Tag Archive | "Τσιτσιμπής"

Tags: , ,

Γιώργος Ηλ. Τσιτσιμπής: Συνδικαλισμός, το σκαλοπάτι για την διοίκηση

Posted on 03 Σεπτεμβρίου 2020 by admin

Οι τελευταίοι διορισμοί των Διευθυντών Εκπαίδευσης, ξαναφέρνουν στην επιφάνεια ένα χρονίζον πρόβλημα: το με  πόση ευκολία μπορεί ο συνδικαλισμός να γίνει σκαλοπάτι διοικητικής εξέλιξης, ελέω κομματικής – παραταξιακής ταυτότητας.

Ο ευτελισμός του συνδικαλισμού, δυστυχώς, συνεχίζεται. Μάλιστα επανέρχεται δριμύτερος, αφού τώρα ο προϊστάμενος δεν επιλέγεται αλλά ορίζεται, έστω και ως προσωρινός. Όχι πως η «επιλογή» ήταν άμοιρη ευθυνών, κι αυτή μέρος των τακτοποιητικών διαδικασιών ήταν, αλλά και το να «διορίζονται» βγάζει μάτι. Αφού δεν μπορούν να ξεφύγουν από τις συνήθειες του παρελθόντος (άλλωστε πρώτα βγαίνει η ψυχή και μετά το χούι, λέει ο λαός μας), γιατί δεν θεσμοθετούν, έντιμα και ξεκάθαρα, ότι οι θέσεις των προϊσταμένων (ως λάφυρο του δημοσίου για κάθε κυβέρνηση) αποτελούν πολιτικές επιλογές!!! Μην κοροϊδευόμαστε μεταξύ μας ότι επιλέγουν τους καλύτερους και ας μην νομιμοποιούν την όλη διαδικασία με τις αυτοπροτάσεις τους οι δήθεν συνυποψήφιοι.

Όποιος παρατηρήσει τις εξελίξεις, με λίγες γνώσεις ανθρωπογεωγραφίας στο χώρο της εκπαίδευσης, θα διακρίνει πολλά, πάρα πολλά παραδείγματα. Ενδεικτικά:

Δυο ταυτόσημες περιπτώσεις με εντελώς διαφορετικό αποτέλεσμα. Ανθυποψήφιοι, με διδακτορικό ο ένας και σαφώς λιγότερα προσόντα ο άλλος, ορίζεται ο διδάκτορας στην μία περίπτωση ενώ αποτυγχάνει στην άλλη. Δεν υποστηρίζουμε βέβαια, πως το όποιο διδακτορικό σε κάνει καλύτερο διοικητικό, αλλά ας πούμε ότι τηρούνται κάποια προσχήματα. Πρόεδρος συλλόγου την μια μέρα, Διευθυντής Εκπαίδευσης την άλλη. Αιρετός σήμερα, Διευθυντής αύριο κλπ. Ακόμα και σύζυγος προέδρου πήρε το χρίσμα κι ας λέμε ότι η γυναίκα του καίσαρα δεν φτάνει να είναι τίμια αλλά πρέπει και να φαίνεται. Όλοι τους ημέτεροι, φίλοι της κυβερνητικής παράταξης. Το έχουμε ξαναδεί το έργο σε όλο το φάσμα της πολιτικής. «Εργατοπατέρες» να γίνονται ακόμα και υπουργοί!!!

Πώς είναι δυνατόν ο συνδικαλιστής, που είναι εκ της φύσης του απέναντι στην διοίκηση, που ζητάει συνεχώς βελτιώσεις υπέρ του εργαζόμενου, να δέχεται (από την μια στιγμή στην άλλη) να υπηρετεί ακριβώς το αντίθετο; Να δέχεται να επιβλέπει την υλοποίηση (και να πρέπει να επιβάλει και μέτρα) για όσα μέχρι χθες τα θεωρούσε άδικα και αγωνίζονταν να ανατραπούν; Να επικυρώνει διαδικασίες τις οποίες μέχρι χθες κατήγγειλε και καλούσε και τους υπόλοιπους εργαζόμενους να αντισταθούν; Να εφαρμόζει νόμους για τους οποίους έχασε ακόμα και μεροκάματο για να αποτρέψει την εφαρμογή τους; Πολλές οι αντιφάσεις και η έρμη η συνείδηση (αν υπάρχει) πόσα να αντέξει; Πραγματικά, ευχόμαστε να δούμε κάποιους να αντιστέκονται, αλλά δυστυχώς μέχρι σήμερα η πραγματικότητα δεν αφήνει περιθώρια αισιοδοξίας.

Δεν είναι βέβαια όλοι οι συνδικαλιστές ίδιοι, ούτε όλες οι παρατάξεις. Αυτό όμως οφείλει να το αποκωδικοποιήσει ο ψηφοφόρος. Τα πράγματα δεν εξελίσσονται  ευχάριστα. Ακόμα και ποσοστώσεις σύμφωνα με τα κόμματα, έχουμε δει στο παρελθόν! Τώρα βέβαια οι συνθήκες είναι πιο απλές, δεν υπάρχουν συγκυβερνήσεις οπότε τα «δικά μας» παιδιά μπορούν να αναπνέουν ελεύθερα.

Κατά την γνώμη μας δύο είναι οι δικλείδες ασφαλείας. Πρώτον, το ασυμβίβαστο συνδικαλισμού και διοίκησης. Άλλωστε, γενικά για το ασυμβίβαστο σε διάφορες μορφές του, όπως για παράδειγμα ασυμβίβαστο κόμματος και κυβέρνησης, έχει μιλήσει εκτεταμένως ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης, αλλά ποιος ακούει! Το δεύτερο, οι θητείες. Υπηρετείς σε μια θέση (όποια κι αν είναι αυτή, διοίκηση ή σωματείο) και επανέρχεσαι στη δουλειά σου. Η όποια θέση προϊσταμένου δεν είναι απόρροια βαθμού εξέλιξης στην υπηρεσία αλλά θητεία σε θέση ευθύνης. Γι’ αυτό και το όποιο επίδομα θα πρέπει να είναι μόνο για όση διάρκεια ασκεί κάποιος τα συγκεκριμένα καθήκοντα και όχι ακόμα και στην σύνταξη!!!

Με όλα αυτά τι μήνυμα στέλνουμε στα νέα παιδιά, που αυτόν τον καιρό δίνανε αγώνα για την επιτυχία τους στα πανεπιστήμια; Για να μην μιλήσουμε για τα αγορασμένα προσόντα, ένα μείζον ζήτημα παγκοίνως γνωστό, που οι διοικούντες δεν θέλουν να το γνωρίζουν.

Άραγε, πού βρίσκεται η επιτυχία; Στις πύλες του πανεπιστημίου ή στις πύλες του κόμματος;

 

Comments (0)

Tags: , ,

Γ. Τσιτσιμπής: Γιατί οι ανεμογεννήτριες είναι κατώτερες των ανεμόμυλων

Posted on 08 Ιουλίου 2020 by admin

Τελευταία, έχει αναζωπυρωθεί το ενδιαφέρον για τα αιολικά βιομηχανικά κέντρα και όχι «πάρκα» (όπως θέλουν να τα εξωραΐσουν). Ενδιαφέρον, όχι μόνο από τους ανεμογεννητριοσκεπτικιστές αλλά και από τους, με δημόσιο χρήμα επιδοτούμενους, «καταπατητές» κάθε βουνοκορφής, σε στεριά και θάλασσα. Με τον νόμο «για τον εκσυγχρονισμό της περιβαλλοντικής νομοθεσίας» που ψηφίστηκε στην Βουλή, την 5/5/2020, δίνονται πολύ περισσότερες δυνατότητες για την εγκατάσταση σταθμών παραγωγής ενέργειας  σε οποιοδήποτε μέρος της χώρας, ακόμα και στις περιοχές Natura. Ακριβώς το αντίθετο από ότι κάνουν τα άλλα κράτη. Έχουμε δηλαδή, μια αυτοκαταστροφική υπονόμευση του περιβάλλοντος αλλά και της ενεργειακής αυτονομίας μας.

Επίσημα στοιχεία

Πρόσφατα ανακοινώθηκε, με επίσημα στοιχεία του ΑΔΜΗΕ, ότι η ζήτηση της 8ης Ιουνίου (95.728 μεγαβατώρες) καλύφθηκε κατά 57,65% από μονάδες φυσικού αερίου, 14,23% υδροηλεκτρικά, 4,92% ανανεώσιμες πηγές και 23,21% από εισαγωγές και θεωρήθηκε εξαιρετική επιτυχία. Οι ΑΠΕ, γερμανικές ανεμογεννήτριες ισχύος 3000 MWκαι τα Κινέζικα φωτοβολταϊκά ισχύος 2442 MW, συνολικής ισχύος 5442 MW, που μας στοίχισαν αντιστοίχως 6 δις ευρώ και 7.5 δις ευρώ, σύνολο 13.5 δις ευρώ συμμετείχαν μόνο κατά 4.92% στην ηλεκτροπαραγωγή της χώρας μας. Δηλαδή ενεργειακά απέδωσαν μόνο το 8% της ισχύος τους.  Αυτή είναι η επιτυχία!!! Από αυτό το 4.92%, τα αιολικά είχαν κάτω από 3%. (Αντώνης Φώσκολος: «ΑΠΕ-Λάθη με σοβαρές γεωπολιτικές επιπτώσεις»)

Η πραγματικότητα

Αυτό που μας παρουσιάζουν αλλά δεν μας το λένε, είναι η υποκατάσταση του δικού μας φτηνού λιγνίτη από το εισαγόμενο και ακριβότερο κατά 30%, ρωσικό φυσικό αέριο. «Βάζουμε τα χεράκια μας και βγάζουμε τα ματάκια μας». Αν γλυτώναμε όλα αυτά τα δις των εισαγωγών, θα είχαμε κάνει το λιγνίτη πραγματικά καθαρό και θα είχαμε και θέσεις εργασίας!!!

Μας λένε ότι όλο αυτό γίνεται για να κατέβει η συμμετοχή της Ελλάδας στις εκπομπές CO2 παγκοσμίως. Πόσο να κατέβει, από το 0,19% που είναι σήμερα, στο 0,18% ή  στο 0,17%; Και τι έγινε; Όταν η Κίνα ευθύνεται για το 29,34%, η Γερμανία για το 2,15% και πάει λέγοντας, το δικό μας 0,2% είναι η ουσία;

Αυτό που μας παρουσιάζουν είναι ότι ο αέρας είναι ανανεώσιμος, ατελείωτος και ανέξοδος. Οι ανεμογεννήτριες όμως; Δεν μας λένε ότι, δυστυχώς, κανένα από τα υλικά (ή για να είμαστε απόλυτοι, σχεδόν κανένα) που χρειάζονται για την κατασκευή τους, δεν είναι ανανεώσιμα ούτε φυσικά γίνονται από εργοστάσια που ηλεκτροδοτούνται μόνο από ανανεώσιμες πηγές. Διαρκούν 15-20 χρόνια και κοστίζουν πανάκριβα.  Όταν αυτά ξεπεραστούν ας το ξανακουβεντιάσουμε.

Το μείζον πρόβλημα με τις ανεμογεννήτριες είναι οι αυξομειώσεις του αέρα. Πότε παράγουν πολύ, πότε καθόλου. Έτσι καθίσταται αναγκαία η υποστήριξή τους από συμβατικές θερμοηλεκτρικές μονάδες. Όσα περισσότερα αιολικά, τόσο περισσότερη υποστήριξη. Οι συμβατικές μονάδες εφεδρείας πρέπει να είναι σε «θερμή» εφεδρεία για την ασφάλεια του δικτύου. Δηλαδή, κανένα κέρδος ή παρά πολύ μικρό, κάτω από ιδανικές συνθήκες και μόνο για κάποιες χρονικές στιγμές. Η τουρμπίνα δουλεύει ακόμα και όταν φυσάει. Είτεαρέσουν τα αιολικά, είτε δεν αρέσουν, οφείλουν να μας απαντήσουν εάν η ενέργεια που παράγουν υποκαθιστά συμβατική ενέργεια (εάν δηλαδή 100 α/γ των 2 μεγαβάτ υποκαθιστούν μία συμβατική μονάδα των 200 ΜΒ), αν εξοικονομούν συμβατικά καύσιμα και εάν συμβάλλουν στην ασφάλεια και επάρκεια ηλεκτροδότησης, Αυτά μας κάνει ο Θεός των ανέμων, Αίολος!!!

 

Η αποθήκευση

Αν μπορούσαμε να αποθηκεύσουμε κάπου το περίσσευμα της ενέργειας για να το χρησιμοποιήσουμε όταν δεν θα έχουμε, μάλλον δεν θα μιλούσαμε για πρόβλημα. Με τα έως τώρα δεδομένα αυτό γίνεται μόνο με τα υδροηλεκτρικά εργοστάσια, αφού δεν έχουμε στη διάθεσή μας τόσο μεγάλες μπαταρίες. Όταν φυσάει και το ρεύμα δεν το χρειάζεται η κατανάλωση, τότε αυτό διοχετεύεται σε ένα Υ/Η, για να ανεβάσει το απαραίτητο νερό λειτουργίας του στις δεξαμενές. Έτσι, όταν πάψει να φυσά, παράγει ρεύμα το Υ/Η και το παρέχει στην κατανάλωση. Αυτό το απλό είναι η αποθήκευση που έχουμε σήμερα. Αυτό κάνει και η Δανία με τα γειτονικά Υ/Η της Νορβηγίας. Όταν αποκτήσουμε τέτοια Υ/Η, τα ξαναλέμε.

Η τάση για συνεχώς μεγαλύτερες ανεμογεννήτριες είναι ελληνική πραγματικότητα. Μια πραγματικότητα όμως άλογη και καταστροφική, επειδή όσο μεγαλύτερες είναι τόσο μεγαλύτερη και η καταστροφή (δρόμοι διάνοιξης, βάσεις στήριξης κλπ).Όσο για το πόσες χρειαζόμαστε (αν χρειαζόμαστε) και πού, είναι μεγάλη κουβέντα. «Βρήκαμε παπά και θάβουμε όλο το χωριό».

Γιατί δεν ηλεκτροδοτούν, έστω μια μικρή κοινότητα, μόνο με ΑΠΕ; Αν το καταφέρουν, θα είναι το καλύτερο επιχείρημα για να πεισθούμε όλοι μας ότι μπορεί να υπάρξει αυτονομία και οικονομία.

Οι ανεμόμυλοι

Από την άλλη, οι ανεμόμυλοι είναι πραγματικά ανανεώσιμοι ως προς τα υλικά κατασκευής τους, είναι πράγματι αυτόνομοι, αφού αλέθουν αποκλειστικά μόνο με τον αέρα χωρίς άλλη υποστήριξη και είναι και αποτελεσματικοί, αφού το προϊόν είναι χειροπιαστό, συμβάλλοντας καθ΄ολοκληρίαν και κυριολεκτικά στην τοπική οικονομία και οικολογία. Όσο για την αισθητική του τοπίου τα λέει καλύτερα ο Σταμάτης Σεκλιζιώτης.

Συμπερασματικά

Όλα τα προαναφερόμενα και ακόμα περισσότερα, έχουν ήδη ειπωθεί από ειδικούς εδώ και καιρό. Απλά, όσο πιο πολύ ακούγονται, τόσο πιο πολύ μας υπενθυμίζουν το χρέος μας. Μέχρι να μπορέσουντα αιολικά να ηλεκτροδοτήσουν αυτόνομα και οικονομικά, οφείλουμε να είμαστε όχι απλά επιφυλακτικοί αλλά αρνητικοί. Θα τολμούσαμε να πούμε, πως τα αιολικά δεν αποτελούν απλά ύβρη για τα Άγραφα αλλά αυτοκαταστροφική επιλογή για την σύγχρονη Ελλάδα. Φτάνει πλέον η επιδότηση, προς Έλληνες και  ξένους και κυρίως προς τους Γερμανούς. Δώσαμε!!!

Πραγματικά, όπως έγραψε πρόσφατα και ο Παναγιώτης Νάνος: «Η μεγαλύτερη πηγή εναλλακτικής ενέργειας στη χώρα μας, είναι η αλλαγή του καταναλωτικού και παραγωγικού μοντέλου και η εξοικονόμηση ενέργειας».

Το άρθρο στηρίχτηκε στις ιστοσελίδες:

https://www.rethemnosnews.grΣε ενεργειακό κατήφορο η Ελλάδα» του  Αντώνη    Φώσκολου)

http://archaeopteryxgr.blogspot.com(«Απάτη από απατεώνες για θύματα και ηλίθιους»)

https://kedenews.gr (Φάκελος ανεμογεννήτριες: «Τι συμβαίνει στο Νότιο Αιγαίο»)

https://ardin-rixi.grΗ καταστροφική για το περιβάλλον και την αυτοδυναμία της χώρας πολιτική στην ενέργεια»του  Δημήτρη Μπούσμπουρα)

Γράφει ο Γιώργος Ηλ. Τσιτσιμπής

 

Comments (0)

Tags: , ,

Γ. Τσιτσιμπής: Τίποτα δεν πάει χαμένο για αιολικά και πράσινα άλογα (πράττω αλόγιστα)

Posted on 11 Ιουνίου 2020 by admin

Ήταν 24-05-2015 όταν έγινε, ίσως, η πρώτη ανοιχτή εκδήλωση ενημέρωσης και ευαισθητοποίησης από το Δίκτυο φορέων και πολιτών για την Προστασία των Αγράφων, στο Παυσίλυπο. Εκεί, είχαν ακουστεί πρωτόγνωρα στοιχεία για το αναποτελεσματικό εγχείρημα των αιολικών και την απαραίτητη αφύπνιση του κόσμου.

Θυμάμαι, την θετική έκπληξη αυτοδιοικητικού παράγοντα του νομού μας τότε, ασχέτως αν ο ίδιος στη συνέχεια συνέργησε απόλυτα στις επερχόμενες αδειοδοτήσεις, που μου έκανε εντύπωση. Είχε προηγηθεί, λίγα χρόνια πριν, η ίδρυση του Δικτύου (συμμετέχουν σ’ αυτό δραστήριοι σύλλογοι, όπως ο Ορειβατικός, της Οξυάς κ.ά.) και ακολούθησαν και άλλες κινήσεις – συλλογικότητες, όπως η Ανοιχτή Συνέλευση, ακόμα και κομματικές πρωτοβουλίες, για το ίδιο θέμα. Βέβαια, ας είμαστε ειλικρινείς, ελλοχεύει ένας κίνδυνος κατακερματισμού του αγώνα αν ο καθένας προβάλει την δική του αλήθεια και οπτική. Ας ευχηθούμε να μην συμβεί.

Παρ’ όλα αυτά, τίποτα δεν πάει χαμένο. Όλα αυτά τα χρόνια, σφυρηλατήθηκαν συνειδήσεις, ισχυροποιήθηκαν επιχειρήματα, εμπλουτίσθηκαν απόψεις, ενισχύθηκαν και αναπτύχθηκαν κινήσεις και αγώνες. Τώρα είναι πιο πολλοί οι συνειδητοποιημένοι – αποφασισμένοι ότι αυτό που γίνεται έχει αρνητικό πρόσημο και είναι έτοιμοι να αντιπαλέψουν την «πράσινη» επιχειρηματική ανάπτυξη και τα συνακόλουθα. Οι τελευταίες αντιδράσεις στον τόπο μας αλλά και αλλού, αφήνουν μια αισιοδοξία.

Θεωρώ, καταλυτική την συμβολή του αείμνηστου Δημήτρη Παυλάκη στον όλο προβληματισμό, ο οποίοςδεν έμενε στην αισθητική παρεκτροπή ή την οικολογική ισοπέδωση, αλλά συχνά με προκλητικό λόγο και συγχρόνως με ισχυρά επιχειρήματα (σε άρθρα του, σε ομιλίες, αρκετές παρουσιάσεις και στην Καρδίτσα, υπάρχουν στο διαδίκτυο) κατέδειξε την οικονομική εκμετάλλευση για κάτι που, με τα έως τώρα επιστημονικά δεδομένα, δεν συμβάλλει ούτε στην ανάπτυξη, ούτε στην επάρκεια ενέργειας, ούτε στην κλιματική αλλαγή, ούτε στην οικολογική ισορροπία της χώρας. Έωλα και αίολα τα αιολικά!!!

Κοντά σ’ αυτόν και άλλοι καταξιωμένοι επιστήμονες, όπως ο Αντώνης Φώσκολος (ομότιμος καθηγητής Πολυτεχνείου Κρήτης και ομότιμος ερευνητής της Γεωλογικής Υπηρεσίας του Καναδά), ο οποίος υποστηρίζει σε άρθρο του «Οι απαντήσεις για την κλιματική αλλαγή βρίσκονται στον Ήλιο, όχι στην Γκρέτα», στο slpress.gr 30-01-20, πως:«Η αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής δεν θεραπεύεται ούτε με την εγκατάσταση ανεμογεννητριών στα βουνά της Πίνδου και του Ψηλορείτη και στα νησιά του Αιγαίου, ούτε με την πώληση ηλεκτρικών αυτοκινήτων…Μήπως πίσω από την φιλολογία για την ανθρωπογενή κλιματική αλλαγή κρύβονται τεράστια οικονομικά συμφέροντα;». Ή όπως επίσης ο Ηλίας Κονοφάγος (μέλος της επιτροπής ενέργειας της Ακαδημίας Αθηνών), σε άλλο άρθρο «Γιατί είναι αδύνατο το σενάριο μόνο ανανεώσιμες πηγές ενέργειας», διευκρινίζει: «Η κοινή λογική οδηγεί στο συμπέρασμα ότι η παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας που εγγυάται την κατανάλωση μιας χώρας απαιτεί τη διαθεσιμότητα ενέργειας κατ’ απαίτηση, δηλαδή εκείνης που δεν υποφέρει από διαλείμματα και που μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε διαρκή βάση. Έτσι, δεν υπάρχει χώρα, λόγω της απουσίας λύσεων αποθήκευσης, που θα μπορούσε να ανταποκριθεί στη μεταβλητότητα της παραγωγής ενέργειας από ανανεώσιμες πηγές. Ούτε επίσης υπάρχει κράτος που θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει σε σημαντικό βαθμό τις ανανεώσιμες πηγές, χωρίς να προσφεύγει στη χρήση άμεσα ελεγχόμενων διαθέσιμων παραγωγής ενέργειας (από θερμοηλεκτρικούς ή πυρηνικούς σταθμούς)»,slpress.gr 20-01-20.Υπάρχει πλέον μεγάλος όγκος πληροφοριών, με αδιάψευστα στοιχεία, που αποδεικνύει το ατελέσφορο  του εγχειρήματος.

Βέβαια, υπάρχουν και αντίθετες απόψεις. Γι’ αυτό και παραμένει επίκαιρη η πρόταση του κ. Ξυλομένου στο Δημοτικό Συμβούλιο, για μια εκδήλωση – ενημέρωση όλων των πλευρών για το θέμα, όπως και η επικαιροποίηση της θέσης των εκλεγμένων εκπροσώπων μας σε όλα τα επίπεδα, για να γνωρίζουμε τι υποστηρίζει ο καθένας τους. Για διευκόλυνσή τους, επαναφέρω κάποια ερωτήματα από ένα παλιότερο σημείωμα, στις 29-9-2018:

«Δυστυχώς, δεν έχει δοθεί μέχρι στιγμής, μια πειστική απάντηση στα παρακάτω: γιατί τοποθετούνται εκεί και όχι αλλού (χωροταξική μελέτη), πόσες χρειαζόμαστε, πόσο αυτόνομους και αυτάρκεις μας κάνουν, πόσα συμβατικά εργοστάσια παραγωγής ενέργειας κλείσανε μέχρι τώρα (αφού αντικαταστάθηκαν από τις ΑΠΕ), πόσο έχει βελτιωθεί η ποιότητα του περιβάλλοντος και οι εκπομπές CO2, πόσες μόνιμες θέσεις εργασίας δημιουργήθηκαν (όχι προσωρινές με τα χωματουργικά), πόσο μειώθηκε το κόστος παραγωγής ενέργειας για τον καθένα μας και ένα σωρό άλλες καλόπιστες απορίες, απαραίτητες για να μπορούμε τελικά να εκτιμήσουμε αν όλα αυτά γίνονται για το καλό μας ή θα μπορούσαν να υπήρχαν εναλλακτικές πρωτοβουλίες των διοικούντων σχετικά με την προστασία του πολυθρύλητου περιβάλλοντος και του κοινού συμφέροντος. Στο κάτω – κάτω φτάνει να είναι καθαρές και ανανεώσιμες οι πηγές ή και αποτελεσματικές και ωφέλιμες;»

Για άλλη μια φορά αυτό που αμφισβητείται είναι το μοντέλο ανάπτυξης και όχι συλλήβδην οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας. Τις χρειαζόμαστε όταν βοηθάνε το περιβάλλον και την κοινωνία, όχι όταν απλά βοηθάνε τις γερμανικές επιχειρήσεις και εξαγωγές, εις βάρος της δικής μας οικονομίας και του οικοσυστήματός μας. Το παραδέχτηκε άλλωστε και ο κ. Μητσοτάκης σε πρόσφατη συνέντευξη στην Bild.

Οι μικρές νίκες αισιοδοξίας στα Κυκλαδονήσια, τις τελευταίες μέρες (Άνδρος, Νάξος, Πάρος, Τήνος), έχοντας μαζί τους τους Δήμους και την Περιφερειακή Ένωση Δήμων Νοτίου Αιγαίου, μας δείχνουν το δρόμο που οφείλουμε να πορευτούμε. Και να μην ξεχνάμε πως δεν έχουμε να κάνουμε με αγγέλους, αλλά με «πράσινη» προπαγάνδα από κερδοσκοπικά επιχειρηματικά συμφέροντα, με άκρες στα ΜΜΕ, τον κρατικό μηχανισμό και τα εκάστοτε κυβερνητικά επιτελεία, όπως έγραψεπρόσφατα (30-5-20) η εφημερίδα «Δρόμος της αριστεράς».

Δύσκολο το εγχείρημα όχι όμως ακατόρθωτο.

 

Γράφει ο Γιώργος Ηλ. Τσιτσιμπής

 

 

Comments (0)

Tags: , ,

Τηλεκπαίδευση και διδασκαλία: Οι αβεβαιότητες του αύριο – Του Γ. Τσιτσιμπή

Posted on 15 Μαΐου 2020 by admin

Έχουν γραφτεί (και γράφονται) πάρα πολλά για τα θετικά και αρνητικά της τηλεκπαίδευσης. Οφείλουμε να αποσαφηνίσουμε ότι το συνθετικό τηλε- δεν έχει την ίδια βαρύτητα, ούτε την ίδια ποιοτική αξία σε κάθε σύνθετη λέξη που φτιάχνει. Έτσι, άλλη «αξία» έχει στο τηλέ-φωνο, τηλε-όραση, τηλε-κοντρόλ και άλλη στο τηλ-εκπαίδευση και τηλε-διδασκαλία.

Αναμφισβήτητα, το να μπορεί κάποιος από απόσταση να ελέγχει την λειτουργία κάποιου μηχανήματος ή το να παίρνει πληροφορίες, είναι πάρα πολύ σημαντικό και διευκολυντικό εργαλείο. Εργαλείο όμως, που δεν μπορεί να αντικαταστήσει την πληρότητα της προσωπικής επαφής. Ως εκ τούτου, δεν πρέπει να δαιμονοποιείται, αλλά να αξιολογείται κάθε φορά για την προσφορά του.

Ως εργαλείο, έχει ρόλο και στα της εκπαίδευσης. Πάρα πολλοί εκπαιδευτικοί το χρησιμοποιούσαν και το χρησιμοποιούν για να εμπλουτίσουν την διδασκαλία τους, να δείξουν με ασφάλεια ένα πείραμα, να ζωντανέψουν και με εικόνα τον αφηγηματικό ή επεξηγηματικό τους λόγο, να παραπέμψουν σε κάτι ιδιαίτερο ή να επικοινωνήσουν με κάποιους από απόσταση. Στις μεγαλύτερες ηλικίες, ακόμα και να συντονίσουν την μάθηση, όπως για παράδειγμα στην εξ αποστάσεως εκπαίδευση. Συνεπώς, διαφοροποιείται ανάλογα με τον χώρο και τον χρόνο, την ηλικία του εκπαιδευόμενου.

Το ερώτημα, για τον δικό μας προβληματισμό, είναι αν από εργαλείο θα το μετατρέψουμε μελλοντικά (στο άμεσο μέλλον) σε στόχο. Αν θα το κάνουμε κυρίαρχο μέσο διδασκαλίας αντικαθιστώντας τα έως τώρα παραδεχτά. Ίσως δεν είναι τυχαίο ότι δεν έχει επικρατήσει ο όρος τηλεδιδασκαλία αλλά ο όρος τηλεκπαίδευση, δηλώνοντας κάτι πιο γενικό και πιο αόριστο. Σωστά, επειδή διδασκαλία είναι άλλο πράγμα. Στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, εκεί που ο σπουδαστής έχει διαμορφωμένο πλέον το μαθησιακό του προφίλ, δεν χρειάζεται την διδασκαλία, με την στενή έννοια του όρου, αλλά περισσότερο έναν καθοδηγητή, έναν συντονιστή, έναν μέντορα κατά κάποιο τρόπο, για να διεκπεραιώσει το ακαδημαϊκό του έργο. Στις μικρότερες όμως ηλικίες; κυρίως στο νηπιαγωγείο και στο δημοτικό, μπορεί να γίνει αυτό;

Οι φόβοι μας, και όχι οι φοβίες, εντείνονται απ’ όλα όσα διαβλέπουμε ως τάση ότι μπορούν να επικρατήσουν αύριο κιόλας. Όταν το έκτακτο μπορεί να πάρει μια πιο μόνιμη θέση στη ζωή μας, όταν τα chatrooms πάρουν την θέση των αιθουσών διδασκαλίας, όταν στο όνομα της δήθεν ισότητας αλλά και της οικονομίας, της ψευδοδημιουργούμενης αναγκαιότητας στρώνονται ήδη οι δρόμοι των αλλαγών.

Ίσως δεν είναι τόσο γνωστό ότι ήδη μεγάλες εταιρείες, ψηφιακοί γίγαντες, οι big tech, αλλιώς γνωστές και ως GAFAM (Google, Apple, Facebook, Amazon, Microsoft),αποτελούν το μονοπώλιο ενός τεράστιου όγκο πληροφοριών για τους χρήστες των υπηρεσιών τους. Ήταν ήδη έτοιμες από καιρό για την «εξ αποστάσεως μάθηση». «Ψηφιακές τάξεις» αντί για συμβατικές, «πόροι» αντί για τα διδακτικά αντικείμενα, «ασώματες κεφαλές» αντί για την ζωντάνια των μαθητών.  Όπως καταλαβαίνετε δεν μιλάμε για παραδοσιακή διδασκαλία. Τα πράγματα αλλάζουν άρδην. Προβλέπουν τι είναι χρήσιμο ή ενδιαφέρον για τον καθένα μας χωρίς να συνειδητοποιούμε την χειραγώγησή μας στις κατευθυνόμενες επιλογές που μας επιβάλλουν, στην κατ’ επίφαση ελευθερία μας (Για παράδειγμα, δείτε τι γίνεται με τους αποκλεισμούς στο Facebook. Ό,τι δεν τους αρέσει το αποκλείουν. Επιλεκτικότητα στο έπακρο!).

Αν κάποιος τώρα πει ότι πίσω απ’ όλα αυτά είναι ο περίφημος  Bill Gates, μην πείτε για συνωμοσιολογία. Είναι πραγματικότητα. Είναι αυτός που αναρωτήθηκε το 2015 «γιατί  έχουμε (ακόμα) δημόσιο σχολείο στις ΗΠΑ;». Φαίνεται πως έχουν ήδη τροχοδρομήσει ένα σχολικό μοντέλο χαμηλών προδιαγραφών αλλά ανοιχτό σε όλους, χωρίς αποκλεισμούς και με χαμηλό κόστος. Το European Schoolnet Network είναι η ευρωπαϊκή αντίστοιχη προσπάθεια. Ήρθε και στη γειτονιά μας, γιατί όχι και σε μας. Ίσως όχι σήμερα αλλά αύριο;

Το πώς θα εξελιχθούν τα πράγματα κανείς δεν ξέρει. Μπορεί όμως να το υποπτευθεί. Μήπως η εξοικονόμηση χρημάτων από τους μισθούς των εκπαιδευτικών, των λιγότερων θέσεων εργασίας και τα λιγότερα λειτουργικά κόστη, σε συνεργασία με το φθηνό πληροφοριακό διαδικτυακό υλικό, θα επιτρέπουν την εξατομικευμένη «παρακολούθηση» προόδου του κάθε μαθητή αλλά όχι τη διδασκαλία του; Τίθενται και άλλα ερωτήματα στα οποία καλούμαστε να απαντήσουμε ως κοινωνία, για την προοπτική που διαφαίνεται. Ο μελλοντικός αναγνώστης, προϊόν της μελλοντικής τηλεκπαίδευσης, θα διαθέτει την κριτική ματιά να σταχυολογεί  το όποιο θετικό ή αρνητικό του προσφέρει αυτός ο νέος τρόπος προσέγγισης της εκπαιδευτικής διαδικασίας; Προφανώς, θα είναι ένας καλός χρήστης των τηλεμέσων. Θα είναι όμως και ένας κριτικός και διακριτικός ερμηνευτής του περιεχομένου; Τα λάθη θα διορθώνονται αυτόματα αλλά μόνο τα κυριολεκτικά. Γιατί, πώς να αντιληφθεί το μηχάνημα τα μεταφορικά νοήματα, τις εκφράσεις ή τις χειρονομίες, όπως σε μια δια ζώσης διδασκαλία; Οι μη λεκτικές πληροφορίες που παίρνεις από τον συνομιλητή σου δεν είναι ασήμαντες αλλά συχνά καίριες  και συμπληρωματικές για την κατανόηση. Η ενσυναίσθηση τις χρειάζεται για να είναι λειτουργική. Πολλές φορές αυτά τα μηνύματα είναι καθοριστικά για να καταλάβεις πώς αισθάνεται ο άλλος. Πότε δυσφορεί, πότε αγανακτεί, πότε αισθάνεται άβολα και ένα σωρό άλλα, χωρίς να λεκτικοποιεί τίποτα απ’ όλα αυτά. Η χαρά των αυτιστικών δηλαδή. Δεν είναι ειρωνεία για τους αυτιστικούς αλλά κριτική για το «αυτιστικό» σχολείο του μέλλοντος. Μήπως οι ελίτ και οι έχοντες, θα προτιμούν το «κανονικό» ως τώρα σχολείο και η πλέμπα θα έχει το «εικονικό»; Πολλά τα ερωτήματα και οι προβληματισμοί.

Όσο μικρότερος είναι ο χρήστης – καταναλωτής, τόσο χειρότερο γι’ αυτόν. Υπάρχει ένα εξαιρετικό βιβλίο, όχι για τα της επικαιρότητας αλλά για τα της εκπαίδευσης, που αξίζει να διαβαστεί. Το: «Μυαλά που κινδυνεύουν, γιατί τα παιδιά μας δεν σκέφτονται», της Jane M. Healy, εκδόσεις ΛΥΧΝΟΣ.

Αγωνίες και προβληματισμούς  καταθέτουμε, χωρίς να έχουμε τις απαντήσεις. Άλλωστε, μέχρι τώρα ξέραμε τις απαντήσεις, αλλά, δυστυχώς, μας άλλαξαν τις ερωτήσεις, όπως λέει ένα γνωστό ευφυολόγημα. Φαίνεται όμως πως τα πράγματα διολισθαίνουν συνεχώς. Η ζωντανή αναμετάδοση του μαθήματος είναι η εξέλιξη της φθίνουσας πορείας. Θα χαθεί εντελώς η μαγεία της τάξης, η άνεση του λόγου (μαθητή και δασκάλου). Ακόμα και η ενδυμασία του καθενός θα γίνει θέμα και θέαμα συνάμα. Θα έχει και συνέχεια άραγε;

«Όταν  θα έρθουν οι συνέπειες του αυτοματισμού και της ρομποτοποίησης, πιστεύω πως οι δάσκαλοι που σήμερα καυχιούνται για το «εικονικό σχολείο» θα καταλάβουν πως ήταν οι χρήσιμοι ηλίθιοι που εργάστηκαν για την δική τους απαξίωση», έγραψε ο συγγραφέας Κώστας Χατζηαντωνίου, σε ένα σημείωμά του στο διαδίκτυο.

Πολύ σκληρό σχόλιο. Εύχομαι να μην βγει αληθινό.

Υ.Γ. Οι παραπάνω σκέψεις είναι βασισμένες στα άρθρα: 1) «πώς δολοφονείται η δημόσια εκπαίδευση» του Vincent Held , 2) «το υποκατάστατο του σχολείου και πως πριονίζουμε το κλαδί πάνω στο οποίο καθόμαστε (με υπερηφάνεια)» του Κρίτωνα Ηλιόπουλου.

 

Γράφει ο Γιώργος Ηλ. Τσιτσιμπής

Comments (0)

Tags: , ,

Γιώργος Τσιτσιμπής: Τηλεκπαίδευση και εικονική πραγματικότητα

Posted on 31 Μαρτίου 2020 by admin

Το ότι οι υπολογιστές έχουν μπει στη ζωή μας, είναι δεδομένο. Το ότι ως εργαλείο έχουν θετικά και αρνητικά, επίσης είναι δεδομένο. Αυτό που είναι ζητούμενο, και αυτές τις μέρες φαίνεται να ξεφεύγει του μέτρου, είναι η ψευδαίσθηση ότι μπορούν να κάνουν σχεδόν τα πάντα, ακόμα και να αντικαταστήσουν την πραγματικότητα.

Βάλθηκαν να μας τρελάνουν!!! Πρωτίστως τις οικογένειες των εκπαιδευτικών και βέβαια όχι μόνο αυτές. Γενικά, τις οικογένειες που έχουν παιδιά σχολικής ηλικίας από Νηπιαγωγείο έως Λύκειο που κάθονται με τις ώρες μπροστά στον Η/Υ για να βγάλουν κωδικούς, να δούνε φύλλα εργασίας, να παρακολουθήσουν τηλεδιασκέψεις και πάει λέγοντας. «Το σύστημα δεν άντεχε να εκτυπώσουμε τα απολυτήρια της Γ΄ Λυκείου», λένε οι καθηγητές, όχι τώρα που έπεσε τόσος όγκος πάνω του! Πάντως, πράγματι οι εκπαιδευτικοί, αυτόν τον καιρό,  δουλεύουν περισσότερο από πριν.

Έχει όμως νόημα; Αυτό είναι το ζητούμενο σε έκτακτες συνθήκες; Να είναι ο καθένας κλεισμένος στο δωμάτιό του με τις ώρες μπροστά από έναν υπολογιστή; Και δεν είναι μόνο το σώμα του υπολογιστή αλλά τόσα άλλα, εξοπλισμός, σύνδεση, ταχύτητα, γνώση… Σκεφτείτε μια οικογένεια με δύο παιδιά, χρειάζονται σίγουρα δύο υπολογιστές. Αν είναι και οι γονείς εκπαιδευτικοί ή αν πρέπει να διεκπεραιώσουν και δικές τους δουλειές, χρειάζονται τέσσερις. Αν είναι πολύτεκνοι; Άστο καλύτερα. Μια τρέλα! Δυστυχώς, η πρόσβαση δεν είναι ισότιμη και δεν διασφαλίζεται η καθολικότητα, κάτι που οφείλει να εξασφαλίζει η εκπαίδευση. Αφήστε που κάναμε τόση προσπάθεια μέσα από τα σχολεία για απεξάρτηση των παιδιών από τις οθόνες και τώρα αυτοακυρώνουμε τις  προσπάθειές μας. Μήπως θα έπρεπε ένας παιδοψυχίατρος να μας ενημερώσει επ’ αυτού; Εικονική πραγματικότητα, κυριολεκτικά και μεταφορικά!

Υπάρχει και ο ειδικός πληθυσμός των σχολείων μας, με ανησυχητικά αυξητικές τάσεις. Αυτός θα υποστηριχτεί με πλατφόρμες και αποθετήρια; Ειδικά αυτός θέλει ιδιαίτερη προσέγγιση, φαντασία, ποικιλία ιδεών και στήριξη σε όλο το οικογενειακό πλαίσιο.

Η αξιοποίηση της τηλεόρασης είναι κάτι που (λόγω της καθολικότητάς της για μαθητές αστικών, ημιαστικών και απομακρυσμένων περιοχών εν αντιθέσει με τους υπολογιστές)  θα έπρεπε να είχαμε εκμεταλλευτεί από την αρχή. Μέχρι τώρα είχε κατακλειστεί από πτώματα και καταμέτρηση κρουσμάτων.

Η φιλαναγνωσία είναι ένας άλλος τρόπος να μας κρατήσει σε εγρήγορση. Λίγη άσκηση πνευματική και σωματική επίσης. Αυτό που προέχει είναι να αισθανθούμε ότι κάποιος μας νοιάζεται.

Μην καμωνόμαστε πως όλα βαίνουν καλώς. Δεν είμαστε σε κανονικότητα. Εκτός της σχολικής ετοιμότητας των παιδιών υπάρχουν και άλλα πράγματα για τον καθένα μας  (φροντίδα ηλικιωμένων γονιών, πιθανών ασθενειών πέρα του κορωνοϊού κ.ά.), τι να προλάβει κάποιος; Να που η προσωπική ευθύνη δεν αφορά μόνο την υγιεινή αλλά πολλά περισσότερα. Καλή η τηλεκπαίδευση αλλά ως εργαλείο και όχι ως πανάκια. Η εκπαιδευτική διαδικασία και διδασκαλία είναι κάτι πιο σύνθετο από το σου δίνω μια άσκηση να κάνεις (δεν είναι της παρούσης η ανάλυσή της). Ας είμαστε ειλικρινείς, χρειαζόμαστε ορθολογική αντιμετώπιση του ζητήματος, στα πλαίσια της πραγματικότητας και της εκτατικότητας που ζούμε. Γίνεται ένας βίαιος πειραματισμός και θα πρέπει να είμαστε πολύ προσεκτικοί για το πού θα καταλήξει. Ένας εργασιομανής δάσκαλος πρέπει να έχει αμφίδρομη σχέση με έναν εργασιομανή γονιό. Πομπός και δέκτης να φτιάχνουν ένα ισχυρό δίπολο. Αλλιώς δύσκολο το αποτέλεσμα. Όσο βέβαια μαγαλώνουν τα παιδιά τόσο γίνονται πιο αυτόνομα. Δυστυχώς όμως, οι πλέον άτυχοι είναι πράγματι της Γ Λυκείου. Τηλεκπαίδευση με τα φροντιστήρια, τηλεκπαίδευση με το σχολείο, τηλεδιάσκεψη με φίλους και πάει λέγοντας. Πόσο θα αντέξουν.

Τα πράγματα, δεν μπορεί, θα εξομαλυνθούν. Όταν με το καλό περάσει το κακό και ξαναβρεθούμε στις τάξεις μας, θα τα πάρουμε όλα από την αρχή. Μέχρι τότε, ο καθένας μας, χρειάζεται πολύπλευρη στήριξη και όχι επικοινωνιακά τρικ. Είναι σίγουρο πως οι εκπαιδευτικοί, με διάφορους τρόπους (τηλέφωνο, skype, viber, messenger, email, κλπ), θα βρεθούν κοντά στους μαθητές τους και στις οικογένειές τους.

Είθε να επιστρέψουμε σύντομα στη φυσιολογική ζωή με τον μεγάλο φόβο για το τι θα μείνει από αυτή την εικονική πραγματικότητα, κάτι για το οποίο θα πρέπει να προετοιμαζόμαστε.

 

Comments (0)

Tags: , ,

Γιώργος Ηλ. Τσιτσιμπής: Τουρκοϊός και κορωνοϊός, η χώρα σε συναγερμό

Posted on 19 Μαρτίου 2020 by admin

Είναι δύο θέματα που μονοπωλούν την επικαιρότητα, ως οξύτατα και πολυσύνθετα, που δεν μπορούν να μας αφήνουν αδιάφορους. Κάποιοι προσπάθησαν να τα εκμεταλλευτούν. Φτωχοί και προλετάριοι που χρήζουν απόλυτης συμπαράστασης για το μεν, απερίσκεπτοι και ανεύθυνοι χριστιανοί που θέλουν να μεταλαμβάνουν κι όλας, για το δε. Απλοϊκές και απλουστευτικές προσεγγίσεις που άπτονται του γελοίου. Την ίδια στιγμή τα δεδομένα αλλάζουν άρδην και η ειδησιογραφία μας ξεπερνά.

«Τουρκοϊός»

Τα όσα ζούμε τον τελευταίο καιρό στα νησιά και κυρίως στον Έβρο, ως απόρροια του μεταναστευτικού, δεν είναι παρά το διαχρονικό πρόβλημα κακής γειτονίας με την Τουρκία. Είναι το ίδιο κράτος, που έχοντας επιθετικές βλέψεις, όχι μόνο προς εμάς, έχει αναδειχθεί επίσημα και πανηγυρικά σε θεσμικό δουλέμπορο και κρατικό διακινητή ανθρώπων. Μετέτρεψε το ανθρώπινο στοιχείο (μετανάστη) σε όπλο, σε εργαλείο για τις οικονομικές και ιμπεριαλιστικές επιδιώξεις του. Και μεις ανέτοιμοι, τόσα χρόνια τώρα, παρ’ όλο που η φωνή του Μιχάλη Χαραλαμπίδη βοά από το 1996, πως το πρόβλημα είναι ΕΝΑ: «το τουρκικό πρόβλημα» όπως το λέει συμπυκνωμένα και περιλαμβάνει όλες τις εκφάνσεις της τουρκικής πολιτικής στην ευρύτερη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου. Σ’ αυτό το πλαίσιο, η χώρα μας υποχρεούται και δικαιούται να αντιδράσει.

Δυστυχώς η αριστερά (μικρή και μεγάλη, κοινοβουλευτική και εξωκοινοβουλευτική), εκτός κάποιων εξαιρέσεων, υποστήριξε, με αμηχανία είναι αλήθεια, το «ανοιχτά σύνορα». Η α-εθνική γαλούχηση των τελευταίων δεκαετιών ως κύρια έκφραση της αριστεράς και η δεξιά αποεθνικοποίηση της ελληνικής άρχουσας τάξης, έφτασαν στα όριά τους. Ανοιχτά σύνορα, μονομερώς, είναι τρέλα και αυτοεγκλωβισμός. Πώς μπορεί να ποινικοποιείται η αγάπη για την πατρίδα (κόντρα στην εαμική παράδοση της αριστεράς) απαλλάσσοντας ταυτόχρονα τον εθνικισμό των γειτόνων; Άλλο το να προστατεύεις την πατρίδα σου και άλλο το να θέλεις να πάρεις πατρίδα άλλου (βλέπε Κύπρο, Συρία, κλπ). «Είμαι διεθνιστής επειδή είμαι πατριώτης» είχε πει κάποτε ο Μιχάλης Ράπτης (Πάμπλο).

Σ’ ένα ενδιαφέρον άρθρο, στο slpress. gr, ο Βασίλης Ασημακόπουλος «Η μετάλλαξη της Αριστεράς και η απειλή στα σύνορα», γράφει χαρακτηριστικά: «Η κρίση του μεταναστευτικού, με τη μορφή των τελευταίων ημερών, συμπυκνώνει τη συγκρουσιακή σχέση εθνικής-λαϊκής κυριαρχίας και τουρκικού επεκτατισμού, σε συνθήκες διαχείρισης ενός διεθνούς ζητήματος με κυρίαρχες ανθρωπιστικές διαστάσεις. Το μεταναστευτικό αφενός θέτει την ελληνική πολιτική τάξη προ των ευθυνών της, αφετέρου παρέχει δυνατότητες για ριζική ανατροπή πολιτικών μιας 25ετίας». Είναι φανερό πως όταν αναμειγνύεται ο ανθρωπισμός με την γεωπολιτική και τα πάσης φύσεως συμφέροντα με την κρατική ασφάλεια, χρειάζεται καθαρό μυαλό και ψυχραιμία για να μην επαναληφθούν λάθη του παρελθόντος. Οι πόλεμοι και η οικονομική εκμετάλλευση είναι που προκαλούν το προσφυγικό – μεταναστευτικό. Το σύνθημα «υπέρ του μετανάστη αλλά κατά της μετανάστευσης» τα λέει όλα.

Συνεπώς, η «δεδομένη» και υποτελής πολιτική καμία εξασφάλιση δεν παρέχει στη χώρα μας. Αποτελεί μονόδρομο η διεθνοποίηση του ζητήματος και η καταγγελία του τουρκικού ιμπεριαλισμού. Γι’ αυτό και το βέτο στο ΝΑΤΟ, στο σχέδιο κοινού ανακοινωθέντος υπέρ της Τουρκίας, κρίνεται προς τη σωστή κατεύθυνση. Άλλωστε τον ανθρωπισμό της τον έχει αποδείξει η ελληνική κοινωνία. Δεν χρειάζονται ενοχικά σύνδρομα. Οι ίδιες γιαγιάδες που είχαν προταθεί για νόμπελ είναι αυτές που δεν αντέχουν άλλο. Ας δώσουμε στους ευρωπαίους να καταλάβουν ότι οι ήδη εγκλωβισμένοι στα νησιά πρέπει να διαμοιραστούν ισότιμα στα ευρωπαϊκά κράτη και στην ενδοχώρα, με ανθρώπινες συνθήκες διαβίωσης και αξιοπρεπή ζωή.

Από τη στιγμή που η ρίζα των προβλημάτων μας είναι η πολιτική των ισχυρών, επιβεβλημένη είναι η πολιτική πυγμής απέναντί τους. Κι ας αξιολογήσουμε, συγχρόνως, το πόσο μας ωφέλησε η παραμονή μας στην ΕΕ, όταν έχουμε μόνο λεκτική συμπαράσταση, χωρίς καμία εφαρμογή ουσιαστικών κυρώσεων για τη συμμόρφωση της Τουρκίας προς το διεθνές δίκαιο. Οι συλλογικότητες, μικρές ή μεγάλες, χρήζουν προστασίας. Όπως προστατεύει κανείς την οικογένειά του, έτσι οφείλει προστασία και στην πατρίδα του. Δύσκολα πράγματα που καθημερινά γίνονται δυσκολότερα. Κάτι που δυστυχώς δεν αντιλαμβάνονται οι φίλοι εθνομηδενιστές, εκατέρωθεν.

Κορωνοϊός

Και ας έρθουμε τώρα στα πρωτόγνωρα. Ένας ιός που έχει κάνει άνω κάτω την οικουμένη. Αν τα πράγματα δεν ήταν τόσο σοβαρά θα λέγαμε πως το μοντέλο που μας παρουσιάζανε ως μόνο και απαραίτητο, αυτοπεριορίζεται, αν δεν αυτοκαταστρέφεται. Πληρώνουμε το τίμημα της υπεροψίας και της περιφρόνησης στο πρόσωπο του συν-Ανθρώπου. Όπως λέει χαρακτηριστικά ο Ιταλός φιλόσοφος Ντιέγκο Φούσαρο, στο άρθρο του Μ. Ψύλου στο hellasjournal.com «Μας είπαν ότι τα σύνορα πρέπει να ανοίξουν. Ότι το ιδιωτικό ήταν καλύτερο από το δημόσιο. Ότι το κράτος ήταν κακό. Ότι τα δημόσια νοσοκομεία έπρεπε να κλείσουν για οικονομικούς λόγους (…) το μόνο που χρειάστηκε ήταν ένας ιός για να δείξει όλη την ψευδαίσθηση του νεοφιλελευθερισμού». Ακόμα πιο οξύμωρο. Το κάθε κράτος δίνει τον αγώνα μόνο του, με όσα μέσα διαθέτει. Ενώ θα περίμενε κάποιος να υπήρχε διεθνής συντονισμός, για μια πανδημία στον καιρό της παγκοσμιοποίησης, τα πράγματα εξελίσσονται αντίστροφα. Τα κράτη κλείνονται στον εαυτό τους. Τόση ευρωπαϊκή ολοκλήρωση κι όμως αναποτελεσματική!!! Τόση προσπάθεια για να κατεδαφίσουν την δημόσια υγεία, να διαλύσουν τα ασφαλιστικά ταμεία, να μεταφέρουν όλο το βάρος στους εργαζόμενους, να στηρίξουν τις φαρμακοβιομηχανίες και τώρα να «γλείφουν εκεί που έφτυναν»; Τα πράγματα δεν θα είναι ίδια την επόμενη μέρα. Όμως τώρα χρειάζεται να σταθεί όρθια μια τσακισμένη κοινωνία. Δυο πράγματα είναι απαραίτητα: προσωπική ευθύνη (όχι ατομική, περιχαράκωμα στην ατομικότητα) και συλλογικό φρόνημα. Το προσωπικό να υπηρετήσει το συλλογικό.

Κάποιοι όμως και σ’ αυτό πρόλαβαν να εκτεθούν. Ενώ ο κόσμος κακώς, κάκιστα, συναθροίζονταν σε θέατρα, μπαράκια, καφενεία, γήπεδα και βάλε, αυτοί εντόπισαν το πρόβλημα επιλεκτικά στις εκκλησίες και με έμφαση στη Θεία Κοινωνία. Να παραδεχτεί δηλαδή η Εκκλησία ότι το κορυφαίο μυστήριό της, η ουσία της, σκοτώνει. Να αυτοκαταργηθεί. Τυχαίο; Άραγε τους ενδιαφέρει ο ιός; Μάλλον για άλλη μια ευκαιρία στρατευμένης στοχοποίησης μοιάζει. Επί της ουσίας τα πράγματα είναι απλά αλλά πολύ σοβαρά. Το λόγο τον έχουν οι ειδικοί. Σ’ αυτούς οφείλουμε ευλαβική υπακοή. Η συνάθροιση, ακόμα και σε ανοιχτούς χώρους, κατακριτέα, όχι μόνο στις εκκλησίες. Το θέμα φαίνεται πως εξομαλύνεται, έστω και λίγο αργά. Ευτυχώς, υπήρξαν νηφάλιες φωνές από εκκλησιαστικούς άνδρες (Μεσογαίας, Αλεξανδρουπόλεως και λίγοι ακόμα) που από την αρχή έδειξαν το πώς θα έπρεπε να κινηθεί η Εκκλησία μας. Η Θεία Κοινωνία όμως είναι λεπτό και δογματικό ζήτημα. Ήδη στο διαδίκτυο κατατίθενται απόψεις για αλλαγή του τρόπου αλλά όχι της ουσίας (Παπαθανασίου, Ξυδιάς, Ζουμπουλάκης κ.ά.). Στο τυπικό της εκκλησίας μας βέβαια, για παράδειγμα στην ακολουθία του Αγ. Ιακώβου, υπάρχει εναλλακτικός τρόπος. Σε άλλες ιστορικές περιόδους εφαρμόζονταν κι άλλες ιδέες. Όμως η ουσία παραμένει διαχρονικά ίδια, η Κοινωνία με το Θεό  που δεν μπορεί να πάψει ή να ανασταλεί. Είναι ένωση που ξεφεύγει από τα απλά και κοσμικά. Μαρτυρία και μαρτύριο. Θείος έρωτας κι ας μην κατανοείται απ’ όλους μας. Οι αρμόδιοι θα το μελετήσουν. Όχι όμως με επιβολή αλλά με περιχώρηση και αγάπη. «Μετά φόβου Θεού, πίστεως και αγάπης…»

Κοντολογίς έχουμε μπροστά μας διττή δοκιμασία και θα πρέπει να μείνουμε όρθιοι και ως χώρα και ως κοινωνία.

Comments (0)

Tags: , ,

Γιώργος Ηλ. Τσιτσιμπής: Αχ, αυτοί οι Τρεις Ιεράρχες

Posted on 27 Ιανουαρίου 2020 by admin

Αυτοί οι τρεις άγιοι, φαίνεται πως βάλθηκαν να μας ταλαιπωρήσουν τα τελευταία χρόνια. Τους ονομάζουμε «προστάτες των γραμμάτων», αλλά δεν τους έχουμε και πολλή υπόληψη. Δύσκολα βρίσκεις αναφορές ή πολύ περισσότερο κείμενά τους στα σχολικά εγχειρίδια. Τι και αν ως πανεπιστήμονες γράψανε και κάνανε (κυρίως) πολλά, εμείς, επί της ουσίας, μάλλον τους αγνοούμε. Ευτυχώς, μέσα στις τόσες αστοχίες μας, προκαλούμε και λίγο ντόρο γύρω από το όνομά τους και τη Χάρη τους και ίσως κάποιοι αυτοβούλως θελήσουν να μάθουν περισσότερα γι’ αυτούς. Όπως λέει συνοπτικά σ’ ένα άρθρο του ο Λίνος Υφαντής, αντιπρόεδρος του Συνδέσμου Φιλολόγων Αιτωλοακαρνανίας,  «…Δεν έμαθα ποτέ ότι ο ένας εκ των τριών  Ιεράρχης,ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος τα έβαλε με τα “λαμόγια” της εποχής του, τους “βαλαντιοσκόπους” κληρικούς που πλούτιζαν, τους “κόλακες” και τα “παράσιτα”. Δεν έμαθα ποτέ ότι ο άλλος εκ των τριών  Ιεράρχης, ο  Βασίλειος ο Μέγας προσπαθούσε να λύσει προβλήματα εργαζομένων στα ορυχεία του Ταύρου της Μικράς Ασίας, ορφανών, αδικημένων, ασθενών και απόρων και καθιέρωσε τη διανομή αγαθών – τρόφιμα, ρούχα, χρήματα- και κάθε είδους βοήθειας σε φτωχές οικογένειες, άπορους κ.λπ. Ούτε είδα ποτέ το μεγάλο πτωχοκομείο, τη “Βασιλειάδα” και να τη συγκρίνω με άλλες παρόμοιες δράσεις της εποχής για να καταλάβω την αξία της. Δεν ήρθα σε επαφή ποτέ  με τα κείμενα και τα ποιήματα του άλλου εκ των τριών Ιεραρχών,  του Γρηγορίου Νανζιαζηνού. Ήθελα να αποκτήσω άποψη, να τα σχολιάσω όπως κάνω με τα άλλα της αρχαίας Ελληνικής Γραμματείας…».Αυτή είναι η αλήθεια για το τι διδασκόμαστε στα σχολεία μας σήμερα.

Όσο για τους ηγήτορές μας, περιττεύει κάθε λόγος. Όπου και αν κοιτάξεις, «αριστερά και δεξιά», σε κοσμικούς και εκκλησιαστικούς κύκλους, φαίνονται όλοι ευθυγραμμισμένοι σε ένα κοινό σκοπό. Στρατευμένοι διεκπεραιωτές,εκατέρωθεν, προσπαθούν να αποδομήσουν τελείως ό,τι ως τώρα ήταν αυτονόητο. Μια μέρα γιορτής για την εκπαίδευση την καθιστούν, δυστυχώς, άκυρη, χωρίς να συναισθάνονται τη σημασία των πράξεών τους. Οι μεν, πέρσι, την κάνανε για πρώτη φορά αργία, άρα κλειστά τα πάντα καιαπόλυτη σιωπή για ένα τέτοιο γεγονός, οι δε, φέτος, μετά από παλινδρομήσεις με αλληλοεπικαλυπτόμενες εγκυκλίους, την στιγμή μάλιστα που αποτελούν απλά δηλώσεις προθέσεων, αφού για να ισχύσει το οτιδήποτε χρειάζεται νομοθέτημα (ξαναέκαναν το ίδιο λάθος με τους σημαιοφόρους των παρελάσεων), κατάφεραν στο τέλος το ίδιο αποτέλεσμα. Τα σχολεία θα λειτουργήσουν κανονικά, ως να μην συμβαίνει τίποτα αυτή την ημέρα και αν υπάρξει και κανένας ευαίσθητος μπορεί να πάει καμιά βόλτα στην εκκλησία ή να πει και δυο λόγια στα παιδιά για αυτούς που καθιερώθηκαν ως προστάτες και ευλογούντες στα της εκπαίδευσης. Τόσο καλά λοιπόν. Πιστεύει κανείς πως το ενδιαφέρον τους είναι να μην χαθεί καμιά ώρα μάθημα;Αυτό άραγε τους απασχολεί; Άλλωστε σε όλες τις σχολικές γιορτές, 25ηΜαρτίου, 28η Οκτωβρίου, Πολυτεχνείο, η ημέρα είναι αφιερωμένη στο επετειακό γεγονός και μετά την γιορτή οι μαθητές αποχωρούν. Εδώ τι διαφορετικό υπάρχει; Μήπως ακολουθήσουν την ίδια μοίρα και οι άλλες επέτειοι;

Σαν να μην έφτανε αυτό, έρχεται και ο Αρχιεπίσκοπος να μιλήσει για αργίες, για τεμπέληδες και άλλα ωραία!Οι Τρεις Ιεράρχες,αποτελούν πρότυπο για όλους μας,με την διάκρισή τους, την αγωνιστικότητα ενάντια στην κοινωνική αδικία, την αλληλεγγύη, την κατανόηση, την σεμνότητα, την στηλίτευση της κολακείας και τόσα άλλα, πρωτίστως δε για τους εκκλησιαστικούς μας πατέρες.Φαίνεται όμως πως οι καιροί μας είναι πολύ δύσκολοι. Ενώ προσδοκούσαμε ένα λόγο καθαρό για την νοηματοδότηση της γιορτής, «ορθοτομούντα τον λόγο της αληθείας», εισπράξαμε έναν λόγο κολακείας προς την Υπουργό, αφήνοντας στο απυρόβλητο την κατάργηση ουσιαστικά της σχολικής γιορτής. Δεν είναι η πρώτη φορά που η ιεραρχία, πλην εξαιρέσεων, κινείται σε επίπεδα κατώτερα των περιστάσεων. Λίγο το ύφος, λίγο η υπερβολή, δημιουργούν δικαιολογημένα εντυπώσεις και  σκανδαλίζουν, εκεί που θα μπορούσαν να στηρίξουν και να εμψυχώσουν.

Δυστυχώς, πρέπει να το ζήσουμε και αυτό. Όλοι, «επικριτές και προστάτες» των Τριών Ιεραρχών, θέλουν να τελειώνουμε μια ώρα αρχύτερα μαζί τους. Κατά τα άλλα κόβουμε βασιλόπιτες (πού οφείλεται άραγε η παρουσία της;) και ευχόμαστε στις ονομαστικές μας γιορτές χωρίς να έχουμε ανάγκη τους ονοματοδοτούντες αγίους μας.

Υ.Γ. Μια μικρή παρέκκλιση για το θέμα της κολακείας,αφού ένα πρόσφατο γεγονός σκανδάλισε. Ήταν η πρόσκληση που κυκλοφόρησε από τον Πρωτοσύγκελό μας για τα ονομαστήρια του Μητροπολίτη μας. Δεν θα ήταν καλύτερα αν απουσίαζαν κάποιες φράσεις όπως: «… να δοξολογήσουμε τον Άγιο Τριαδικό Θεό για την ευλογητήν παρουσία του Σεπτού Ποιμενάρχου μας…» ή στο τέλος της πρόσκλησης«Η παρουσία σας εις τις ως άνω εορταστικές εκδηλώσεις εις ένδειξιν τιμής και αγάπης προς το σεπτό πρόσωπο του Μητροπολίτου μας…». Δεν είναι αυτονόητο ότι όποιος εύχεται σε κάποιον το κάνει επειδή τον τιμά και τον αγαπά; Πρέπει να γράφεται κι όλας; Είμαστε σίγουροι πως ο Μητροπολίτης μας δεν έχει ανάγκη τέτοιων προσκλήσεων. Αντίθετα εμείς έχουμε ανάγκη των λόγων του και των δράσεών του.

 

Comments (0)

Tags: , ,

Γιώργος Τσιτσιμπής: Καλά Χριστούγεννα, μια ευχή αντίστασης

Posted on 19 Δεκεμβρίου 2019 by admin

Πάνε χρόνια πλέον που έχουμε μια συνεχή εκφυλιστική πορεία σε αρκετά θέματα της πνευματικής, πολιτιστικής αλλά και της καθημερινής πρακτικής μας. Ούτε τα μνημόνια, ούτε οι δυσκολίες λένε να μας ταρακουνήσουν και να μας επαναφέρουν σε μια άλλη οπτική. Το μεταμοντέρνο και κυρίως η μετανεωτερική άποψη, δήθεν ως εκσυγχρονισμός, φαίνεται να κυριαρχούν. Αυτή η διολίσθηση ψηλαφιέται έντονα στις μέρες μας, κυρίως σε ό,τι έχει να κάνει με την προετοιμασία της μεγάλης γιορτής της Γέννας του Χριστού.

Είτε από θρησκευτική ευλάβεια, είτε από παράδοση, η περίοδος που διανύουμε, χαρακτηριζόταν και χαρακτηρίζεται από προετοιμασίες στολισμού και από ευχές για το Άγιο Δωδεκαήμερο και νοηματοδοτείται κυρίως από την πρώτη γιορτή, αυτή των Χριστουγέννων.

Ελάτε όμως που, ως δυτικόφρονες και ευρωπαΐζοντες, αποδεχτήκαμε αυτοβούλως έναν εκσυγχρονιστικό αποχριστιανισμό; Ο εκσυγχρονισμός, είτε ως σημιτική εκδοχή, είτε τώρα ως μητσοτακική της πεφωτισμένης δεξιάς, εκφράζεται με τον ίδιο παρονομαστή. «Πρόοδος ίσον αποκοπή απ’ τις ρίζες μας». Άκριτα, ό,τι μας δόθηκε από τους προγόνους μας το απορρίπτουμε.

Κάθε χρόνο όλο και πιο πολύ, ίσως φέτος περισσότερο(αναφερόμαστε κυρίως στην Αθήνα αλλά με μια τάση γενίκευσης και σε άλλες πόλεις), ο στολισμός σηματοδοτεί, και ας μην το καταλαβαίνουν οι πιθηκίζοντες, το ουδετερόθρησκο, ίσως το πολυπολιτισμικό, το κάπως ανεκτικό και ουδέτερο, για να μην θυμίζει, να μην προκαλεί βρε αδερφέ, με τις δικές μας «ιδιαιτερότητες». Τι θα πει ότι είμαστε χριστιανοί, όταν δίπλα μας υπάρχουν πλέον τόσοι μουσουλμάνοι, αρκετοί άθεοι, αγνωστικιστές και ένα σωρό άλλοι; Δεν μπορεί και δεν πρέπει να προκαλούμε… Καταφέρανε, ως φαίνεται, να κάνουν κυρίαρχο στο πίσω μέρος του κεφαλιού μας ότι οφείλουμε να πραγματοποιήσουμε τα δικά μας βήματα «προόδου». Έτσι, ο στολισμός τείνει να είναι όλο και πιο «άχρωμος» μέσα στην πολυχρωμία του. Αντί για τα γνωστά σύμβολα των Χριστουγέννων περνάμε σιγά – σιγά σε μεταμοντέρνους φωτισμούς περίεργων σχεδίων, πάντως όχι χριστουγεννιάτικους, που ταιριάζουν απλά σε κάθε γιορτή.Για παράδειγμα, το ίδρυμα «Ωνάση» που ανέλαβε στην Αθήνα την υλοποίηση του εκσυγχρονιστικού εγχειρήματος διατυπώνει και άποψη επ’ αυτού. Η διευθύντρια πολιτισμού του ιδρύματος, δήλωσε πως έχουμε μια «καλλιτεχνική εγκατάσταση» (αν έχει νόημα αυτή η φράση) και μάλιστα μας κατηγόρησε για «μανία με το παλιό», λοιδορώντας την ελληνική οικογένεια που μαζεύεται γύρω απ’ τη βασιλόπιττα. Ξεσηκώθηκε θύελλα επικριτικών αντιδράσεων στο διαδίκτυο, αλλά ο δήμαρχος Μπακογιάννης το στηρίζει ανεπιφύλακτα το εγχείρημα.Κατά τη γνώμη μας, δεν είναι τόσοη αισθητική που ενοχλεί, αλλά κυρίως ο συμβολισμός που χάνεται και ο νέος «άοσμος» και «άγευστος» που αναδύεται.

Παρόλο που πριν μερικά χρόνια υπήρξε μια αξιόλογη προσπάθεια αναβίωσης των παραδοσιακών καλάντων από την αείμνηστη Δόμνα Σαμίου, τον Χρήστο Τσιαμούλη, και άλλους εργάτες της παράδοσης, συνεπικουρούμενοι από πολιτιστικούς συλλόγους, μάλλον διαπιστώνουμε πως ο μιμητισμός κι ο ψευτοπροοδευτισμός έχουν επιφέρει ανήκεστο βλάβη. Το προανάκρουσμα της κάθε γιορτής, με τα δικά του κάλαντα (κάλαντα Χριστουγέννων, Πρωτοχρονιάς, Φώτων) μάλλον δεν υφίσταται. Πλέον, περιοριζόμαστε στα κάλαντα των Χριστουγέννων και αυτά σε λίγο θα ακούγονται μόνο από χορωδίες. Ακόμα χειρότερα, τα περισσότερα παιδιά εννοούν ως κάλαντα το γνωστό τραγουδάκι «τρίγωνα κάλαντα». «Ο δικός μας Αϊ Βασίλης», όπως μας τον περιγράφει έξοχα ο Βαγγέλης Ηλιόπουλος στο ομώνυμο παιδικό ανάγνωσμα εκδ. Πατάκη, νικήθηκε κατά κράτος, εδώ και χρόνια, από τον γνωστό κοκκινομάγουλο και κοκκινοφορεμένο SantaKlausτης cocacola.Σ’ αυτό το κλίμα του ουδέτερου και ανεξίθρησκου σήμερα, εδραιώνεται άλλη μια διολίσθηση. Τέρμα η ευχή «καλά Χριστούγεννα». Είτε συνειδητά είτε ασυνείδητα την αντικαθιστούν, όλο και περισσότεροι, με ευχές που αναφέρονται κυρίως στο νέο έτος και με το γενικό και αόριστο «καλές γιορτές».

Όχι, φίλοι μου. Πρέπει κάποτε να πάρουμε θέση και εμείς οι ίδιοι, ακόμα και για τα μικρά καθημερινά. Χριστούγεννα έχουμε. Η Γέννηση του Ιησού μας, που χώρισε την ιστορία στο πριν και μετά την Γέννησή Του, είναι σημείο αναφοράς για όλους. Ίσως να αποτελεί πλέον και μια στάση αντίστασης στα όσα συμβαίνουν γύρω μας. Γι’ αυτό από δω και πέρα, ας βάλουμε στα χείλη μας αυτή την ευχή, περισσότερο από κάθε άλλη χρονιά

Συνεπώς, Καλα Χριστουγεννα.

 

Γράφει ο Γιώργος Ηλ. Τσιτσιμπής

Comments (0)

Tags: , ,

Γιώργος Τσιτσιμπής: Μπορεί να παραχθεί έργο στα σωματεία;

Posted on 11 Νοεμβρίου 2019 by admin

Γνωρίζω πως, για αρκετούς, ίσως δεν έχει καμία σημασία το περιεχόμενο ενός κειμένου. Μένουν στο όνομα του συντάκτη ή έστω στον τίτλο του και απορρίπτεται ή όχι, εξ αρχής. Όμως, θεωρώ υποχρέωσή μου, έστω και για τους λίγους, να καταθέσω την υποκειμενική μου εμπειρία από το σύλλογο δασκάλων (Σύλλογος Εκπαιδευτικών Π.Ε. Καρδίτσας «Ν. Πλαστήρας»).

Σίγουρα, οι κάθε μορφής συλλογικότητες περνάνε κρίση συμμετοχής των μελών τους αλλά και αποτελεσματικότητας των στόχων τους. Δεν είναι καινούργιο φαινόμενο, αλλά τα τελευταία χρόνια έχει ενταθεί. Συχνά στις Γ.Σ. δεν παρευρίσκονται ούτε οι υποψήφιοι των ψηφοδελτίων, ούτε καν όλα τα μέλη του Δ.Σ., συνεπώς, τι να πει κανείςγια τα απλά μέλη; Παθογένεια; Αδιαφορία; Απογοήτευση; Αδράνεια των υπευθύνων; Ίσως όλα μαζί και κάτι παραπάνω. Το παράδοξο, βέβαια, είναι ότι στις αρχαιρεσίες παρουσιάζονται συντεταγμένα, και οι αδιάφοροι, και οι απογοητευμένοι, και οι υπεύθυνοι αδρανείς, για να συνεχίσουν στο ίδιο μοτίβο. Νομιμοποιημένοι, αφού η πλειοψηφία το επιλέγει, συνεχίζοντας το αδιέξοδο τέλμα που βιώνουμε. Και μετά την εκλογή αρχίζει η γκρίνια: «μα πάλι οι ίδιοι;», «δεν άλλαξαν ούτε τα πρόσωπα;» και άλλα ευτράπελα. Μα εμείς τους επιλέξαμε, σε ποιον γκρινιάζουμε;Ευτυχώς όμως, ακόμα και μέσα σ’ αυτό το αρρωστημένο κλίμα, μπορούν να γίνουν πράγματα.Ας θυμηθούμε μερικά:

Η τράπεζα αίματος, που αριθμεί ήδη πέντε χρόνια, ήταν ένα μεγάλο στοίχημα. Με τη συνδρομή λίγων εθελοντών, έγινε πραγματικότητα. Κακά τα ψέματα, δεν μπόρεσε να γίνει υπόθεση όλων μας. Αν μπούμε όμως στη θέση όσων την χρειάστηκαν, τότε θα καταλάβουμε ότι, ίσως, είναι η πιο σημαντική δράση του συλλόγου μας. Έχουμε την πολυτέλεια να την διαθέτουμε. Ας την κάνουμε αυτάρκη, χωρίς να χρειάζεται να επιστρέφουν τις φιάλες όσοι ευεργετούνται.

Θεωρούσαμε και θεωρούμε, πως το ειδικό σχολείο, ως κτηριακή υποδομή, είναι ντροπιαστικό για το νομό μας. Παρ’ όλο που είχαμε να αντιπαλέψουμε νοοτροπίες και πρακτικές ακόμα και από δικούς μας ανθρώπους εκπαιδευτικούς, καταφέραμε να ολοκληρωθούν όλες οι απαραίτητες ενέργειες σε τοπικό επίπεδο και ήδη το θέμα βρίσκεται στην ΚΤ.ΥΠ. (Κτηριακές Υποδομές), με καλές προγνώσεις. Αν δεν επιμέναμε, θα είχαν απλά δρομολογηθεί δύο αίθουσες και θα μέναμε στο διηνεκές με ένα άθλιο κτηριακά σχολείο. Ξέρουμε, δεν θα γίνει αύριο, όμως για πρώτη φορά φτάσαμε σε τέτοιο σημείο και η επόμενη γενιά ΑμεΑ έχει πολλές ελπίδες να διδαχθεί σε νέο κτήριο. Τον δρόμο τον ανοίξαμε, ας τον περπατήσουμε ως το τέλος.

Την περίοδο που είχαμε την ευθύνη του συλλόγου, 2013-2015, αναμετρηθήκαμε με πολλά «θηρία». Θυμάμαι τον διάχυτο φόβο για την περίφημη «αξιολόγηση – κατηγοριοποίηση» εκπαιδευτικών και σχολείων. Γεμίζανε οι Γ.Σ. και εμείς τρέχαμε σαν τρελοί από σχολείο σε σχολείο.  Ζήσαμε ακόμη, το αυταρχικό πρόσωπο που επέδειξε, σε αρκετές περιπτώσεις,η διοίκηση (ακόμα και στέρηση μισθού επέβαλε και ορισμένοι συνδικαλιστές της κάνανε πλάτες), αλλά στο τέλος δικαιωθήκαμε. Από την άλλη, όταν γίνονταν οι κρίσεις των διευθυντών το 2017, η σθεναρή μας στάση στο διευρυμένο ΠΥΣΠΕ, θεωρήθηκε και θεωρείται από πολλούς ορόσημο. Συνεπείς στις αρχές μας δεν βαθμολογούσαμε τους εκπαιδευτικούς, αλλά ήμασταν παρόντες σε όλες τις διαδικασίες και συνάμα ο βασικός αποτρεπτικός παράγοντας των όσων γινόντουσαν στο παρελθόν…

Μας έλεγαν/μου έλεγαν, πως «δεν γίνεται». Και όμως έγινε. Ήταν πάγια τακτική, τουλάχιστον οι τακτικές συνελεύσεις να γίνονται σε ενοικιαζόμενες αίθουσες. Τα δε γραφεία του συλλόγου να στεγάζονται σε ενοικιασμένο χώρο. Δεχόμουν χλευασμούς από κάποιους όταν έθετα το ζήτημα. Κι όμως αποδείξαμε ότι γίνεται. Με σεβασμό στη συνδρομή των μελών μας, όταν η Κοινή Δράση πήρε την ευθύνη του συλλόγου, βρήκαμε ελεύθερο χώρο και εδώ και έξι χρόνια ο σύλλογος κερδίζει όλα τα λειτουργικά έξοδα, κοντά στα 200 ευρώ το μήνα. Από μόνα τους είναι αρκετά χρήματα, τουλάχιστον για εκδηλώσεις. Έτσι το είχαμε σκεφτεί και το υλοποιήσαμε. Ας το συνεχίσουν οι επόμενοι…

Προφανώς και δεν γίνανε όλα τέλεια επί των ημερών μας. Προφανώς, υπάρχουν κι άλλα που μπορούν να βελτιωθούν. Όμως αυτή η μικρή αναδρομή αποδεικνύει και αναδεικνύει πως μπορούν να γίνουν πράγματα, ακόμα και σε δύσκολους καιρούς. Δεν είναι μόνο αυτά αλλά και πολλά άλλα, όπως η μικροφωνική, για χρήση όλων των συλλογικοτήτων, που αγοράστηκε με την αποζημίωση των αντιπροσώπων μας στα συνέδρια της ΔΟΕ, όταν για άλλους αποτελούσε ένα άνετο μεροκάματο. Όπως η τακτική και αναλυτική ενημέρωση για κάθε συνεδρίαση του Δ.Σ. και του ΠΥΣΠΕ και άλλα.

Τέτοια μικρά καθημερινά πράγματα μπορούν να γίνουν αρκεί εμείς, που αποτελούμε τους εκλέκτορες, να λειτουργήσουμε με σύνεση, ευσυνειδησία και ευθυκρισία. Στο χέρι μας είναι.

 

Γράφει ο Γιώργος Ηλ. Τσιτσιμπής

Comments (0)

Tags: , ,

Γιώργος Ηλ. Τσιτσιμπής: Τα αποτελέσματα του δόγματος του σοκ παραμένουν παρόντα

Posted on 07 Οκτωβρίου 2019 by admin

Στο περίφημο βιβλίο της NaomiKlein«το δόγμα του σοκ», εκδ. Λιβανης, που δικαιολογημένα έγινε bestseller, αναφέρεται πως δεν υπάρχει σοκ χωρίς σύγχυση, αποπροσανατολισμό και έκπληξη. Είναι στηριγμένο στη θεωρία του ψυχιάτρου Κάμερον που πίστευε ότι υποβάλλοντας τον ανθρώπινο εγκέφαλο σε μια σειρά από σοκ μπορούσε να διαλύσει και να εξαλείψει την ελαττωματική νόηση, για να οικοδομήσει στη συνέχεια καινούργιες προσωπικότητες εκ του μηδενός, γράφοντας πάνω σε «λευκή σελίδα». Με τον ίδιο τρόπο και οι οικονομολόγοι της ελεύθερης αγοράς είναι πεπεισμένοι ότι μόνο μιας μεγάλης κλίμακας καταστροφή, μια μεγάλη διάλυση, μπορεί να προετοιμάσει το έδαφος για τις «μεταρρυθμίσεις» τους.

Οι πρακτικές αυτές βρήκαν εφαρμογή σε πολλές χώρες, όπως βέβαια και στη δική μας. Δεν μπορεί να είναι τυχαίο ότι παρά τις θρασύτατες ομολογίες και αποδοχές των υπευθύνων τροϊκανών, κυρίως του ΔΝΤ, ότι επιβλήθηκαν λάθος μέτρα, με λάθος υπολογισμούς και κανείς μα κανείς από τους δικούς μας, πρώην και νυν, δεν ζητάει, ουσιαστικά και επιτακτικά, την διόρθωσή τους. Όταν κάνεις λάθος το διορθώνεις και μάλιστα εμπράκτως. Δεν το εξομολογείσαι και συνεχίζεις την λάθος πορεία.

Βαυκαλίζονται οι διοικούντες πως διαμορφώνουν δημοσιονομικό χώρο για να ξεδιπλώσουν τάχα τις πολιτικές τους, την στιγμή που ακόμα και η «ανάσα» μας πρέπει να εγκριθεί από τους «προστάτες» μας. Ποια είναι ακριβώς η ελευθερία μας; Αλήθεια, πόσο σημαντικό είναι ότι τις αλυσίδες τις βγάλαμε απ’ τον λαιμό και τις φοράμε στα πόδια; Αποσβολωμένοι ακούμε την κατευθυνόμενη ενημέρωση και δεν πιστεύουμε αυτό που ζούμε. Προφανώς, ικανοποιούμαστε απ’ τις λεκτικές ωραιοποιήσεις παρ’ όλο που το μηνιάτικο καλύπτει μόνο την εβδομαδιαία αναγκαιότητα. Δεν λέμε να αλλάξουμε εποχή, καθηλωθήκαμε στον χειμώνα.

Η κρίση αποδείχτηκε πολυπαραγοντική. Δεν είναι μόνο αυτό που φαίνεται αλλά πολλά άλλα και μάλιστα αλληλεξαρτώμενα. Οι αυτοκτονίες, που πλέον δεν εντυπωσιάζουν, είτε ως απελπισία είτε ως δευτερογενές πρόβλημα ψυχικών διαταραχών συνέπεια της κρίσης, γεμίζουν τον καθημερινό τύπο και όμως δεν μιλάει κανείς. Η πολυ-επισημασμένη υπογεννητικότητα παραμένει έντονη και προκλητική, χωρίς αντιμετώπιση. Είναι λογικό ότι επηρεάζει τα της εκπαίδευσης, τα των ασφαλιστικών ταμείων, τα της άμυνας, την εθνική υπαρξιακή μας συνέχεια. Το πολυπαραγοντικό έχει πολλές και δύσκολες ατραπούς.Πώς να στελεχωθούν τα σχολεία; (σε λίγο οι αναπληρωτές θα είναι περισσότεροι από τους μόνιμους).Πώς να επισκευαστούν τα ασθενοφόρα; (ο στόλος τους μειώθηκε επικίνδυνα).Πώς να λειτουργήσουν οι υπηρεσίες; (κόσμος φεύγει, αλλά δεν έρχεται).Τι να πούμε για τα νοσοκομεία; Για πολλούς διακυβεύεται ακόμα και η επιβίωσή τους (ας είναι καλά η Εκκλησία με τα συσσίτια και οι υπόλοιποι αλληλέγγυοι).Καταντήσαμε ενοχικοί. Όσοι επιβιώνουν, ντρέπονται απέναντι στους άλλους (όταν λέμε επιβιώνουν εννοούμε ότι απλά έχουν τη δυνατότητα να δανείζονται από το επόμενο μηνιάτικο).

Οι διεκδικήσεις των εργαζομένων δεν αναστέλλονται, υπαναχωρούν. «Αν δεν κλάψει το παιδί, η μάνα δεν του δίνει να φάει». Εμείς όμως δεν «κλαίμε», δεν διαμαρτυρόμαστε πλέον, απλώς γκρινιάζουμε. Άλλο το ένα, άλλο το άλλο. Καταντήσαμε μια «γκρινιάρα κοινωνία», που άπραγοι παρακολουθούμε την ασέλγεια πάνω μας, χρόνια τώρα. Τι δεν καταλαβαίνουμε; Ότι ξεπουλώντας τα πάντα, μπορεί να έχουμεκρατική υπόσταση, αλλά δεν έχουμε κράτος; Ότι μπορεί να έχουμε την πολιτική ευθύνη, όχι όμως την διακυβέρνηση; Ότι οι ανεξάρτητες αρχές (ΤΑΙΠΕΔ) με τις υπερεξουσίες τους, είναι προσβολή για όλους μας;(άλλοι διαχειρίζονται την περιουσία μας). Ότι ακόμα και οι περίφημες «ιδιωτικοποιήσεις» τους είναι τελικά κρατικοποιήσεις; Κρατικοποιήσεις όμως άλλων: COSCO (λιμάνια) κρατική εταιρεία της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας, ΤΡΑΙΝΟΣΕ (σιδηρόδρομοι) Ιταλικοί Κρατικοί Σιδηρόδρομοι, ΟΤΕ (τηλεπικοινωνίες) DeutscheTelekom, αεροδρόμια και ουκ έστιν αριθμός. Όλες κρατικές, ξένων κρατών φυσικά!!! Τι πιο αποικιακό; Η οικονομική θεωρία του σοκ χρειάζεται μια αφορμή και μια ισχυρή επιβολή, τα δε πλήγματα πρέπει να επιφέρονται «όλα μαζί». Στην περίπτωσή μας πρέπει να είχε μεγάλη επιτυχία, δεν εξηγείται διαφορετικά. Αν αποκωδικοποιήσουμε τις ενστάσεις της εκάστοτε αντιπολίτευσης, γιατί εκεί μπορούμε να βρούμε περισσότερες αλήθειες απ’ ότι στους κυβερνώντες, αντιλαμβανόμαστε το μέγεθος της εξάρτησης και της καταστροφής.Φαίνεται πως είναι τόσες οι δεσμεύσεις που αναλάβαμε, που η μόνη ελάφρυνση είναι η λεκτική ανακούφιση και η φραστική ωραιοποίηση.

Τα «παιδιά του Σικάγο», όπως καθιερώθηκαν οι αφοσιωμένοι μαθητές του οικονομολόγου Φρίντμαν, σπείρανε την καταστροφή απ’ όπου κι αν περάσανε. Ίσως, θα πρέπει να διαβαστεί και να ξαναδιαβαστεί το βιβλίο της NaomiKlein, για να εξηγήσουμε την «ωμότητα» και τον «ρεαλισμό» που ζούμε. Το δε κεφάλαιο για την Νότιο Αφρική έχει, κατά τη γνώμη μας, την μεγαλύτερη συγγένεια με τα ελληνικά δρώμενα. Επαχθές χρέος, αναδιανομή πλούτου, αίτημα εθνικοποιήσεων καίριων τομέων, κοινωνικό κράτος και πολλά ακόμη. Τελικά όμως μείνανε οι αριστερές οπτικές με σκληρές φιλελεύθερες πρακτικές. Γι’ αυτό και εγκλημάτησαν όσοι στο όνομα της αριστεράς εφαρμόσανε ό,τι πιο αντιαριστερό. Δυστυχώς, οι αφελείς, πίστευαν ότι οι συμβιβασμοί που έγιναν θα μπορούσαν να ακυρωθούν ή διορθωθούν όταν γίνουν κυβέρνηση. Αντ’ αυτού όμως τις προχώρησαν ένα βήμα πιο πέρα.

Ας το συνειδητοποιήσουμε, όσο κι αν ακούγεται κουραστικό.Ή θα απελευθερωθούμε ως χώρα ή οι μικροτακτοποιήσεις στα επιμέρους δεν έχουν καμιά σημασία.

Εν μεγάλη Eλληνική αποικία, 200 π.X., K.Π. Kαβάφη.

Ότι τα πράγματα δεν βαίνουν κατ’ ευχήν στην Aποικία
δεν μέν’ η ελαχίστη αμφιβολία,
και μ’ όλο που οπωσούντραβούμ’ εμπρός,
ίσως, καθώς νομίζουν ουκ ολίγοι, να έφθασε ο καιρός
να φέρουμε Πολιτικό Aναμορφωτή.

Όμως το πρόσκομμα κ’ η δυσκολία
είναι που κάμνουνε μια ιστορία
μεγάλη κάθε πράγμα οι Aναμορφωταί
αυτοί. (Ευτύχημα θα ήταν αν ποτέ
δεν τους χρειάζονταν κανείς.) Για κάθε τι,
για το παραμικρό ρωτούνε κ’ εξετάζουν,
κ’ ευθύς στον νου τους ριζικές μεταρρυθμίσεις βάζουν,
με την απαίτησι να εκτελεσθούν άνευ αναβολής.

Κι όταν, με το καλό, τελειώσουνε την εργασία,
κι ορίσαντες και περικόψαντες το παν λεπτομερώς,
απέλθουν, παίρνοντας και την δικαία μισθοδοσία,
να δούμε τι απομένει πια, μετά
τόση δεινότητα χειρουργική.—

 

Comments (0)

Tags: , ,

Υποκρισίας εγκώμιο – Γράφει ο Γιώργος Ηλ. Τσιτσιμπής

Posted on 18 Ιουνίου 2019 by admin

Στην πρόσφατη εκλογική διαδικασία των δασκάλων στην Καρδίτσα, για αντιπροσώπους στη ΔΟΕ, βγήκαν όλοι χαρούμενοι και χαμογελαστοί. Άλλοι γιατί κέρδισαν, άλλοι γιατί δεν έχασαν, άλλοι γιατί θεωρούν ότι διασώθηκαν … Χαρούμενοι και χαμογελαστοί επειδή στην ψηφοφορία υπήρξε αύξηση της συμμετοχής και οι αντιπρόσωποι από 6 γίνανε 7.

Τεχνηέντως, παραβλέπουν όλοι, ή σχεδόν όλοι για να είμαστε ακριβείς, ότι όλα αυτά γίνονται με περίσσια  υποκρισία. υποκρισια, από τους καθ’ ύλην αρμόδιους, τις κομματικές – συνδικαλιστικές παρατάξεις, που όχι μόνο δεν τόλμησαν να αναβάλουν την διαδικασία, αλλά επιχειρηματολογούσαν κι όλας για την διεξαγωγή της, κολακεύοντας τους ανέντιμα απόντες από την πρωινή Γ.Σ. για την οποία, μάλιστα, είχε εξασφαλιστεί άδεια. Καταλήγανε με τα γνωστά: «τελευταία φορά», «να μην αδικήσουμε τους συνεπείς που είναι παρόντες» και άλλα τέτοια ηχηρά. Σε όσους τολμήσαμε να προτείνουμε αναβολή της έναρξης της συνέλευσης και των εκλογών και αν δεν έχουμε συμμετοχή τότε να επαναληφθεί σε μη εργάσιμη ώρα (λίγοι είναι αλήθεια αλλά αξιοπρεπείς), επισείανε την «σκληρή» κριτική, από αριστερά και δεξιά, για τις πιθανές συνέπειες των απόντων, για το ότι θα μας επιβληθεί παρουσιολόγιο, ότι έτσι διαλύουμε τις συνελεύσεις και άλλα παρόμοια. Δεν καταλαβαίνουν ότι με το να κρύβουμε το πραγματικό πρόβλημα, πελεκάμε τα πόδια μας.

Ανερυθρίαστοι παραταξιακοί στρατοί, κάνανε το «καθήκον» τους, ψήφισαν. Απέχοντας όμως από τη Γ.Σ. που είναι το κορυφαίο καθήκον (και για το οποίο δεν πήγαν σχολείο εκείνη τη μέρα). Υπήρξαν και οι «έντιμοι αδιάφοροι», που έχουν σιχτιρίσει το συνδικάτο και πήγαν κανονικά για μάθημα, αφού δεν είναι μέλη του Συλλόγου. Όταν όμως το συνδικάτο ενημερώνει για τίποτα αναδρομικά, συνταξιοδοτικά ή υπάρχουν προβλήματα, ίσως είναι οι πρώτοι που προστρέχουν…

Άδεια η αίθουσα από τους υπεύθυνους εκπαιδευτικούς. Αναρωτιόμαστε, πού βρήκαν το κουράγιο, οι ανεξάρτητοι και αδέσμευτοι  κατά τα άλλα επικεφαλής  δημόσιων υπηρεσιών και ξόδεψαν τόσο χρόνο (ολόκληρο απόγευμα), για να μην «ξεχάσουν» και δεν ψηφίσουν τις παρατάξεις τους οι «σταβλισμένοι» ψηφοφόροι. Γιατί δεν άσκησαν την επιρροή τους στο να έχει κόσμο η Γ.Σ. και αρκεστήκανε στην απογευματινή ψηφοθηρία και το πελατειακό σύστημα; Μετά μας φταίει η αξιολόγηση που έρχεται καλπάζοντας.

Χρειάζεται αντίδραση σ’ αυτή την στρεβλή νοοτροπία. Μας προσβάλλει συλλήβδην, στην τοπική κοινωνία. Κάποιοι θέσαμε «τον δάχτυλον επί τον τύπον των ήλων» και ζητήσαμε αναβολή. Σύμφωνα με το προεδρείο ήμασταν 9, ενώ 34 τα θεώρησαν όλα καλώς καμωμένα και συνεχίσαμε. Καταλαβαίνετε, αυτοί ήταν οι παρόντες που εκπροσωπούσαν τους 800 απόντες, εκείνη τη στιγμή.

Αν οι παρατάξεις, δεξιές και αριστερές, έχουν την ευθύνη της ανοχής τέτοιας προσβλητικής κατάστασης, ο κόσμος, τα μέλη, δεν έχουν ευθύνη για αυτή την κατάντια; Άνθρωποι των γραμμάτων που όχι μόνο δεν διαβάζουν ανακοινώσεις για να ενημερωθούν και να έχουν άποψη, αλλά δεν διαβάζουν ούτε καν τους υποψήφιους. Ξέρουν από πριν τι θα ψηφίσουν. Ή μάλλον έχουν τυφλή εμπιστοσύνη σ’ αυτούς που τους είπαν τι να ψηφίσουν. Με εξέπληξε το πόσες πολλές ευχές εισέπραξα για «καλή επιτυχία» κι ας έπαψα πλέον να είμαι υποψήφιος!!! Αυτό το επίπεδο χαϊδεύουν οι επαγγελματίες συνδικαλιστές. Αν δεν αλλάξουμε, δεν πρόκειται να σωθούμε.

Δεν είναι η πρώτη φορά, αλλά ας είναι η τελευταία, που γίνεται Γ.Σ. σε άδεια αίθουσα. Όσοι πονάνε το συνδικάτο θα συμμετέχουν και εκτός ωραρίου. Ας δυναμώσουμε πρώτα τις συνελεύσεις και μετά χαιρόμαστε για τα υπόλοιπα.

 

 

 

 

 

Comments (0)

Tags: , ,

Αργία Τριών Ιεραρχών: λάθος, υπερβολή ή σκοπιμότητα; – Του Γ. Τσιτσιμπή

Posted on 04 Φεβρουαρίου 2019 by admin

Είναι αλήθεια πως αξίζει να τιμάς με ιδιαίτερο τρόπο κάτι που το θεωρείς ξεχωριστό. Βέβαια, ο τρόπος της τιμής έχει την δική του σημασία. Καθημερινά, υπάρχουν επέτειοι στις οποίες αναφερόμαστε είτε για να αντλήσουμε συμπεράσματα, είτε για να τονίσουμε το ξεχωριστό και ιδιαίτερο, είτε απλά για να τιμήσουμε το γεγονός. Σ’ αυτή την οπτική, πρέπει να παραδεχτούμε πως υπάρχει και μια «αδυναμία». Καθιερώνεις μια επέτειο και ξεμπερδεύεις όλον τον άλλο καιρό από την σημασιολογία της. Το πιο δημιουργικό, θα ήταν κατά τη γνώμη μας, να υπήρχε διάχυση του νοήματος σ’ όλη τη διάρκεια του έτους. Με διάφορες ευκαιρίες να επανέρχεσαι και να σηματοδοτείς την καθημερινότητα με αυτό που θεωρείς μείζον. Πόσο ωραία θα ήταν κάτι τέτοιο να συνέβαινε, ας πούμε, με τις έννοιες δικαιοσύνη, αντίσταση, αλληλεγγύη …

Επί του προκείμενου τώρα. Έχουμε για πρώτη φορά (αυτή η πρώτη φορά μας έχει τσακίσει) γενικευμένη αργία για τα σχολεία μας, την ημέρα των Τριών Ιεραρχών. Κάτι, που προφανώς, για τον κάθε καλόπιστο, είναι ένδειξη ευγνωμοσύνης του Υπουργείου για να τιμήσει τους προστάτες των γραμμάτων. Και ω του θαύματος! (γιατί θαύματα γίνονται εντός και εκτός του χώρου της Εκκλησίας) αποδομείς εντελώς αυτό που υποτίθεται ότι θέλεις να τιμήσεις. Αυτή η μέρα γίνεται μια «νεκρή μέρα». Αργία και δεν κινείται τίποτα. Ούτε καν εκκλησιασμός. Τι και αν οι συγκεκριμένοι Άγιοι συμπυκνώνουν με τον καλύτερο τρόπο αυτό που είπαμε παραπάνω, τις έννοιες δικαιοσύνη, αντίσταση, αλληλεγγύη. Τι και αν οι ίδιοι στα συναξάρια τους, όχι μόνο δεν αναδεικνύονται αργόσχολοι αλλά αντιθέτως ιδιαίτερα δημιουργικοί!!! Θρησκευτική γιορτή χωρίς καν εκκλησιασμό; Η πρόταση, της εγκυκλίου που στάλθηκε στα σχολεία, για ένα δίωρο αφιέρωμα την προηγούμενη μέρα, μόνο ως άλλοθι μπορεί να εκληφθεί.

Ας αναλογιστούμε πώς δραστηριοποιείται το σχολείο σε άλλες περιπτώσεις. Υπάρχει ημέρα αφιερωμένη στον αθλητισμό. Φυσικά, δεν είναι αργία, αλλά αφιερώνεται εξ ολοκλήρου στην άθληση. Όπως και η επέτειος του Πολυτεχνείου, που είναι επίσης κάτι το ιδιαίτερο για την μαθητική – εκπαιδευτική κοινότητα, δεν είναι αργία, αλλά μέρα δράσης στο νόημα της επετείου με σχολική γιορτή. Υπάρχουν και άλλα παραδείγματα που θα μπορούσαν να αναφερθούν, αλλά δεν υπάρχει λόγος, γίνεται κατανοητό.

Βέβαια, για να είμαστε δίκαιοι, η οπτική που αναπτύσσεται εδώ, είναι από την πλευρά του θρησκευόμενου. Γιατί υπάρχει και η άλλη προσέγγιση που λέει πως δεν χρειάζεται το σχολείο να ασχολείται με τέτοια πράγματα. Ειλικρινής και ξεκάθαρη άποψη. Αλλά μέχρι να γίνει επίσημη θέση (γιατί πλειοψηφική στην κοινωνία λίγο δύσκολο φαίνεται), ας κρατάμε έστω τα προσχήματα και ας είμαστε πιο προσεκτικοί. Αν δούμε δε, το όλο πλαίσιο των κυβερνώντων σχετικά με θέματα πατρίδας και θρησκείας, τότε δύσκολα καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι όλα αυτά είναι αθώα. Ίσως είναι πιο έντιμο να την καταργήσουμε εντελώς ως γιορτή, παρά να την αποδομούμε.

Το οξύμωρο είναι ότι δεν είχαμε αντιδράσεις ή έστω ενστάσεις από τους χώρους της εκκλησίας και των εκπαιδευτικών. Και καλά οι εκπαιδευτικοί βολεύονται με την αργία. Πού είναι όμως η φωνή των ιεραρχών; Οι σύλλογοι των θεολόγων; Όχι, πως όλα πέρασαν αβρόχοις ποσί, αλλά λείπουν οι επίσημες θέσεις. Βέβαια μίλησαν κάποιοι Επίσκοποι. Αλλά οι περισσότεροι Δεσποτάδες μας… όπως και ο Αρχιεπίσκοπος, μάλλον κατάπιαν τη γλώσσα τους. Σημεία των καιρών;

Κοντολογίς, αν πρόκειται για λάθος ή υπερβολή στον τρόπο του εορτασμού, μπορεί να διορθωθεί. Αν πρόκειται όμως για σκοπιμότητα;

Γράφει ο Γιώργος Ηλ. Τσιτσιμπής

 

 

Comments (0)

Tags: , ,

Μαθητικά συσσίτια: σχολικό πρόγραμμα ή αναγκαιότητα; – Γράφει ο Γιώργος Ηλ. Τσιτσιμπής

Posted on 22 Νοεμβρίου 2018 by admin

Κάποιοι επαίρονται για την υλοποίηση «προγράμματος σχολικών γευμάτων», όπως λένε, σε ορισμένα σχολεία της επικράτειας. Ένα «πρόγραμμα» που κατόρθωσε να υλοποιηθεί μετά από πολλές παλινωδίες. Είναι όμως έτσι; Πρόκειται πράγματι για πρόγραμμα που υλοποιείται στο σχολείο ή για ένα μέτρο κοινωνικά αντισταθμιστικό που το επέβαλε η σκληρή πραγματικότητα;

Πρόγραμμα, και μάλιστα σχολικό, είναι μια δράση που σχεδιάζεται με δομή, έχει στάδια υλοποίησης, συγκεκριμένη στοχοθεσία και αξιολόγηση με μετρήσιμα αποτελέσματα. Τι απ’ όλα αυτά περιέχει το συγκεκριμένο, για να μας κάνει, μάλιστα, υπερήφανους που το υλοποιούμε;

Δυστυχώς, δεν πρόκειται για πρόγραμμα αλλά για ένα μέτρο σωστό και αναγκαίο. Και βέβαια θα έπρεπε να καλύπτει το σύνολο των σχολείων και όχι επιλεκτικά ορισμένα. Άλλωστε, η επιλογή των περιοχών εφαρμογής, φημολογείται  ότι έγινε κατά προτεραιότητα σε περιοχές με ευάλωτες κοινωνικά ομάδες και χαμηλό οικογενειακό εισόδημα. Αν είναι έτσι, τότε από μόνο του μαρτυρά την αναγκαιότητα του μέτρου και όχι την ονοματοδοσία που του προσδίδουν.

Η έλλειψη όμως υποδομής και σχεδιασμού το καθιστούν ανεφάρμοστο στην πράξη, τουλάχιστον στο βαθμό που το είχαν φανταστεί οι υπεύθυνοι. Πώς να υλοποιηθεί γεύμα ως πρόγραμμα, όταν μέσα σε 30΄ θα πρέπει να χωρέσουν: η αποχώρηση των μαθητών από τις τάξεις τους, η μετατροπή των αιθουσών διδασκαλίας σε εστιατόριο, το καθάρισμα των θρανίων και η αλλαγή χρήσης τους σε τραπέζια εστίασης (με τον απαραίτητο υγειονομικό καθαρισμό και απολύμανση), το στρώσιμο και το σερβίρισμα, η στοιχειώδης υγειονομική προετοιμασία των μαθητών (πλύσιμο χεριών κλπ), το γεύμα αυτό καθ’ αυτό  και τέλος το μάζεμα και η αποκατάσταση του χώρου, για να μετατραπεί πάλι σε αίθουσα διδασκαλίας;

Κάπως αλλιώς θα έπρεπε να σχεδιαστεί και να λάβει «σάρκα και οστά», αν θέλουμε να λέμε ότι αποτελεί μέρος των σχολικών δραστηριοτήτων και όχι μια κοινωνική αναγκαιότητα σε περίοδο κρίσης. Θα έπρεπε να είχανε φροντίσει για διακριτούς χώρους, υγειονομικές προϋποθέσεις, απαραίτητο προσωπικό, και κυρίως ως διαδικασία αγωγής υγείας και υγιεινής διατροφής για ένα σωστό και ισορροπημένο γεύμα, θα έπρεπε να υπήρχε η ανάλογη ευαισθητοποίηση των μικρών μαθητών για το περιεχόμενο των γευμάτων, το τι και πώς γευματίζουμε, για την χαρά να είμαστε μαζί με άλλους και όχι μόνοι και ένα σωρό άλλα πράγματα. Τότε θα μπορούσαμε να μιλάμε για πρόγραμμα που αναπτύσσει συγκεκριμένες γνώσεις, δεξιότητες και συμπεριφορές. Όχι κάτι το ιδιαίτερο. Το αυτονόητο, που υπάρχει σε σοβαρές ευρωπαϊκές χώρες που σέβονται τους εαυτούς τους και τους μαθητές τους. Βέβαια το θέμα άπτεται και της λειτουργίας του «ολοήμερου σχολείου» που οι στρεβλώσεις είναι πολλές, όχι όμως του παρόντος.

Ελλείψει των παραπάνω προϋποθέσεων, η συντριπτική πλειονότητα των σχολείων που σιτίζονται ανά την επικράτεια, έχουν επιλέξει την διανομή των γευμάτων στους μαθητές, ως πακέτο, για το σπίτι τους. Εδώ που τα λέμε δεν θα μπορούσε να γίνει και τίποτα καλύτερο, αφού δεν θέλει και πολύ να χαρακτηριστούν οι εκπαιδευτικοί ότι σαμποτάρουν ένα ευαίσθητο κοινωνικά θέμα και αρνούνται να βοηθήσουν στην σίτιση των μαθητών τους. Κανείς βέβαια, δεν μπαίνει στον κόπο να δει αν όλη αυτή η διαδικασία χωράει στο σημερινό αναλυτικό πρόγραμμα. Αν λειτουργεί εις βάρος των μαθημάτων και της λειτουργίας των σχολείων (προλαβαίνουν να ετοιμαστούν όλες οι παραπάνω προϋποθέσεις;), εις βάρος των εκπαιδευτικών (που τα κάνουν όλα) και ένα σωρό άλλες παράμετροι.

Σήμερα, μετά από οχτώ χρόνια σκληρών μνημονίων, βιώνουμε όλοι γύρω μας την ανέχεια και τις δυσκολίες της καθημερινότητας για όλο και περισσότερους συμπολίτες μας. Πόσες φορές, ευαισθητοποιημένοι σύλλογοι διδασκόντων, εξασφάλιζαν το κουλούρι μαθητών τους ή πόσες ενορίες, σ’ αυτά τα δύσκολα χρόνια, δεν βοήθησαν διακριτικά μεν αλλά ουσιαστικά δε, στο κολατσιό των ανήμπορων οικονομικά μαθητών; Μην ξεγελιόμαστε επειδή η Εκκλησία δεν διαφημίζει τα συσσίτιά της, αλλά είναι σίγουρο πως χωρίς την αρωγή της στο θέμα αυτό, θα είχαμε πολλά τραγικά γεγονότα να διηγούμαστε. Απλά ήρθε η ώρα το κράτος να αναλάβει ένα μέρος της ευθύνης του. Αυτή είναι η σκληρή αλήθεια.

Συνεπώς, δεν μιλάμε για γεύματα αλλά για συσσίτια. Δεν μιλάμε για πρόγραμμα αλλά για αναγκαιότητα. Παράλληλες εποχές ζούμε, τώρα όπως και τότε, που ένας εξαθλιωμένος λαός χρειάζονταν / χρειάζεται βοήθεια για να αντιμετωπίσει τις συνέπειες του ίδιου κατακτητή… Ας κάνουμε την ανάγκη φιλότιμο, αλλά ας μην βαυκαλιζόμαστε με καινοτομίες και άλογες επάρσεις.

 

Comments (0)

Tags: , ,

Γ. Τσιτσιμπής: Ανεμογεννήτριες και άλλες Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας

Posted on 01 Οκτωβρίου 2018 by admin

Κατά μία συνοπτική ρήση, πολιτική είναι το να προσπαθείς να λύνεις προβλήματα πριν τα λύσει ο χρόνος. Φυσικά και συμπεριλαμβάνεται η πρόβλεψη, η διαμόρφωση συνθηκών και η ιεράρχησή τους.

Τα τελευταία χρόνια, με αφορμή προτάσεις αλλά και αδειοδοτήσεις αιολικών πάρκων και μικρών υδροηλεκτρικών και στην περιοχή μας, άρχισε ένα έντονος προβληματισμός για τα υπέρ και κατά των ΑΠΕ. Είδανε το φως της δημοσιότητας απόψεις εκατέρωθεν, για την χρησιμότητα ή μη και την ωφέλεια ή μη των ΑΠΕ.

Ευλογημένη συγκυρία, ενδεχομένως, έφερε κάποιους άφρονες να θέλουν να κοντύνουν (κυριολεκτικά) τα Αγραφα λόγω εγκατάστασης ανεμογεννητριών, μετατρέποντάς τα σε πεδίο χρηματιστηριακών προκλήσεων, μέσω επιδοτήσεων, στο βωμό του κέρδους. Έτσι, ξεσηκώθηκε ένα κίνημα υπεράσπισης της συγκεκριμένης περιοχής και της σημασιολογίας της, που στην ουσία όμως εμπλούτισε τον συνολικό προβληματισμό, δίνοντας ευκαιρία για γενικεύσεις και προβολές, που φωτίζουν την συνολική οπτική γύρω από τις ΑΠΕ και την αποτελεσματικότητά τους. Το θέμα δεν είναι απλά ένας κύκλος εργασιών αλλά η Κοινη ωφελεια. Φαίνεται, όμως, πως κοινό είναι το κόστος που πληρώνουμε όλοι μας για να χρηματοδοτούνται επίσημα οι ΑΠΕ, ενώ η ωφέλεια είναι μόνο γι’ αυτούς που εισπράττουν τις χρηματοδοτήσεις.

 

Αναπάντητα ερωτήματα

Δυστυχώς, δεν έχει δοθεί μέχρι στιγμής, μια πειστική απάντηση στα παρακάτω: γιατί τοποθετούνται εκεί και όχι αλλού (χωροταξική μελέτη), πόσες χρειαζόμαστε, πόσο αυτόνομους και αυτάρκεις μας κάνουν, πόσα συμβατικά εργοστάσια παραγωγής ενέργειας κλείσανε μέχρι τώρα (αφού αντικαταστάθηκαν από τις ΑΠΕ), πόσο έχει βελτιωθεί η ποιότητα του περιβάλλοντος και οι εκπομπές CO2, πόσες μόνιμες θέσεις εργασίας δημιουργήθηκαν (όχι προσωρινές με τα χωματουργικά), πόσο μειώθηκε το κόστος παραγωγής ενέργειας για τον καθένα μας και ένα σωρό άλλες καλόπιστες απορίες, απαραίτητες για να μπορούμε τελικά να εκτιμήσουμε αν όλα αυτά γίνονται για το καλό μας ή θα μπορούσαν να υπήρχαν εναλλακτικές πρωτοβουλίες των διοικούντων σχετικά με την προστασία του πολυθρύλητου περιβάλλοντος και του κοινού συμφέροντος. Στο κάτω – κάτω φτάνει να είναι καθαρές και ανανεώσιμες οι πηγές ή και αποτελεσματικές και ωφέλιμες;

 

Οι λέξεις δεν είναι αθώες

Οι ΑΠΕ, ως καθαρές πηγές, έχουν προβληθεί τα τελευταία χρόνια ως πανάκεια. Με πολύ έξυπνο τρόπο, κυρίως η διαφήμιση αλλά όχι μόνο, χρησιμοποιούν τις λέξεις και το σημαινόμενο, άλλοτε για να προκαλούν, άλλοτε για να ελκύουν, άλλοτε για να αμβλύνουν εντυπώσεις. Στόχος τους, να προσελκύουν κάθε φορά τον ενδιαφερόμενο ή τον «πελάτη» (γιατί σε όρους και με όρους αγοράς κινούνται όλα). Ας δούμε για παράδειγμα τον όρο «πάρκο». Παραπέμπει σε έναν χώρο αναψυχής, καθαρό, καλαίσθητο, ευχάριστο, που προσφέρεται κυρίως για παιδιά. Τον παίρνουνε λοιπόν οι επιτήδειοι και τον χρησιμοποιούνε στοχευμένα για να ενσωματώσουνε όλα αυτά που υπονοούνται, εκεί που τους εξυπηρετεί. Αμβλύνονται έτσι οι όποιες νοερές αρνητικές αποτυπώσεις θα είχαμε για τον χώρο αυτό. Σκεφτείτε πόσο πιο ήπια ακούγεται το «πάρκο μόλυνσης» από το «χώρος μόλυνσης» (προκλητικό παράδειγμα αλλά για να γίνει κατανοητό). Δεν είναι τυχαίο, συνεπώς, που γεμίσαμε βιομηχανικά πάρκα, τεχνολογικά πάρκα, επιχειρηματικά πάρκα, φωτοβολταϊκά πάρκα, αιολικά πάρκα κλπ. Η ονοματολογία έχει μεγάλο μερίδιο στη θετική ή αρνητική πρόσληψη ενός θέματος.

 

Στο δια ταύτα

Στόχος μας δεν είναι να επαναλάβουμε κριτικές και επιχειρήματα που αποδεικνύουν, μέχρι στιγμής τουλάχιστον, ότι με τα έως τώρα δεδομένα, οι ΑΠΕ δεν ωφελούν, επειδή η ενέργεια, όσο καθαρή και αν είναι, απλά δεν αποθηκεύεται. Άρα δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί όταν την χρειαζόμαστε. Μέχρι να φτάσουμε σ’ αυτό το σημείο, θα πρέπει να είμαστε καχύποπτοι και άκρως επιφυλακτικοί. Δεν μπορεί. Κάτι άλλο πιο ωφέλιμο και πιο αποδοτικό θα υπάρχει.

Αντιλαμβανόμαστε λοιπόν,  για άλλη μια φορά, ότι στην ουσία μιλάμε για το είδος των επενδύσεων που επιλέγουμε και όχι για την προστασία του περιβάλλοντος. Γι’ αυτό θεωρούμε πως το θέμα είναι καθαρά πολιτικό. Οι ΑΠΕ, μόνο ως μορφή επένδυσης μπορούν να εκληφθούν και σε καμιά περίπτωση ως περιβαλλοντική ωφέλεια ή εξοικονόμηση πόρων, εθνικών ή και οικογενειακών. Άραγε μας ενδιαφέρει ως κοινωνία μια τέτοια επένδυση, που το μόνο που κάνει είναι να αναδιανέμει τον πλούτο από τους πολλούς στους λίγους, μέσω των πριμοδοτούμενων επιχορηγήσεων;

Ευχόμαστε, η αντιστασιακή διάθεση των πολιτών και των φορέων τους, να επεκταθεί και σε άλλα ζητήματα. Οι δε απόψεις των πολιτικών σχημάτων ας μπουν στη βάσανο της κριτικής και της αξιολόγησης απ’ όλους μας.

Γράφει ο Γιώργος Ηλ. Τσιτσιμπής

Comments (0)

Tags: , ,

Δημογραφικό: Προλαβαίνουμε ή είναι ήδη αργά; – Του Γ. Τσιτσιμπή

Posted on 18 Ιουνίου 2018 by admin

Για πολλούς το δημογραφικό είναι το πρώτιστο εθνικό ζήτημα. Μπορεί να ακούγεται ίσως υπερβολικό, αλλά η τεκμηρίωση που γίνεται από τους υπερασπιστές της άποψης, δεν αφήνει περιθώρια αμφισβήτησης. Είναι ένα θέμα με πολλές παραμέτρους, που αν δεν ιδωθεί  σφαιρικά και στο σύνολό του και αν δεν αντιμετωπιστεί ως εθνική προτεραιότητα τώρα, χθες καλύτερα, ίσως να μην μπορεί καν να αντιμετωπιστεί.

Ήδη οι συνέπειές του γίνονται οδυνηρά αντιληπτές, μια και το δημογραφικό δεν είναι αποτέλεσμα των τελευταίων ετών. Δυστυχώς προϋπήρχε και οι ευθύνες των αρμοδίων, διαχρονικά και διακομματικά, το επιδείνωσαν, όπως επιδεινώθηκε και στα καταραμένα χρόνια της κρίσης που ζούμε.

Αφορμή γι’ αυτές τις σκέψεις στάθηκε η τοποθέτηση του κ. Αναστάσιου Λαυρέντζου στην αρμόδια κοινοβουλευτική επιτροπή (υπάρχει στο διαδίκτυο). Η κατάσταση είναι τραγική. Η εξέλιξή της καταστροφική. Εκτός κι αν κάποιοι αναλάβουν δράση…

Σύμφωνα με όσα επίσημα κατατέθηκαν, συνοπτικά έχουμε τα εξής: «Η βασική αιτία αυτής της εν εξελίξει δημογραφικής κατάρρευσης του ελληνικού πληθυσμού είναι ο χαμηλός ρυθμός γεννήσεων, ο οποίος για τρεις και πλέον δεκαετίες έχει πέσει κάτω από την κρίσιμη τιμή των δύο περίπου παιδιών ανά γυναίκα (όριο για τη διατήρηση ενός πληθυσμού). Σήμερα, με την επιβάρυνση που έχει δημιουργήσει και η οικονομική κρίση, ο ρυθμός γεννήσεων είναι περίπου στα 1,3 παιδιά ανά γυναίκα, συνυπολογιζομένων και των γεννήσεων αλλοδαπών (οι οποίες φτάνουν περίπου στο 17% του ετήσιου συνόλου)». Φυσικά, το όλο θέμα επιδεινώνεται και από την μεταναστευτική έξοδο των Ελλήνων και μάλιστα των νέων και παραγωγικών ηλικιών, αυτών που εν δυνάμει θα μπορούσαν να τεκνοποιήσουν.

Το δημογραφικό όμως, στο σύνολό του, συμπαρασύρει και άλλες επιπτώσεις. Τα στοιχεία της Eurostat για το 2050 (σε 30 χρόνια δηλαδή) προβλέπουν τον πληθυσμό της χώρας στα 9 εκατομμύρια, με συνεχιζόμενη πτωτική πορεία, με τα 3 εκατομμύρια από αυτά να είναι άνω των 65 ετών. Ας σκεφτούμε τότε τι θα μπορούμε να πρωτοαντιμετωπίσουμε. Θα μπορούμε να μιλάμε άραγε για κοινωνική ασφάλιση και υγιή ασφαλιστικά ταμεία; Για σύστημα υγείας; Για εθνική ασφάλεια; Για ανάπτυξη; Για παραγωγή; Για … κανονικότητα; Επιπλέον, στα χρόνια των μνημονίων από το 2011 ως το 2017, έχουμε υπεροχή των θανάτων έναντι των γεννήσεων κατά 148.252 (θάνατοι 817.081, γεννήσεις 668.829) (ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ, φύλλο 1009).

Υπάρχει βέβαια και μια αφελής προσέγγιση, της ενσωμάτωσης των μεταναστευτικών ροών, ως αντιστάθμισμα. Με αυτή τη λογική όμως, ελλοχεύει ο κίνδυνος της αντικατάστασης του πληθυσμού και όχι της λύσης του δημογραφικού. Άρα ας μην σκεφτόμαστε να λύσουμε ένα πρόβλημα, δημιουργώντας ένα άλλο, άλλης τάξης και μεγέθους.

Παράδειγμα προς αποφυγή.

 

Χαρακτηριστικό, κοντινό μας, συγκρίσιμο παράδειγμα για να δούμε την εφιαλτική εξέλιξη, είναι η Βουλγαρία. Ο πίνακας που κατέθεσε ο κ. Λαυρέντζος, είναι εύγλωττος. Παράλληλες,  φθίνουσες πορείες, με συνεχή μείωση του πληθυσμού. Αυτό θέλουμε;

Βέβαια, υπάρχουν παραδείγματα κρατών με θετικό πρόσημο, όπως είναι η Γαλλία και οι Σκανδιναβικές χώρες, αλλά εκεί οι πολιτικές είναι διαφορετικές. Οι δικές μας, πολιτικές των περικοπών, της μη στήριξης της οικογένειας, η κατακρεούργηση των πολυτέκνων και ένα σωρό άλλες αρνητικές παρεμβάσεις, οδήγησαν στη σημερινή πραγματικότητα. Αναμφισβήτητα χρειάζονται μέτρα υπεράσπισης και στήριξης της οικογένειας και της εργαζόμενης μητέρας (άδειες ανατροφής παιδιών, οικονομικές παροχές, φορολογικές ελαφρύνσεις, διευκολύνσεις, βρεφονηπιακοί σταθμοί, ενίσχυση του γάμου σε μικρότερες ηλικίες κλπ), πολιτικές  με θάρρος και στοχοθεσία για να ανατρέψουν (αν γίνεται) την επερχόμενη καταστροφή. Το μεγάλο στοίχημα είναι η αύξηση των γεννήσεων, που βέβαια δεν γίνεται αυτόματα. Γι’ αυτό έχουμε ανάγκη μιας παιδοκεντρικής κοινωνίας.

 

Η περιοχή μας, μελέτη περίπτωσης

Ας δούμε τώρα τι συμβαίνει στη γειτονιά μας. Από τα στοιχεία που μπορέσαμε να βρούμε από τις καταγραφές του Ληξιαρχείου του Δήμου Καρδίτσας και της Διεύθυνσης Α/θμιας Εκπαίδευσης Καρδίτσας.

Όσο κι αν τα στοιχεία των γεννήσεων του 2017, που δείχνουν πλήρη κατάρρευση, δεν είναι αληθή, αφού η κύρια αιτία είναι η έλλειψη μαιευτικής κλινικής και συνεπώς οι γεννήσεις πραγματοποιούνται  σε γειτονικούς νομούς, έρχονται οι εγγραφές στην Α΄ Δημ. που επιβεβαιώνουν, δυστυχώς, την αρνητική τάση και κρούουν ηχηρό σήμα κινδύνου. Επίσης, ενώ την δεκαετία του ’80 οι γεννήσεις βρίσκονται σταθερά πάνω από 1.000 και οι θάνατοι λίγο πάνω από 200, από το ’90 και μετά αρχίζει ακριβώς η αντιστροφή, φτάνοντας στα σημερινά δεδομένα.

 

Συμπέρασμα

Η σημερινή τραγικότητα του δημογραφικού εξελίσσεται καταστροφικά. Οι επιπτώσεις είναι πολυπαραγοντικές και άπτονται πολλών κρίσιμων παραμέτρων. Οι υπεύθυνοι πρέπει να σκύψουν στο πρόβλημα και να αξιοποιήσουν κάθε μέσο αντιστροφής αυτής της πορείας. Ευτυχώς, ακόμα και τώρα, ακούγονται και διατυπώνονται ιδέες και προτεινόμενες λύσεις. Επιπλέον, υπάρχει και το αναξιοποίητο διακομματικό πόρισμα της Βουλής του 1993, με πολύ ενδιαφέροντα στοιχεία και προτάσεις, καθώς και η εμπειρία άλλων κρατών που αντιμετώπισαν θετικά ανάλογα προβλήματα και τα αντέστρεψαν. Χρειάζεται όμως αποφασιστικότητα και γενναιότητα  για να χρηματοδοτηθούν και φυσικά να εφαρμοστούν.

 

Γράφει ο Γιώργος Ηλ. Τσιτσιμπής

Comments (0)

            Για περισσότερες πληροφορίες

                     πατήστε στα links:

     (www.thessalia-espa.grwww.efepae.gr

             www.aedep.grwww.espa.gr )