Tag Archive | "Φυτσιλής"

Tags: , ,

Φυτσιλής Βασίλης: Ένας πολυτάλαντος άνθρωπος

Posted on 01 Οκτωβρίου 2018 by admin

Δεν είχα επισκεφθεί το Καλλίθηρο εδώ και αρκετά χρόνια, πάντα όμως  με γύριζαν παλιότερες επισκέψεις μου είτε για να κάνω καμιά καταγραφή παραμυθιού είτε να χαρώ τη φιλία μου με τον Βασίλη Φυτσιλή.Μέσα Σεπτεμβρίου βρέθηκα και πάλι  στο όμορφο χωριό ( το βρήκα ομορφότερο τώρα, είναι αλήθεια ) και είχα στη σύντομη επίσκεψή μου την ευκαιρία να διαπιστώσω και τις άλλες καλλιτεχνικές πλευρές  του  Βασίλη Φυτσιλή.

Τον γνώριζα  (όπως και οι περισσότεροι) ως ποιητή και πεζογράφο με κεντρομόλο θέμα του την Εθνική Αντίσταση. Και για τις δυο ιδιότητές του έχω μιλήσει και έχω  γράψει παλιότερα:Ομιλία στα Αμπελάκια και στην Καρδίτσα με θέμα «Η αδελφική αγάπη», αναφερόμενη στο βιβλίο του «Κουβεντιάζοντας με τον Γιάννη» και δημοσιευμένη στα «Θεσσαλικά Μελετήματα», τόμ.1ος, 2011, σελ.73-86, επίσης στο βιβλίο μου «Η Θεσσαλία στον έντεχνο και λαϊκό λόγο», σελ. 88-89, και μια σύντομη κριτική για το έργο του «Ωδή ηρωική και πένθιμη για τον νεκρό Καπετάνιο». Παράλληλα , όσο μπορώ, παρακολουθώ το συγγραφικό του έργο, ποίηση και πεζογραφία με  την τολμηρή γραφή του και τις αυτοβιογραφικές μαρτυρίες του με δημιουργική επικέντρωση , κυρίως, στον Εμφύλιο.

Παρ΄ όλα αυτά, αγνοούσα ( όπως φαντάζομαι και πολλοί άλλοι), κάποιες άλλες σημαντικές πλευρές της προσωπικότητάς του, πτυχές της δημιουργίας του όχι ευκαταφρόνητες, που απλώνονται σε καλλιτεχνικούς χώρους, όπως είναι η ζωγραφική και η γλυπτική. Συμβαίνουν, δυστυχώς,  αυτά και  σε πολλά επίπεδα, να έχουμε δηλαδή ελλιπή εικόνα ενός δημιουργού ή να τον ταυτίζουμε με μια μόνο δεξιότητα, αν και έχει πολλά ταλέντα και πολλαπλές εκφάνσεις και, έτσι, να τον αδικούμε στην κρίση μας, ακούσια τις περισσότερες φορές. Και μου εξέφρασε ως μικρό παράπονο  την  αδιαφορία του κόσμου, που δεν ενδιαφέρονται δηλαδή να δουν και να γνωρίσουν και την άλλη πλευρά του, την καλλιτεχνική.

Δεν είμαι ειδικός, αλλ΄ ωστόσο μπορώ να προσεγγίσω ένα έργο ζωγραφικής και να εκτιμήσω την αξία του, πάντα υποκειμενικά και με βάση τα βιώματά μου. Τα έργα που είχα την ευκαιρία και τη χαρά να περιεργαστώ  με άγγιξαν συναισθηματικά και η σκέψη μου γύρισε στα παιδικά μου χρόνια, στο χωριό μου. Χάρηκα τους ζωγραφικούς του  πίνακες με τα απαλά χρώματα, τα ηλιόχαρα χωράφια, τους γλαυκούς κι απέραντους ορίζοντες, τα περήφανα άλογα, τα κοπάδια με πρόβατα κ.ά. Θεσσαλικά τοπία και θεσσαλική ζωή, που παραπέμπουν  στο ζωγραφικό ύφος  του μεγάλου Γιολδάση, άλλωστε το εξομολογείται ο ίδιος ο Φυτσιλής  στο βιβλίο του «Δημήτρης Γιολδάσης, ο δάσκαλός μου, ο φίλος μου Μνήμη και Τιμή στα 20 χρόνια από το θάνατό του» (Καρδίτσα 2014), ότι «μαθήτευσε» κοντά του , αφού , όπως γράφει, «Από μικρός είχα μια αδυναμία και μια αγάπη στην τέχνη της ζωγραφικής». ΄Εχω τη γνώμη πως κάποιος ειδικός θα έπρεπε να δει τα ζωγραφικά έργα  του Φυτσιλή και να μιλήσει για την τεχνοτροπία και τη θεματολογία του από μια καθαρά κριτική και καλλιτεχνική σκοπιά.

΄Ομως και μια άλλη πλευρά της καλλιτεχνικής δημιουργίας του Φυτσιλή που δεν έχει προβληθεί όσο θα έπρεπε είναι και τα γλυπτά του έργα, που κοσμούν όχι  μόνο την πλατεία της Σέκλιζας(Το Ηρώο και το Μνημείο της Εθνικής Αντίστασης ), αλλά και τη γύρω περιοχή, όπως το Μνημείο της Εθνικής Αντίστασης στο «Δέλτα» της Ραχούλας, το Μνημείο πεσόντων Σεκλιζιωτών, το Άγαλμα της Ειρήνης στην είσοδο του χωριού, του καπετάν Δίπλα  στο Γρεβενοδιάσελο κ.ά. Εκείνο το στοιχείο που ξεχωρίζει (πέραν των άλλων) είναι η επιβλητικότητα των έργων με τον όγκο τους, το ύψος (που φτάνει τα 7 και πλέον μέτρα) και η αντρική μορφή με τον αποφασιστικό διασκελισμό και το θεληματικό πηγούνι. Αλλά επίσης ξαφνιάστηκα (και ξεγελάστηκα) με το ζευγάρι των πελαργών που πάνω στην καμινάδα του σπιτιού του φτιάχνουν τη φωλιά τους, ολοχρονίς! Έργο των χειρών του  κι αυτό.

Έχει ιδιαίτερη σημασία και συγκινεί το γεγονός ότι μόνος του (χωρίς καμιά βοήθεια, από πουθενά), εντελώς αφιλοκερδώς, για χρόνια εργάστηκε  κουβαλώντας πέτρα πέτρα και με δική του τεχνική ανήγειρε αυτά τα μνημεία, για να θυμίζουν τους αγώνες του λαού. Και σημειώνει ο ίδιος:  «Λοιπόν, εξομολογούμαι και βεβαιώνω, στο λόγο της τιμής μου, ότι όχι μόνο δεν «κονόμησα» ούτε μια δραχμή από τα μνημεία αυτά, για τα οποία δούλεψα σκληρά, όχι μήνες αλλά χρόνια ολόκληρα, παρά ξόδεψα και απ΄ την τσέπη μου κάτι μικρές οικονομίες που είχα στην άκρη για ώρα ανάγκης»(Βλ. του ιδίου, Η Σέκλιζα στους δρόμους του αγώνα, Κατοχή και Εμφύλιος, 1940-1950, σελ. 266).

Ως κατακλείδα αυτού του σημειώματος, θα είχα να πω πως άνθρωποι σαν τον Βασίλη Φυτσιλή, με προσφορά στα Γράμματα και την Τέχνη, η κοινωνία και η πολιτεία μας θα έπρεπε να τους προσέχει και να τους τιμάει ιδιαίτερα. Να τους προβάλει ως παράδειγμα. Γιατί αυτή η φυσική δωρεά, το ταλέντο που έχουν, είναι μια εμπράγματη φωνή πολύ δυνατή που απευθύνεται σε όλους, μικρούς και μεγάλους, και πρέπει να αναδεικνύεται, πολύ περισσότερο όταν είναι αφιερωμένη δια βίου στους αγώνες του λαού, όπως εδώ ο Βασίλης Φυτσιλής!

 

Γράφει ο Β.Δ. Ανγνωστόπουλος, Ομότιμος καθηγητής πανεπιστημίου Θεσσαλίας

Comments (0)

Tags: , ,

Αγωνιστικές Κινήσεις Εκπ/κών: Απαγορεύεται η άνοιξη

Posted on 02 Μαΐου 2017 by admin

Οι εκλογές για αντιπροσώπους για το 18ο συνέδριο της ΟΛΜΕ την Τετάρτη 3/5 διεξάγονται τη στιγμή που ενώ μπήκε ο Μάιος με τη νέα συμφωνία κυβέρνησης τρόικας “ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ Η ΑΝΟΙΞΗ”!!

ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ εμείς και τα παιδιά μας να έχουμε εισόδημα, να ζούμε με δικαιώματα στην εργασία, στην ασφάλιση, στη σύνταξη, στην παιδεία…. ΟΛΑ ΣΤΟΝ ΚΟΦΤΗ!!!

Από το Καστελόριζο του 2010 με τον ΓΑΠ, μέχρι σήμερα με τον Α. Τσίπρα: μια εφτάχρονη πορεία λεηλασίας των εργατικών δικαιωμάτων, των λαϊκών κατακτήσεων, του πλούτου της χώρας.

            Ακόμη μια φορά η πραγματικότητα μας θέτει επιτακτικά το ερώτημα: Θα αποδεχθούμε, θα παραδοθούμε στη βαρβαρότητα;

            Θα αποδεχθούμε δηλαδή ότι τα δικαιώματα και η ζωή μας, το παρόν και το μέλλον του τόπου μας, ανήκουν αποκλειστικά στους δυνάστες μας και πρέπει να τύχουν της έγκρισής τους; Θα συμβιβαστούμε ότι η χώρα μας, αν δεν παίρνει τις δόσεις της, είναι μια χώρα ανίκανη και ανήμπορη που αναμένει το μοιραίο; Θα αποδεχθούμε τους ληστές ως εταίρους, τους φονιάδες ως συμμάχους, τα αρπακτικά ως δανειστές;

            Είτε παραμείνει ο Τσίπρας, είτε πάρει προαγωγή ο Μητσοτάκης, είτε οποιαδήποτε άλλη παραλλαγή, με ατέλειωτα μέτρα θα μας γυρίσουν δεκαετίες πίσω. Θα συνεχιστεί η χωρίς όρια επιχείρηση πολιτικού ψεύδους και απατεωνιάς, ξετσιπωσιάς και κυνισμού, που τα ίδια ψέματα ντράπηκαν, μια και δεν ντρέπονται τα στόματα που τα λένε.

            Το δικό μας χρέος  είναι να κινηθούμε στην κατεύθυνση οικοδόμησης της αντίληψης ότι η ανακοπή, η αντιμετώπιση της επίθεσης ή ακόμη και η συνολική σε μια πορεία αναμέτρηση με τις δυνάμεις του συστήματος απαιτεί επίμονα τη συγκρότηση ιδεολογική- πολιτική-οργανωτική των λαϊκών δυνάμεων.

            Γιατί οι όροι εργασίας, σπουδών, διαβίωσής μας δεν είναι, δε μπορούν να προκύψουν ως αποτέλεσμα διαπραγμάτευσης αλλά αναμέτρησης με το καθεστώς της εξάρτησης και της εκμετάλλευσης. Δεν μπορούν να προκύψουν ως αποτέλεσμα συμβιβασμού αλλά σύγκρουσης με τους φορείς της εξαθλίωσης μας. Δεν μπορούν να προκύψουν ως αποτέλεσμα συνεννόησης και συνδιαχείρισης, αλλά ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΗΣ και ΠΑΛΗΣ.

Χωρίς αυταπάτες και εφησυχασμούς. Απορρίπτοντας απόψεις που χαϊδεύουν τ’ αυτιά, που μας καθησυχάζουν, που μας αδρανοποιούν. Γνωρίζοντας ότι δεν υπάρχουν εύκολες αλλά μόνο δύσκολες απαντήσεις. Δεν υπάρχουν «γρήγορες» αλλά μόνο βασανιστικές λύσεις. Δεν υπάρχουν «έξυπνες» αλλά μόνο πραγματικές απαντήσεις.

            Η συμφωνία συγκυβέρνησης-τρόικας πρέπει να βρει το λαό στους δρόμους,. Να γίνει αφετηρία ενός νέου κύκλου αγώνων έμπρακτης αμφισβήτησης της υποταγής στα ξένα και ντόπια αφεντικά. ΝΑ ΜΗΝ ΠΕΡΑΣΟΥΝ ΤΑ ΝΕΑ ΜΕΤΡΑ.

Απο την άλλη στο σωματείο, την ΕΛΜΕ, έρημο και εγκαταλελειμμένο το συνδικαλιστικό τοπίο. ΕΝΩΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ και ΔΑΚΕ αγκαζέ (αντίστοιχα ΣΥΝΕΚ-ΔΑΚΕ στην ΟΛΜΕ) αποτελούν τους “δίδυμους πύργους” της παραμονής του κλάδου στο καθεστώς της ήττας και της υποταγής, της συντήρησης της διαλυτικής κατάστασης στο εσωτερικό του.

            Τους παρακολουθήσαμε στη Γενική Συνέλευση να στήνουν τσακωμούς, ακριβώς για να κρύψουν ότι δυο χρόνια τώρα έχουν ψηφίσει ΜΑΖΙ όλες τις αποφάσεις καθήλωσης του κλάδου.

Τα ερωτήματα των εκλογών προκύπτουν αβίαστα:

            Θα αποδεχτούμε την ήττα, την υποταγή, τη μοιρολατρία;

Θα “μαυρίσουμε” την πολιτική ξετσιπωσιά των παλιών και νέων υποστηρικτών των μνημονίων;

Θα αποδοκιμάσουμε τον κυβερνητικό συνδικαλισμό (νέο και παλιό); Αυτούς που χρησιμοποίησαν τους αγώνες των εκπαιδευτικών μόνο και μόνο για να γίνουν αυτοί που θα είναι ο φορέας της αντιλαϊκής επίθεσης. Αυτούς που τόσα χρόνια έχουν συκοφαντήσει την έννοια του συνδικαλισμού και τον έχουν αντικαταστήσει από τους εκβιασμούς και τις συνδιαλλαγές παραγόντων.

Θα ξεπεράσουμε την “αριστερή συμόρφωση” που με -κατά τα άλλα- αγωνιστικό και ταξικό πλαίσιο κηρύττει “ότι δεν μπορεί κλάδος”;

Θα στείλουμε μήνυμα για να χτιστεί ένας άλλος, πραγματικός αγωνιστικός, ταξικός και δημοκρατικός συνδικαλισμός; Που δεν θα εμφανίζεται μόνο στις εκλογές και θα συγκροτεί ψηφοδέλτια με συνδικαλιστικά αόρατους συναδέλφους. Που θα συζητάει, θα βγάζει συμπεράσματα, θα οργανώνει αγώνες και όχι «διαλόγους» των λύκων με τα αρνιά. Που δε θα νομίζει ότι συνδιοικεί με τον αντίπαλο, που δε θα βρίσκει κοινό γήπεδο με αυτόν.

Μ’ αυτές τις σκέψεις  καλούμε τους συναδέλφους να μας στηρίξουν ώστε αυτή η φωνή, αυτές οι απόψεις, να ακουστούν στο συνέδριο της ΟΛΜΕ.

Για τις ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΕΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ

Αλέξης Φυτσιλής

Comments (0)

Tags: , ,

Μας γυρίζουν δεκαετίες πίσω, ώρα για πραγματικό κίνημα

Posted on 24 Απριλίου 2017 by admin

Ξανά μπροστά σε εκλογές (Τετάρτη 3/5 στο 1ο ΕΠΑΛ). Λίγους μήνες μετά τις εκλογές για τα ΔΣ των ΕΛΜΕ στήνονται πάλι κάλπες για την εκλογή αντιπροσώπων για το 18ο συνέδριο της ΟΛΜΕ. Και στο ενδιάμεσο; Οι πίσω μας συνδικαλιστικές σελίδες παρέμειναν …λευκές.  Αποτελεί αυτό σχέση με το σωματείο;  Και θα συνεχίσει αυτή η κατάσταση;

Ναι”. Απαντούν οι δυνάμεις του κυβερνητικού συνδικαλισμού (προηγούμενου-σημερινού και επόμενου). “Δεν τραβάει ο κλάδος- δεν μπορεί ο κλάδος”, συμπληρώνουν οι “αριστεροί” ψάλτες της υποταγής.

H σιγή νεκροταφείου που επικρατεί καιρό τώρα στην εκπαίδευση δεν έτυχε …πέτυχε.

  • Είναι συνέπεια της διαλυτικής κατεύθυνσης που κυριαρχεί, να χειροκροτεί, να προτείνει διορθώσεις, να συμμετέχει σε διαλόγους, να εκδίδει άπειρα υπομνήματα ζητώντας “σεβασμό στο δίκιο”, αντί να οργανώνει την πάλη ενάντια στα κυβερνητικά μέτρα.
  • Είναι αποτέλεσμα της γραμμής να μη γίνεται συζήτηση για να προκύψουν αγωνιστικά βήματα αλλά… ημερίδες. Να μη γίνονται γενικές συνελεύσεις και όποτε γίνονται να μην εισηγούνται τίποτα ή να εισηγούνται να μη γίνει τίποτα περιμένοντας την …ΑΔΕΔΥ.
  • Είναι απόρροια των αμέτρητων παραστάσεων διαμαρτυρίας, δηλαδή των συζητήσεων με τον υπουργό και τις τοπικές διοικήσεις, αλλά ούτε σκέψη για απεργία- διαδήλωση.
  • Είναι επακόλουθο της τακτικής να το στρίβεις μέσω των συλλόγων διδασκόντων, να νομιμοποιείς την εφαρμογή όλων των αντεργατικών-αντιεκπαιδευτικών εγκυκλίων συμμετέχοντας στα ΠΥΣΔΕ, να προσφεύγεις στα δικαστήρια ενώ το άδικο γίνεται νόμος, να περιμένεις επερωτήσεις και προτάσεις νόμων στη Βουλή.

Εικονικό κίνημα. Σωματεία “σφραγίδες” είτε υπηρέτες πολιτικών σχεδίων, είτε διαμεσολαβητές  ρουσφετιών και εξυπηρετήσεων. Ψηφοθηρία-εκλογομανία. Πνίξιμο κάθε αγωνιστικής απόπειρας (ας θυμηθούμε τέτοιες μέρες το 2013 και το Σεπτέμβρη και πέρυσι με το ασφαλιστικό). Για να μείνουν οι καθηγητές θεατές των εξελίξεων, το πολύ ψηφοφόροι  και όχι πρωταγωνιστές- δύναμη δηλαδή υπεράσπισης, διεκδίκησης και ανατροπής. Τελικά άβουλοι και μοιραίοι για το παρόν και μέλλον μας.

Γιατί “αν παραμείνουν έτσι τα πράγματα, είμαστε χαμένοι”. Γιατί δεν θα σταματήσουν να απογυμνώνουν τη ζωή μας από κάθε κοινωνικό, πολιτικό δικαίωμα. Δεν θα σταματήσουν να επιτίθενται τόσο στα εργασιακά μας δικαιώματα, όσο και στο δικαίωμα των παιδιών του λαού να σπουδάζουν. Με “σαλαμωτά” ξηλώματα όπως κάνουν μέχρι τώρα ή με γενικότερα ξεριζώματα όπως σχεδιάζουν και συμφωνούν κυβέρνηση-τρόικα-ΟΟΣΑ-μνημονιακή αντιπολίτευση-ΣΕΒ. Και όλα αυτά με τον ορίζοντα να σκοτεινιάζει από τα σύννεφα του πολέμου που πυκνώνουν στη γειτονιά μας.

Να τους σταματήσουμε, “ν’ απαρνηθούμε αυτά που έχουμε για να πάρουμε αυτά που μας αρνούνται”. Είναι ανάγκη ζωής-ύπαρξης να αρνηθούμε τη γραμμή της συνδιαλλαγής, του συμβιβασμού, των αυταπατών, της ανάθεσης, της ήττας, να γυρίσουμε την πλάτη στο μέλλον που μας οδηγούν για να βαδίσουμε τον ΔΙΚΟ ΜΑΣ  δρόμο.

Είναι ο δρόμος της σύγκρουσης με την κυβέρνηση, τα ξένα και ντόπια αφεντικά της και τα δεκανίκια της. Είναι ο δρόμος της ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ και ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΗΣ των δικαιωμάτων μας για μισθούς, συντάξεις που να μπορεί να ζει κανείς, για δωρεάν υγεία-περίθαλψη, για δωρεάν –δημόσια εκπαίδευση για την ελευθερία στη σκέψη, έκφραση και δράση μέσα στο σχολείο. Είναι ο δρόμος της ΑΝΑΜΕΤΡΗΣΗΣ με αυτούς που μας γυρίζουν έναν αιώνα πίσω. Είναι δύσκολος και βασανιστικός κόντρα στους αρνητικούς συσχετισμούς -αναμετριόμαστε και με τις δικές μας αδυναμίες- αλλά και ο μόνος πραγματικός και αποτελεσματικός. Είναι η επιλογή που θα ανακόψει τη βάρβαρη επίθεση. Γιατί το εύκολο, το άμεσο, το “εδώ και τώρα” αποδείχτηκε ψεύτικο και απατηλό.

Να ενωθούμε μέσα στα σωματεία μας, απομονώνοντας τις καθεστωτικές δυνάμεις, ξεπερνώντας τις δυνάμεις της υποταγής. Να τα συγκροτήσουμε-επανιδρύσουμε ως όργανα πάλης στα χέρια μας, ακριβώς αντίθετα από ότι είναι σήμερα- φιλοκυβερνητικά-συνδιαχειριστικά παραρτήματα.

                Καλούμε τις συναδέλφισσες και τους συναδέλφους να μας στηρίξουν, ενισχύοντας αυτόν τον προσανατολισμό, για να ακουστεί δυνατά στο συνέδριο της ΟΛΜΕ  αυτή η φωνή.

Για τις ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΕΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ

Αλέξης Φυτσιλής

Υποψήφιος αντιπρόσωπος για το 18ο συνέδριο της ΟΛΜΕ

Comments (0)

Tags: , ,

Αλ. Φυτσιλής : Δεν είναι συνδικαλισμός! Είναι η διοίκηση και το κράτος τους

Posted on 25 Οκτωβρίου 2016 by admin

Είναι το υπουργείο παιδείας, που κλείνει τα σχολεία στις 2 Νοέμβρη (εκβιάζοντας-εξαγοράζοντας με 1 μέρα άδεια) ώστε να ψηφίσουν όλοι οι εκπαιδευτικοί στις κάλπες των υπηρεσιακών συμβουλίων του(ΠΥΣΔΕ-ΚΥΣΔΕ κλπ).

Είναι ο υπουργός παιδείας που μοιράζει 5ημερες και 2ημερες άδειες στους υποψήφιους για προεκλογικό αγώνα, την ίδια στιγμή που ειρωνεύεται τα σωματεία, τις διαδικασίες τους, τις απεργίες τους, την ίδια στιγμή που ετοιμάζει νόμο απαγόρευσης της ελεύθερης και ανεξάρτητης απο το κράτος, συνδικαλιστικής δράσης.

Είναι το υπουργείο παιδείας που με τις φετεινές «χειρουργικές» επεμβάσεις του, απολύει χιλιάδες αναπληρωτές, «ξεζουμίζει» το υπάρχον προσωπικό στα σχολεία, ολοκληρώνει την ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων, επιτίθεται με «διαλόγους» και αντιδραστικά πορίσματα στο δικαίωμα της νεολαίας να σπουδάζει.

Είναι οι κυβερνήσεις -σημερινή και προηγούμενες- που σπρώχνουν το λαό στην εξαθλίωση και τον κοινωνικό μεσαίωνα, παραδίδοντας τον τόπο στους ιμπεριαλιστές, αρπακτικά του πλούτου μας και εμπρηστές των πολέμων.

Αυτοί που με αμέτρητα μέτρα κόβουν κάθε δικαίωμα στην παιδεία, περίθαλψη, σύνταξη, ασφάλιση, κατοικία, νερό, ρεύμα, στη ζωή μας, που καταστέλλουν και τρομοκρατούν όποιον τα διεκδικεί, παραχωρούν(;;!!) δύο θέσεις στους αιρετούς του κλάδου, στα 5μελή υπηρεσιακά τους συμβούλια.

Σ’ αυτή την επιχείρηση απόκρυψης-συσκότισης του άθλιου ρόλου τους, σ’ αυτό το προσκλητήριο συγκάλυψης και ενσωμάτωσης κάθε αμφισβήτισης και διαμαρτυρίας, -πρώτοι και καλύτεροι- οι παρατάξεις(ΣΥΝΕΚ, ΔΑΚΕ, παλιότερα ΠΑΣΚ) μακριά χέρια των αντίστοιχων κυβερνήσεων μέσα στο κίνημα των εκπαιδευτικών. Τα ρουσφέτια και οι κάθε είδους «εξυπηρετήσεις» τους, αποτελούν την «τροφή» τους για να υπάρχουν, ταυτόχρονα με την κοινή τους προσπάθεια να καθηλώνουν τα σωματεία και τις ομοσπονδίες σε αδράνεια, εμπεδώνοντας στον κλάδο την απογοήτευση, την ανημποριά.

Δυστυχώς όμως η συμμετοχή στα όργανα αυτά, δυνάμεων που αναφέρονται στο κίνημα και την αριστερά έρχεται να πολλαπλασιάσει τη σύγχυση για το τι είναι συνδικαλισμός, να νομιμοποιήσει αυτά τα κρατικά φερέφωνα και την αντιδραστική πολιτική που εφαρμόζουν.

Δυνάμεις που ενώ δηλώνουν ότι το σύστημα και οι κυβερνήσεις του, έχουν κηρύξει ταξικό πόλεμο, κάθονται στο ίδιο τραπέζι με τους θύτες, ώστε τα θύματα να προκύψουν «δίκαια», «νόμιμα» και με «διαφάνεια»(με αναρτημένα τα μόριά τους!!!). Ενώ δηλώνουν ότι δεν έχουν ψευδαισθήσεις για τα όργανα αυτά που είναι ιμάντες εφαρμογής της κυβερνητικής πολιτικής, «λιπαίνουν» τη λειτουργία τους, βάζοντας την υπογραφή τους σε όλες τις υπηρεσιακές μεταβολές που γίνονται με το υπάρχον αντιδραστικό νομικό πλαίσιο. Kάθε φορά που η κυβέρνηση εμφανίζει μια νέα αντιδραστική ρύθμιση, στήνεται παράσταση διαμαρτυρίας και αποχής από τα όργανα αυτά, για να επανέλθουν αργότερα για να «ελέγξουν» την εφαρμογή της. Καυχώνται οτι κατόπιν ενεργειών τους ακυρώθηκαν διαδικασίες εξπρές και έγιναν όλα σύμφωνα με τους (άδικους) νόμους. Αρνούνται λένε να αφήσουν «χώρο» στον κυβερνητικό συνδικαλισμό -αναδεικνύοντας τα τελευταία χρόνια πολλούς αιρετούς-, δεν ανοίγουν όμως δρόμο για την οικοδόμηση ανεξάρτητου ταξικού συνδικαλιστικού κινήματος, χειραφετημένου απο το κράτος. Με τη συμμετοχή τους αρνούνται, αντιστρατεύονται αυτή την αναγκαιότητα.

Λύσεις στα προβλήματα των εκπαιδευτικών, διεξοδος απο τη βαρβαρότητα που σκεπάζει τη ζωή μας, δεν μπορεί να υπάρξει µέσα στα όρια του καθεστώτος, του κράτους και των «θεσμών» του που την υλοποιούν. Δεν υπήρξε, ούτε πρόκειται να υπάρξει ποτέ.

Οποιος έχει τη λογική ότι αυτό το σύστημα και αυτή η αντιλαϊκή πολιτική δεν εξανθρωπίζονται, όποιος έχει τη λογική ότι το κίνημα είναι κάτι διαφορετικό και αντίπαλο από έναν βραχίονα «διόρθωσης» των πολιτικών των κυβερνήσεων, σε συνεργασία μαζί τους, όποιος αντιλαμβάνεται ότι η αντιλαϊκή καταιγίδα των τελευταίων χρόνων έχει περάσει επειδή ακριβώς έχει ξεδοντιαστεί το πραγματικό κίνημα και έχει αντικατασταθεί από σωματεία παροχής συμβουλών διόρθωσης της κυβερνητικής πολιτικής, όποιος τοποθετεί τον εαυτό του ΕΞΩ από το πλαίσιο αποδοχής και διόρθωσης του συστήματος και «δίκαιης» εφαρμογής της πολιτικής του, ΟΦΕΙΛΕΙ ΝΑ ΑΠΕΧΕΙ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΑΥΤΕΣ.

Να γυρίσει τις πλάτες του, σ’ αυτές τις εκλογές της αποσυγκρότησης, ταξικής συνεργασίας και νομιμοποίησης της κυβερνητικής πολιτικής, στις εκλογές του εκμαυλισμού συνειδήσεων, στις εκλογές που διοργανώνει το κράτος για τον εαυτό του!

Οχι μόνο για να μη γίνουμε συνένοχοι, αλλά για να αποτελέσει βήμα διάρρηξης των δεσμών του συνδικαλισμού με το κράτος, ξεκίνημα συγκρότησης κινήματος αντίστασης και διεκδίκησης. Για να σπάσει ο φαύλος κύκλος της συνδιαχείρησης -συνδιαλλαγής, για να φωτιστεί – αποκαλυφθεί ότι αυτός δεν είναι συνδικαλισμός, είναι η διοίκηση και το κράτος τους…!

Του Αλέξη Φυτσιλή-καθηγητή (Αγωνιστικές Κινήσεις Εκπαιδευτικών)

Comments (0)

Γλυκερία - Ακολούθησα ένα αστέρι
Παυλίνα Βουλγαράκη - Λαβύρινθοι
Κώστας Μακεδόνας - Είναι πια αργά
Βιολέτα Ίκαρη - Μαύρα
Χάρις Αλεξίου - Πόρτες ανοιχτές
Πυξ Λαξ - Χωρίς ντροπή
Γιάννης Πάριος - Θα σ΄ αγαπώ
Ραλλία Χρηστίδου - Μονάχη ταξιδεύω
Ελεωνόρα Ζουγανέλη - Έλα
Λαυρέντης Μαχαιρίτσας - Έλα ψυχούλα μου

 


The Fray - You found me
Billy Ocean - Loverboy
Cock Robin - The promise you made
Whitney Houston - How will I know
Demi Lovato - I will survive
Beloved - Sweet harmony
Sheryl Crow - My favorite mistake
Asia - Heat of the moment
Zucchero - Wonerful life
Tina Turner - In your wildest dreams

 


Σεπτέμβριος 2019
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
30EC