεπε ν ανακοινώσει και γραπτώς πως φεύγει σε όλη την κατσικοχώρα που είχε την ευθύνη της. Έπιασε μελάνι και χαρτί και άρχισε να γράφει για το νέο της , δήθεν, ονειρεμένο της ταξίδι.                                                                                                                                                                         ΣΤο  γραμμένο αποχαιρετιστήριο μήνυμά της,παρόλο το πουρναρομάθημά της άφησε να εννοηθεί πως ήταν το πιο άκακο κατσικοαρχηγόπουλο, το πιο δίκαιο, το πιο ηθικό . Καμία συγνώμη για τις κατσικοτραγιές της, τις κατσικοακαθαρσίες της, που τελικά της κόστισαν 18 πουρναροχαρακιές. Λίγο πριν φορτώσει τα κατσικομπογαλάκια της για την κατσικομποταχώρα, κάλεσε σε αποχαιρετιστήριο δείπνο τους δήθεν κατσικοσυνεργάτες της που από την αρχηγοκατσικοσυμπεριφορά της ζούσαν μέσα στο φόβο, έτρεμε η κατισικοψυχούλα τους και καμιά φορά ,ε, αφήναν και καμιά γκαγκαράτζα.                                      Το ημερολόγιο έγραφε Σεπτέμβρης. Δευτέρα. Η μέρα λοιπόν του αποχωρισμού έφτασε. Η μέρα που ξημέρωσε, ηλιόλουστη, καθαρή. ΛΑΜΠΕΡΗ. Οι περισσότεροι είπαν:: «ΣΤΑ ΤΣΑΚΙΔΙΑ»! ΚάΠΟΙΟΙ άλλοι συνέχισαν το γοερό κλάμα τους, ελάχιστοι. Κάποιοι άλλοι είπαν: «ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ, ΞΕΒΡΩΜΙΣΕ Ο ΤΟΠΟΣ»!!…… Το τηλέφωνο του αρχιτσοπάνη χτύπησε για την αγγελία. Δόθηκε το ραντεβού με τον υποψήφιο αγοραστή. Αφού συναντήθηκαν πήγαν στην κατσικοστάνη. ΠΟΥΘΕΝΑ η  ευτραφούλα κοκκινωπή  κατσίκα  με τα κερατάκια, εξαφανισμένη. Βλέπετε τέτοια κατσίκα ποιός αγοραστής την ήθελε; Αλλά κι όποιος την έπαιρνε η τύχη της ήταν προδιεγεγγραμμένη. Κι έτσι, το σύστημά της γύρω της,  τη…ΦΥΓΑΔΕΨΕ… Κάποιος σοφός είπε: «Για  κάθε …ΦΕΥΓΙΟ  όμως,  πάντα υπάρχει μια…ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ».

 

Comments (0)

Tags: , ,

Ο Γυμνός βασιλιάς – Του Κώστα Παπατσιμούλη

Posted on 04 Ιουνίου 2019 by admin

Ήταν μια χώρα μαγική. Ένας παραδεισένιος τόπος, φτιαγμένος με πλήθος  χρώματα, γιομάτος ευωδιές , ήχους και μουσικές ……Είχε κι ένα μοναδικό, ξεχωριστό φως!! Και μια θάλασσα!! Γιομάτη στην αγκαλιά της μαργαριτάρια.  Σ αυτή ζούσαν δημοκρατικοί άνθρωποι, οι πιο τυχεροί του κόσμου, έλεγαν οι σοφοί μέντορες των βασιλιάδων που κατά καιρούς είτε εκλέγονταν βάση ικανοτήτων, είτε ήταν γόνοι αυτής της «ράτσας». Ο κάθε που λάμβανε το..στέμμα πάντα κατηγορούσε τον προηγούμενο για κακή συμπεριφορά απέναντι στο λαό  και αυτός, ο νέος , ο ερχόμενος αντικαταστάτης  θα τον φρόντιζε καλύτερα από κείνον, τον κακό, τον προηγούμενο. Που να’  ξερε!!   Έτσι περνούσαν οι καιροί. Ο ένας βασιλιάς ανέβαινε στο θρόνο με τα δικά του «παιχνίδια» κι ο άλλος επέστρεφε στο λαό που τον καταδίκαζε στην πτώση, παραδίδοντας  τα κλειδιά της εξουσίας και του θησαυροφυλακίου στον νέο. Πάντα τα ταμεία όμως ήταν άδεια κι έτσι έπρεπε να εφαρμόζουν σκληρά μέτρα λιτότητας και φορολογίας για να τα γεμίσουν κι όταν το επέτρεπαν τα εκάστοτε «δημοσιονομικά» θα μοιράζονταν στο λαό που πάντα πλήρωνε κι ακόμη και σήμερα πληρώνει τα παιχνίδια του θρόνου.    Όμως, μια άνοιξη και λίγο πριν έρθει το ζεστό καλοκαιράκι, πριν να μεστώσουν τα σταφύλια και πριν  γίνει η στέψη στο γαλάζιο βασιλιά, έτσι έδειχναν τα αστέρια,  ο φαινομενικά απερχόμενος  ροζούλης βασιλιάς, φρόντισε έτσι ώστε να μην έχει την απόλυτη εξουσία ο νέος και να χρειασθεί να μοιραστούν τα κλειδιά της. Να συνεργασθούν..                            Είχαν φτάσει οι μέρες της λαϊκής ετυμηγορίας. Ο λαός διψασμένος για τιμωρία του ροζούλη βασιλιά – ψεύτη, προδότη, κλέφτη,  έτσι τον είχαν βαφτίσει οι τελάληδες του γαλάζιου νεόγονου βασιλιά , έτρεξε στις αίθουσες της μυστικότητας για να ψηφίσουν.  Την πρώτη μέρα βγήκαν οι σύμβουλοι των δυο υποψηφίων. Κανείς όμως δεν έλαβε το συν ένα πάνω των μισών. Αυτό σήμαινε πως  όποιος και να ήταν πρώτος στη δεύτερη ψηφοφορία δεν θα είχε την πλειοψηφία, μη επιτρέποντάς του την αυτόβουλη διαχείριση της εξουσίας.  Κι έτσι, τη δεύτερη φορά ψηφίσανε μόνο για το ποιος από τους δυο θα πάρει το βασιλικό στέμμα.  Οι αίθουσες μυστικότητας έδειξαν το γαλάζιο βασιλιά. Επαληθεύτηκαν τα αστέρια.                 Την επομένη της εκλογής του , ο νεόγονος γαλάζιος βασιλιάς έδωσε εντολή να βάψουν το βασιλικό ανάκτορο..γαλάζιο. Να το ετοιμάσουν για τη μέρα της επίσημης στέψης. Κι έτσι , δούλοι, σκλάβοι, και εθελοντές, πιάσανε τα πινέλα και ρίχτηκαν στο… βάψιμο. Μέσα σε τρεις μέρες τα κατάφεραν. Βάφτηκε το βασιλικό ανάκτορο! Μόνο τα έπιπλα δεν αλλάχτηκαν , παρέμειναν τα ίδια. Βλέπετε , δεν κρατιόταν ο νεόγονος γαλάζιος βασιλιάς. Κοίταζε το στέμμα πάνω στο βασιλικό θρόνο και γούρλωνε τα ματάκια του!

Κι η μέρα , εκείνη, η ποθητή του μέρα έφτασε. Μόνο που δε ζούσε ο βασιλιάς πατέρας του για να τον καμαρώσει.  Βλέπετε ακόμη και σ αυτόν το θαυμαστό , μαγικό τόπο  ο… Μορφέας κι  ο Άδης δεν κάνουν εκπτώσεις. Κάλεσε όλο το λαό στη στέψη του. Στήθηκε το πιο τρανό πανηγύρι. Το γαλάζιο κυριαρχούσε παντού.                                                                                    Ο λαός είχε μαζευτεί στην μεγάλη βασιλική αυλή  και περίμενε το νεόγονο βασιλιά, το γαλάζιο, να εκφωνίσει τον πρώτο επίσημο χαιρετισμό του. Η αναγγελία της στέψης από το βασιλικό συμβούλιο που ομόφωνα έκρινε την απόφαση της λαϊκής ετυμηγορίας για τη στέψη, συνοδεύτηκε από σαλπίσματα . Ο ήλιος έλαμπε . Αρχές καλοκαιριού βλέπετε…                                       Ο  ανυπόμονος βασιλιάς μετά τη στέψη του αποχώρησε στο βασιλικό του δώμα για ν αλλάξει ενδυμασία. Να βάλει τη γαλάζια του.  Όμως η δίψα του για την αποθέωση από το λαό ήταν τόση….. Τρέχοντας στους βασιλικούς γαλάζιους διαδρόμους δεν άκουγε τους συμβούλους του που του φώναζαν να σταματήσει πριν βγει στο γαλάζιο μπαλκόνι της εξουσίας κι αναγγείλει τα σχέδιά του γι αυτόν τον εξαπατημένο λαό από το ροζούλη βασιλιά.                  Δεν πρόλαβαν να τον σταματήσουν το νεόγονο βασιλιά ..Κι εκείνος , βγαίνοντας στο γαλάζιο μπαλκόνι  των αναγγελιών, άκουσε ένα απότομο βουητό των οπαδών και του λαού του που σκέπασε τους ήχους χαράς και πανηγυριού. Τι να είχε γίνει, αναρωτήθηκε;   Μην ήταν που στην πρώτη σειρά ήταν ο ροζούλης βασιλιάς που του κουνούσε τα μισά κλειδιά της εξουσίας; Μην ήταν που το μετάνιωσε ο λαός που του έδωσε τόσο χρώμα; Μην ήταν τα σύννεφα που μαζευόντουσαν; Έτσι γίνεται στις αρχές καλοκαιριού σ αυτό τον τόπο. Εκεί που έχει ήλιο ξαφνικά , κατακλυσμός. Το ίδιο και στην εξουσία. Τι γκαντεμιά να ναι, σκέφτηκε; Από ποιόν να πήρα;                                                                                                                                        Όμως, δεν ήταν τίποτ΄ άλλο εκτός από τη… γύμνια του. Κι όμως, πάνω σε τούτη την απίστευτη δύναμη κατάκτησης του βασιλικού θρόνου και του στέμματος, κατά την αλλαγή ενδυμασίας , πάλι καλά που έβαλε και το βρακί του!! Βγήκε σχεδόν γυμνός ο βασιλιάς.,,,,,,

Αχ, νεόγονε, γαλάζιε βασιλιά μου, τι κι αν πήρες το στέμμα!! Δεν πήρες την εξουσία. Σου την έφερε ο ροζούλης βασιλιάς!!!

Comments (0)

Tags: , ,

Η λίμνη , οι βάτραχοι και τα… βουβάλια – Του Κώστα Παπατσιμούλη

Posted on 30 Οκτωβρίου 2018 by admin

-Ουφ, ζεστάθηκα τόση ώρα έξω από το νερό, ας κάνω καμιά βουτιά στα νερά της λίμνης μας. Εεεεε..σπλάτς!!!

– Ε βρε μικρέ μας Αλέξη, μας τρόμαξες , διαταράσσεις την ησυχία μας.

-Τι να κάνω βρε Πάνο μου, έσκασα έξω στην όχθη, «έκαιγε» και ο ήλιος…

-Εη, βάτραχοι, πάλι μιλάτε εσείς οι δυο; Θα μας αφήσετε επιτέλους ήσυχους στα λιμνόνερα;  Θα μας τρελάνετε με τα καμώματά σας!

-Ααα , Κυριάκο, αν θες να «κουλάρεις», πάνε παραπέρα, στην άλλη άκρη της λίμνης όπου πέφτει το ποτάμι μέσα της. Εκεί πήγαν κι οι άλλοι. Ο λεβεντοβάτραχος, ο χρυσοβάτραχος , ο κοκκινοβάτραχος, και η πρασινοβατραχίνα……….

 

Έτσι κυλούσε η ζωή των βατράχων στη λίμνη τους. Άλλοι ήθελαν την ησυχία τους χωρίς να ταράζονται τα νερά της , άλλοι ήθελαν την ευελιξία και την κολυμβητική ικανότητα των πρωταγωνιστών κι άλλοι ήθελαν να γίνουν εκείνοι πρωταγωνιστές στο δικό τους είδος.

Ζούσαν όμως όλοι στην ίδια λίμνη και τρέφονταν από εκείνη. Ακουμπούσαν το βούρκο χωρίς να βουλιάζουν μέσα του. Ήξεραν τι τους περίμενε σε περίπτωση που.. εγκλωβιζόταν σ αυτόν.

Όταν ένοιωθαν το κάψιμο του ήλιου βουτούσαν στα νερά της λίμνης κι  όταν δροσίζονταν καλά ξανάβγαιναν στην όχθη. Βλέπετε οι βάτραχοι έχουν μεγάλες φουσκωτές κοιλίτσες, μεγάλες μακριές γλωσσίτσες,  μεγάλα πνευμόνια, ανθεκτικά για ν’ αντέχουν. Αμφίβια, χωρίς όμως πολλές αμφιβολίες για ότι κάνουν. Νοιώθουν τη σιγουριά των πράξεών τους.

Τα καλοκαίρια δεν περνούσε βραδιά, κάτω από τον έναστρο ουρανό, χωρίς τις μοναδικές, δικές τους συναυλίες.  Υπήρχαν κι οι φόβοι του μοιραίου όμως. Από τι θα πήγαιναν!! Από ερπετά; Από πτηνά; ‘Η μήπως από κείνη την παμπόνηρη αγριόγατα που έμοιαζε σαν άγγελος;  Αα, Αγκέλα την ήξεραν στην λιμνιόπιατσα. Έχει φάει αυτή  βατραχάκια τα τελευταία χρόνια!! Αδυναμία της ήταν τα γαλαζοπράσινα.  Βλέπετε, όταν βγαίνεις έξω από τα νερά σου, χάνεται η σιγουριά που σε διακατέχει, δεν ξέρεις τι σε περιμένει. Κι υπάρχουν πολλοί κίνδυνοι να χαθείς.

Ο χρόνος γύριζε τη ρόδα του κι η ζωή των βατραχιών στη λίμνη τους κυλούσε πότε με γκρίνιες, πότε με βατραχομαχίες, τόσο εντός όσο κι εκτός της φιλόξενης λίμνης, κι άλλες φορές με γλέντια της κάθε βατραχοφυλής.

Ο καιρός όμως έφερε ξηρασίες, το ποτάμι στέρεψε κι η λίμνη έχασε τα νερά της, μειώθηκε η στάθμη της. Τα βατράχια συνωστίζονταν. Άρχισαν ν ανεβάζουν «εσωτερικές θερμοκρασίες».  Ακόμη κι ο βούρκος τέτοιες στιγμές γίνεται απίστευτο θαύμα επιβίωσης.

Από τη ζέστη πια , το ηλιοκαμενοτσουρούφλισμα, χοροπηδούσαν σαν σε χορό χωρίς μουσική, χωρίς εκείνον τον μουσικό αλλοτινό συναυλιακό τους ρυθμό. Το δόγμα του σοκ της απώλειας, τ΄  ονόμασαν οι σοφοί βάτραχοι.  Άλλοι προσπάθησαν να ανεβούν πιο ψηλά χοροπηδώντας στις «καυτές πέτρες» της κοίτης του ξεροποταμιού, Άλλοι προσπάθησαν να ταξιδέψουν στα πιο κοντινά έλη. Βούρκος να ναι κι ότι να ναι , αρκεί να σωθώ σκεφτόταν. Άλλοι περίμεναν απλά το μοιραίο.

Όλοι τους ένοιωθαν, όλοι τους ήξεραν. Η σωτηρία γι αυτούς ήταν μια μεγάλη περίοδος βροχών. Να ξεπλυθούν από τη λάσπη, να κυλήσουν πάλι νερά στις κοίτες , να γεμίσουν ξανά οι λίμνες. Η βροχή λοιπόν. Το ξέπλυμα..Στη φτώχεια των κακών στιγμών ονειρευόταν, προσευχόταν κι εύχονταν για τη ..σωτηρία τους.

Πάνω σε τέτοιες σκέψεις και τόσους διακαής πόθους , μέσα σε όλη αυτή την εικόνα και την εξέλιξη των πραγμάτων, ακούστηκε ένας δυνατός θόρυβος να πλησιάζει τη στεγνή λίμνη τους. ΟΙ βάτραχοι ανασήκωσαν τα χρωματιστά τους κορμάκια, γούρλωσαν περισσότερο τα γουρλωμένα ματάκια τους και αντίκρισαν τους πιο μεγάλους εχθρούς τους..  Ένα κοπάδι από αγριεμένα βουβάλια ερχόταν κατά πάνω τους….

 

Comments (0)

            Για περισσότερες πληροφορίες

                     πατήστε στα links:

     (www.thessalia-espa.grwww.efepae.gr

             www.aedep.grwww.espa.gr )

Οκτώβριος 2020
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
262728293031