Tag Archive | "ποίημα"

Tags: , ,

Λες και οργώνω μες στα βράχια – Του Δημήτρη Απ. Ρήτα

Posted on 29 Μαρτίου 2019 by admin

Χθες το πρωί, με σταμάτησε στον δρόμο ένας γνωστός χαρούμενος με συγχάρηκε, γιατί το προηγούμενο βράδυ, 12- 1 π.μ. άκουσε ένα αφιέρωμα που έκανε η κρατική Ραδιοφωνία ΕΡΑ, Δεύτερο Πρόγραμμα, στον μεγάλο συνθέτη Απόστολο Καλδάρα, από τα Τρίκαλα. Στην εκπομπή αυτή ο Απόστολος Καλδάρας μίλησε με τα καλύτερα λόγια για μένα ως στιχουργό και άνθρωπο. Μίλησε για την αρχή της συνεργασίας μας με το τραγούδι μας «Λες κι οργώνω μες στα βράχια», που τραγούδησε υπέροχα η Βίκυ Μοσχολιού, τραγούδι που έγινε τεράστια επιτυχία και που μεταδόθηκε από την εκπομπή, αλλά και ακούγεται ακόμα και σήμερα πολύ συχνά από τους ραδιοφωνικούς σταθμούς όλης της χώρας.

Αυτά τα συγχαρητήρια που δέχομαι από τους απλούς ανθρώπους που νιώθουν κι αυτοί χαρά και περηφάνια για κάθε καλλιτεχνική μου δραστηριότητα, είναι για μένα μεγάλη ανταμοιβή και μου δίνουν χαρά και δύναμη να συνεχίσω.

Με την ευκαιρία αυτή, επειδή με ρωτούν πολλοί φίλοι πώς ξεκίνησα το τραγούδι, αισθάνομαι την ανάγκη να πω δυο λόγια για το όμορφο ταξίδι μου στο τραγούδι.

Από μικρός είχα μία κλίση και μεγάλη αγάπη για τη λογοτεχνία. Έγραφα και ποιήματα. Όταν έγινα φοιτητής, σκέφθηκα να αξιοποιήσω όσα έγραφα.

-Ρε Δημητράκη, λέω μέσα μου, μια μέρα, αφού γράφεις που γράφεις ποιήματα, δεν γράφεις και στίχους για τραγούδι, μήπως κάνεις κάτι, κερδίσεις καμιά δραχμή και βελτιώσεις το συσσίτιό σου; «Πενία τέχνας κατεργάζεται».

Κι άρχισα να γράφω στίχους για τραγούδι. Έγραφα, πήγαινα στα καφενεία των μουσικών, στην οδό Σατωβριάνδου στην Αθήνα, κοντά στην Ομόνοια και έδειχνα τους στίχους μου σε μουσικούς. Ε, άμα είσαι δέκα οκτώ ετών και από χωριό, πού να υποψιαστείς ότι θα σου κλέψουν τους στίχους σου; Μ’ έκλεψαν στίχους, αλλά πώς να το αποδείξω; Δεν ξαναπάτησα σ’ αυτά τα καφενεία. Σκέφθηκα κάτι άλλο.

Μεσορανούσε τότε ο Απόστολος Καλδάρας. Είχα ακούσει ότι  ήταν ένας τίμιος άνθρωπος και πολύ καταδεκτικός. Μόνος μου, μια μέρα, με το θράσος της νιότης και με την πεποίθηση ότι γράφω καλά, πήγα στο σπίτι του στην Κυψέλη, στην οδό Λαχανά,  και συνάντησα αυτόν τον υπέροχο άνθρωπο και μεγάλο καλλιτέχνη. Του έδωσα στίχους μου. Τους διάβασε με προσοχή και ύστερα μου λέει:

-Μικρέ μου είσαι πολύ δυνατή πένα, θα σου πω τα μυστικά του στίχου και είμαι βέβαιος ότι θα τα καταφέρεις, γιατί και ταλέντο είσαι και ξέρεις και γράμματα, αφού είσαι αριστούχος της Φιλολογίας.

Από τα τραγούδια, που του έδωσα, ξεχώρισε το τραγούδι «Λες κι οργώνω μες στα βράχια», το μελοποίησε αμέσως και το έδωσε και το τραγούδησε η Βίκυ Μοσχολιού, που ήταν μία από τις μεγαλύτερες φίρμες την εποχή εκείνη.

Έγινε αμέσως πολύ μεγάλη επιτυχία πήρα και αρκετά χρήματα, πήγα ένα καλοκαίρι στη Γαλλία και τα ξόδεψα. Κι άντε μετά πιάσε με. Συνεντεύξεις και φωτογραφίες μου σε εφημερίδες και σε περιοδικά που με αποκαλούσαν το νέο αστέρι στον στίχο. Άμα είσαι και δέκα οκτώ-είκοσι ετών, παίρνουν λίγο αέρα τα μυαλά σου.

Στο Πανεπιστήμιο και στη φοιτητική λέσχη, όπου διάβαζα, ήμουν ο καλλιτέχνης περισσότερο, παρά ο αριστούχος και υπότροφος φοιτητής της Φιλοσοφικής Σχολής.

-Κοίτα, μικρέ, μην πάρουν τα μυαλά σου αέρα και για χάρη του στίχου αφήσεις το Πανεπιστήμιο, θα έχεις να κάνεις με μένα πρώτα και ύστερα με τον πατέρα σου, μου είπε μια μέρα ο Απόστολος Καλδάρας, με αυστηρό ύφος.

Δεν πήραν τα μυαλά μου αέρα, τον Απόστολο Καλδάρα τον είχα συνεργάτη, φίλο και σύμβουλό μου και, μετά από χρόνια, τον έκανα κουμπάρο, αφού με την οικογένειά του βάφτισε τον γιο μου Βάιο. Και σήμερα έχω άριστες σχέσεις με την οικογένειά του, τον γιο του Κώστα και την εγγονή του Μαρία.

Έτσι άρχισα να γράφω στίχους και συνεχίζω να γράφω, γιατί μου αρέσει και, εκτός των άλλων, συναναστρέφομαι και συνεργάζομαι με πολύ σπουδαίους δημιουργούς και υπέροχους ανθρώπους με λαμπρή ιστορία στο ελληνικό τραγούδι. Στίχους μου μελοποίησαν μεγάλοι συνθέτες, όπως: Απόστολος Καλδάρας, Χρήστος Νικολόπουλος, Θανάσης Πολυκανδριώτης, Μάριος Τόκας και άλλοι  και τραγούδησαν γνωστοί τραγουδιστές, όπως Χρόνης Αηδονίδης, Τόλης Βοσκόπουλος, Πέτρος Γαϊτάνος, Γλυκερία, Παντελής Θαλασσινός, Σταμάτης Κόκοτας, Γιώτα Λύδια, Μιχάλης Μενιδιάτης, Δημήτρης Μητροπάνος, Βίκυ Μοσχολιού,  Πόλυ Πάνου, Γιάννης Πάριος, Γιάννης Πουλόπουλος, Ρίτα Σακελλαρίου, Κατερίνα Στανίση και πολλοί άλλοι.

«ΛΕΣ ΚΙ ΟΡΓΩΝΩ ΜΕΣ ΣΤΑ ΒΡΑΧΙΑ»

Νύχτα τα αστέρια μέτρησα

στον ουρανό απάνω,

μα τους καημούς για σένανε

τους βρήκα παραπάνω.

 

Ρεφρέν

Λες κι οργώνω μες στα βράχια,

λες και σπέρνω μες στην άμμο

και δική μου να σε κάνω

ακόμα δεν μπορώ.

 

Μέρα τα αστέρια μέτρησα,

ήταν ο ήλιος μόνος

ας ήταν ένας μοναχός

και ο δικός μου πόνος.

Comments (0)

Tags: , ,

Σήμερα θα ΄ρθει ο Υπουργός – Γράφει ο Δημήτρης Ρήτας

Posted on 12 Φεβρουαρίου 2019 by admin

Με τον Κρις Σπύρου (από την Πορτή Καρδίτσας), τον Ελληνοαμερικανό γερουσιαστή, Πρόεδρο του Δημοκρατικού Κόμματος της πολιτείας του Νιου Χαμσάιρ της Αμερικής και Πρόεδρο της Ελληνοαμερικανικής Ένωσης, με συνδέει δυνατή φιλία πολλών ετών. Είναι φανατικός θεατής των κωμωδιών μου. Με τους συνεργάτες μου στο θέατρο αποφασίσαμε να πραγματοποιήσουμε μία θεατρική παράσταση προς τιμήν του στο θέατρο της Ελληνοαμερικανικής Ένωσης, Αθήνα, παρουσιάζοντας την κωμωδία μου «Κύριε Υπουργέ, τι έγινε με το θέμα μ’;».

Ο Κρις Σπύρου προσκάλεσε Υπουργούς, Βουλευτές, στρατηγούς και πολλούς άλλους επιφανείς. Εγώ προσκάλεσα φίλους και συνεργάτες καλλιτέχνες μεταξύ των οποίων και τον συνθέτη Χρήστο Νικολόπουλο, θαυμαστή των κωμωδιών μου.

Η αίθουσα ήταν κατάμεστη, περίπου 300 θεατές. Από την αρχή της παράστασης η αίθουσα σείονταν από τα γέλια και τα χειροκροτήματα των θεατών. Όμως κάθε φορά που σταματούσε το γέλιο των θεατών, άκουγα δυνατά γέλια κάποιου θεατή. Νόμισα ότι κάποιος μας κάνει «πλάκα». Από μια χαραμάδα στα σκηνικά είδα ότι αυτός που γελούσε δυνατά και καθυστερημένα, καθόταν δίπλα στον Κρις. Την απορία μου την έλυσε ο Κρις, όταν μου συνέστησε τον θεατή. Ήταν ο στρατηγός των ενόπλων δυνάμεων της Αμερικής στον πόλεμο στη Γιουγκοσλαβία. Στο τέλος κάθε ατάκας που γελούσαν οι θεατές, ο Κρις εξηγούσε στον στρατηγό τι είπαν οι ηθοποιοί κι ο στρατηγός έσκαγε στα γέλια. Φάγαμε στο ίδιο τραπέζι κι ο στρατηγός με έβλεπε και γελούσε, ενθυμούμενος τις ατάκες της κωμωδίας.

Όταν τελείωσε η παράσταση, ήλθε ο Χρήστος Νικολόπουλος στα παρασκήνια, με συγχάρηκε και μου είπε:

-Φίλε μου, ήξερα ότι γράφεις ωραίους στίχους, αφού συνεργαζόμαστε χρόνια, αλλά δεν ήξερα ότι γράφεις τόσο ωραία θεατρικά έργα, που ο λόγος είναι για μελοποίηση.

– Έχεις δίκιο, του λέω. Αν γράψω στίχους, θα γράψεις τη μουσική;

-Αμέσως, μου απαντά, και αφιλοκερδώς.

Έγραψα αμέσως το τραγούδι «Σήμερα θα ’ρθει ο Υπουργός», του έδωσα τους στίχους, τους μελοποίησε και από την πρώτη στιγμή που το χρησιμοποίησα στην παράσταση, οι θεατές το δέχτηκαν με χαρά και χειροκροτήματα.

Στη συνέχεια συμφωνήσαμε και γράψαμε ένα δίσκο με τραγούδια με δημοτική χροιά που είναι και η μουσική επένδυση των θεατρικών μου έργων. Έτσι γράψαμε τον υπέροχο δίσκο «Τα Ανθοτραγουδα», με 14 τραγούδια από διάφορες περιοχές της Ελλάδας, καλλιτεχνικό έργο που τιμά και προβάλλει τη δημοτική μας μουσική και συντελεί στη συνέχιση και διατήρηση της πολιτιστικής μας κληρονομιάς. Έπαιξαν οι καλύτεροι οργανοπαίχτες στο στούντιο του Νικολόπουλου και τα τραγούδησαν, αφιλοκερδώς, επτά σπουδαίοι τραγουδιστές: Χρόνης Αηδονίδης, Πέτρος Γαϊτάνος, Γλυκερία, Παντελής Θαλασσινός, Αρετή Κετιμέ, Αντώνης Κυρίτσης, Παναγιώτης Λάλεζας. Είναι δίσκος συλλεκτικός, γιατί είναι ο μοναδικός δίσκος του Νικολόπουλου με τραγούδια με δημοτική χροιά και τον ευχαριστώ που, αφιλοκερδώς, έγραψε τη μουσική και με επέλεξε για στιχουργό.

Το τραγούδι με τίτλο «ΣΗΜΕΡΑ ΘΑ ’ΡΘΕΙ Ο ΥΠΟΥΡΓΟΣ»:

Κουπλέ 1ο   

Σήμερα θα ’ρθει ο Υπουργός,

θα έρθει στο χωριό μας,

είναι μεγάλο γεγονός,

είναι για το καλό μας,

σήμερα θα ’ρθει ο Υπουργός

κι εμείς με τα καλά μας,

θα του ζητήσουμε πολλά

για μας και τα παιδιά μας.

 

Επωδός (ρεφρέν)

 

Χαιρετούρες και φιλάκια

κι αγκαλίτσες σταυρωτά,

πατ, πατ, πατ, χτυπηματάκια

και στις πλάτες φιλικά,

χαιρετούρες και φιλάκια

και χαμόγελα πλατιά

και γλυκά παραμυθάκια

υποσχέσεις και θα και θα.

 

Κουπλέ 2ο

Σήμερα θα ’ρθει ο Υπουργός,

τιμή μας και χαρά μας,

τέτοια τα θέλει ο λαός,

τα θέλει κι η αφεντιά μας,

σήμερα θα ’ρθει ο Υπουργός

και από πρώτο χέρι

θ’ ακούσει τα αιτήματα

που θέλουμε να ξέρει.

 

 

 

Γράφει ο Δημήτρης Ρήτας, Φιλόλογος-συγγραφέας-στιχουργός, Δ/ντής του Περιφερειακού Θεάτρου Καρδίτσας

 

 

Comments (0)

Tags: , ,

Η άδεια – Γράφει ο Δημήτρης Ρήτας

Posted on 28 Ιανουαρίου 2019 by admin

Έχω ένα φίλο που τον λένε Αργύρη. Ο Αργύρης γεννήθηκε σε ένα ορεινό χωριό. Εκεί πήγε στο Δημοτικό Σχολείο. Τον ελεύθερο χρόνο του, φύλαγε γίδια και κατσίκια, βοηθώντας τους γονείς του. Αγαπούσε πολύ τα ζώα και τη ζωή πάνω στο βουνό. Ήταν όμως ανήσυχο πνεύμα. Δεν τον χωρούσε ο τόπος του. Κάποια μέρα, παρά τις αντιρρήσεις των γονιών του, έφυγε από το χωριό και κατέβηκε στην πόλη. Έκανε πολλές δουλειές για να επιβιώσει. Όμως ούτε η πόλη τον χωρούσε. Έμαθε για την Αμερική και σε λίγο βρέθηκε εκεί. Στην Αμερική εργατικός και καλός, όπως ήταν, τα κατάφερε. Έγινε μεγάλος και τρανός. Η νοσταλγία του όμως για την πατρίδα και το χωριό του ήταν μεγάλη. Έτσι, μετά από χρόνια, οικονομικά ανεξάρτητος, αποφάσισε και επέστρεψε στα πάτρια εδάφη. Ήλθε και άνοιξε τα καλύτερα κέντρα διασκέδασης στην Αθήνα. Εκεί γνώρισα τον Αργύρη. Κοινός μας φίλος ο Χρήστος Νικολόπουλος. Βγαίναμε πολύ συχνά. Μου έλεγε ιστορίες που έζησε στην Αμερική κι εγώ τον άκουγα με ενδιαφέρον και πολλές φορές με θαυμασμό. Μια μέρα βρήκα τον Αργύρη στενοχωρημένο και οργισμένο. Τον ρώτησα και μου είπε το πρόβλημά του.

Ο Αργύρης ήθελε να κτίσει μια καλύβα στο βουνό σαν την καλύβα που έμεινε μικρός όταν φύλαγε τα γίδια και τα κατσίκια. Ήθελε στον ελεύθερο χρόνο του να ανεβαίνει στο βουνό και να ζει, όπως ζούσε μικρός. Κύκλους που κάνει η ζωή.

Δεν πρόλαβε καλά, καλά να ξεκινήσει τις εργασίες κατασκευής και μια μέρα τον κάλεσαν στην πόλη και του ζήτησαν να τους πάει τα απαραίτητα χαρτιά από πολεοδομία κλπ για να βγάλει άδεια.

-Γράψε το, φίλε μου Δημήτρη, και με τον Νικολόπουλο κάντε το τραγούδι, μου λέει ο Αργύρης.

Το έγραψα, το μελοποίησε ο Νικολόπουλος, το τραγουδά ο Αντώνης Κυρίτσης, υπάρχει στο σιντί μας «Τα ανθοτράγουδα», βγήκε πρώτο σε διαγωνισμό τραγουδιού που έκανε η εφημερίδα «Βραδυνή» και ακούγεται πολύ συχνά από τα ραδιόφωνα.

Η ΑΔΕΙΑ

Απ’ την Αθήνα έφυγα και τ’ άφησα όλα πίσω

κι ανέβηκα στα Άγραφα καλύβα για να στήσω,

μα στην Καρδίτσα μ’ έστειλαν, άδεια να ζητήσω,

αν θέλω πάνω στα βουνά ψηλά να κατοικήσω.

Επωδός (ρεφρέν)

Εδώ επάνω στα βουνά, δεν έμεινε κανένας,

εγώ ’μαι με τον αετό, με τον κακό μου τον καιρό

έμεινα μόνο ένας,

για δείτε μες στις πόλεις σας, αν λειτουργούν οι νόμοι

και αν τα βρείτε καθαρά, τα χαιρετάω τα βουνά

και σας ζητώ συγγνώμη.

 

Την άδεια δεν μου ’δωσαν να στήσω το τσαρδάκι,

μα ήρθαν και μ’ απείλησαν δυο τρεις δασοφυλάκοι,

θα με τυλίξουν είπανε σ’ ένα μικρό χαρτάκι,

αν χτίσω δίχως άδεια μαντρί ή καλυβάκι.

 

 

 Γράφει ο Δημήτρης Ρήτας, Φιλόλογος-συγγραφέας-στιχουργός, Δ/ντής Περιφερειακού Θεάτρου Καρδίτσας

Comments (0)

Tags: , ,

Δημήτρης Ρήτας: Ο Μεγαλέξανδρος

Posted on 05 Ιουνίου 2018 by admin

  Με την ευκαιρία  του σημερινού συλλαλητηρίου για τη Μακεδονία στη Λάρισα, ένα μου ποίημα για τον μεγάλο Έλληνα στρατηλάτη Μεγαλέξανδρο. Η αρχιτεκτονική του στίχου είναι κατάλληλη για μελοποίηση.

 Έλληνας Μεγαλέξανδρος, καμάρι της Ελλάδας,

ήτανε γιος του Φίλιππου και της Ολυμπιάδας,

δεν ξέρουν τι τους γίνεται, όσοι τ’ αμφισβητούνε,

άθλιοι κι ανιστόρητοι μέσα σε μύθους ζούνε.

 

Ρεφρέν

 

Πάρε Αλέξανδρε το δόρυ, την ασπίδα τη χρυσή,

με τη σάρισσα προχώρει για τη νίκη και τιμή,

ίππευσε τον Βουκεφάλα, σήκωσε και το σπαθί,

να το βάλλουν στην τρεχάλα δήθεν φίλοι κι οι εχθροί.

 

Έλληνας Μεγαλέξανδρος απ’ τη Μακεδονία,

με γλώσσα, ήθη κι έθιμα κι ελληνική παιδεία,

δεν ξέρουν τι τους γίνεται, όσοι τ’ αμφισβητούνε,

έχουν βαθιά μεσάνυχτα, με παραμύθια ζούνε.

 

 

 

Comments (0)

Tags: , ,

Δύο λογοτεχνικές διακρίσεις για τον Βαγγέλη Ντελή

Posted on 25 Ιανουαρίου 2018 by admin

Ο συγγραφέας και φιλόλογος του ΓΕΛ Σοφάδων Βαγγέλης Ντελής τιμήθηκε σε δύο σημαντικούς λογοτεχνικούς διαγωνισμούς.

Από τον Σύλλογο Φίλων των Απανταχού Κρυπτοχριστιανών και την Ιερά Μονή του Όρους Σινά τιμήθηκε με το Τρίτο Βραβείο για την συγγραφή ενός ιστορικού διηγήματος για τον Ιουστινιανό, με τον τίτλο «Ignoscemihi», το οποίο περιλαμβάνεται και στο νέο του βιβλίο με διηγήματα, με τίτλο «Πού πηγαίνεις χωρίς ουρανό» από τις εκδόσεις ΦΑΟΣ.

Από την Πανελλήνια Ένωση Λογοτεχνών τιμήθηκε με Έπαινο στην κατηγορία του Δοκιμίου, με το έργο του «Λογοτεχνία, Διανόηση και Πατριωτισμός». Η τελετή βράβευσης έγινε την Κυριακή 21 Ιανουαρίου στην Αίθουσα Αντώνη Τρίτση, στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Αθηναίων, υπό την αιγίδα του Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού – Τμήματος Γραμμάτων Βιβλίου και Ψηφιακού Περιεχομένου και με την υποστήριξη του Δήμου Αθηναίων – Οργανισμός Πολιτισμού, Αθλητισμού και Νεολαίας (Ο.Π.Α.Ν.Δ.Α.).

Comments (0)

Tags: , ,

Για το ποίημά του Ηνίοχος τιμήθηκε ο Βαγγέλης Ντελής

Posted on 23 Νοεμβρίου 2017 by admin

Το Σάββατο 18 Νοεμβρίου στην Θεσσαλονίκη, στο ξενοδοχείο PortoPallas, πραγματοποιήθηκε το Δ’ Συνέδριο της Αμφικτυονίας Ελληνισμού και στα πλαίσιά του έγιναν και οι βραβεύσεις του Παγκόσμιου Διαγωνισμού Ποίησης. Ο συγγραφέας και φιλόλογος του Γενικού Λυκείου Σοφάδων Βαγγέλης Ντελής τιμήθηκε με το Δεύτερο Βραβείο για το ποίημά του «Ηνίοχος».

«ΗΝΙΟΧΟΣ»

Βρέθηκε στο χώρο των Δελφών πεσμένος σε μία τάφρο

Λες και κρύφτηκε μόνος και φοβισμένος

Απ’ το τυφλό μένος των φανατισμένων ανθρώπων.

Έτσι γλίτωσε απ’ τους διώκτες του τον τεμαχισμό και το λιώσιμο.

Χαμένα τα τέσσερα άλογά του.

Τα έπιασαν άραγε ή έφυγαν καλπάζοντας γοργά

Ως τον θεό της Τέχνης στο νησί της Λήμνου;

Τον σήκωσαν με προσοχή και σεβασμό απ’ τη λάσπη.

Λίγη τριχιά, δυο θηλιές στους ώμους και δυο εργάτες αρκούσαν.

Μα έβρεχε πολύ εκείνη τη μέρα.

Τέλειωναν πια οι ανασκαφές. Φθινόπωρο…

Ο χαλκός του πράσινος

Και οι βαθιές πτυχές τού μανδύα του γεμάτες χώμα.

Σαν τον έστησαν όρθιο κάτω απ’ το πρόχειρο στέγαστρο,

Πήρε αμέσως το σοβαρό του ύφος.

Περήφανος Ηνίοχος, των δυνατών αλόγων γητευτής,

Εκπρόσωπος της πόλης και του βασιλιά του,

Άξιος της τιμής να οδηγεί το τέθριππο.

Αμέσως έψαξε με αγωνία τα άλογά του.

Τα είχε εκπαιδεύσει να γυρίζουν πίσω.

Του έμειναν μονάχα τα ελασμάτινα γκέμια ορφανά στα χέρια του.

Πεζός Ηνίοχος… Τι προσβολή!

Ο χιτώνας του μακρύς, φτάνει ως τους αστραγάλους.

Μια ζώνη λεπτή, δεμένη ψηλά, φτιάχνει όμορφες πτυχές.

Γαλήνιο πρόσωπό και φωτεινό, λες από ένα φως εσώτερο.

Στα μάγουλά του χνούδι δείχνει τον έφηβο που γίνεται άντρας.

Αρχαϊκή ομορφιά της γνώσης και του πνεύματος,

Της τόλμης και της αρετής.

Το στήθος του γεμάτο ταραχή και προσμονή των ιαχών

Που ήδη σαν ν’ ακούγονται από μακριά.

Το ξέρουν όλοι άλλωστε καλά πως αυτός που οδηγεί το τέθριππο

Είναι άνθρωπος ξεχωριστός κι αρχοντικά θρεμμένος.

Σαν στάθηκα μπροστά του και κοίταξα τα μάτια του τα ανθρώπινα

Ένιωσα της μοναξιάς τη θλίψη

Μα και την αμυδρή ελπίδα

Πως κάποια νύχτα θα τον βρουν τα άλογά του ορθό,

Θα φέρουν το άρμα πειθήνια εμπρός του,

Θ’ ανέβει αργά, περήφανος με το μειδίαμα στα χείλη

Και μ’ ένα χτύπημα θα φύγει για τα δικά του χρόνια,

Που ήξεραν να σέβονται και να τιμούν το ξέχωρο πνεύμα

Και της υψηλής τέχνης την ποιότητα.

Comments (0)

Tags: , ,

Ο πόλεμος – Του Δημήτρη Ρήτα

Posted on 27 Οκτωβρίου 2017 by admin

Ο ιστορικός Ξενοφώντας γράφει για τις συνέπειες του πολέμου στο έργο του «Απομνημονεύματα» τα εξής: «Νόμος αϊδιος εστιν, εάν τις πόλις αλώ, των ελόντων είναι τα χρήματα των εν τη πόλει και τα κτήματα», θα πει: Είναι νόμος αιώνιος, εάν κάποια πόλη κυριευθεί, οι ζωές και οι περιουσίες των νικημένων να ανήκουν στους νικητές. Πέρασαν 2.500 χρόνια από τότε και δυστυχώς ο άνθρωπος είναι ο ίδιος.

Ένα ποίημά μου στη μνήμη των 60.000.000 νεκρών του Β΄ παγκοσμίου πολέμου και των πολλών άλλων εκατομμυρίων θυμάτων όλων των πολέμων.

Ο ΠΟΛΕΜΟΣ

Ο σταθμός σε κάποιαν άκρη, επλημμύρισε από δάκρυ

κάποιας μάνας για τον γιο της,

για τον πόλεμο τον στέλνει, η πατρίδα τής τον παίρνει,

έγινε πια στρατιώτης.

 

Μακριά σε άλλη χώρα κι άλλη μάνα ζει την μπόρα,

είναι η μάνα του εχθρού του,

ξεκινάει το παιδί της κι είναι ίδια η ευχή της,

η ευχή του γυρισμού του.

 

Σ’ ένα θρόνο καβαλάρης, μες στα μαύρα του ο Άρης

χαίρεται για τον καημό τους,

είχε χρόνια να μεθύσει και τη δίψα του να σβήσει

απ’ το δάκρυ των ματιών τους.

 

Χρόνια πέρασαν και μέρες και χιλιάδες τόσες σφαίρες

με λεβέντες μετρηθήκαν,

στους σταθμούς μετρούν τα τρένα κάτι μάτια βουρκωμένα

που ζητούν όσους δεν ήρθαν.

 

Δημήτρης Απ. Ρήτας

Φιλόλογος-συγγραφέας-στιχουργός

Δ/ντής του Περιφερειακού Θεάτρου Καρδίτσας

 

 

Comments (0)

Tags: , ,

Δημήτρης Ρήτας: Ο Κολοκοτρώνης

Posted on 24 Μαρτίου 2017 by admin

Αυτές τις ιερές κι αγιασμένες μέρες που η μνήμη μας τρέχει στις ηρωικές μορφές του ιερού αγώνα της ανεξαρτησίας του 1821, η μορφή του Κολοκοτρώνη ας μας εμπνεύσει για τους δικούς μας σκληρούς αγώνες, για να αντιμετωπίσουμε τους δανειστές, σύγχρονους κατακτητές.

Στης Αρκαδίας τα βουνά, έξω απ’ το χωριό σου

κάτ’ από μια βελανιδιά, είδες το πρώτο φως σου,

με τους αετούς μεγάλωσες, στις μπόρες και στα χιόνια,

αετός κι εσύ με αετούς, στα δίσεκτα τα χρόνια.

Επωδός (ρεφρέν)

Γεια σου Θοδωρή,  Θοδωρή Κολοκοτρώνη

της Ελλάδας το τιμόνι  για τη λευτεριά,

γεια σου Θοδωρή,  Θοδωρή Κολοκοτρώνη

γεια σου γέρο του Μοριά.

 

Είχες τσεκούρι και φωτιά για τους εχθρούς του γένους,

για τους προδότες της φυλής και τους προσκυνημένους,

κι αν στ’ Αναπλιού τη φυλακή, σε κλείσαν οι εχθροί σου,

μες στην καρδιά του ο λαός φυλάει τη μορφή σου.

Γιορτάζοντας την 25η Μαρτίου 1821 και τιμώντας τη μνήμη των ηρώων του απελευθερωτικού μας αγώνα, ας αναρτήσουμε στο μπαλκόνι μας τη σημαία μας αιώνιο σύμβολο του Ελληνισμού.

Θα ’ρθει η Άνοιξη κι ας φοβερίζει ο χειμώνας,

ο ένας για τον άλλονε ας γίνει ο αγκώνας,

να στηριχθείς να στηριχθώ, για να διαβούμε το βουνό.

 

Δημήτρης Ρήτας

Φιλόλογος-συγγραφέας-στιχουργός,

Δ/ντής Περιφερειακού Θεάτρου Καρδίτσας

 

 

 

 

Comments (0)

Tags: , ,

Γ΄ Πανελλήνιο Βραβείο Ποίησης για την Καρδιτσιώτισσα Θ.Τσιτσιπά

Posted on 21 Νοεμβρίου 2016 by admin

Με το Γ΄ Πανελλήνιο Βραβείο στην κατηγορία “Ποίηση”, του 5ου Πανελλήνιου Λογοτεχνικού Διαγωνισμού 2016 που διοργάνωσε ο Όμιλος για την UNESCO Τεχνών, Λόγου & Επιστημών Ελλάδος τιμήθηκε η Θεοδώρα Τσιτσιπά.

Στην επταμελή κριτική επιτροπή συμμετείχαν (με αλφαβητική σειρά) οι: Δημήτρης Βαρβαρήγος (θεατρικός συγγραφέας, λογοτέχνης), Νίκος Βερλέκης (ηθοποιός),  Νιόβη Ιωάννου (ποιήτρια), Γιοβάννα (Ιωάννα Φάσου – Καλπαξή) (συγγραφέας – ποιήτρια), Στέλλα Λεοντιάδου (λογοτέχνης – ποιήτρια), Στέφανος Ληναίος (ηθοποιός – συγγραφέας), Μανούσος Μανουσάκης (σκηνοθέτης).

Η απονομή των βραβείων στους διακριθέντες και των αναμνηστικών επαίνων σε όλους τους συμμετέχοντες, θα πραγματοποιηθεί σε ειδική εκδήλωση, για τον εορτασμό της  Παγκόσμιας Ημέρας της Φιλοσοφίας, το Σάββατο 26 Νοεμβρίου 2016, ώρα 5 μ.μ., στο Αμφιθέατρο (Περιστύλιο 1ο) του Ιδρύματος  Ευγενίδου, Λεωφόρος Συγγρού 379, Παλαιό Φάληρο, Αθήνα.

Το ποίημα που βραβεύτηκε έχει τον τίτλο “Ο έρωτας” και είναι το παρακάτω:

΄Ηρθε και φώλιασε ο έρωτας

σαν τα αποδημητικά πουλιά

ταξίδεψε σε ψηλούς ουρανούς

μέσα από αφύλακτες διαβάσεις

σ΄ ανυποψίαστα δέντρα βρήκε καταφύγιο

κάτω από τους κέδρους κοιμήθηκε

και το πρωί ξύπνησε

πασίχαρης

κυρίαρχος

σε χώρες εύφορες

σε κοιλάδες ζεστές.

Τραγούδησε

πλύθηκε σε δροσερά νερά

τον ήλιο

φίλησε

στο στόμα.”

 

Comments (0)

Tags: , ,

«Πες το μ’ ένα ποίημα»

Posted on 21 Μαρτίου 2016 by admin

Η Περιφερειακή Διεύθυνση Εκπαίδευσης Θεσσαλίας αφιερώνει την 21 Μαρτίου, Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης, στους πρόσφυγες. Aν η ποίηση είναι λέξεις από συναίσθημα, η προσφυγιά είναι συναίσθημα δίχως λέξεις, γι αυτό

οι εκπαιδευτικοί μας εμπνέουν κι εμψυχώνουν τους μαθητές μας,

να κάνουν τις σκέψεις τους και τα αισθήματά τους ποιήματα, σαν μια μεγάλη αγκαλιά για να κλείσουν μέσα τα προσφυγόπουλα που έμειναν χωρίς σπίτι, χωρίς πατρίδα και πολλά απ’ αυτά χωρίς γονείς κι αδέρφια,

να ενώσουν τα χέρια για να σχηματίσουν ένα καθαρό μονοπάτι στον γεμάτο λάσπες δρόμο της προσφυγιάς,

να στείλουν ένα μήνυμα αγάπης που σαν ομπρέλα θα προστατεύει τα προσφυγόπουλα από κακοκαιρίες και κακοτυχίες,

να δώσουν το παράδειγμα και να θυμίσουν σε όλους εμάς τους μεγάλους ότι οι δρόμοι της προσφυγιάς δυστυχώς δεν έχουν κλείσει. Εκεί που κάποτε διάβαιναν οι δικοί μας παππούδες σήμερα περπατούν ξυπόλητα τα παιδιά απ τη Συρία που έχουν φτάσει έξω από την πόρτα μας.

Τα ποιήματα των μαθητών μας, οι σκέψεις τους και τα μολύβια τους θα γίνουν πιο δυνατά από τα ξίφη και θα στείλουν το αίτημα, να σταματήσουν οι λόγοι που κάνουν τον κόσμο να φεύγει απ τον τόπο του, να σταματήσουν οι κάθε τύπου πόλεμοι-κοινωνικοί, οικονομικοί- και καταστροφές που ορφανεύουν παιδιά κι ελπίδες.

Οι μαθητές και οι εκπαιδευτικοί μας, την Δευτέρα, με ανοιχτές εκδηλώσεις σε όλες τις πόλεις της Περιφέρειας Θεσσαλίας, θα συλλέξουν τρόφιμα και είδη πρώτης ανάγκης και θα στείλουν το δικό τους μήνυμα αλληλεγγύης, ανθρωπιάς και ειρήνης διότι :

«Πώς να μιλήσεις στα παιδιά για την προσφυγιά έτσι κι αλλιώς τα νιώθουν όλα.

Κυρία, τι είναι πρόσφυγας;

Είναι, να μου ζητάς μια αγκαλιά

και να μην έχω χέρια

Είναι, το σπίτι μας φωλιά

σε δέντρο τσακισμένο

Είναι, η πατρίδα μας, μια λέξη

από χαλάσματα

Είναι, πουλιά που αποδημούν

για το κρύο

με λάσπες στα φτερά.

Αυτές τις λέξεις βρήκα, παιδί μου, για τον πρόσφυγα.

Όμως ο πρόσφυγας δεν είναι λέξη, είναι ξεριζωμός, παιδί μου.»

Ελένη Αναστασοπούλου

Περιφερειακή Διευθύντρια Εκπαίδευσης Θεσσαλίας

Comments (0)

Tags: , ,

Ποίημα για τους πρόσφυγες από τον Δημ. Ρήτα

Posted on 20 Μαρτίου 2016 by admin

Με την ευκαιρία της παγκόσμιας ημέρας της ποίησης για τους πρόσφυγες, στις 21 Μαρτίου, Δευτέρα, σας αποστέλλω ένα ποίημά μου που γράφτηκε για να γίνει και τραγούδι.

Πού ν’ απλώσουμε ρίζες να σταθούμε,

μες στους δρόμους της μεγάλης μας φυγής,

σ’ ένα σάκο το βιος μας κουβαλούμε

και μες στο μυαλό μας όνειρα ζωής,

τα χαλάσματα πίσω μας καπνίζουν

κι ο εφιάλτης στα πόδια μας μπροστά,

οι ζωές μας δεκάρα δεν αξίζουν,

σε σκηνές γυναίκες, γέροι και παιδιά

μοίρα μας κακιά και μοίρα μητριά,

πρόσφυγες και ξένοι δίχως μια γωνιά.

Επωδός (ρεφρέν)

Σφίξε γροθιά το χέρι σου και πάμε,

θα ’ρθει μια μέρα που όλα θα διαβούν,

δες τα παιδιά που μας χαμογελάνε,

και τα πουλιά που γλυκοτραγουδούν,

ελπίδες που ακόμα μέσα μας ανθούν.

Πού ν’ απλώσουμε τώρα τα φτερά μας,

όλα μας τα χάσαμε σε μια στιγμή,

η αγάπη πραμάτεια στην καρδιά μας,

που αιώνες πια σταυρώνεται στη γη,

τα χαλάσματα πίσω μας καπνίζουν

κι ο εφιάλτης στα πόδια μας μπροστά,

οι ζωές μας δεκάρα δεν αξίζουν,

σε σκηνές γυναίκες, γέροι και παιδιά,

μοίρα μας κακιά και μοίρα μητριά,

πρόσφυγες και ξένοι, δίχως μια γωνιά.

Δημήτρης Ρήτας

Φιλόλογος-συγγραφέας-στιχουργός

Δ/ντής Περιφερειακού Θεάτρου Καρδίτσας

Comments (0)

Γλυκερία - Ακολούθησα ένα αστέρι
Παυλίνα Βουλγαράκη - Λαβύρινθοι
Κώστας Μακεδόνας - Είναι πια αργά
Βιολέτα Ίκαρη - Μαύρα
Χάρις Αλεξίου - Πόρτες ανοιχτές
Πυξ Λαξ - Χωρίς ντροπή
Γιάννης Πάριος - Θα σ΄ αγαπώ
Ραλλία Χρηστίδου - Μονάχη ταξιδεύω
Ελεωνόρα Ζουγανέλη - Έλα
Λαυρέντης Μαχαιρίτσας - Έλα ψυχούλα μου

 


The Fray - You found me
Billy Ocean - Loverboy
Cock Robin - The promise you made
Whitney Houston - How will I know
Demi Lovato - I will survive
Beloved - Sweet harmony
Sheryl Crow - My favorite mistake
Asia - Heat of the moment
Zucchero - Wonerful life
Tina Turner - In your wildest dreams

 


Οκτώβριος 2019
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
28293031EC