Tag Archive | "Τσιτσιμπής"

Tags: , ,

Γιώργος Τσιτσιμπής: Μπορεί να παραχθεί έργο στα σωματεία;

Posted on 11 Νοεμβρίου 2019 by admin

Γνωρίζω πως, για αρκετούς, ίσως δεν έχει καμία σημασία το περιεχόμενο ενός κειμένου. Μένουν στο όνομα του συντάκτη ή έστω στον τίτλο του και απορρίπτεται ή όχι, εξ αρχής. Όμως, θεωρώ υποχρέωσή μου, έστω και για τους λίγους, να καταθέσω την υποκειμενική μου εμπειρία από το σύλλογο δασκάλων (Σύλλογος Εκπαιδευτικών Π.Ε. Καρδίτσας «Ν. Πλαστήρας»).

Σίγουρα, οι κάθε μορφής συλλογικότητες περνάνε κρίση συμμετοχής των μελών τους αλλά και αποτελεσματικότητας των στόχων τους. Δεν είναι καινούργιο φαινόμενο, αλλά τα τελευταία χρόνια έχει ενταθεί. Συχνά στις Γ.Σ. δεν παρευρίσκονται ούτε οι υποψήφιοι των ψηφοδελτίων, ούτε καν όλα τα μέλη του Δ.Σ., συνεπώς, τι να πει κανείςγια τα απλά μέλη; Παθογένεια; Αδιαφορία; Απογοήτευση; Αδράνεια των υπευθύνων; Ίσως όλα μαζί και κάτι παραπάνω. Το παράδοξο, βέβαια, είναι ότι στις αρχαιρεσίες παρουσιάζονται συντεταγμένα, και οι αδιάφοροι, και οι απογοητευμένοι, και οι υπεύθυνοι αδρανείς, για να συνεχίσουν στο ίδιο μοτίβο. Νομιμοποιημένοι, αφού η πλειοψηφία το επιλέγει, συνεχίζοντας το αδιέξοδο τέλμα που βιώνουμε. Και μετά την εκλογή αρχίζει η γκρίνια: «μα πάλι οι ίδιοι;», «δεν άλλαξαν ούτε τα πρόσωπα;» και άλλα ευτράπελα. Μα εμείς τους επιλέξαμε, σε ποιον γκρινιάζουμε;Ευτυχώς όμως, ακόμα και μέσα σ’ αυτό το αρρωστημένο κλίμα, μπορούν να γίνουν πράγματα.Ας θυμηθούμε μερικά:

Η τράπεζα αίματος, που αριθμεί ήδη πέντε χρόνια, ήταν ένα μεγάλο στοίχημα. Με τη συνδρομή λίγων εθελοντών, έγινε πραγματικότητα. Κακά τα ψέματα, δεν μπόρεσε να γίνει υπόθεση όλων μας. Αν μπούμε όμως στη θέση όσων την χρειάστηκαν, τότε θα καταλάβουμε ότι, ίσως, είναι η πιο σημαντική δράση του συλλόγου μας. Έχουμε την πολυτέλεια να την διαθέτουμε. Ας την κάνουμε αυτάρκη, χωρίς να χρειάζεται να επιστρέφουν τις φιάλες όσοι ευεργετούνται.

Θεωρούσαμε και θεωρούμε, πως το ειδικό σχολείο, ως κτηριακή υποδομή, είναι ντροπιαστικό για το νομό μας. Παρ’ όλο που είχαμε να αντιπαλέψουμε νοοτροπίες και πρακτικές ακόμα και από δικούς μας ανθρώπους εκπαιδευτικούς, καταφέραμε να ολοκληρωθούν όλες οι απαραίτητες ενέργειες σε τοπικό επίπεδο και ήδη το θέμα βρίσκεται στην ΚΤ.ΥΠ. (Κτηριακές Υποδομές), με καλές προγνώσεις. Αν δεν επιμέναμε, θα είχαν απλά δρομολογηθεί δύο αίθουσες και θα μέναμε στο διηνεκές με ένα άθλιο κτηριακά σχολείο. Ξέρουμε, δεν θα γίνει αύριο, όμως για πρώτη φορά φτάσαμε σε τέτοιο σημείο και η επόμενη γενιά ΑμεΑ έχει πολλές ελπίδες να διδαχθεί σε νέο κτήριο. Τον δρόμο τον ανοίξαμε, ας τον περπατήσουμε ως το τέλος.

Την περίοδο που είχαμε την ευθύνη του συλλόγου, 2013-2015, αναμετρηθήκαμε με πολλά «θηρία». Θυμάμαι τον διάχυτο φόβο για την περίφημη «αξιολόγηση – κατηγοριοποίηση» εκπαιδευτικών και σχολείων. Γεμίζανε οι Γ.Σ. και εμείς τρέχαμε σαν τρελοί από σχολείο σε σχολείο.  Ζήσαμε ακόμη, το αυταρχικό πρόσωπο που επέδειξε, σε αρκετές περιπτώσεις,η διοίκηση (ακόμα και στέρηση μισθού επέβαλε και ορισμένοι συνδικαλιστές της κάνανε πλάτες), αλλά στο τέλος δικαιωθήκαμε. Από την άλλη, όταν γίνονταν οι κρίσεις των διευθυντών το 2017, η σθεναρή μας στάση στο διευρυμένο ΠΥΣΠΕ, θεωρήθηκε και θεωρείται από πολλούς ορόσημο. Συνεπείς στις αρχές μας δεν βαθμολογούσαμε τους εκπαιδευτικούς, αλλά ήμασταν παρόντες σε όλες τις διαδικασίες και συνάμα ο βασικός αποτρεπτικός παράγοντας των όσων γινόντουσαν στο παρελθόν…

Μας έλεγαν/μου έλεγαν, πως «δεν γίνεται». Και όμως έγινε. Ήταν πάγια τακτική, τουλάχιστον οι τακτικές συνελεύσεις να γίνονται σε ενοικιαζόμενες αίθουσες. Τα δε γραφεία του συλλόγου να στεγάζονται σε ενοικιασμένο χώρο. Δεχόμουν χλευασμούς από κάποιους όταν έθετα το ζήτημα. Κι όμως αποδείξαμε ότι γίνεται. Με σεβασμό στη συνδρομή των μελών μας, όταν η Κοινή Δράση πήρε την ευθύνη του συλλόγου, βρήκαμε ελεύθερο χώρο και εδώ και έξι χρόνια ο σύλλογος κερδίζει όλα τα λειτουργικά έξοδα, κοντά στα 200 ευρώ το μήνα. Από μόνα τους είναι αρκετά χρήματα, τουλάχιστον για εκδηλώσεις. Έτσι το είχαμε σκεφτεί και το υλοποιήσαμε. Ας το συνεχίσουν οι επόμενοι…

Προφανώς και δεν γίνανε όλα τέλεια επί των ημερών μας. Προφανώς, υπάρχουν κι άλλα που μπορούν να βελτιωθούν. Όμως αυτή η μικρή αναδρομή αποδεικνύει και αναδεικνύει πως μπορούν να γίνουν πράγματα, ακόμα και σε δύσκολους καιρούς. Δεν είναι μόνο αυτά αλλά και πολλά άλλα, όπως η μικροφωνική, για χρήση όλων των συλλογικοτήτων, που αγοράστηκε με την αποζημίωση των αντιπροσώπων μας στα συνέδρια της ΔΟΕ, όταν για άλλους αποτελούσε ένα άνετο μεροκάματο. Όπως η τακτική και αναλυτική ενημέρωση για κάθε συνεδρίαση του Δ.Σ. και του ΠΥΣΠΕ και άλλα.

Τέτοια μικρά καθημερινά πράγματα μπορούν να γίνουν αρκεί εμείς, που αποτελούμε τους εκλέκτορες, να λειτουργήσουμε με σύνεση, ευσυνειδησία και ευθυκρισία. Στο χέρι μας είναι.

 

Γράφει ο Γιώργος Ηλ. Τσιτσιμπής

Comments (0)

Tags: , ,

Γιώργος Ηλ. Τσιτσιμπής: Τα αποτελέσματα του δόγματος του σοκ παραμένουν παρόντα

Posted on 07 Οκτωβρίου 2019 by admin

Στο περίφημο βιβλίο της NaomiKlein«το δόγμα του σοκ», εκδ. Λιβανης, που δικαιολογημένα έγινε bestseller, αναφέρεται πως δεν υπάρχει σοκ χωρίς σύγχυση, αποπροσανατολισμό και έκπληξη. Είναι στηριγμένο στη θεωρία του ψυχιάτρου Κάμερον που πίστευε ότι υποβάλλοντας τον ανθρώπινο εγκέφαλο σε μια σειρά από σοκ μπορούσε να διαλύσει και να εξαλείψει την ελαττωματική νόηση, για να οικοδομήσει στη συνέχεια καινούργιες προσωπικότητες εκ του μηδενός, γράφοντας πάνω σε «λευκή σελίδα». Με τον ίδιο τρόπο και οι οικονομολόγοι της ελεύθερης αγοράς είναι πεπεισμένοι ότι μόνο μιας μεγάλης κλίμακας καταστροφή, μια μεγάλη διάλυση, μπορεί να προετοιμάσει το έδαφος για τις «μεταρρυθμίσεις» τους.

Οι πρακτικές αυτές βρήκαν εφαρμογή σε πολλές χώρες, όπως βέβαια και στη δική μας. Δεν μπορεί να είναι τυχαίο ότι παρά τις θρασύτατες ομολογίες και αποδοχές των υπευθύνων τροϊκανών, κυρίως του ΔΝΤ, ότι επιβλήθηκαν λάθος μέτρα, με λάθος υπολογισμούς και κανείς μα κανείς από τους δικούς μας, πρώην και νυν, δεν ζητάει, ουσιαστικά και επιτακτικά, την διόρθωσή τους. Όταν κάνεις λάθος το διορθώνεις και μάλιστα εμπράκτως. Δεν το εξομολογείσαι και συνεχίζεις την λάθος πορεία.

Βαυκαλίζονται οι διοικούντες πως διαμορφώνουν δημοσιονομικό χώρο για να ξεδιπλώσουν τάχα τις πολιτικές τους, την στιγμή που ακόμα και η «ανάσα» μας πρέπει να εγκριθεί από τους «προστάτες» μας. Ποια είναι ακριβώς η ελευθερία μας; Αλήθεια, πόσο σημαντικό είναι ότι τις αλυσίδες τις βγάλαμε απ’ τον λαιμό και τις φοράμε στα πόδια; Αποσβολωμένοι ακούμε την κατευθυνόμενη ενημέρωση και δεν πιστεύουμε αυτό που ζούμε. Προφανώς, ικανοποιούμαστε απ’ τις λεκτικές ωραιοποιήσεις παρ’ όλο που το μηνιάτικο καλύπτει μόνο την εβδομαδιαία αναγκαιότητα. Δεν λέμε να αλλάξουμε εποχή, καθηλωθήκαμε στον χειμώνα.

Η κρίση αποδείχτηκε πολυπαραγοντική. Δεν είναι μόνο αυτό που φαίνεται αλλά πολλά άλλα και μάλιστα αλληλεξαρτώμενα. Οι αυτοκτονίες, που πλέον δεν εντυπωσιάζουν, είτε ως απελπισία είτε ως δευτερογενές πρόβλημα ψυχικών διαταραχών συνέπεια της κρίσης, γεμίζουν τον καθημερινό τύπο και όμως δεν μιλάει κανείς. Η πολυ-επισημασμένη υπογεννητικότητα παραμένει έντονη και προκλητική, χωρίς αντιμετώπιση. Είναι λογικό ότι επηρεάζει τα της εκπαίδευσης, τα των ασφαλιστικών ταμείων, τα της άμυνας, την εθνική υπαρξιακή μας συνέχεια. Το πολυπαραγοντικό έχει πολλές και δύσκολες ατραπούς.Πώς να στελεχωθούν τα σχολεία; (σε λίγο οι αναπληρωτές θα είναι περισσότεροι από τους μόνιμους).Πώς να επισκευαστούν τα ασθενοφόρα; (ο στόλος τους μειώθηκε επικίνδυνα).Πώς να λειτουργήσουν οι υπηρεσίες; (κόσμος φεύγει, αλλά δεν έρχεται).Τι να πούμε για τα νοσοκομεία; Για πολλούς διακυβεύεται ακόμα και η επιβίωσή τους (ας είναι καλά η Εκκλησία με τα συσσίτια και οι υπόλοιποι αλληλέγγυοι).Καταντήσαμε ενοχικοί. Όσοι επιβιώνουν, ντρέπονται απέναντι στους άλλους (όταν λέμε επιβιώνουν εννοούμε ότι απλά έχουν τη δυνατότητα να δανείζονται από το επόμενο μηνιάτικο).

Οι διεκδικήσεις των εργαζομένων δεν αναστέλλονται, υπαναχωρούν. «Αν δεν κλάψει το παιδί, η μάνα δεν του δίνει να φάει». Εμείς όμως δεν «κλαίμε», δεν διαμαρτυρόμαστε πλέον, απλώς γκρινιάζουμε. Άλλο το ένα, άλλο το άλλο. Καταντήσαμε μια «γκρινιάρα κοινωνία», που άπραγοι παρακολουθούμε την ασέλγεια πάνω μας, χρόνια τώρα. Τι δεν καταλαβαίνουμε; Ότι ξεπουλώντας τα πάντα, μπορεί να έχουμεκρατική υπόσταση, αλλά δεν έχουμε κράτος; Ότι μπορεί να έχουμε την πολιτική ευθύνη, όχι όμως την διακυβέρνηση; Ότι οι ανεξάρτητες αρχές (ΤΑΙΠΕΔ) με τις υπερεξουσίες τους, είναι προσβολή για όλους μας;(άλλοι διαχειρίζονται την περιουσία μας). Ότι ακόμα και οι περίφημες «ιδιωτικοποιήσεις» τους είναι τελικά κρατικοποιήσεις; Κρατικοποιήσεις όμως άλλων: COSCO (λιμάνια) κρατική εταιρεία της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας, ΤΡΑΙΝΟΣΕ (σιδηρόδρομοι) Ιταλικοί Κρατικοί Σιδηρόδρομοι, ΟΤΕ (τηλεπικοινωνίες) DeutscheTelekom, αεροδρόμια και ουκ έστιν αριθμός. Όλες κρατικές, ξένων κρατών φυσικά!!! Τι πιο αποικιακό; Η οικονομική θεωρία του σοκ χρειάζεται μια αφορμή και μια ισχυρή επιβολή, τα δε πλήγματα πρέπει να επιφέρονται «όλα μαζί». Στην περίπτωσή μας πρέπει να είχε μεγάλη επιτυχία, δεν εξηγείται διαφορετικά. Αν αποκωδικοποιήσουμε τις ενστάσεις της εκάστοτε αντιπολίτευσης, γιατί εκεί μπορούμε να βρούμε περισσότερες αλήθειες απ’ ότι στους κυβερνώντες, αντιλαμβανόμαστε το μέγεθος της εξάρτησης και της καταστροφής.Φαίνεται πως είναι τόσες οι δεσμεύσεις που αναλάβαμε, που η μόνη ελάφρυνση είναι η λεκτική ανακούφιση και η φραστική ωραιοποίηση.

Τα «παιδιά του Σικάγο», όπως καθιερώθηκαν οι αφοσιωμένοι μαθητές του οικονομολόγου Φρίντμαν, σπείρανε την καταστροφή απ’ όπου κι αν περάσανε. Ίσως, θα πρέπει να διαβαστεί και να ξαναδιαβαστεί το βιβλίο της NaomiKlein, για να εξηγήσουμε την «ωμότητα» και τον «ρεαλισμό» που ζούμε. Το δε κεφάλαιο για την Νότιο Αφρική έχει, κατά τη γνώμη μας, την μεγαλύτερη συγγένεια με τα ελληνικά δρώμενα. Επαχθές χρέος, αναδιανομή πλούτου, αίτημα εθνικοποιήσεων καίριων τομέων, κοινωνικό κράτος και πολλά ακόμη. Τελικά όμως μείνανε οι αριστερές οπτικές με σκληρές φιλελεύθερες πρακτικές. Γι’ αυτό και εγκλημάτησαν όσοι στο όνομα της αριστεράς εφαρμόσανε ό,τι πιο αντιαριστερό. Δυστυχώς, οι αφελείς, πίστευαν ότι οι συμβιβασμοί που έγιναν θα μπορούσαν να ακυρωθούν ή διορθωθούν όταν γίνουν κυβέρνηση. Αντ’ αυτού όμως τις προχώρησαν ένα βήμα πιο πέρα.

Ας το συνειδητοποιήσουμε, όσο κι αν ακούγεται κουραστικό.Ή θα απελευθερωθούμε ως χώρα ή οι μικροτακτοποιήσεις στα επιμέρους δεν έχουν καμιά σημασία.

Εν μεγάλη Eλληνική αποικία, 200 π.X., K.Π. Kαβάφη.

Ότι τα πράγματα δεν βαίνουν κατ’ ευχήν στην Aποικία
δεν μέν’ η ελαχίστη αμφιβολία,
και μ’ όλο που οπωσούντραβούμ’ εμπρός,
ίσως, καθώς νομίζουν ουκ ολίγοι, να έφθασε ο καιρός
να φέρουμε Πολιτικό Aναμορφωτή.

Όμως το πρόσκομμα κ’ η δυσκολία
είναι που κάμνουνε μια ιστορία
μεγάλη κάθε πράγμα οι Aναμορφωταί
αυτοί. (Ευτύχημα θα ήταν αν ποτέ
δεν τους χρειάζονταν κανείς.) Για κάθε τι,
για το παραμικρό ρωτούνε κ’ εξετάζουν,
κ’ ευθύς στον νου τους ριζικές μεταρρυθμίσεις βάζουν,
με την απαίτησι να εκτελεσθούν άνευ αναβολής.

Κι όταν, με το καλό, τελειώσουνε την εργασία,
κι ορίσαντες και περικόψαντες το παν λεπτομερώς,
απέλθουν, παίρνοντας και την δικαία μισθοδοσία,
να δούμε τι απομένει πια, μετά
τόση δεινότητα χειρουργική.—

 

Comments (0)

Tags: , ,

Υποκρισίας εγκώμιο – Γράφει ο Γιώργος Ηλ. Τσιτσιμπής

Posted on 18 Ιουνίου 2019 by admin

Στην πρόσφατη εκλογική διαδικασία των δασκάλων στην Καρδίτσα, για αντιπροσώπους στη ΔΟΕ, βγήκαν όλοι χαρούμενοι και χαμογελαστοί. Άλλοι γιατί κέρδισαν, άλλοι γιατί δεν έχασαν, άλλοι γιατί θεωρούν ότι διασώθηκαν … Χαρούμενοι και χαμογελαστοί επειδή στην ψηφοφορία υπήρξε αύξηση της συμμετοχής και οι αντιπρόσωποι από 6 γίνανε 7.

Τεχνηέντως, παραβλέπουν όλοι, ή σχεδόν όλοι για να είμαστε ακριβείς, ότι όλα αυτά γίνονται με περίσσια  υποκρισία. υποκρισια, από τους καθ’ ύλην αρμόδιους, τις κομματικές – συνδικαλιστικές παρατάξεις, που όχι μόνο δεν τόλμησαν να αναβάλουν την διαδικασία, αλλά επιχειρηματολογούσαν κι όλας για την διεξαγωγή της, κολακεύοντας τους ανέντιμα απόντες από την πρωινή Γ.Σ. για την οποία, μάλιστα, είχε εξασφαλιστεί άδεια. Καταλήγανε με τα γνωστά: «τελευταία φορά», «να μην αδικήσουμε τους συνεπείς που είναι παρόντες» και άλλα τέτοια ηχηρά. Σε όσους τολμήσαμε να προτείνουμε αναβολή της έναρξης της συνέλευσης και των εκλογών και αν δεν έχουμε συμμετοχή τότε να επαναληφθεί σε μη εργάσιμη ώρα (λίγοι είναι αλήθεια αλλά αξιοπρεπείς), επισείανε την «σκληρή» κριτική, από αριστερά και δεξιά, για τις πιθανές συνέπειες των απόντων, για το ότι θα μας επιβληθεί παρουσιολόγιο, ότι έτσι διαλύουμε τις συνελεύσεις και άλλα παρόμοια. Δεν καταλαβαίνουν ότι με το να κρύβουμε το πραγματικό πρόβλημα, πελεκάμε τα πόδια μας.

Ανερυθρίαστοι παραταξιακοί στρατοί, κάνανε το «καθήκον» τους, ψήφισαν. Απέχοντας όμως από τη Γ.Σ. που είναι το κορυφαίο καθήκον (και για το οποίο δεν πήγαν σχολείο εκείνη τη μέρα). Υπήρξαν και οι «έντιμοι αδιάφοροι», που έχουν σιχτιρίσει το συνδικάτο και πήγαν κανονικά για μάθημα, αφού δεν είναι μέλη του Συλλόγου. Όταν όμως το συνδικάτο ενημερώνει για τίποτα αναδρομικά, συνταξιοδοτικά ή υπάρχουν προβλήματα, ίσως είναι οι πρώτοι που προστρέχουν…

Άδεια η αίθουσα από τους υπεύθυνους εκπαιδευτικούς. Αναρωτιόμαστε, πού βρήκαν το κουράγιο, οι ανεξάρτητοι και αδέσμευτοι  κατά τα άλλα επικεφαλής  δημόσιων υπηρεσιών και ξόδεψαν τόσο χρόνο (ολόκληρο απόγευμα), για να μην «ξεχάσουν» και δεν ψηφίσουν τις παρατάξεις τους οι «σταβλισμένοι» ψηφοφόροι. Γιατί δεν άσκησαν την επιρροή τους στο να έχει κόσμο η Γ.Σ. και αρκεστήκανε στην απογευματινή ψηφοθηρία και το πελατειακό σύστημα; Μετά μας φταίει η αξιολόγηση που έρχεται καλπάζοντας.

Χρειάζεται αντίδραση σ’ αυτή την στρεβλή νοοτροπία. Μας προσβάλλει συλλήβδην, στην τοπική κοινωνία. Κάποιοι θέσαμε «τον δάχτυλον επί τον τύπον των ήλων» και ζητήσαμε αναβολή. Σύμφωνα με το προεδρείο ήμασταν 9, ενώ 34 τα θεώρησαν όλα καλώς καμωμένα και συνεχίσαμε. Καταλαβαίνετε, αυτοί ήταν οι παρόντες που εκπροσωπούσαν τους 800 απόντες, εκείνη τη στιγμή.

Αν οι παρατάξεις, δεξιές και αριστερές, έχουν την ευθύνη της ανοχής τέτοιας προσβλητικής κατάστασης, ο κόσμος, τα μέλη, δεν έχουν ευθύνη για αυτή την κατάντια; Άνθρωποι των γραμμάτων που όχι μόνο δεν διαβάζουν ανακοινώσεις για να ενημερωθούν και να έχουν άποψη, αλλά δεν διαβάζουν ούτε καν τους υποψήφιους. Ξέρουν από πριν τι θα ψηφίσουν. Ή μάλλον έχουν τυφλή εμπιστοσύνη σ’ αυτούς που τους είπαν τι να ψηφίσουν. Με εξέπληξε το πόσες πολλές ευχές εισέπραξα για «καλή επιτυχία» κι ας έπαψα πλέον να είμαι υποψήφιος!!! Αυτό το επίπεδο χαϊδεύουν οι επαγγελματίες συνδικαλιστές. Αν δεν αλλάξουμε, δεν πρόκειται να σωθούμε.

Δεν είναι η πρώτη φορά, αλλά ας είναι η τελευταία, που γίνεται Γ.Σ. σε άδεια αίθουσα. Όσοι πονάνε το συνδικάτο θα συμμετέχουν και εκτός ωραρίου. Ας δυναμώσουμε πρώτα τις συνελεύσεις και μετά χαιρόμαστε για τα υπόλοιπα.

 

 

 

 

 

Comments (0)

Tags: , ,

Αργία Τριών Ιεραρχών: λάθος, υπερβολή ή σκοπιμότητα; – Του Γ. Τσιτσιμπή

Posted on 04 Φεβρουαρίου 2019 by admin

Είναι αλήθεια πως αξίζει να τιμάς με ιδιαίτερο τρόπο κάτι που το θεωρείς ξεχωριστό. Βέβαια, ο τρόπος της τιμής έχει την δική του σημασία. Καθημερινά, υπάρχουν επέτειοι στις οποίες αναφερόμαστε είτε για να αντλήσουμε συμπεράσματα, είτε για να τονίσουμε το ξεχωριστό και ιδιαίτερο, είτε απλά για να τιμήσουμε το γεγονός. Σ’ αυτή την οπτική, πρέπει να παραδεχτούμε πως υπάρχει και μια «αδυναμία». Καθιερώνεις μια επέτειο και ξεμπερδεύεις όλον τον άλλο καιρό από την σημασιολογία της. Το πιο δημιουργικό, θα ήταν κατά τη γνώμη μας, να υπήρχε διάχυση του νοήματος σ’ όλη τη διάρκεια του έτους. Με διάφορες ευκαιρίες να επανέρχεσαι και να σηματοδοτείς την καθημερινότητα με αυτό που θεωρείς μείζον. Πόσο ωραία θα ήταν κάτι τέτοιο να συνέβαινε, ας πούμε, με τις έννοιες δικαιοσύνη, αντίσταση, αλληλεγγύη …

Επί του προκείμενου τώρα. Έχουμε για πρώτη φορά (αυτή η πρώτη φορά μας έχει τσακίσει) γενικευμένη αργία για τα σχολεία μας, την ημέρα των Τριών Ιεραρχών. Κάτι, που προφανώς, για τον κάθε καλόπιστο, είναι ένδειξη ευγνωμοσύνης του Υπουργείου για να τιμήσει τους προστάτες των γραμμάτων. Και ω του θαύματος! (γιατί θαύματα γίνονται εντός και εκτός του χώρου της Εκκλησίας) αποδομείς εντελώς αυτό που υποτίθεται ότι θέλεις να τιμήσεις. Αυτή η μέρα γίνεται μια «νεκρή μέρα». Αργία και δεν κινείται τίποτα. Ούτε καν εκκλησιασμός. Τι και αν οι συγκεκριμένοι Άγιοι συμπυκνώνουν με τον καλύτερο τρόπο αυτό που είπαμε παραπάνω, τις έννοιες δικαιοσύνη, αντίσταση, αλληλεγγύη. Τι και αν οι ίδιοι στα συναξάρια τους, όχι μόνο δεν αναδεικνύονται αργόσχολοι αλλά αντιθέτως ιδιαίτερα δημιουργικοί!!! Θρησκευτική γιορτή χωρίς καν εκκλησιασμό; Η πρόταση, της εγκυκλίου που στάλθηκε στα σχολεία, για ένα δίωρο αφιέρωμα την προηγούμενη μέρα, μόνο ως άλλοθι μπορεί να εκληφθεί.

Ας αναλογιστούμε πώς δραστηριοποιείται το σχολείο σε άλλες περιπτώσεις. Υπάρχει ημέρα αφιερωμένη στον αθλητισμό. Φυσικά, δεν είναι αργία, αλλά αφιερώνεται εξ ολοκλήρου στην άθληση. Όπως και η επέτειος του Πολυτεχνείου, που είναι επίσης κάτι το ιδιαίτερο για την μαθητική – εκπαιδευτική κοινότητα, δεν είναι αργία, αλλά μέρα δράσης στο νόημα της επετείου με σχολική γιορτή. Υπάρχουν και άλλα παραδείγματα που θα μπορούσαν να αναφερθούν, αλλά δεν υπάρχει λόγος, γίνεται κατανοητό.

Βέβαια, για να είμαστε δίκαιοι, η οπτική που αναπτύσσεται εδώ, είναι από την πλευρά του θρησκευόμενου. Γιατί υπάρχει και η άλλη προσέγγιση που λέει πως δεν χρειάζεται το σχολείο να ασχολείται με τέτοια πράγματα. Ειλικρινής και ξεκάθαρη άποψη. Αλλά μέχρι να γίνει επίσημη θέση (γιατί πλειοψηφική στην κοινωνία λίγο δύσκολο φαίνεται), ας κρατάμε έστω τα προσχήματα και ας είμαστε πιο προσεκτικοί. Αν δούμε δε, το όλο πλαίσιο των κυβερνώντων σχετικά με θέματα πατρίδας και θρησκείας, τότε δύσκολα καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι όλα αυτά είναι αθώα. Ίσως είναι πιο έντιμο να την καταργήσουμε εντελώς ως γιορτή, παρά να την αποδομούμε.

Το οξύμωρο είναι ότι δεν είχαμε αντιδράσεις ή έστω ενστάσεις από τους χώρους της εκκλησίας και των εκπαιδευτικών. Και καλά οι εκπαιδευτικοί βολεύονται με την αργία. Πού είναι όμως η φωνή των ιεραρχών; Οι σύλλογοι των θεολόγων; Όχι, πως όλα πέρασαν αβρόχοις ποσί, αλλά λείπουν οι επίσημες θέσεις. Βέβαια μίλησαν κάποιοι Επίσκοποι. Αλλά οι περισσότεροι Δεσποτάδες μας… όπως και ο Αρχιεπίσκοπος, μάλλον κατάπιαν τη γλώσσα τους. Σημεία των καιρών;

Κοντολογίς, αν πρόκειται για λάθος ή υπερβολή στον τρόπο του εορτασμού, μπορεί να διορθωθεί. Αν πρόκειται όμως για σκοπιμότητα;

Γράφει ο Γιώργος Ηλ. Τσιτσιμπής

 

 

Comments (0)

Tags: , ,

Μαθητικά συσσίτια: σχολικό πρόγραμμα ή αναγκαιότητα; – Γράφει ο Γιώργος Ηλ. Τσιτσιμπής

Posted on 22 Νοεμβρίου 2018 by admin

Κάποιοι επαίρονται για την υλοποίηση «προγράμματος σχολικών γευμάτων», όπως λένε, σε ορισμένα σχολεία της επικράτειας. Ένα «πρόγραμμα» που κατόρθωσε να υλοποιηθεί μετά από πολλές παλινωδίες. Είναι όμως έτσι; Πρόκειται πράγματι για πρόγραμμα που υλοποιείται στο σχολείο ή για ένα μέτρο κοινωνικά αντισταθμιστικό που το επέβαλε η σκληρή πραγματικότητα;

Πρόγραμμα, και μάλιστα σχολικό, είναι μια δράση που σχεδιάζεται με δομή, έχει στάδια υλοποίησης, συγκεκριμένη στοχοθεσία και αξιολόγηση με μετρήσιμα αποτελέσματα. Τι απ’ όλα αυτά περιέχει το συγκεκριμένο, για να μας κάνει, μάλιστα, υπερήφανους που το υλοποιούμε;

Δυστυχώς, δεν πρόκειται για πρόγραμμα αλλά για ένα μέτρο σωστό και αναγκαίο. Και βέβαια θα έπρεπε να καλύπτει το σύνολο των σχολείων και όχι επιλεκτικά ορισμένα. Άλλωστε, η επιλογή των περιοχών εφαρμογής, φημολογείται  ότι έγινε κατά προτεραιότητα σε περιοχές με ευάλωτες κοινωνικά ομάδες και χαμηλό οικογενειακό εισόδημα. Αν είναι έτσι, τότε από μόνο του μαρτυρά την αναγκαιότητα του μέτρου και όχι την ονοματοδοσία που του προσδίδουν.

Η έλλειψη όμως υποδομής και σχεδιασμού το καθιστούν ανεφάρμοστο στην πράξη, τουλάχιστον στο βαθμό που το είχαν φανταστεί οι υπεύθυνοι. Πώς να υλοποιηθεί γεύμα ως πρόγραμμα, όταν μέσα σε 30΄ θα πρέπει να χωρέσουν: η αποχώρηση των μαθητών από τις τάξεις τους, η μετατροπή των αιθουσών διδασκαλίας σε εστιατόριο, το καθάρισμα των θρανίων και η αλλαγή χρήσης τους σε τραπέζια εστίασης (με τον απαραίτητο υγειονομικό καθαρισμό και απολύμανση), το στρώσιμο και το σερβίρισμα, η στοιχειώδης υγειονομική προετοιμασία των μαθητών (πλύσιμο χεριών κλπ), το γεύμα αυτό καθ’ αυτό  και τέλος το μάζεμα και η αποκατάσταση του χώρου, για να μετατραπεί πάλι σε αίθουσα διδασκαλίας;

Κάπως αλλιώς θα έπρεπε να σχεδιαστεί και να λάβει «σάρκα και οστά», αν θέλουμε να λέμε ότι αποτελεί μέρος των σχολικών δραστηριοτήτων και όχι μια κοινωνική αναγκαιότητα σε περίοδο κρίσης. Θα έπρεπε να είχανε φροντίσει για διακριτούς χώρους, υγειονομικές προϋποθέσεις, απαραίτητο προσωπικό, και κυρίως ως διαδικασία αγωγής υγείας και υγιεινής διατροφής για ένα σωστό και ισορροπημένο γεύμα, θα έπρεπε να υπήρχε η ανάλογη ευαισθητοποίηση των μικρών μαθητών για το περιεχόμενο των γευμάτων, το τι και πώς γευματίζουμε, για την χαρά να είμαστε μαζί με άλλους και όχι μόνοι και ένα σωρό άλλα πράγματα. Τότε θα μπορούσαμε να μιλάμε για πρόγραμμα που αναπτύσσει συγκεκριμένες γνώσεις, δεξιότητες και συμπεριφορές. Όχι κάτι το ιδιαίτερο. Το αυτονόητο, που υπάρχει σε σοβαρές ευρωπαϊκές χώρες που σέβονται τους εαυτούς τους και τους μαθητές τους. Βέβαια το θέμα άπτεται και της λειτουργίας του «ολοήμερου σχολείου» που οι στρεβλώσεις είναι πολλές, όχι όμως του παρόντος.

Ελλείψει των παραπάνω προϋποθέσεων, η συντριπτική πλειονότητα των σχολείων που σιτίζονται ανά την επικράτεια, έχουν επιλέξει την διανομή των γευμάτων στους μαθητές, ως πακέτο, για το σπίτι τους. Εδώ που τα λέμε δεν θα μπορούσε να γίνει και τίποτα καλύτερο, αφού δεν θέλει και πολύ να χαρακτηριστούν οι εκπαιδευτικοί ότι σαμποτάρουν ένα ευαίσθητο κοινωνικά θέμα και αρνούνται να βοηθήσουν στην σίτιση των μαθητών τους. Κανείς βέβαια, δεν μπαίνει στον κόπο να δει αν όλη αυτή η διαδικασία χωράει στο σημερινό αναλυτικό πρόγραμμα. Αν λειτουργεί εις βάρος των μαθημάτων και της λειτουργίας των σχολείων (προλαβαίνουν να ετοιμαστούν όλες οι παραπάνω προϋποθέσεις;), εις βάρος των εκπαιδευτικών (που τα κάνουν όλα) και ένα σωρό άλλες παράμετροι.

Σήμερα, μετά από οχτώ χρόνια σκληρών μνημονίων, βιώνουμε όλοι γύρω μας την ανέχεια και τις δυσκολίες της καθημερινότητας για όλο και περισσότερους συμπολίτες μας. Πόσες φορές, ευαισθητοποιημένοι σύλλογοι διδασκόντων, εξασφάλιζαν το κουλούρι μαθητών τους ή πόσες ενορίες, σ’ αυτά τα δύσκολα χρόνια, δεν βοήθησαν διακριτικά μεν αλλά ουσιαστικά δε, στο κολατσιό των ανήμπορων οικονομικά μαθητών; Μην ξεγελιόμαστε επειδή η Εκκλησία δεν διαφημίζει τα συσσίτιά της, αλλά είναι σίγουρο πως χωρίς την αρωγή της στο θέμα αυτό, θα είχαμε πολλά τραγικά γεγονότα να διηγούμαστε. Απλά ήρθε η ώρα το κράτος να αναλάβει ένα μέρος της ευθύνης του. Αυτή είναι η σκληρή αλήθεια.

Συνεπώς, δεν μιλάμε για γεύματα αλλά για συσσίτια. Δεν μιλάμε για πρόγραμμα αλλά για αναγκαιότητα. Παράλληλες εποχές ζούμε, τώρα όπως και τότε, που ένας εξαθλιωμένος λαός χρειάζονταν / χρειάζεται βοήθεια για να αντιμετωπίσει τις συνέπειες του ίδιου κατακτητή… Ας κάνουμε την ανάγκη φιλότιμο, αλλά ας μην βαυκαλιζόμαστε με καινοτομίες και άλογες επάρσεις.

 

Comments (0)

Tags: , ,

Γ. Τσιτσιμπής: Ανεμογεννήτριες και άλλες Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας

Posted on 01 Οκτωβρίου 2018 by admin

Κατά μία συνοπτική ρήση, πολιτική είναι το να προσπαθείς να λύνεις προβλήματα πριν τα λύσει ο χρόνος. Φυσικά και συμπεριλαμβάνεται η πρόβλεψη, η διαμόρφωση συνθηκών και η ιεράρχησή τους.

Τα τελευταία χρόνια, με αφορμή προτάσεις αλλά και αδειοδοτήσεις αιολικών πάρκων και μικρών υδροηλεκτρικών και στην περιοχή μας, άρχισε ένα έντονος προβληματισμός για τα υπέρ και κατά των ΑΠΕ. Είδανε το φως της δημοσιότητας απόψεις εκατέρωθεν, για την χρησιμότητα ή μη και την ωφέλεια ή μη των ΑΠΕ.

Ευλογημένη συγκυρία, ενδεχομένως, έφερε κάποιους άφρονες να θέλουν να κοντύνουν (κυριολεκτικά) τα Αγραφα λόγω εγκατάστασης ανεμογεννητριών, μετατρέποντάς τα σε πεδίο χρηματιστηριακών προκλήσεων, μέσω επιδοτήσεων, στο βωμό του κέρδους. Έτσι, ξεσηκώθηκε ένα κίνημα υπεράσπισης της συγκεκριμένης περιοχής και της σημασιολογίας της, που στην ουσία όμως εμπλούτισε τον συνολικό προβληματισμό, δίνοντας ευκαιρία για γενικεύσεις και προβολές, που φωτίζουν την συνολική οπτική γύρω από τις ΑΠΕ και την αποτελεσματικότητά τους. Το θέμα δεν είναι απλά ένας κύκλος εργασιών αλλά η Κοινη ωφελεια. Φαίνεται, όμως, πως κοινό είναι το κόστος που πληρώνουμε όλοι μας για να χρηματοδοτούνται επίσημα οι ΑΠΕ, ενώ η ωφέλεια είναι μόνο γι’ αυτούς που εισπράττουν τις χρηματοδοτήσεις.

 

Αναπάντητα ερωτήματα

Δυστυχώς, δεν έχει δοθεί μέχρι στιγμής, μια πειστική απάντηση στα παρακάτω: γιατί τοποθετούνται εκεί και όχι αλλού (χωροταξική μελέτη), πόσες χρειαζόμαστε, πόσο αυτόνομους και αυτάρκεις μας κάνουν, πόσα συμβατικά εργοστάσια παραγωγής ενέργειας κλείσανε μέχρι τώρα (αφού αντικαταστάθηκαν από τις ΑΠΕ), πόσο έχει βελτιωθεί η ποιότητα του περιβάλλοντος και οι εκπομπές CO2, πόσες μόνιμες θέσεις εργασίας δημιουργήθηκαν (όχι προσωρινές με τα χωματουργικά), πόσο μειώθηκε το κόστος παραγωγής ενέργειας για τον καθένα μας και ένα σωρό άλλες καλόπιστες απορίες, απαραίτητες για να μπορούμε τελικά να εκτιμήσουμε αν όλα αυτά γίνονται για το καλό μας ή θα μπορούσαν να υπήρχαν εναλλακτικές πρωτοβουλίες των διοικούντων σχετικά με την προστασία του πολυθρύλητου περιβάλλοντος και του κοινού συμφέροντος. Στο κάτω – κάτω φτάνει να είναι καθαρές και ανανεώσιμες οι πηγές ή και αποτελεσματικές και ωφέλιμες;

 

Οι λέξεις δεν είναι αθώες

Οι ΑΠΕ, ως καθαρές πηγές, έχουν προβληθεί τα τελευταία χρόνια ως πανάκεια. Με πολύ έξυπνο τρόπο, κυρίως η διαφήμιση αλλά όχι μόνο, χρησιμοποιούν τις λέξεις και το σημαινόμενο, άλλοτε για να προκαλούν, άλλοτε για να ελκύουν, άλλοτε για να αμβλύνουν εντυπώσεις. Στόχος τους, να προσελκύουν κάθε φορά τον ενδιαφερόμενο ή τον «πελάτη» (γιατί σε όρους και με όρους αγοράς κινούνται όλα). Ας δούμε για παράδειγμα τον όρο «πάρκο». Παραπέμπει σε έναν χώρο αναψυχής, καθαρό, καλαίσθητο, ευχάριστο, που προσφέρεται κυρίως για παιδιά. Τον παίρνουνε λοιπόν οι επιτήδειοι και τον χρησιμοποιούνε στοχευμένα για να ενσωματώσουνε όλα αυτά που υπονοούνται, εκεί που τους εξυπηρετεί. Αμβλύνονται έτσι οι όποιες νοερές αρνητικές αποτυπώσεις θα είχαμε για τον χώρο αυτό. Σκεφτείτε πόσο πιο ήπια ακούγεται το «πάρκο μόλυνσης» από το «χώρος μόλυνσης» (προκλητικό παράδειγμα αλλά για να γίνει κατανοητό). Δεν είναι τυχαίο, συνεπώς, που γεμίσαμε βιομηχανικά πάρκα, τεχνολογικά πάρκα, επιχειρηματικά πάρκα, φωτοβολταϊκά πάρκα, αιολικά πάρκα κλπ. Η ονοματολογία έχει μεγάλο μερίδιο στη θετική ή αρνητική πρόσληψη ενός θέματος.

 

Στο δια ταύτα

Στόχος μας δεν είναι να επαναλάβουμε κριτικές και επιχειρήματα που αποδεικνύουν, μέχρι στιγμής τουλάχιστον, ότι με τα έως τώρα δεδομένα, οι ΑΠΕ δεν ωφελούν, επειδή η ενέργεια, όσο καθαρή και αν είναι, απλά δεν αποθηκεύεται. Άρα δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί όταν την χρειαζόμαστε. Μέχρι να φτάσουμε σ’ αυτό το σημείο, θα πρέπει να είμαστε καχύποπτοι και άκρως επιφυλακτικοί. Δεν μπορεί. Κάτι άλλο πιο ωφέλιμο και πιο αποδοτικό θα υπάρχει.

Αντιλαμβανόμαστε λοιπόν,  για άλλη μια φορά, ότι στην ουσία μιλάμε για το είδος των επενδύσεων που επιλέγουμε και όχι για την προστασία του περιβάλλοντος. Γι’ αυτό θεωρούμε πως το θέμα είναι καθαρά πολιτικό. Οι ΑΠΕ, μόνο ως μορφή επένδυσης μπορούν να εκληφθούν και σε καμιά περίπτωση ως περιβαλλοντική ωφέλεια ή εξοικονόμηση πόρων, εθνικών ή και οικογενειακών. Άραγε μας ενδιαφέρει ως κοινωνία μια τέτοια επένδυση, που το μόνο που κάνει είναι να αναδιανέμει τον πλούτο από τους πολλούς στους λίγους, μέσω των πριμοδοτούμενων επιχορηγήσεων;

Ευχόμαστε, η αντιστασιακή διάθεση των πολιτών και των φορέων τους, να επεκταθεί και σε άλλα ζητήματα. Οι δε απόψεις των πολιτικών σχημάτων ας μπουν στη βάσανο της κριτικής και της αξιολόγησης απ’ όλους μας.

Γράφει ο Γιώργος Ηλ. Τσιτσιμπής

Comments (0)

Tags: , ,

Δημογραφικό: Προλαβαίνουμε ή είναι ήδη αργά; – Του Γ. Τσιτσιμπή

Posted on 18 Ιουνίου 2018 by admin

Για πολλούς το δημογραφικό είναι το πρώτιστο εθνικό ζήτημα. Μπορεί να ακούγεται ίσως υπερβολικό, αλλά η τεκμηρίωση που γίνεται από τους υπερασπιστές της άποψης, δεν αφήνει περιθώρια αμφισβήτησης. Είναι ένα θέμα με πολλές παραμέτρους, που αν δεν ιδωθεί  σφαιρικά και στο σύνολό του και αν δεν αντιμετωπιστεί ως εθνική προτεραιότητα τώρα, χθες καλύτερα, ίσως να μην μπορεί καν να αντιμετωπιστεί.

Ήδη οι συνέπειές του γίνονται οδυνηρά αντιληπτές, μια και το δημογραφικό δεν είναι αποτέλεσμα των τελευταίων ετών. Δυστυχώς προϋπήρχε και οι ευθύνες των αρμοδίων, διαχρονικά και διακομματικά, το επιδείνωσαν, όπως επιδεινώθηκε και στα καταραμένα χρόνια της κρίσης που ζούμε.

Αφορμή γι’ αυτές τις σκέψεις στάθηκε η τοποθέτηση του κ. Αναστάσιου Λαυρέντζου στην αρμόδια κοινοβουλευτική επιτροπή (υπάρχει στο διαδίκτυο). Η κατάσταση είναι τραγική. Η εξέλιξή της καταστροφική. Εκτός κι αν κάποιοι αναλάβουν δράση…

Σύμφωνα με όσα επίσημα κατατέθηκαν, συνοπτικά έχουμε τα εξής: «Η βασική αιτία αυτής της εν εξελίξει δημογραφικής κατάρρευσης του ελληνικού πληθυσμού είναι ο χαμηλός ρυθμός γεννήσεων, ο οποίος για τρεις και πλέον δεκαετίες έχει πέσει κάτω από την κρίσιμη τιμή των δύο περίπου παιδιών ανά γυναίκα (όριο για τη διατήρηση ενός πληθυσμού). Σήμερα, με την επιβάρυνση που έχει δημιουργήσει και η οικονομική κρίση, ο ρυθμός γεννήσεων είναι περίπου στα 1,3 παιδιά ανά γυναίκα, συνυπολογιζομένων και των γεννήσεων αλλοδαπών (οι οποίες φτάνουν περίπου στο 17% του ετήσιου συνόλου)». Φυσικά, το όλο θέμα επιδεινώνεται και από την μεταναστευτική έξοδο των Ελλήνων και μάλιστα των νέων και παραγωγικών ηλικιών, αυτών που εν δυνάμει θα μπορούσαν να τεκνοποιήσουν.

Το δημογραφικό όμως, στο σύνολό του, συμπαρασύρει και άλλες επιπτώσεις. Τα στοιχεία της Eurostat για το 2050 (σε 30 χρόνια δηλαδή) προβλέπουν τον πληθυσμό της χώρας στα 9 εκατομμύρια, με συνεχιζόμενη πτωτική πορεία, με τα 3 εκατομμύρια από αυτά να είναι άνω των 65 ετών. Ας σκεφτούμε τότε τι θα μπορούμε να πρωτοαντιμετωπίσουμε. Θα μπορούμε να μιλάμε άραγε για κοινωνική ασφάλιση και υγιή ασφαλιστικά ταμεία; Για σύστημα υγείας; Για εθνική ασφάλεια; Για ανάπτυξη; Για παραγωγή; Για … κανονικότητα; Επιπλέον, στα χρόνια των μνημονίων από το 2011 ως το 2017, έχουμε υπεροχή των θανάτων έναντι των γεννήσεων κατά 148.252 (θάνατοι 817.081, γεννήσεις 668.829) (ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ, φύλλο 1009).

Υπάρχει βέβαια και μια αφελής προσέγγιση, της ενσωμάτωσης των μεταναστευτικών ροών, ως αντιστάθμισμα. Με αυτή τη λογική όμως, ελλοχεύει ο κίνδυνος της αντικατάστασης του πληθυσμού και όχι της λύσης του δημογραφικού. Άρα ας μην σκεφτόμαστε να λύσουμε ένα πρόβλημα, δημιουργώντας ένα άλλο, άλλης τάξης και μεγέθους.

Παράδειγμα προς αποφυγή.

 

Χαρακτηριστικό, κοντινό μας, συγκρίσιμο παράδειγμα για να δούμε την εφιαλτική εξέλιξη, είναι η Βουλγαρία. Ο πίνακας που κατέθεσε ο κ. Λαυρέντζος, είναι εύγλωττος. Παράλληλες,  φθίνουσες πορείες, με συνεχή μείωση του πληθυσμού. Αυτό θέλουμε;

Βέβαια, υπάρχουν παραδείγματα κρατών με θετικό πρόσημο, όπως είναι η Γαλλία και οι Σκανδιναβικές χώρες, αλλά εκεί οι πολιτικές είναι διαφορετικές. Οι δικές μας, πολιτικές των περικοπών, της μη στήριξης της οικογένειας, η κατακρεούργηση των πολυτέκνων και ένα σωρό άλλες αρνητικές παρεμβάσεις, οδήγησαν στη σημερινή πραγματικότητα. Αναμφισβήτητα χρειάζονται μέτρα υπεράσπισης και στήριξης της οικογένειας και της εργαζόμενης μητέρας (άδειες ανατροφής παιδιών, οικονομικές παροχές, φορολογικές ελαφρύνσεις, διευκολύνσεις, βρεφονηπιακοί σταθμοί, ενίσχυση του γάμου σε μικρότερες ηλικίες κλπ), πολιτικές  με θάρρος και στοχοθεσία για να ανατρέψουν (αν γίνεται) την επερχόμενη καταστροφή. Το μεγάλο στοίχημα είναι η αύξηση των γεννήσεων, που βέβαια δεν γίνεται αυτόματα. Γι’ αυτό έχουμε ανάγκη μιας παιδοκεντρικής κοινωνίας.

 

Η περιοχή μας, μελέτη περίπτωσης

Ας δούμε τώρα τι συμβαίνει στη γειτονιά μας. Από τα στοιχεία που μπορέσαμε να βρούμε από τις καταγραφές του Ληξιαρχείου του Δήμου Καρδίτσας και της Διεύθυνσης Α/θμιας Εκπαίδευσης Καρδίτσας.

Όσο κι αν τα στοιχεία των γεννήσεων του 2017, που δείχνουν πλήρη κατάρρευση, δεν είναι αληθή, αφού η κύρια αιτία είναι η έλλειψη μαιευτικής κλινικής και συνεπώς οι γεννήσεις πραγματοποιούνται  σε γειτονικούς νομούς, έρχονται οι εγγραφές στην Α΄ Δημ. που επιβεβαιώνουν, δυστυχώς, την αρνητική τάση και κρούουν ηχηρό σήμα κινδύνου. Επίσης, ενώ την δεκαετία του ’80 οι γεννήσεις βρίσκονται σταθερά πάνω από 1.000 και οι θάνατοι λίγο πάνω από 200, από το ’90 και μετά αρχίζει ακριβώς η αντιστροφή, φτάνοντας στα σημερινά δεδομένα.

 

Συμπέρασμα

Η σημερινή τραγικότητα του δημογραφικού εξελίσσεται καταστροφικά. Οι επιπτώσεις είναι πολυπαραγοντικές και άπτονται πολλών κρίσιμων παραμέτρων. Οι υπεύθυνοι πρέπει να σκύψουν στο πρόβλημα και να αξιοποιήσουν κάθε μέσο αντιστροφής αυτής της πορείας. Ευτυχώς, ακόμα και τώρα, ακούγονται και διατυπώνονται ιδέες και προτεινόμενες λύσεις. Επιπλέον, υπάρχει και το αναξιοποίητο διακομματικό πόρισμα της Βουλής του 1993, με πολύ ενδιαφέροντα στοιχεία και προτάσεις, καθώς και η εμπειρία άλλων κρατών που αντιμετώπισαν θετικά ανάλογα προβλήματα και τα αντέστρεψαν. Χρειάζεται όμως αποφασιστικότητα και γενναιότητα  για να χρηματοδοτηθούν και φυσικά να εφαρμοστούν.

 

Γράφει ο Γιώργος Ηλ. Τσιτσιμπής

Comments (0)

Tags: , ,

Εθνομηδενισμός και πατριδοκαπηλία, οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος – Του Γ. Τσιτσιμπή

Posted on 12 Φεβρουαρίου 2018 by admin

Έχουν γραφτεί πολλά τις τελευταίες μέρες σχετικά με το «μακεδονικό». Πολλά και τις περισσότερες των περιπτώσεων ισοπεδωτικά.

Ίσως, με το πάθος που εκφράζονται οι περισσότεροι, αποκαλύπτουν το κίβδηλο των απόψεων. Ή θα είσαι «αριστερός» εθνομηδενιστής ή «δεξιός» εθνικιστής και φασίστας. Δεν χωράει κάτι άλλο. Είναι όμως έτσι;

Οι μεν, έχουν ποινικοποιήσει τη λέξη «πατρίδα» και τα παράγωγά της. Δεν τολμάς να μιλήσεις για την ιστορία σου, για τους αγώνες, για τον τόπο σου, για … και αμέσως εξοβελίζεσαι στο «πυρ το εξώτερον».

Οι δε, μόλις ακούσουν για ισότητα, δικαιοσύνη, δικαιώματα … αμέσως σου χρεώνουν σκοπιμότητα και ότι υποσκάπτεις τα θεμέλια της πατρίδας. Μιας πατρίδας όμως που πρόλαβαν οι ίδιοι να την αποικιοποιήσουν.

Ερίζουν, εκατέρωθεν, για την αριθμητική συμμετοχή στο τελευταίο συλλαλητήριο και η διαφορά τους είναι ένα μηδενικό «0». Αν ήταν 150.000 ή 1.500.000. Στην ουσία, πράγματι μιλάμε για την αξία του μηδενικού. Ξεχνάνε όμως πως η αξία του, απ’ όπου και αν προέρχεται, εξαρτάται από τα ψηφία που μπαίνουν μπροστά του. Και σ’ αυτά τα ψηφία χωράνε και η δικαιοσύνη και τα δικαιώματα και η πατρίδα. Αυτό που μπαίνει μπροστά του είναι το ζητούμενο. Τι σημασία έχει αν ισχύει το ένα ή άλλο νούμερο, που διεκδικείται ως αντικειμενικό; Μήπως κόψανε εισιτήρια για να ξέρουν; Η πραγματική αξία είναι ότι υπήρξε μια ιδιαίτερα πολυπληθής συγκέντρωση διαμαρτυρίας, που θα την ζήλευαν αρκετοί, η οποία απέχει απ’ όλη την εκμετάλλευση που προσπαθούν να στήσουν και φυσικά στέλνει πολλαπλά μηνύματα.

Το άδικο είναι οι γενικεύσεις και το τσουβάλιασμα. Από πότε αθροίζονται όλες οι διαφορετικές προσεγγίσεις και βγάζουν ένα τελικό αποτέλεσμα και μάλιστα σε επίπεδο κοινωνίας; Αν ήταν έτσι, όλες οι έρευνες και οι μετρήσεις θα είχαν μόνο μία στήλη, ένα μόνο νούμερο και θα ξεμπερδεύαμε. Άλλωστε και σε κείνο το περήφανο 62% του ΟΧΙ του δημοψηφίσματος, δεν υπήρξε και φασιστική μειοψηφία; Πώς λοιπόν να χρεώσεις στο «μέρος» το «όλον»; Αυτό δεν είναι και η ουσία του προβλήματος; Ότι δεν μπορεί το «μέρος» (τα Σκόπια), να διεκδικούν το «όλο» (την Μακεδονία). Χαρίζοντας όλον αυτό τον κόσμο στους φασίστες, παίζουν το παιχνίδι τους. Τουλάχιστον μην το χαρίζουμε και μόνοι μας! Είναι δύσκολο να το αντιληφθεί κάποιος; Η αυτοεκπληρούμενη προφητεία, να ανάγονται όλοι σε εθνικιστές – φασίστες, είναι ισοπεδωτική και άδικη. Ο εθνικιστής σκοτώνει για την πατρίδα του. Ο πατριώτης σκοτώνεται γι’ αυτήν. Αυτή η μικρή λεπτομέρεια κάνει την τεράστια διαφορά.

Ούτε βέβαια μπορούν να διεκδικούν κάποιοι αποκλειστικότητα στην πατρίδα, όταν οι ίδιοι έχουν ξευτελίσει κάθε έννοιά της και αναφερόμαστε στις επώνυμες τοποθετήσεις. Τι κάνανε άραγε, όλοι αυτοί, τα οχτώ χρόνια, και όχι μόνο, που η πατρίδα είναι σκλαβωμένη; Πώς ανέχονται διαμεσολαβητές και λύσεις απ’ «έξω», την στιγμή που αυτό το «έξω» (ΕΕ., ΝΑΤΟ, ΔΝΤ κλπ.) ακόμα και στις πιο ακραίες περιπτώσεις που αναγνώρισε τα λάθη που επέβαλλε, δεν ήρε κανένα από τα άδικα και τιμωρητικά μέτρα που φόρτωσε στους «πατριώτες» Έλληνες; Ποιος «πατριωτισμός» τους αναλογεί, όταν κάθε σπιθαμή πατρίδας είναι υποθηκευμένη στους ξένους; Πώς ανέχονται να τους επιβάλλεται ακόμα και η διατύπωση νομοθετημάτων, όπως έχουν παραδεχτεί οι εθελόδουλοι κυβερνήτες μας, διαχρονικά; Η πατριδοκαπηλία είναι εξίσου άδικη.

Όχι, κανείς δεν δικαιούται, συνεπώς, να αθροίζει αυθαίρετα εκατοντάδες χιλιάδες ετερόκλητου  κοινωνικά κόσμου, που βρήκε την δύναμη να διαμαρτυρηθεί για πολλά (έστω καθυστερημένα) με αφορμή το εθνικό  δίκιο του και να τον χρεώνει στους φασίστες και εθνικιστές, συλλήβδην. Ούτε δικαιούται να στηρίζει, επί της ουσίας, τον εθνικισμό όλων των άλλων εκτός από το δίκιο της πατρίδας του, επειδή είναι τάχα διεθνιστής. «Είμαι διεθνιστής επειδή είμαι πατριώτης», είπε κάποτε ο Μιχάλης Ράπτης (Πάμπλο), γραμματέας της Τετάρτης Διεθνούς.

Παράλληλα, πώς δικαιούται κάποιος να θέλει να λέγεται πατριώτης, όταν ανέχεται την πατριδοκαπηλία και δεν διαμαρτύρεται για τα αυτονόητα, για τον μισθό του, για το σπίτι του, τα κοινωνικά αγαθά, το μέλλον του παιδιού του, την ίδια την πατρίδα του;

Όσο για την ονοματοδοσία, κανείς δεν μπορεί να αρνείται, κατά την γνώμη μας, στον σλαβικό πληθυσμό της FYROM να αποτελεί ξεχωριστή εθνότητα και να μιλάει ξεχωριστή γλώσσα. Απλά δεν μπορεί να χρησιμοποιεί τον όρο «μακεδονική εθνότητα» και «μακεδονική γλώσσα». Αυτός άλλωστε είναι και ο αλυτρωτισμός τους. Η μονοπώληση των όρων αυτών και η αποκλειστική τους χρήση, εις βάρος των πραγματικών κληρονόμων.

 

Γιώργος Ηλ. Τσιτσιμπής

 

ΥΓ. Οι ιθύνοντες ξέρουν καλά να χειρίζονται την επικαιρότητα. Για μας τους υπόλοιπους, ίσως ξαναπέσουμε στα «ψυχοτρόπα» ελέω Novartis…

 

 

 

Comments (0)

Tags: , ,

Τρεις Ιεράρχες: γιατί Θεέ μου μας τους έστειλες; – Του Γιώργου Ηλ. Τσιτσιμπή

Posted on 29 Ιανουαρίου 2018 by admin

Συχνά, ζώντας στην μακαριότητά μας, αισθανόμαστε πως, δεν βαριέσαι, καλά πορευόμαστε. Χωρίς να δίνουμε ιδιαίτερη σημασία, αρκούμαστε στο να διεκπεραιώνουμε απλά τις προσωπικές μας υποθέσεις. Πολλές φορές μάλιστα, προσαρμόζουμε τα πράγματα στα δικά μας μέτρα έτσι που να μην αφήνουμε περιθώρια άλλης εναλλακτικής πορείας ή έστω αμφισβήτησης πως θα μπορούσαμε να έχουμε διαφορετικές αντιδράσεις στα έως τώρα.

Υπάρχουν βέβαια και συνθήκες που πονάνε. Ξύνουν συνειδήσεις. Θα προτιμούσαμε να μην τις βρίσκαμε στο διάβα μας. Γιατί, ποιος θέλει να αμφισβητούνται οι επιλογές του; Ποιος θέλει να αναμετριέται με τον έσω άνθρωπο και μάλιστα να διαπιστώνει ότι υπάρχει κι άλλος δρόμος;

Τρεις άνθρωποι, γιατί άνθρωποι είναι οι Άγιοι κι όχι Θεοί, είναι αυτοί που, και πολλοί άλλοι στην εκκλησιαστική μας ιστορία, μας δημιουργούν «προβλήματα». Όχι  με την κατάρτισή τους, θεολογική και ακαδημαϊκή, αλλά κυρίως με την κοινωνική τους στάση. Γιατί και σήμερα έχουμε καταξιωμένους επιστήμονες, αλλά δυστυχώς, δεν έχουμε κοινωνικούς καθοδηγητές, δεν έχουμε πρότυπα.

Το έργο τους είναι εύκολο να το βρει κάποιος. Άλλωστε, έχουν γραφτεί τόσα πολλά, που δύσκολα θα μπορούσε να προστεθεί κάτι παραπάνω. Αυτό που εντυπωσιάζει είναι, ότι και οι Τρεις τους δεν έχουν μιλήσει μόνο, αλλά κυρίως έχουν πράξει. Έχουμε δηλαδή πρόταση από την πλευρά τους για το πώς θα πρέπει να αντιμετωπίζουμε την καθημερινότητά μας.

 

Αλληλεγγύη

 

Ο Θεός υπάρχει μόνο ως αδελφός στο πρόσωπο του πλησίον. Για την εκκλησία μας, άρα και για τους Πατέρες, δεν υπάρχει ατομική άσκηση αγάπης. Η αγάπη είναι erga omnes, για να το συνδέσουμε με την επικαιρότητα. Προσφέρεται αδιάκριτα προς όλους τους ανθρώπους, για όλες τις χρήσεις,  χωρίς καμία προϋπόθεση, φύλου, φυλής, χρώματος, θρησκεύματος, εθνότητας ή οτιδήποτε άλλο.

Αυτό που είναι ζητούμενο σήμερα, εκείνοι το έκαναν βίωμα. Αλληλεγγύη, όχι στον φίλο ή τον συγγενή αλλά στον συνάνθρωπο. Στον κατατρεγμένο, τον ανυπεράσπιστο, τον διωκόμενο, τον φορολογούμενο, τον αδικημένο.

Χαρακτηριστική περίπτωση αλληλεγγύης είναι η στάση του Μ. Βασιλείου προς τους εργάτες των μεταλλείων του Ταύρου Καππαδοκίας, όταν τον επισκέπτονται στο Επισκοπείο της Καισαρείας. Δανειζόμαστε την αφήγηση από την ομιλία του καθηγητή Αθ. Αγγελόπουλου στην Ι.Μ. Καστοριάς: «Αφού εντυπωσιάζονται από την απλότητα του γραφείου του, του εκθέτουν το πρόβλημα: «Εμείς δουλεύουμε για το σίδερο του Κράτους και το Κράτος κοιτάζει να μας ξεκάνει με βαρείς φόρους. Δεν μπορούμε… Δεν ζητούμε πολλά πάτερ, να λιγοστέψουν τον φόρο που βάζουνε στον σίδηρο που βγάζουμε». Συγκινημένος ο Βασίλειος έγραψε την 110 επιστολή προς τον έπαρχο Μόδιστο, από την οποία πληροφορούμαστε το γεγονός. Τον παρακαλεί και τον ικετεύει, σχεδόν γονατιστός, να βοηθήσει τους τίμιους εργάτες, που, τελικά, πέτυχαν το ζητούμενο. Το κύριο επιχείρημά του ο κίνδυνος μειώσεως και καταστροφής της παραγωγής υπό το βάρος της φορολογίας. Οπότε δε θα ζημιωθούν μόνο οι Πολίτες αλλά και η Πολιτεία, η οποία δε θα βρει ικανή φορολογήσιμη ύλη».

Εύκολα συνάγεται η στάση του Βασιλείου και για το ταυτόσημο της εποχής μας. Μια στάση που θα περιμέναμε να διακρίνει πολλούς ομοιόβαθμους και μη, εκκλησιαστικούς και πολιτικούς άρχοντες. Δυστυχώς, όμως…

 

Κριτική

 

Δεν «μασούσαν» τα λόγια τους. Δεν  «στρογγύλευαν γωνίες», για να τα έχουν καλά με την εξουσία, κυρίως μ’ αυτή. Μέτρο τους το δίκιο.

«Το πρόβλημα της ανισοκατανομής των αγαθών δε αποδίδεται στο θέλημα του Θεού, ούτε σε φυσικές αιτίες και τυχαία γεγονότα, αλλά σε συγκεκριμένες ενέργειες αυτών που κατέχουν την εξουσία και τον πλούτο. Οι κοινωνικές ανισότητες δεν είναι θέλημα Θεού. Λέει ο άγιος Γρηγόριος, «ο Θεός δημιούργησε τον άνθρωπο ελεύθερο… Με την πτώση θρυμματίστηκε η αρχική ενότητα και ισοτιμία μεταξύ των ανθρώπων, οι θρασύτεροι με τη βοήθεια του πολιτικού νόμου, τον οποίο κατέστησαν όργανο καταδυναστεύσεως, επιβλήθηκαν στους ασθενέστερους και έτσι οι άνθρωποι χωρίστηκαν σε πλούσιους και φτωχούς, ελεύθερους και δούλους και σε πολλές άλλες κατηγορίες. Εμείς όμως, σαν χριστιανοί οφείλουμε να αποβλέπουμε και να τείνουμε στην αρχική ενότητα και όχι στην κατοπινή διαίρεση, στο νόμο του Θεού και όχι στο νόμο του ισχυρού» (Περί φιλοπτωχίας PG35,892 A-B). Είναι πασιφανές ότι ο νόμος του Θεού, δηλαδή ο νόμος της αγάπης, της ισότητας, της ελευθερίας, της ειρήνης, δεν έχει τίποτα κοινό με το νόμο των ισχυρών κάθε εποχής» (απόσπασμα από το βιβλίο του Ανδρ. Αργυρόπουλου «το επαναστατικό μήνυμα των τριών Ιεραρχών»).

Το ίδιο αυστηροί και με το εκκλησιαστικό κατεστημένο. Ένα έλλειμμα  που πονάει ιδιαίτερα στις μέρες μας. Ακούσατε σήμερα η ιεραρχία της εκκλησίας να βάζει το θέμα της φτώχιας και του κοινωνικού αποκλεισμού; Όχι να το «αγγίζει απαλά», αλλά να το βάζει ωμά, ταξικά, διαχωριστικά. Έτσι όπως το έβαζαν «οι τρεις φωστήρες της Τρισηλίου θεότητος», όταν μιλούσαν για την φτώχια ως γένημα της αδικίας. Όπως όταν μιλούσαν για τους τοκογλύφους (δημόσιο και ιδιώτες), για όσους χάνανε τις περιουσίες τους, για την εκμετάλλευση του εργαζόμενου, για κατάχρηση εξουσίας, για… Ο Μέγας Βασίλειος, συνεχίζει ο Ανδρέας Αργυρόπουλος, θεωρούσε πως «κοινωνοί της κλοπής όμως γίνονται κι αυτοί που θεωρούνται άρχοντες της Εκκλησίας, όταν παίρνουν απ’ τους εκμεταλλευτές χρήματα…. για οποιουσδήποτε λόγους. Αντί να τους ελέγχουν και να τους νουθετούν… εύκολα τους απλώνουν το χέρι και τους μακαρίζουν… και τους αδύνατους τους μισούν για τις πράξεις αυτές ενώ τους άλλους που είναι μεγάλοι κλέφτες τους θαυμάζουν».

 

Διεκδίκηση

 

Είναι «ηλίου φαεινότερο» πως κριτική χωρίς διεκδίκηση είναι μισή αλήθεια. Και εδώ η πρότασή τους έρχεται επικαιροποιημένη για το σήμερα μέσα από την δική τους στάση. Ο Χρυσόστομος οδηγείται στην εξορία χωρίς να υποστείλει τη σημαία της κριτικής και της διεκδίκησης. Άραγε, θα επέτρεπαν οι Άγιοί μας πλειστηριασμούς λαϊκής περιουσίας; Όχι πλειστηριασμούς λαμογιών και πλουσίων που φτιάξανε περιουσίες στις πλάτες και από την εκμετάλλευση του κοσμάκη, αλλά των αδύναμων και μεροκαματιάρηδων. Αν έμπαινε μπροστά η εκκλησία, κάθε Τετάρτη που στήνονται τα «κρεματόρια», θα ήταν το ίδιο; Δυστυχώς όμως σήμερα φαίνεται να μην διαθέτουμε ανάλογους Ιεράρχες. Ποια είναι η σημερινή διεκδίκηση για το δημογραφικό, για παράδειγμα. Ποινικοποιείται η πολυτεκνία και όλα εξαντλούνται σε μερικά ψελίσματα. Μεταναστεύει η νεολαία, εξαϋλώνεται το κοινωνικό κράτος και δεν υπάρχει καμία αντίδραση. Η πατρίδα βρίσκεται υπό κατοχή και εμείς «διυλίζουμε τον κώνωπα και καταπίνουμε την κάμηλον».  Δύο μεγάλες κοινωνικές ομάδες, οι εκπαιδευτικοί και οι κληρικοί, που καλούνται περισσότερο απ’ όλους τους άλλους να διδάσκουν το λόγο και τη στάση των Τριών Ιεραρχών, θα έπρεπε να ήταν μπροστάρηδες σε κοινωνικές διεκδικήσεις, νυν και αεί.

Αν θέλουμε να είμαστε συνεπείς μαζί τους και να ζητάμε τις πρεσβείες τους, θα πρέπει να εντάξουμε την πρακτική τους στην δική μας καθημερινή πρακτική. Γιατί όπως λέει και ο άγιος Μάξιμος ο Γραικός, η σιωπή και υπεκφυγή είναι συνενοχή στην αδικία (εφ. «Χριστιανική», φύλ.1001).

 

Γιώργος Ηλ. Τσιτσιμπής

Comments (0)

Tags: , ,

Γιώργος Ηλ. Τσιτσιμπής: Η αθώα βάση και οι κακοί συνδικαλιστές

Posted on 24 Νοεμβρίου 2017 by admin

Είθισται αυτή την περίοδο να γίνονται αρκετές εκλογοαπολογιστικές διαδικασίες των συλλόγων, καθώς και γενικές συνελεύσεις. Μόνιμη επωδός αυτών των συγκεντρώσεων οι βολές κατά των συνδικαλιστών, επί δικαίων και αδίκων. Καθημερινά, γινόμαστε μάρτυρες της αγανάκτησης του κόσμου προς αυτούς. Συχνά ακούμε για τις ευθύνες τους, για τις άδειες αίθουσες των συνελεύσεων, για τα προνόμιά τους, για … Ίσως, η κριτική αυτή να μην απέχει από την πραγματικότητα, αλλά σίγουρα δεν ταυτίζεται και μαζί της.

Άλλωστε, οι συνδικαλιστές, είναι το αποτέλεσμα της επιλογής της «βάσης». Άρα είναι ο καθρέφτης της. Αυτή η «καλή» και «αθώα βάση», που ενώ διακρίνει το άστοχο αποτέλεσμα της επιλογής της δεν έχει το θάρρος να το παραδεχτεί και κυρίως να το αλλάξει.

Γιατί είναι «ηλίου φαεινότερο», ότι παρά τα τόσα χρόνια ταλαιπωρίας της από τους «ανάξιους», όπως διατείνεται, συνεχίζει και τους επιλέγει. Ενώ έχει το πλεονέκτημα, έστω του λιγότερου κακού, να δοκιμάσει αν όχι αλλαγή παρατάξεων τουλάχιστον αλλαγή προσώπων,  αυτή, εκεί πεισματικά, παραμένει στα ίδια. Ενώ έχει δείγματα διαφορετικών πρακτικών, δεν λέει να αλλάξει περπατησιά. Ποιος της φταίει συνεπώς; Μήπως ψάχνει άλλοθι; Μήπως αναζητά αδιαλείπτως ευθύνες από τους άλλους;

Η ελευθερία, όπως και η δημοκρατία, προϋποθέτουν ευθύνη. Προσωπική ευθύνη του καθενός μας. Το εύκολο είναι να μας επιβάλλουν οι άλλοι το τι να κάνουμε. Αλλά τότε παύει το αυτεξούσιο. Εθελόδουλοι, κατ’ επιλογήν, συνεπώς.

Αθώοι οι συνδικαλιστές; Όχι, βέβαια! Αλλά ας μην αποσιωπούμε την μεγάλη ευθύνη του εκλεκτορικού σώματος. Κοιτάξτε την αναντιστοιχία των εκάστοτε ψηφισάντων και των συμμετεχόντων στις Γ.Σ.. Δυστυχώς, όταν κάποιοι αποδέχονται το ρόλο του «προβάτου» και πηγαίνουν μόνο για να ψηφίσουν, προαποφασισμένα μάλιστα, χωρίς να ακούσουν, να κρίνουν, να συγκρίνουν, να απορρίψουν, τότε δεν δικαιούνται να διαμαρτύρονται.

Εκεί που υπάρχει ένα κάποιο δίκαιο, είναι η ευκολία της άδειας που δίνεται από την υπηρεσία για αυτές τις διαδικασίες, χωρίς μάλιστα να ελέγχει αν όσοι την χρησιμοποιούν βρίσκονται στις αίθουσες των συνελεύσεων ή στις αίθουσες των καφέ της πόλης. Εδώ όμως ο πρώτος διδάξας είναι η ίδια η υπηρεσία, το κράτος, που επίσης κανείς δεν κρίνει και δεν κατακρίνει. Όταν, για παράδειγμα, υπάρχουν εκλογές για υπηρεσιακά συμβούλια, δηλαδή εκλογές της διοίκησης και όχι του συνδικάτου, και μάλιστα χωρίς Γ.Σ., δίνεται άδεια μιας ημέρας. Γιατί; Δεν μπορούν να γίνουν εκλογές εκτός ωραρίου;

Μια μελέτη περίπτωσης.

Σύλλογος δασκάλων. Εξήντα (60) στη Γ.Σ., εξακόσιοι (600) στην κάλπη. Αυτό το μηδενικό «0» κάνει την διαφορά. Χωρίς να θέλω να προσβάλω κανέναν, αυτοπροσβάλλονται μόνοι τους όσοι λειτουργούν ως «μηδενικά». Γιατί τι είναι αυτός που δέχεται να ψηφίζει χωρίς να συμμετέχει, χωρίς να νοιάζεται, χωρίς να ενημερώνεται, χωρίς να ακούει, χωρίς να …Έτσι, γιατί του είπαν, γιατί ίσως βολευτεί, γιατί ελπίζει στη νέα κυβέρνηση που έρχεται, γιατί … Μεγάλη η «στάνη» της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης, είπε κάποιος.

Όμως τα ίδια δεν γίνονται και σε άλλες συλλογικότητες; Προφανώς, η παθογένεια αυτή είναι ίδιον της όλης κοινωνίας και όχι ενός μέρους της. Συνήθως θέλουν μερίδιο του αποτελέσματος χωρίς συμμετοχή. Συνεχίζουν την ιδιοτελή συμπεριφορά χωρίς ίχνος προσφοράς. Κατά τα άλλα, γκρίνια και μόνο γκρίνια, για τους «κακούς» συνδικαλιστές.

Γι’ αυτούς που τους πατρονάρουν; Καμιά κουβέντα; Για τους επικεφαλής γραφείων και υπηρεσιών, που κρυοσταλιάζουν όλη την ώρα, την ημέρα των εκλογών, έξω από τον χώρο της ψηφοφορίας (τον χώρο της ψηφοφορίας, όχι μέσα στη Γ.Σ.), καμιά κριτική; Όλα καλώς καμωμένα; Γι’ αυτούς που παραμένουν εκτός συλλόγου για χρόνια και μόλις τον έχουν ανάγκη ξαναγίνονται μέλη του, τίποτα; Γι’ αυτούς που εκείνη την ημέρα παίρνουν άδεια ενώ θα έπρεπε να είναι ή στη Γ.Σ. ή στην υπηρεσία τους, τίποτα; Τόσος ευτελισμός στα αυτονόητα; Τίποτα δεν μας απασχολεί; Τίποτα δεν μας προβληματίζει;

Δύσκολοι καιροί. Δυσδιάκριτα τα πράγματα, αλλά συγχρόνως και απλά. Υπάρχουν, δόξα τω Θεώ, κάποιοι που δεν «μπόρεσαν να γίνουν επαγγελματίες». Που τολμούν να μιλήσουν χωρίς να χαϊδεύουν αφτιά. Πάντα θα υπάρχουν. Και προφανώς θα βρίσκονται σ’ όλους τους παραταξιακούς χώρους. Ε! η «αθώα βάση» ας τους ψάξει. Ας τους επιβάλλει. Ας απαιτήσει να μπουν θητείες παντού. Έστω εναλλαγή προσώπων. Τόσο αναντικατάστατοι είναι κάποιοι, που είναι ταυτόχρονα σε δύο ή και σε τρεις θέσεις ταυτόχρονα; Φτάνει η γκρίνια.

Η ελευθερία, όπως και η δημοκρατία, προϋποθέτουν ευθύνη. Προσωπική ευθύνη του καθενός μας.

 

Γιώργος Ηλ. Τσιτσιμπής

Comments (0)

Tags: , ,

Γιώργος Ηλ. Τσιτσιμπής: Αρνητική επικαιρότητα για την Ειδική Αγωγή

Posted on 30 Μαρτίου 2017 by admin

Εδώ και αρκετούς μήνες δεχόμαστε το αφήγημα της ανάδειξης της ευαισθησίας, της ιδιαίτερης προσοχής και της προτεραιότητας του χώρου της Ειδικής Αγωγής και Εκπαίδευσης (ΕΑΕ), σύμφωνα με τις εξαγγελίες των υπευθύνων.

Ενώ το υπουργείο επαίρεται για την «ευαισθησία» του, ταυτόχρονα διολισθαίνει συνεχώς σε μια πτωτική πορεία. Ο Ν. 4415/2016 αρ. 48, ανοίγει διάπλατα την πόρτα της ειδικής αγωγής σε εκπαιδευτικούς χωρίς κανένα προσόν. Όλοι τα κάνουν όλα. Είχε προηγηθεί η παρέμβαση για τα Τ.Ε. που στο πνεύμα της συμπερίληψης (τι ωραία ονοματοδοσία!) θέλησε να τα κάνει πιο «ευέλικτα», κάτι όμως που ήταν ήδη μέσα στην φιλοσοφία τους. Πριν λίγο καιρό, ήρθε ο Ν. 4452/2017 που προβλέπει πως για να μοιραστεί ένα τμήμα που περιλαμβάνει μαθητές με διάγνωση από το ΚΕΔΔΥ, θα πρέπει να έχει αποκλειστικά τον ανώτερο αριθμό που προβλέπεται (δηλαδή 25) και συγχρόνως 2 τουλάχιστον μαθητές με αναπηρία ή 5 τουλάχιστον μαθητές με ειδικές μαθησιακές δυσκολίες και να μην λειτουργεί και Τ.Ε. στο σχολείο αυτό. Αυτά περιελάμβανε η έως τώρα «ευαισθησία» του υπουργείου. Η έκ-πτωση όμως συνεχίζεται. Δεν μιλάμε για τους βεβαιωμένους και ομολογημένους πλέον μηδενικούς διορισμούς αλλά και για σχεδιαζόμενη παρέμβαση στον τρόπο πρόσληψης των αναπληρωτών. Τέρμα η προτεραιότητα όσων έχουν βασικές σπουδές στην Ειδική Αγωγή. Έτσι θεωρούν οι υπεύθυνοι ότι βελτιώνουν τα πράγματα…

Η αρνητική επικαιρότητα συμπληρώνεται με την παρωδία των νέων σεμιναρίων. Είναι η «επιμόρφωση των μόνιμων και αναπληρωτών εκπαιδευτικών χωρίς κατάρτιση ή εξειδίκευση στην ΕΑΕ» που ανακοινώθηκε από το Ινστιτούτο Εκπαιδευτικής Πολιτικής και υλοποιείται από τα ΚΕΔΔΥ, λίγο πριν το Πάσχα, για την χρονιά που τελειώνει σε ένα μήνα!!! Αχ, τι κάνει αυτό το ΕΣΠΑ σε καιρούς μνημονίου…

Ποιους αφορούν αυτά τα σεμινάρια; Εκπαιδευτικούς που βρέθηκαν στο χώρο της Ειδικής Αγωγής (ελέω του παραπάνω νόμου 4415/2016), χωρίς καμία, μα καμία, ιδιαίτερη γνώση του αντικειμένου. Το λέει και ο τίτλος του σεμιναρίου. Αυτοί οι άνθρωποι, που έχουν διδάξει ήδη για μια ολόκληρη χρονιά, θα επιμορφωθούν τώρα στο τέλος και μάλιστα, μέσα σε δύο μέρες θα καλύψουν όλες τις ιδιαιτερότητες της Ειδικής Αγωγής. Λίγο μπερδεμένο και λίγο ανάποδο δεν ακούγεται; Μάλιστα, πριν τρία – τέσσερα χρόνια, πάλι τα ΚΕΔΔΥ είχαν υλοποιήσει την γ΄φάση κάποιων σεμιναρίων πριν από την β΄, για χάρη κάποιου άλλου ΕΣΠΑ!

Ποιος ο λόγος να μετακινηθούν ήδη υπηρετούντες εκπαιδευτικοί γενικής αγωγής σε δομές ειδικής, χωρίς καν στοιχειώδη προσόντα; Την απάντηση ας την δώσουν όσοι εμπνεύστηκαν τον νόμο και φυσικά όσοι τον ψήφισαν.

Τι θα κερδηθεί απ’ αυτή την μετακίνηση, αφού στη θέση όσων φύγουν θα πρέπει να πάνε κάποιοι άλλοι φυσικά; Εκτός κι αν δεν πάει κανένας. Μήπως είναι αυτός ο λόγος;

Με τι θράσος μπορούνε κάποιοι και μετακινούνται, οικειοθελώς, στην ειδική αγωγή, χωρίς στοιχειώδη γνώση του αντικειμένου; Δεν γνωρίζουν ότι Ειδική Αγωγή σημαίνει παρέμβαση κι όχι διδασκαλία; Ότι δεν είναι βοηθητικό προσωπικό, αλλά τα «κομάντος» της εκπαίδευσης;

Αυτοί που καλούνται να τα υλοποιήσουν, πώς το αποδέχονται; Δεν υπηρετούν την Ειδική Αγωγή; Καλά, η υπαλληλική τους σχέση τους υποχρεώνει να εκτελέσουν. Η επιστημονική τους επάρκεια και η δεοντολογία, τους επιτρέπει να τα δέχονται άκριτα; Καμία αντίδραση από τα ΚΕΔΔΥ; Οι Σχολικοί Σύμβουλοι, που έχουν και δικό τους συνδικαλιστικό φορέα, τίποτα; Όταν τους μειώνανε το επίδομα «βγήκαν στα κάγκελα», και ορθώς κάνανε, τώρα;

Μα αν ήταν η κατάρτιση και η εξειδίκευση και μάλιστα στις αναπηρίες, να παρέχονται σε ένα διήμερο σεμινάριο, αυτό θα ήταν θαυμάσιο!!! Τόσα χρόνια σπουδών πάνε περίπατο;

Το έγκλημα είναι διαχρονικό και δυστυχώς πτωτικό. Το ποιοτικό έλλειμμα αυξάνει και δεν μπορεί να ωραιοποιηθεί, με όποιο λεκτικό περιτύλιγμα κι αν φτιασιδωθεί.

Οι Σύλλογοι Εκπαιδευτικών, πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας, μακάριοι (εκτός εξαιρέσεων βέβαια)! Όσο και να προσπαθούνε κάποιοι να τους «ξυπνήσουν» δεν γίνεται τίποτα. Η πλειοψηφία των αναπληρωτών (αφού αυτούς πλήττει πρωτίστως, μετά βέβαια απ’ τους μαθητές) στον κόσμο τους! Το γονεϊκό κίνημα, ανύπαρκτο! Πώς προασπίζονται άραγε τα συμφέροντα των παιδιών τους;

Μ’ αυτές τις συνθήκες μάλλον πρέπει να περιμένουμε κι άλλα χειρότερα. Πώς είναι δυνατόν, συνεπώς, να μιλάμε για ευαισθησία και για προτεραιότητα στην Ειδική Αγωγή;

Το αυτονόητο θα ήταν να καλύπτονταν πρώτα οι θέσεις των ΚΕΔΔΥ, των Ειδικών Σχολείων και των Τμημάτων Ένταξης, με εκπαιδευτικούς ουσιαστικών προσόντων και εμπειρίας και στην συνέχεια,  να ακολουθούν οι παράλληλες στηρίξεις, κατά σειρά βέβαια, δυσκολίας και προτεραιότητας. Τέλος, εάν εξαντλούνταν οι πίνακες Ειδικής Αγωγής, ας πήγαιναν στις «εύκολες» περιπτώσεις και κάποιοι της γενικής. Όχι όμως «γυμνοί» ή με διήμερα σεμινάρια στο τέλος της χρονιάς. Με ουσιαστική επιμόρφωση η οποία, φυσικά, και χρειάζεται. Άλλωστε, αίτημα χρόνων είναι πλέον η επανέναρξη των Διδασκαλείων, αλλά…

Δυστυχώς όμως δεν συμβαίνει έτσι. Τις θέσεις, εις βάρος των μαθητών που έχουν και τις μεγαλύτερες ανάγκες, θα τις καταλαμβάνουν τα περισσεύματα των ήδη διορισμένων  της γενικής αγωγής και αν υπάρχουν άλλα κενά, θα παίρνουν και κανένα αναπληρωτή ειδικής αγωγής. Αυτή είναι η αλήθεια και αυτόν τον στόχο υπηρετούν οι συγκεκριμένες διατάξεις.

Απύθμενη υποκρισία συνεπώς, αφού πλέον φαίνεται καθαρά, όχι ότι δεν μπορούν,  αλλά  ότι δεν θέλουν.

Κατά τα άλλα προτεραιότητα η ειδική αγωγή!!!

 

Γιώργος Ηλ. Τσιτσιμπής

Δάσκαλος Ειδικής Αγωγής

Comments (0)

Tags: , ,

Γιώργος Ηλ. Τσιτσιμπής : Για ποια απεργία μιλάμε;

Posted on 06 Δεκεμβρίου 2016 by admin

Δεν χρειάζεται να είσαι πολιτικός επιστήμων ή κορυφαίος αναλυτής για να διαπιστώσεις ότι κανείς τους σήμερα δεν θέλει την απεργία. Ούτε οι «από πάνω», ούτε οι «από κάτω».

Ας χρησιμοποιήσουμε τους δύο αυτούς όρους, με την έννοια ότι οι «από πάνω» είναι οι εργατοπατέρες, οι επαγγελματίες συνδικαλιστές και οι «από κάτω» η «βάση» όπως λέμε, ο κόσμος, που βολεύεται ιδιοτελώς και συγχρόνως είθισται να απαλλάσσεται των ευθυνών του. Δυστυχώς, ακόμα και στις μέρες μας, μέσα σ’ αυτόν τον κοινωνικοπολιτικό ορυμαγδό, συνεχίζουν, όλοι τους, να πορεύονται με νοοτροπίες παλιές και καταδικασμένες. Δήθεν αγωνιστές, δήθεν συνδικαλιστές αλλά και δήθεν απογοητευμένοι, δήθεν αδύναμοι και γκρινιάρηδες, επιμένουν να ευτελίζουν οτιδήποτε. Καιροσκόποι και συγχρόνως άβουλοι, «από πάνω» και «από κάτω».

Οι τελευταίες «αγωνιστικές» προσπάθειες, αποκαρδιωτικές. ΦΤΑΙΕΙ ΚΑΝΕΙΣ; Ας τα πάρουμε με την σειρά.

Η απεργία, η αποχή απ’ την εργασία με σκοπό την ικανοποίηση διαφόρων αιτημάτων, λογικά θα πρέπει να είναι η κορύφωση μιας σειράς τρόπων πίεσης, που αφού δεν φέρανε αποτέλεσμα θα πρέπει να κορυφωθούν, εκτιμώντας συγχρόνως ότι το διακύβευμα των αιτημάτων είναι μείζον. Άρα, εξυπακούεται, ότι έχουν προηγηθεί κάποια απαραίτητα στάδια αυτής της κλιμάκωσης, έχουν αποτύχει και αναγκαστικά φτάνεις στο τελευταίο. Έχεις προετοιμάσει δε, όλο αυτό το διάστημα, αυτούς στους οποίους απευθύνεσαι και έχεις προειδοποιήσει και αυτούς από τους οποίους διεκδικείς. Παράλληλα, φτιάχνεις συμμαχίες εργαζομένων για κοινό μέτωπο, να διευρύνεις όσο μπορείς περισσότερο την βάση στην οποία στηρίζεσαι, για να είναι η πίεση όσο γίνεται μεγαλύτερη. Αυτονόητα και λογικά πράγματα δηλαδή, τίποτα καινούργιο. Ταυτόχρονα, η στοχοθεσία σου ιεραρχείται έτσι που να επικεντρώνεται στα σπουδαία, τα κύρια, εμπλουτισμένη βέβαια και με αιτήματα που μπορείς να παρακάμψεις για να διαπραγματευτείς, αλλά και με κόκκινες γραμμές που δεν μπορείς να παραβιάσεις. Με έναν τέτοιο ξεκάθαρο τρόπο, σχεδιάζεις και προετοιμάζεις τον αγώνα σου.

Όλα αυτά έχουν ακόμα μεγαλύτερη αξία όταν αφορούν τριτοβάθμιες οργανώσεις, συνομοσπονδίες δηλαδή και όχι απλά συλλόγους με συντεχνιακά χαρακτηριστικά. Η ΑΔΕΔΥ και η ΓΕΣΕΕ, συνεπώς, ως οι κορυφαίες συνομοσπονδίες, φέρουν ακεραία την ευθύνη για έναν κατ’ ελάχιστον συντονισμό. Τι παρατηρείται όμως; Φευ!!! Δεν μιλάμε να προετοιμάσουν και να κλιμακώσουν την όποια αντίσταση των πολύπαθων εργαζομένων, αλλά δεν μπορούν καν να συντονιστούν και στον χρόνο. Πολλές φορές, ούτε μια 24ωρη δεν μπορούν να συναποφασίσουν!!! Και η ειρωνεία είναι ότι οι ίδιες παρατάξεις συνυπάρχουν και στην ΑΔΕΔΥ και στην ΓΕΣΕΕ. Τα ίδια παιδιά, των ίδιων κομματικών μανάδων. ΔΑΚΕ (ΝΔ) στη μια, ΔΑΚΕ (ΝΔ) στην άλλη. ΔΗΣΥ (ΠΑΣΟΚ) στην μια, ΔΗΣΥ (ΠΑΣΟΚ) στην άλλη. ΠΑΜΕ (ΚΚΕ) στην μια, ΠΑΜΕ (ΚΚΕ)  στην άλλη και πάει λέγοντας… Αν αυτό δεν είναι στοχευμένη ενέργεια κατά της απεργίας, τότε τι είναι;. Κανείς συνδικαλιστικός νόμος δεν χρειάζεται, αφού οι ίδιοι κατάφεραν και απαξίωσαν κάθε απεργιακή κινητοποίηση (βραχύχρονη και μακρόχρονη). Νομίζουν ότι ο κόσμος δεν τα βλέπει;

Αφού λοιπόν η «βάση» τα βλέπει, πώς δικαιολογείται να τους στηρίζει; Πώς μπορούν και επιβιώνουν (συνδικαλιστικά) οι ίδιοι και οι παρατάξεις τους; Πόση ευθύνη και υποκρισία μπορεί να υπάρχει σ’ αυτή την «αγνή βάση»; Βέβαια, θα πει κάποιος: Ποια απεργία; εδώ δεν μπορούμε να σηκώσουμε την καθημερινότητα, απεργία θέλουμε; να χάσουμε κι από πάνω; Λογικό ακούγεται, με την προϋπόθεση όμως ότι οι επικαλούμενοι αυτών των σκέψεων, είχαν εκμεταλλευτεί όλες τις άλλες μορφές διαμαρτυρίας και είχαν κάνει τον «βίο αβίωτο» στους εκάστοτε κυβερνώντες. Δυστυχώς, δεν συμβαίνει κάτι τέτοιο. Αν τα ποσοστά, ακόμα και μιας 24ωρης ήταν μεγάλα, δεν θα αποτελούσε πίεση προς τους επικεφαλής των συλλογικοτήτων; Αν οι σκόρπιοι αγώνες συμπυκνώνονταν σε έναν έντονο και διαρκή, δεν θα υπήρχε αποτέλεσμα;  Αν δεν ήταν μακάβριο, θα μπορούσαμε να υποστηρίξουμε πως χρειάζεται ακόμα περισσότερος πόνος, μπας και ξεσηκωθεί ο ραγιάς, αφού δεν φαίνεται να συγκινείται από τον πόνο του διπλανού, ούτε από τον πόνο των παιδιών του, ούτε ακόμα από τον πόνο του ίδιου και κάθεται μοιρολατρικά, χωρίς να κάνει το έλασσον, τουλάχιστον να μην τους ψηφίζει.

Τρίτον, αλλά όχι τριτεύον, τα αιτήματα. Θα πρέπει να παραδεχτούμε πως δεν μπορούμε να πορευτούμε με τα έως τώρα ειωθότα. Όταν είσαι υπό κατοχή, ανελεύθερος να διαφεντεύεις τον τόπο σου, δεν μένεις σε κλαδικά αιτήματα. Βάζεις στόχο, παλαϊκό, την απελευθέρωση και μετά οτιδήποτε άλλο. Αφήστε που πρέπει να ξαναορίσουμε τις εθνικές μας προτεραιότητες.  Το δημογραφικό, για παράδειγμα, που δεν πολυακούγεται,  είναι λιγότερο σημαντικό από την ακρίβεια; Η προσφυγιά, των άλλων και η δική μας, αμελητέα;  πόσοι νέοι ξενιτεύονται για τον επιούσιο;  Η εθνική κυριαρχία; Μήπως πρέπει να ξεκινήσουμε από αυτά και να έπονται τα άλλα;

Για ποια απεργία μιλάμε, συνεπώς; Γι’ αυτήν που δεν θέλει κανένας τους; Γι’ αυτήν που δεν διεκδικεί τα σημαντικά;

Κάλμα «σύντροφοι», όλων των αποχρώσεων. Ας κοιταχτούμε στον καθρέφτη. Ας ανασυνταχτούμε. Ας ξαναορίσουμε τα μείζονα και αν υπάρχει λόγος και κόσμος, ας ξαναπροσπαθήσουμε.

Η εξέγερση θέλει όχλο, η επανάσταση λαό.

 

Γιώργος Ηλ. Τσιτσιμπής

 

Comments (0)

Γλυκερία - Ακολούθησα ένα αστέρι
Παυλίνα Βουλγαράκη - Λαβύρινθοι
Κώστας Μακεδόνας - Είναι πια αργά
Βιολέτα Ίκαρη - Μαύρα
Χάρις Αλεξίου - Πόρτες ανοιχτές
Πυξ Λαξ - Χωρίς ντροπή
Γιάννης Πάριος - Θα σ΄ αγαπώ
Ραλλία Χρηστίδου - Μονάχη ταξιδεύω
Ελεωνόρα Ζουγανέλη - Έλα
Λαυρέντης Μαχαιρίτσας - Έλα ψυχούλα μου

 


The Fray - You found me
Billy Ocean - Loverboy
Cock Robin - The promise you made
Whitney Houston - How will I know
Demi Lovato - I will survive
Beloved - Sweet harmony
Sheryl Crow - My favorite mistake
Asia - Heat of the moment
Zucchero - Wonerful life
Tina Turner - In your wildest dreams

 


Δεκέμβριος 2019
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
3031EC