Tag Archive | "Άρθρο"

Tags: , ,

Τάσος Τσιαπλές: Η πλήρης και σταθερή εργασία είναι δικαίωμα όλων

Posted on 18 Σεπτεμβρίου 2020 by admin

Κυβέρνηση, περιφέρεια, δήμοι, σαν αντιστάθμισμα στην αύξηση των απολύσεων και της επίσημης καταγραμμένης ανεργίας, προβάλλουν τα διάφορα προγράμματα ολιγόμηνης προσωρινής απασχόλησης που δεν αποτελούν λύση στο πρόβλημα της διογκούμενης ανεργίας, απλά αποκαλύπτουν το μέλλον που έχουν χαράξει για γενιές και γενιές στο πλαίσιο αυτής της ταξικής αντιλαϊκής  πολιτικής.

Το γενικό μοντέλο είναι: Εργάτης σε δουλειά – λάστιχο, με ελάχιστα δικαιώματα. Τα προγράμματα που ανακοινώνονται κατά περιόδους, όπως και από τις προηγούμενες κυβερνήσεις, δεν έχουν καμία σχέση με τη σταθερή και μόνιμη εργασία, με πλήρη δικαιώματα. Στέλνουν τους ανέργους ως φθηνή εργατική δύναμη χωρίς δικαιώματα στα χέρια της εκμετάλλευσης των εργοδοτών. Μετά το τέλος του προγράμματος οι άνεργοι θα είναι και πάλι στο άγχος και την ανασφάλεια, με μειωμένες απαιτήσεις στην αναζήτηση τρόπου να θρέψουν τους εαυτούς τους και τις οικογένειές τους. Μέσα από αυτά τα προγράμματα δεν αντιμετωπίζεται βεβαίως η ανεργία. Διασφαλίζονται, όμως, τα συμφέροντα των καπιταλιστών.

Η ανεργία είναι γέννημα – θρέμμα του εκμεταλλευτικού συστήματος που ενισχύει με κάθε τρόπο την κερδοφορία των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων, σε κάθε κλάδο.

Οι καπιταλιστές είναι αυτοί που αξιοποιούν την ανεργία για να χτυπήσουν τις Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας, να τσακίσουν τους μισθούς. Κι από κοντά η κυβέρνηση, που μέσα από τα προγράμματα απασχόλησης ταΐζει με «ζεστό» χρήμα τα αφεντικά, που μαζί με την Περιφέρεια και τους Δήμους χτυπούν την πλήρη και σταθερή εργασία. Μέσα και από τους όρους εργασίας που προβλέπουν αυτά τα προγράμματα δυναμώνουν την εκμετάλλευση.

Από τη σκοπιά τους οι άνεργοι, καθώς είναι υποχρεωμένοι να κάνουν τα πάντα για να εξασφαλίσουν την επιβίωση, αναγκαστικά καταφύγουν και σε τέτοια προγράμματα, ελπίζοντας σε μια μικρή ανακούφιση. Αυτό, όμως, σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να οδηγεί σε νομιμοποίηση αυτών των μέτρων και της χαμοζωής στη συνείδησή τους. Δεν είναι εργασία η σύγχρονη σκλαβιά. Αντίθετα, σ’ όποιον χώρο δουλειάς κι αν βρεθούν πρέπει να φροντίσουν να έρθουν σε επαφή με τα ταξικά προσανατολισμένα σωματεία, να ενώσουν τη δύναμή τους με τους άλλους εργαζόμενους, να οργανώσουν την πάλη τους, έτσι που και δουλειά με δικαιώματα να εξασφαλίσουν και να ανοίγουν δρόμο για να σπάσουν τις αλυσίδες της εκμετάλλευσης.

Στις σημερινές συνθήκες άνεργοι και εργαζόμενοι πρέπει να διεκδικήσουν οργανωμένα μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους, που είναι το βασικότερο δικαίωμα του ανθρώπου. Κατοχύρωση του 35ωρου, 7ωρου, 5ήμερου και διασφάλιση της κυριακάτικης αργίας. Απαγόρευση όλων των ελαστικών μορφών απασχόλησης και κάθε μορφής ανασφάλιστης εργασίας. Πρακτική άσκηση των σπουδαστών με πλήρεις αποδοχές και εργασιακά, ασφαλιστικά και συνταξιοδοτικά δικαιώματα.  Έξι (6) ώρες δουλειάς για τα βαριά και ανθυγιεινά επαγγέλματα, για σπουδαστές και φοιτητές που αναγκάζονται να δουλεύουν. Επίδομα ανεργίας για όλη τη διάρκεια της ανεργίας, για όλες τις κατηγορίες των ανέργων, με πλήρη και δωρεάν υγειονομική φροντίδα και περίθαλψη χωρίς προϋποθέσεις. Ούτε βήμα πίσω απ’ αυτά!

Γράφει ο Τάσος Τσιαπλές, επικεφαλής της Λαϊκής Συσπείρωσης στο Περιφερειακό Συμβούλιο Θεσσαλίας

Comments (0)

Tags: , ,

Λία Ρογγανάκη: Πολλοί την κατέκριναν ουδείς την εμίσησε

Posted on 15 Σεπτεμβρίου 2020 by admin

Κάθε άνθρωπος και μία ψήφος. Καρπός η μαθηματική ανάδειξη της πλειοψηφίας. Έκβαση ένα αποτέλεσμα που εκφράζει τη θέληση της πλειοψηφίας για το θέμα που έχει κληθεί να ψηφίσει.
Η Δημοκρατία είναι ένα σύστημα διακυβέρνησης, είναι ο τρόπος διοίκησης και οργάνωσης μιας κοινωνίας ανθρώπων. Όπως είπε ο Λίνκολν, είναι «η κυβέρνηση του λαού, από τον λαό, για τον λαό».
Άλλωστε εν τη γενέσει της, αποτέλεσε την συλλογική απόφαση των δημοτών της αρχαίας Αθήνας κατά την προσπάθεια τους να οργανωθούν και να λειτουργήσουν. Δεν ήταν μια εφεύρεση κάποιου ευφυούς ανθρώπου, αλλά η αυθόρμητη σκέψη και η από κοινού απόφαση των δημοτών προκειμένου να αντιμετωπίσουν τις καθημερινές τους ανάγκες.


Αποτελεί ένα συγκεκριμένο είδος οργάνωσης της κοινωνίας , συνδυάζοντας μια σειρά δικαιωμάτων και υποχρεώσεων που είναι καταχωρημένα στο Σύνταγμα.
Η Δημοκρατία δεν γνωρίζει αδιαμφισβήτητες αυθεντίες. Στηρίζεται στον διάλογο ,στην διαβούλευση και στην επιλογή.
Στις μέρες μας είναι έμμεση και αντιπροσωπευτική και όχι άμεση όπως αυτή της αρχαίας Αθήνας, όπου ο κάθε ελεύθερος Αθηναίος πολίτης, έπαιρνε μέρος , ζητούσε το λόγο και διατύπωνε τις απόψεις του. Στα κράτη των εκατομμυρίων ανθρώπων δεν θα μπορούσε να είναι άμεση ,εκτός αν η σύγχρονη τεχνολογία μέσω του internet συμβάλλει και αλλάξουν τα γεγονότα.
Έως τότε οι πολίτες θα εκλέγουν αντιπροσώπους , οι οποίοι στο όνομά τους ,θα ασκούν την εξουσία με βασικά κριτήρια την ελευθερία, τη δικαιοσύνη και την κοινωνική ασφάλεια. Ταυτόχρονα μια αντιπολίτευση θα κρατάει ισορροπία με σκοπό τον έλεγχο της εξουσίας. Εναπομείναντα στοιχεία άμεσης δημοκρατίας είναι τα κάθε είδους δημοψηφίσματα. Τα οποία οφείλουν να διεξάγονται με προϋπόθεση ότι τηρούνται οι ελευθερίες του ατόμου ,τα ατομικά δικαιώματα και με σεβασμό στο κράτος δικαίου.
Η δημοκρατία δεν είναι δεδομένη και  όποτε έλαβε χώρα προέκυψε μετά από μόχθο , θυσίες και σκληρούς αγώνες. Αν θέλουμε να την διαφυλάξουμε και να την θωρακίσουμε είναι απαραίτητο να λειτουργούμε ως ενεργοί πολίτες. Οι επιλογές μας πρέπει να γίνονται με σύνεση, μετά από ώριμη σκέψη αναδεικνύοντας αντιπροσώπους που πράγματι σέβονται κι εξυπηρετούν το κοινό καλό. Η κρίση μας πρέπει να μας προστατεύει από εγωιστικά πρότυπα συνδεδεμένα με το ατομικό συμφέρον. Χρειάζεται αποφασιστικότητα να ξεπεράσουμε τον ατομισμό μας ,την αδιαφορία για τα προβλήματα του διπλανού μας ,την χαιρεκακία για την αποτυχία του άλλου.
Για να αλλάξουμε τα πράγματα που δεν μας αρέσουν χρειάζεται θέληση.
Αξίζει να αφιερώσουμε χρόνο να οχυρώσουμε την δημοκρατία με μια επανεκκίνηση αξιών και ιδανικών για έναν κόσμο πιο ανθρώπινο.
Πρέπει να καταβάλλουμε προσπάθεια να ζήσουμε καλύτερα, εμπλουτίζοντάς την ζωή μας με δημοκρατία. Δεν φτάνει να την υμνούμε ,πρέπει και να την σεβόμαστε!
Ας μπολιάσουμε λοιπόν την Δημοκρατία με ιδέες , οράματα και την θέληση να δημιουργήσουμε κάτι καλύτερο από αυτό που βιώνουμε καθημερινά.

 

Γράφει η Λία Ρογγανάκη, Γενικός–Οικογενειακός Ιατρός, Περιφερειακή Σύμβουλος,  Πρόεδρος Περιφερειακής Επιτροπής Ισότητας των Φύλων της Περιφέρειας Θεσσαλίας

Comments (0)

Tags: , ,

Γιώργος Ηλ. Τσιτσιμπής: Συνδικαλισμός, το σκαλοπάτι για την διοίκηση

Posted on 03 Σεπτεμβρίου 2020 by admin

Οι τελευταίοι διορισμοί των Διευθυντών Εκπαίδευσης, ξαναφέρνουν στην επιφάνεια ένα χρονίζον πρόβλημα: το με  πόση ευκολία μπορεί ο συνδικαλισμός να γίνει σκαλοπάτι διοικητικής εξέλιξης, ελέω κομματικής – παραταξιακής ταυτότητας.

Ο ευτελισμός του συνδικαλισμού, δυστυχώς, συνεχίζεται. Μάλιστα επανέρχεται δριμύτερος, αφού τώρα ο προϊστάμενος δεν επιλέγεται αλλά ορίζεται, έστω και ως προσωρινός. Όχι πως η «επιλογή» ήταν άμοιρη ευθυνών, κι αυτή μέρος των τακτοποιητικών διαδικασιών ήταν, αλλά και το να «διορίζονται» βγάζει μάτι. Αφού δεν μπορούν να ξεφύγουν από τις συνήθειες του παρελθόντος (άλλωστε πρώτα βγαίνει η ψυχή και μετά το χούι, λέει ο λαός μας), γιατί δεν θεσμοθετούν, έντιμα και ξεκάθαρα, ότι οι θέσεις των προϊσταμένων (ως λάφυρο του δημοσίου για κάθε κυβέρνηση) αποτελούν πολιτικές επιλογές!!! Μην κοροϊδευόμαστε μεταξύ μας ότι επιλέγουν τους καλύτερους και ας μην νομιμοποιούν την όλη διαδικασία με τις αυτοπροτάσεις τους οι δήθεν συνυποψήφιοι.

Όποιος παρατηρήσει τις εξελίξεις, με λίγες γνώσεις ανθρωπογεωγραφίας στο χώρο της εκπαίδευσης, θα διακρίνει πολλά, πάρα πολλά παραδείγματα. Ενδεικτικά:

Δυο ταυτόσημες περιπτώσεις με εντελώς διαφορετικό αποτέλεσμα. Ανθυποψήφιοι, με διδακτορικό ο ένας και σαφώς λιγότερα προσόντα ο άλλος, ορίζεται ο διδάκτορας στην μία περίπτωση ενώ αποτυγχάνει στην άλλη. Δεν υποστηρίζουμε βέβαια, πως το όποιο διδακτορικό σε κάνει καλύτερο διοικητικό, αλλά ας πούμε ότι τηρούνται κάποια προσχήματα. Πρόεδρος συλλόγου την μια μέρα, Διευθυντής Εκπαίδευσης την άλλη. Αιρετός σήμερα, Διευθυντής αύριο κλπ. Ακόμα και σύζυγος προέδρου πήρε το χρίσμα κι ας λέμε ότι η γυναίκα του καίσαρα δεν φτάνει να είναι τίμια αλλά πρέπει και να φαίνεται. Όλοι τους ημέτεροι, φίλοι της κυβερνητικής παράταξης. Το έχουμε ξαναδεί το έργο σε όλο το φάσμα της πολιτικής. «Εργατοπατέρες» να γίνονται ακόμα και υπουργοί!!!

Πώς είναι δυνατόν ο συνδικαλιστής, που είναι εκ της φύσης του απέναντι στην διοίκηση, που ζητάει συνεχώς βελτιώσεις υπέρ του εργαζόμενου, να δέχεται (από την μια στιγμή στην άλλη) να υπηρετεί ακριβώς το αντίθετο; Να δέχεται να επιβλέπει την υλοποίηση (και να πρέπει να επιβάλει και μέτρα) για όσα μέχρι χθες τα θεωρούσε άδικα και αγωνίζονταν να ανατραπούν; Να επικυρώνει διαδικασίες τις οποίες μέχρι χθες κατήγγειλε και καλούσε και τους υπόλοιπους εργαζόμενους να αντισταθούν; Να εφαρμόζει νόμους για τους οποίους έχασε ακόμα και μεροκάματο για να αποτρέψει την εφαρμογή τους; Πολλές οι αντιφάσεις και η έρμη η συνείδηση (αν υπάρχει) πόσα να αντέξει; Πραγματικά, ευχόμαστε να δούμε κάποιους να αντιστέκονται, αλλά δυστυχώς μέχρι σήμερα η πραγματικότητα δεν αφήνει περιθώρια αισιοδοξίας.

Δεν είναι βέβαια όλοι οι συνδικαλιστές ίδιοι, ούτε όλες οι παρατάξεις. Αυτό όμως οφείλει να το αποκωδικοποιήσει ο ψηφοφόρος. Τα πράγματα δεν εξελίσσονται  ευχάριστα. Ακόμα και ποσοστώσεις σύμφωνα με τα κόμματα, έχουμε δει στο παρελθόν! Τώρα βέβαια οι συνθήκες είναι πιο απλές, δεν υπάρχουν συγκυβερνήσεις οπότε τα «δικά μας» παιδιά μπορούν να αναπνέουν ελεύθερα.

Κατά την γνώμη μας δύο είναι οι δικλείδες ασφαλείας. Πρώτον, το ασυμβίβαστο συνδικαλισμού και διοίκησης. Άλλωστε, γενικά για το ασυμβίβαστο σε διάφορες μορφές του, όπως για παράδειγμα ασυμβίβαστο κόμματος και κυβέρνησης, έχει μιλήσει εκτεταμένως ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης, αλλά ποιος ακούει! Το δεύτερο, οι θητείες. Υπηρετείς σε μια θέση (όποια κι αν είναι αυτή, διοίκηση ή σωματείο) και επανέρχεσαι στη δουλειά σου. Η όποια θέση προϊσταμένου δεν είναι απόρροια βαθμού εξέλιξης στην υπηρεσία αλλά θητεία σε θέση ευθύνης. Γι’ αυτό και το όποιο επίδομα θα πρέπει να είναι μόνο για όση διάρκεια ασκεί κάποιος τα συγκεκριμένα καθήκοντα και όχι ακόμα και στην σύνταξη!!!

Με όλα αυτά τι μήνυμα στέλνουμε στα νέα παιδιά, που αυτόν τον καιρό δίνανε αγώνα για την επιτυχία τους στα πανεπιστήμια; Για να μην μιλήσουμε για τα αγορασμένα προσόντα, ένα μείζον ζήτημα παγκοίνως γνωστό, που οι διοικούντες δεν θέλουν να το γνωρίζουν.

Άραγε, πού βρίσκεται η επιτυχία; Στις πύλες του πανεπιστημίου ή στις πύλες του κόμματος;

 

Comments (0)

Tags: , ,

Λία Ρογγανάκη: Βουτήξτε στην ζωή και κατακτήστε την

Posted on 31 Αυγούστου 2020 by admin

Ο δρόμος προς το όνειρο δε συναντά εμπόδια όταν είσαι 18.Ένας δρόμος για να αγγίξεις το όνειρό σου είναι η εισαγωγή στο Πανεπιστήμιο αλλά όχι και ο μοναδικός.


Είναι αγώνας και μάλιστα δύσκολος για να επιτύχει κάποιος στις Πανελλήνιες, γι΄ αυτό αξίζουν συγχαρητήρια σε όσους σήμερα ανταμείφθηκαν από τα αποτελέσματα!
Ωστόσο για όλους τους υποψήφιους ,το τέλος των σχολικών χρόνων ορίζει την αρχή μιας περιόδου γεμάτη ευκαιρίες να ανακαλύψουν τις επιθυμίες , τις κλίσεις τους , τον εαυτό τους , να θέσουν στόχους και να χαράξουν την πορεία της ζωής τους.
Άσχετα με το αποτέλεσμα, το τέλος των εξετάσεων θα πρέπει είναι η πιο δημιουργική και ευρηματική περίοδος για όλους .Πρέπει να εκμεταλλευτούν την ευκαιρία και σ’αυτό το διάστημα να καταφέρουν να μετρήσουν τις δυνάμεις τους ,να ανακαλύψουν με ψυχραιμία ,τώρα πια,τις δυνατότητες τους και να αποφασίσουν τι θέλουν να κάνουν στην υπόλοιπη ζωή τους.
Συγχαρητήρια για όσους σήμερα άνοιξαν τον δρόμο για ένα πανεπιστήμιο ,επειδή όμως δεν τελειώνει ο κόσμος με την μη-εισαγωγή σε κάποιο Πανεπιστήμιο οι υπόλοιποι ψάξτε και βρείτε τις διεξόδους που ανοίγονται μπροστά σας!
Όποια και αν είναι τα αποτελέσματα σήμερα θυμηθείτε όταν δεν υπάρχει δρόμος ,φτιάξτε τον μόνοι σας!Χαράξτε τον δικό σας δρόμο που θα συνδέεται με την ζωή που εσείς ονειρεύεστε ,άσχετα με τις Πανελλήνιες.
Βουτήξτε στην ζωή και κατακτήστε την!!!

 

Γράφει η Λία Ρογγανάκη, Γενικός–Οικογενειακός Ιατρός, Περιφερειακή Σύμβουλος,
Πρόεδρος Περιφερειακής Επιτροπής Ισότητας των Φύλων της Περιφέρειας Θεσσαλίας

Comments (0)

Tags: , ,

Λία Ρογγανάκη: Η θανάσιμη ελαφρότητα του εγωκεντρισμού

Posted on 26 Αυγούστου 2020 by admin

Κάπως έτσι μια πανδημία, ένας ιός και μερικά μέτρα, προβλημάτισαν και οδήγησαν την κοινωνία ,την οικογένεια και το εκπαιδευτικό σύστημα στην ευαισθητοποίηση και συστράτευση των ενεργών πολιτών.
Κόντρα σε πολίτες με άποψη για τα πάντα, κριτές των πάντων με το πληκτρολόγιο ανά χείρας .Κόντρα σε ανενεργούς πολίτες που περιμένουν να τα φροντίσει όλα το Κράτος ,χωρίς να κάνουν κάτι αυτοί, χωρίς να αναλάβουν καμία ευθύνη.

Σε πολίτες που αλλάζουν γνώμη ανάλογα με το τι τους βολεύει, ρίχνοντας πάντα το φταίξιμο αλλού και ποτέ στους εαυτούς τους.» Ανοίξτε τα σύνορα θα πεθάνουμε, από τον ιό της φτώχειας’’. ‘’ Γιατί ανοίξατε τα σύνορα και αυξήθηκαν τα κρούσματα;’’

Ενάντια σε καθημερινές αντιπαραθέσεις χωρίς λογική από ανθρώπους που πιστεύουν ότι ξέρουν περισσότερα από τους ειδικούς επιστήμονες. Παλεύοντας με συνωμoσιολογίες και σαθρά επιχειρήματα που θέλουν τους θανάτους από τροχαία , από κάπνισμα να ξεπερνούν αυτούς από κορωνοιό. Χωρίς να σκέφτονται ότι ακόμα και έτσι ,στην μια περίπτωση μιλάμε για επιλογές, ενώ στην άλλη για αδικία και έγκλημα. Είναι ανεύθυνο ο ιός να διασπείρεται από πολίτες που παρά τις προειδοποιήσεις για μέτρα προστασίας, δεν τα τηρούν αδιαφορώντας για την ανθρώπινη ζωή, ακόμη και των δικών τους ανθρώπων.

Αρχικά προσπαθούσαμε να πείσουμε ότι υπάρχει ιός καθώς οι εντατικές γέμιζαν. Στη συνέχεια παλεύαμε να πείσουμε πως τα κρούσματα αυξάνονται και δεν είναι υπερβολή. Αργότερα να δικαιολογήσουμε γιατί αλλάζουν οι οδηγίες ενώ αυτή τη γνώση είχαμε τότε .Πλέον προσπαθούμε να πείσουμε τους ειδικούς του Fb για την αναγκαιότητα της χρήσης μάσκας σε κλειστούς χώρους και στα σχολεία. Η επιστήμη πάντα μαθαίνει, προοδεύει και μεταβάλλεται. Συνέχεια αναζητάμε την γνώση και την αναθεωρούμε . Κάποιοι πρέπει να καταλάβουν ότι οι οδηγίες μπορεί ν αλλάζουν.
Οι πολίτες που αντιλαμβάνονται τον κίνδυνο οφείλουν να αντιδράσουν με υπευθυνότητα τηρώντας αλλά και ζητώντας φωναχτά αποστάσεις, φορώντας αλλά και απαιτώντας μάσκα στα καταστήματα, στους συγγενείς, στους φίλους.
Ο έξυπνος πολίτης δεν ζει με τον φόβο του ιού ,αλλά γίνεται μέρος της λύσης και όχι του προβλήματος .Η μάσκα δεν είναι εξαναγκασμός της κυβέρνησης για να μας ελέγχει ,είναι η συμβολή ενός υπεύθυνου πολίτη στην διασφάλιση της δημόσιας υγείας .Είναι ο σεβασμός στον συμπολίτη όπως θα έπρεπε να δείχνουμε με το που παρκάρουμε, που πετάμε τα σκουπίδια μας ,πόσο δυνατά έχουμε την μουσική. Στην πρώτη περίπτωση η αδιαφορία μπορεί να οδηγήσει σε θάνατο ενώ στην δεύτερη σε μία όχληση.
Ως ιατρός θέλω να θεραπεύω και όχι να βλέπω να νοσούν και να υποφέρουν ο παππούς μου,η μητέρα σου,η γιαγιά του, καταλήγοντας ένας ακόμα αριθμός στα θύματα . Είναι θλιβερό πολίτες να στοχοποιούνται γιατί νόσησαν και όλοι οι άλλοι να κρίνουν και να δικάζουν στα λαϊκά δικαστήρια χωρίς καν να τηρούν τα μέτρα για τον περιορισμό της διασποράς!

Καταλάβετε όλοι πως πρέπει να ζήσουμε με τον ιό ίσως για πολύ καιρό! Η ζωή πρέπει να συνεχιστεί παίρνοντας μέτρα.

Όσα μέτρα και να ληφθούν όμως, δεν πρόκειται να αποδώσουν, εάν δεν ενεργοποιήσουμε το αίσθημα της ατομικής ευθύνης για να ανακόψουμε τη διασπορά του ιού.

Η αδιαφορία και η ελαφρότητα θα στοιχίσει αδιάκριτα ζωές παππούδων, γονιών, αδελφών, ξαδέλφων και φίλων.

Πως μπορείς να το ανεχθείς και να νιώθεις καλά; Ας μην αποτύχουμε να τους προστατέψουμε.

Γράφει η Λία Ρογγανάκη, Γενικός-Οικογενειακός Ιατρός, Περιφερειακή Σύμβουλος, Πρόεδρος Περιφερειακής Επιτροπής Ισότητας, των Φύλων της Περιφέρειας Θεσσαλίας

Comments (0)

Tags: , ,

Λία Ρογγανάκη: Βουτιά στην ελπίδα για το μέλλον

Posted on 19 Αυγούστου 2020 by admin

Αγναντεύοντας τη θάλασσα βλέπεις όλους τους χρωματισμούς του μπλε που μπορείς να φανταστείς και μαγνητίζεσαι. Νιώθεις μια έλξη να βρεθείς στην αγκαλιά της, ετοιμάζεις τον εξοπλισμό σου και είσαι έτοιμος να εξερευνήσεις ένα νέο κόσμο, διαφορετικός από ότι έχεις γνωρίσει, ένα κόσμο μαγικό.


Βυθίζεσαι μέσα της, αφήνοντας για λίγο πίσω σου την πανδημία, την κρίση και το άγχος. Από τη στιγμή που θα κατέβεις στο βυθό είσαι μόνος στην απόλυτη ησυχία. Οι ήχοι της επιφάνειας είναι πολύ μακριά και δεν ακούς τίποτα άλλο παρά μόνο την αναπνοή σου. Ξεχνάς την αίσθηση της βαρύτητας, αφήνεις τη θάλασσα να σε αγκαλιάσει, νιώθεις ελεύθερος, έχεις την αίσθηση ότι πετάς και βλέπεις μπροστά σου να ξανοίγεται ένας άγνωστος, θαυμαστός κόσμος. Ο χρόνος αποκτά άλλο νόημα και το μόνο που έχει σημασία είναι να αναπνέεις.
Κάπου εκεί ανάμεσα στα χρώματα, στα φυτά και τα ψάρια ,νιώθεις ότι είσαι κι εσύ ένα από τα πλάσματα του βυθού. Και τότε μπορεί να είναι η κατάλληλη στιγμή για να συνειδητοποιήσεις τι έχει πραγματική σημασία στην ζωή. Η ίδια η ζωή, η υγεία και η ασφάλεια μας. Μένεις μόνος σε ένα αργό κόσμο, με εικόνες σπάνιας ομορφιάς, ανακαλύπτοντας ταυτόχρονα τον βυθό και τον εαυτό σου.
Η κατάδυση δεν είναι μόνο ένα χόμπι, καταλήγει να γίνει τρόπος ζωής. Αποκτάς θετικές συνήθειες σκέφτεσαι σαν δύτης και δρας σαν δύτης. Νοιάζεσαι για τον άλλον, φροντίζεις για την ασφάλεια, σέβεσαι το περιβάλλον και εκτιμάς κάθε είδους ζωής.
Παρά τα πλεονεκτήματα της υποβρύχιας κατάδυσης, η χώρα μας, με το απέραντο γαλάζιο, παρέμενε άγνωστη καταδυτικά. Μέχρι που ξεκίνησε από τον Περιφερειάρχη Κώστα Αγοραστό, η δημιουργία του πρώτου υποβρύχιου μουσείου και άνοιξε ο δρόμος για την τουριστική και πολιτιστική αξιοποίηση του βυθού. Μία παρακαταθήκη για τις επόμενες γενεές.
Το ναυάγιο της Περιστέρας στην Αλόννησο, αποτελεί ένα πραγματικό αρχαιολογικό θαύμα. Έναν υποβρύχιο Παρθενώνα, που μπορούμε όλοι να επισκεφτούμε σήμερα, χάρη στο όραμα του Κώστα Αγοραστού που διέκρινε τη σπουδαιότητα και τις προοπτικές του όλου εγχειρήματος, το πίστεψε και αγωνίστηκε να το κάνει πράξη .Και ενώ για τους αρχαιολόγους είναι ένα από τα σημαντικότερα ναυάγια της κλασικής αρχαιότητας, για τους δύτες αποτελεί μια μοναδική βουτιά στον 5ο αιώνα π.Χ. Ένας υποβρύχιος προορισμός μοναδικής ομορφιάς και περιπέτειας, καθώς μια σπάνια συγκέντρωση αμφορέων που ξεδιπλώνεται μπροστά σου σε μαγνητίζει. Βρίσκεσαι στο σκηνικό μιας τραγωδίας και μπορείς να δεις κάτι τόσο αθέατο για χιλιάδες χρόνια! Καθώς αναδύεσαι έχεις την γεύση από την Ελληνική ιστορία.
Δίκαια λοιπόν με το μουσείο αυτό καθιερώνεται η Ελλάδα στον χάρτη του παγκόσμιου καταδυτικού τουρισμού. Δίκαια μέσα στο βαρύ κλίμα της παγκόσμιας οικονομικής ύφεσης δημιουργεί μια ελπίδα ανάπτυξης για το μέλλον. Ένα έργο αισιοδοξίας γιατί η ζωή θα επανέλθει στην κανονικότητα και η Ελλάδα εχει να επιδείξει ένα μοναδικό προορισμό στον τομέα του εναλλακτικού τουρισμού, στην Αλόννησο και στο ναυάγιο της Περιστέρας.
Ο βυθός ,η επαφή με το νερό και η περιήγηση σε ένα ναυάγιο καλυμμένο με άμμο και κρυμμένο για 2.500 περίπου χρόνια ,διεγείρει την φαντασία και σε αφήνει εκστασιασμένο σε έναν κόσμο που ηχεί μόνο ηρεμία. Δεν θα υπάρξει άνθρωπος που θα προσπεράσει την ευκαιρία να έρθει σε επαφή με μια τέτοια αποκάλυψη και να απολαύσει ένα μεγάλο κεφάλαιο της Ιστορίας. Αλλωστε όποιος σέβεται την ιστορία εξουσιάζει το μέλλον! Μια κατάδυση σε ενα υποβρύχιο μουσείο που μας διδάσκει πως καθήκον μας απέναντι στην ιστορία είναι να την ξαναγράψουμε! Μια βουτιά στην ελπίδα για το μέλλον!

 

Γράφει η Λία Ρογγανάκη, Γενικός-Οικογενειακός Ιατρός, Περιφερειακή Σύμβουλος, Πρόεδρος Περιφερειακής Επιτροπής Ισότητας, των Φύλων  της Περιφέρειας Θεσσαλίας

Comments (0)

Tags: , ,

Δ. Ρήτας: Ο Θουκυδίδης, ο Περικλής, ο Μητσοτάκης και ο Ερντογάν

Posted on 23 Ιουλίου 2020 by admin

Μέρες που είναι, σήμερα η Αγιά Σοφιά να μετατρέπεται σε τζαμί και ο Σουλτάνος Ερντογάν να απειλεί με πόλεμο την Ελλάδα. Ο Θουκυδίδης πάντα επίκαιρος.

432, π. Χ., φθινόπωρο. Οι Λακεδαιμόνιοι και οι σύμμαχοί τους αποφασίζουν  στη Σπάρτη να κηρύξουν τον πόλεμο εναντίον της Αθήνας κι αμέσως αρχίζουν να προετοιμάζονται. Έπρεπε όμως να βρουν εύλογες αιτίες-προφάσεις για τον πόλεμο. Έστειλαν λοιπόν πρέσβεις στους Αθηναίους, προβάλλοντας διάφορες παράλογες αξιώσεις, για να έχουν κάποια δικαιολογία για τον πόλεμο, αν δεν γίνουν δεκτές. Ήξεραν εκ των προτέρων ότι δεν θα γίνουν δεκτές, γιατί ήταν παράλογες. Οι αξιώσεις τους ήταν οι εξής: να εξορίσουν οι Αθηναίοι όσους είχαν σχέση με το «κυλώνειον άγος», αξίωση που στρεφόταν εναντίον του κυβερνήτη της Αθήνας Περικλή, ο οποίος συνδεόταν, από τη μάνα του, με το σόι των ιερόσυλων, να λύσουν την πολιορκία της Ποτείδαιας, να αφήσουν αυτόνομη την Αίγινα, να ανακαλέσουν το ψήφισμα για τα Μέγαρα, στα οποία οι Αθηναίοι επέβαλαν εμπάργκο προϊόντων και τελευταία αξίωση τελεσιγραφική: θα διατηρηθεί η ειρήνη αν οι Αθηναίοι αφήσουν τους Έλληνες αυτόνομους, δηλαδή αν οι Αθηναίοι διαλύσουν την ηγεμονία τους.

Οι Αθηναίοι, για να δώσουν απάντηση στους Λακεδαιμόνιους, συγκάλεσαν εκκλησία του Δήμου, πιθανόν στο τέλος Φεβρουαρίου, 431 π. Χ. Μίλησαν διάφοροι, υποστηρίζοντας πολλές απόψεις. Τελευταίος μίλησε ο Περικλής, πολύ ικανός ρήτορας και κυβερνήτης κατά τον Θουκυδίδη. Μεταξύ των άλλων ο Περικλής είπε:

«Άνδρες Αθηναίοι, δεν πρέπει να υποχωρήσουμε στους Πελοποννησίους. Ξέρω ότι οι άνθρωποι αποφασίζουν με ορμή τον πόλεμο, αλλά στην πορεία μεταβάλλουν γνώμη σύμφωνα με εκείνα που συμβαίνουν. Οι Λακεδαιμόνιοι και πριν είχαν εχθρικές διαθέσεις απέναντί μας και τώρα φανήκαν πιο πολύ. Στις μεταξύ μας συνθήκες αναφέρεται ότι οι μεταξύ μας διαφορές πρέπει να λύνονται με διαιτησία. Ως τώρα όμως αυτοί δεν ζήτησαν διαιτησία, ούτε, όταν εμείς προτείνουμε, δέχονται, αλλά θέλουν να λυθούν οι διαφορές μάλλον με πόλεμο παρά με διαπραγματεύσεις. Ήλθαν εδώ όχι για να παραπονεθούν αλλά για να προστάξουν. Αν υποχωρήσουμε τώρα σ’ αυτούς, αμέσως θα προσταχθούμε και κάτι άλλο μεγαλύτερο, γιατί θα νομίζουν ότι από φόβο υποκύψαμε και σ’ εκείνο. Αν όμως κοφτά αρνηθούμε, θα τους δώσουμε να καταλάβουν ότι μάλλον πρέπει να σας φέρονται σαν ίσοι σε ίσους. Και η πιο μικρή αξίωση, όταν διατυπώνεται σαν διαταγή, είναι σκλαβιά. Οι ευκαιρίες για τον πόλεμο δεν μπορούν περιμένουν (οι καιροί ου μενετοί). Είμαστε πρόθυμοι να δεχθούμε διαιτησία σύμφωνα με τις συνθήκες και λέμε ότι δεν θα αρχίσουμε πρώτοι τον πόλεμο, αν όμως τον αρχίσουν εκείνοι, θα αμυνθούμε. Αυτή είναι η δίκαιη και συγχρόνως αξιοπρεπή απάντηση γι’ αυτή εδώ την πόλη, την Αθήνα. Πρέπει να ξέρετε ότι ο πόλεμος είναι αναπόφευκτος κι ότι όσο περισσότερο με τη θέλησή μας τον δεχόμαστε, τόσο λιγότερο επιθετικούς θα έχουμε τους αντιπάλους μας».

Αυτά είπε ο Περικλής, αυτά ψήφισαν οι Αθηναίοι. Έτσι ξέσπασε ο Πελοποννησιακός πόλεμος που διήρκησε 27 χρόνια 431 π.Χ. έως το 404 π.Χ. με την υποταγή της Αθήνας και την καταστροφή όλης της Ελλάδας.

Θουκυδίδη ιστορίες βιβλίο Ι, 140-144

Δεν θα ήταν παράλογο, νομίζω, αν γίνει κάποια σύνδεση εκείνης της εποχής με τη σημερινή. Ο Ερντογάν με τις παράλογες αξιώσεις του εκπροσωπεί τους Λακεδαιμόνιους κι ο Μητσοτάκης την Ελλάδα που καλείται να δώσει απάντηση.

Η ιστορία επαναλαμβάνεται. Γι’ αυτό ο Θουκυδίδης είναι διαχρονικός. Διδάσκεται στις στρατιωτικές σχολές και σχολεία της Αμερικής και σ’ όλον τον κόσμο. Ο άξιος πολιτικός Ελευθέριος Βενιζέλος όχι μόνο μελετούσε τον Θουκυδίδη, αλλά εξέδωσε μία από τις καλύτερες μεταφράσεις του Θουκυδίδη.

Ο ίδιος ο Θουκυδίδης λέει για το βιβλίο του: «Κτήμα τε ες αιεί μάλλον ή αγώνισμα ες το παραχρήμα ακούειν ξύγκειται» (=το έργο έχει γραφτεί πιο πολύ σαν μελέτημα παντοτινό παρά σαν ανάγνωσμα της στιγμής για να το ακούν ευχάριστα»

Θουκυδίδη ιστορίες βιβλίο Ι, παρ. 22

 

Γράφει ο Δημήτρης Ρήτας, Φιλόλογος-συγγραφέας-στιχουργός-Δ/ντής Περιφερειακού Θεάτρου Καρδίτσας

 

 

 

Comments (0)

Tags: , ,

Δημήτρης Ρήτας: Ο Δίας, ο ταξιτζής από την Καρδίτσα

Posted on 17 Ιουλίου 2020 by admin

Μάρτης, στην Αθήνα. Ένας Μάρτης μουτρωμένος, άγριος, γδάρτης. Στην πλατεία Αμερικής περίμενα ταξί εκείνο το πρωινό. Κάτι βοριαδάκια, ατίθασα παλιόπαιδα του δρόμου, πάλευαν μεταξύ τους κι έσπρωχναν κι εμένα να με ρίξουν κάτω. Είδαν κι απ’ είδαν ότι δεν γίνεται τίποτα με μένα κι έπεσαν όλα μαζί πάνω στο διπλανό περίπτερο. Εφημερίδες, περιοδικά, βιβλία έκαναν φτερά και χόρευαν στον αέρα και πάνω στο πεζοδρόμιο. Βγήκε ο περιπτεράς να τα μαζέψει. Τον είδαν τα βοριαδάκια και το ’βαλαν στα πόδια σφυρίζοντας και γελώντας στις γειτονικές μαρκίζες των μαγαζιών και των πολυκατοικιών.

Ένα ταξί στάθηκε μπροστά μου μετά από σήμα μου. Μπήκα γρήγορα.

– Καλημέρα σας, λέω στον ταξιτζή, μπαίνοντας.

– Μέρα, μου λέει βαριεστημένα.

– Στην Εθνική Βιβλιοθήκη στην Πανεπιστημίου, παρακαλώ.

– Μά’στα, μου απαντάει.

Είμαι καθισμένος στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου. Τον βλέπω να με κοιτάζει από το καθρεφτάκι ερευνητικά. Τον κοιτάζω κι εγώ. Η κίνηση στον δρόμο είναι μεγάλη, κυκλοφοριακή συμφόρηση.

– Παλιόκιρους, τον ακούω να λέει σε λίγο.

– Παλιόκιρους, του λέω κι εγώ.

– Ψόφους, μου λέει.

– Ψόφους κακός, του απαντώ.

– Μη συζητάς.

– Μη συζητάς.

Τον βλέπω να με παρατηρεί πάλι από το καθρεφτάκι ερευνητικά.

–           Καρδίτσα; του λέω.

Ξαφνιάζεται. Γυρίζει πίσω το κεφάλι του και με κοιτάζει έκπληκτος.

– Με γνωρίζεις; με ρωτάει.

– Όχι, του λέω.

– Τότε πώς ξέρεις ότι είμαι από την Καρδίτσα; με ξαναρωτάει.

– Από την ταυτότητά σου, του αποκρίνομαι.

– Φιλάρα, με δουλεύεις, μου λέει με ύφος σοβαρό.

– Όχι, φίλε μου, τον καθησυχάζω.

– Ε πώς όχι; αφού την ταυτότητά μου την έχω πάνω μου.

– Την άκουσα, φίλε μου, την ταυτότητά σου, του λέω.

Ξαναγυρίζει πίσω το κεφάλι του, με ξανακοιτάζει, με ζυγίζει, μπερδεύεται.

–           Αλαφροίσκιωτος είναι , τον ακούω να σιγομουρμουρίζει.

Μετά από κάποια στιγμή τον ρωτάω.

–           Δεν μου λες, φίλε; Αν δεις παπά στον δρόμο, χρειάζεται να τον ρωτήσεις τι δουλειά κάνει ή να δεις την ταυτότητά του, για να μάθεις τι δουλειά κάνει;

–           Όχι βέβαια.

–           Αυτό είναι.

–           Μυστήριος είσαι, αποφαίνεται. Θα μου πεις από πού με κατάλαβες ότι είμαι από την Καρδίτσα; με ρωτάει απορημένος.

–           Από την ομιλία σου, μιλάς Καρδιτσιώτικα, του εξηγώ.

–           Φιλόλογος καθηγητής είσαι;

–           Μέσα είσαι.

–           Και είσαι κι εσύ από την Καρδίτσα;

–           Από την Καρδίτσα.

Γυρίζει πίσω το κεφάλι του, μου σφίγγει το χέρι και μου λέει:

–           Κόλλα του, ρε πατρίδα, να μου ζήσεις.

Γυρίζοντας όμως πίσω να μου δώσει το χέρι του, έχασε προς στιγμήν τον έλεγχο του αυτοκινήτου του, κινδυνεύσαμε να τρακάρουμε με τα διπλανά αυτοκίνητα. Ευτυχώς την τελευταία στιγμή διόρθωσε τη στραβοτιμονιά του. Οι οδηγοί γύρω μας άνοιξαν τα παράθυρα των αυτοκινήτων τους τον έβριζαν και τον μούτζωναν. Ένα φανάρι πιο κάτω μας σταμάτησε. Οι άλλοι οδηγοί συνέχιζαν να τον βρίζουν και να τον μουντζώνουν. Βλέπω τον ταξιτζή μου να ανοίγει το παράθυρο.

–           Ωχ, λέω μέσα μου, τώρα θα γίνει το έλα να δεις.

–           Με συγχωρείτε, κύριοι, ακούω τον ταξιτζή μου να τους λέει ήρεμα και με ένα χαμόγελο στα χείλη.

Καθαρίζω λίγο τα αυτιά μου.

–           Σας ζητώ συγνώμη, έκανα λάθος, τους ξαναλέει.

Ξανακαθαρίζω τα αυτιά μου. Καλά άκουσα. Τους αφόπλισε. Μοναμιάς σταμάτησαν να τον βρίζουν. Όμως μία γυναίκα οδηγός δίπλα μας συνέχιζε οργισμένη.

–           Καλά κάνουν και σε βρίζουν, απρόσεχτε, βλάκα.

–           Συγνώμη, κυρία μου, της λέει χαμογελώντας, προσπερνώντας την.

Έκανα τον σταυρό μου. Με είδε.

–           Γιατί σταυροκοπιέσαι; μου λέει ήρεμα.

–           Θαυμάζω την ηρεμία σου και τους καλούς σου τρόπους, του λέω.

–           Εμένα, φίλε μου, στην πιάτσα παλιά με φωνάζουνε Δία, γιατί όλη μέρα με το παραμικρό άστραφτα και βρόνταγα, έβριζα και μούντζωνα όσους έκαναν στον δρόμο στραβοτιμονιές. Και τώρα Δία με φωνάζουν πάλι, γιατί είμαι ήρεμος και πάντα γαλήνιος σε όλα τα δύσκολα. Έτσι ήταν ο Δίας ο θεός του Ολύμπου.

–           Και πώς έγινε η αλλαγή; τον ρωτάω, όλο περιέργεια.

–           Γουστάρεις ιστορία; μου λέει.

–           Γουστάρω, του απαντώ.

–           Μια φορά κι έναν καιρό όχι πολύ καιρό πριν, αρχίζει να μου διηγείται, πήρα

έναν επιβάτη από την Αθήνα για την Πάρνηθα. Χειμώνας ήταν, έκανε πολύ κρύο. Στην Αχαρνών μπροστά μου ήταν μία κυρία που οδηγούσε ένα ωραίο αυτοκίνητο. Μιλούσε στο κινητό της. Κάποια στιγμή πάτησε ξαφνικά φρένο και λίγο έλειψε να

πέσω πάνω της. Κατεβαίνω από το αυτοκίνητο κι άρχισα να τη βρίζω χυδαία. Μου ζητούσε συγνώμη κι εγώ την έβριζα. Μπήκα στο ταξί μου και συνέχισα βρίζοντάς την. Έξω από την Αθήνα, στους πρόποδες της Πάρνηθας, το ταξί σταμάτησε ξαφνικά από βλάβη. Προσπάθησα να τη διορθώσω μόνος μου, αλλά δεν τα κατάφερα.

Τα αυτοκίνητα περνούσαν αλλά κανένα δεν σταματούσε στο σήμα μου. Το κρύο ήταν τσουχτερό κι εγώ έξω από το αυτοκίνητο έκανα οτοστόπ, αλλά κανείς οδηγός δεν σταματούσε. Ξαφνικά βλέπω ένα αυτοκίνητο να σταματά δίπλα μου. Τρίβω τα μάτια μου από την έκπληξη.  Ναι, ήταν η γυναίκα που πριν από λίγο έβριζα.

–           Θέλετε βοήθεια, κύριε; με ρωτάει με ένα χαμόγελο.

Δίστασα προς στιγμήν. Δεν το περίμενα. Το αφοπλιστικό χαμόγελό της και η γλυκιά μορφή της μου έδωσαν θάρρος.

–           Χάλασε το αυτοκίνητό μου, της λέω αμήχανα.

–           Μη στενοχωριέσαι, όλα θα πάνε καλά, μου απαντά. Έλα στο αυτοκίνητό μου με τον πελάτη σου να πάμε στο Μενίδι σε ένα συνεργείο, να πάρεις έναν τεχνίτη και να έλθουμε να το επισκευάσει.

Έτσι έγινε. Σε όλη τη διαδρομή μέσα μου γινόταν μία πάλη, το καλό με το κακό. Πήγαμε στο συνεργείο, πήραμε έναν τεχνίτη κι επιστρέψαμε στο ταξί μου. Μου έδωσε το χέρι και με αποχαιρέτησε μ’ εκείνο το όμορφο χαμόγελο που έγινε ακόμη ομορφότερο στα μάτια μου.

–           Συγνώμη, κυρία μου, συγνώμη για την απαράδεκτη  συμπεριφορά μου στον δρόμο. Σ’ ευχαριστώ πολύ για τη βοήθειά σου. Ήταν η πρώτη φορά στη ζωή μου που έλεγα τη λέξη συγνώμη και μάλιστα δύο φορές.

–           Δεν πειράζει, κύριε, να είσαι πάντα καλά, μου είπε κι έφυγε με το γλυκό χαμόγελο στα χείλη της.

Έφυγε, τρόπος του λέγειν έφυγε. Μπροστά μου είναι η γλυκιά μορφή της κάθε μέρα στις δύσκολες καταστάσεις που συναντώ, μέσα στους δρόμους της Αθήνας. Συγνώμη. Μεγάλη λέξη, μεγάλο όπλο η συγνώμη, φίλε μου. Οι μεγάλοι κι οι σπουδαίοι άνθρωποι λένε συγνώμη, όταν φταίνε, ενώ οι μικροί και αλαζόνες λένε: «ξέρεις ποιος είμαι εγώ, ρε;».  Κι από τότε που λέω συγνώμη, κάθε φορά που σφάλλω, η ζωή μου είναι ένα χαμόγελο. Έτσι πορεύομαι κάθε μέρα μέσα στους δρόμους της Αθήνας.

–           Έτσι να πορεύεσαι, του λέω.

Φτάσαμε στον προορισμό. Τον πλήρωσα, του έδωσα το χέρι αποχαιρετώντας τον.

–           Να μου ζήσεις Καρδιτσάρα, πατρίδα, μου λέει. Και φεύγοντας συμπληρώνει.

Και να θυμάσαι: μεγάλο πράγμα, μεγάλο όπλο η συγνώμη, στο λέει ο Δίας, ο Καρδιτσιώτης ταξιτζής.

 

 

Γράφει ο Δημήτρης Απ. Ρήτας, Φιλόλογος-συγγραφέας-στιχουργός, Δ/ντής Περιφερειακού Θεάτρου Καρδίτσας

 

Comments (0)

Tags: , ,

Κώστας Πάσχος: Περί κριτηρίων επιλογής και αξιοσύνης (ικανότητα – καταλληλότητα – φοβικότητα)

Posted on 13 Ιουλίου 2020 by admin

Τόσο η πολιτική θεωρία, όσο και η πολιτική εμπειρία και πρακτική συγκλίνουν σε μια διαδικαστική διαπίστωση: αναζητούνται εναγωνίως συγκεκριμένα ποιοτικά χαρακτηριστικά για όλους εκείνους που καλούνται να καταλάβουν θέσεις ευθύνης και να ασκήσουν διοίκηση.
Και αυτό ισχύει για όλα τα επίπεδα διαχείρισης και όλα τα επίπεδα εξουσίας. Είτε πρόκειται για περιφερειακή ή τοπική αυτοδιοίκηση, είτε για τις θέσεις της κεντρικής πολιτικής σκηνής είτε για εταιρίες του Δημοσίου είτε για τον ιδιωτικό τομέα εν γένει.

Ένα τρίπτυχο χαρακτηριστικών που είθισται να προτάσσεται ως αξιακό πρόκριμα για την πλήρωση της θέσης αφενός, και την όσο πιο προβλέψιμα επιτυχημένη απόδοση αφετέρου είναι το: «ικανός, ηθικός, κατάλληλος». Το εν λόγω τρίπτυχο θεωρείται εχέγγυο αριστείας για όσους επιλέγουν τον εν δυνάμει υποψήφιο, όσο και επιτυχίας για τον ‘εκλεκτό’ που τελικά θα αναλάβει να φέρει εις πέρας την εκάστοτε αποστολή που θα κληθεί να εκτελέσει.

Ωστόσο, το τρίπτυχο αυτό λειτουργεί επιτυχώς μόνο όταν συνυπάρχουν δεσμευτικά και οι τρεις αξίες. Τι εννοώ; Εννοώ απλά ότι κάποια ή κάποιος μπορεί να πληροί ένα ή δύο από τα τρία και όχι και τα τρία ταυτόχρονα. Για παράδειγμα μπορεί κάποια ή κάποιος να είναι κατάλληλος και ικανός αλλά όχι ηθικός. Προφανώς αυτό αποτελεί πρόβλημα. Όπως εξίσου προβληματική είναι και η εξίσωση όταν κάποιος είναι ηθικός χωρίς όμως να είναι ικανός, γιατί τότε προφανώς δεν είναι κατάλληλος.

Ηλίου φαεινότερο θα μου πείτε. Ίσως όχι τόσο, όταν αναλογιστούμε ότι μπορεί να υπάρχουν και άλλα ποιοτικά χαρακτηριστικά, όπως για παράδειγμα φοβικός, κατάλληλος και ανίκανος. Τότε τα πράγματα χειροτερεύουν. Στην προκειμένη περίπτωση, κάποιος που μπορεί να φαίνεται κατάλληλος, μπορεί εκ φύσεως να είναι ταυτόχρονα φοβικός. Αυτόματα αυτό συνεπάγεται ανικανότητα, καθώς εκείνη ή εκείνος που ασκεί διοίκηση χωρίς να μπορεί να αναλαμβάνει πρωτοβουλίες εξαιτίας της φοβικότητάς του καθίσταται ακατάλληλος για την όποια θέση ευθύνης.

Το τρίπτυχο της πρώτης κατηγορίας, εφόσον δεσμευτικά και ολοκληρωμένα εφαρμοστεί, σίγουρα αποτελεί διαπιστευτήριο επιτυχούς διαχείρισης των ευθυνών που αναλογούν στην καθ’ εκάστη θέση ευθύνης. Και ασφαλώς και πρόκριμα για την κατάληψη μιας επόμενης θέσης με μεγαλύτερες αρμοδιότητες και συνεπώς και ευθύνες. Και ενδεχομένως και δυνατότητα επιλογής κινητικότητας από τον δημόσιο στον ιδιωτικό τομέα, όπως κατά κόρον γίνεται στο εξωτερικό με πλείστα όσα παραδείγματα ανθρώπων που έχουν διατελέσει σε θέσεις ευθύνης στον δημόσιο τομέα να έχουν μια αξιοζήλευτη και επιτυχημένη συνέχεια στον ιδιωτικό τομέα. Κάτι που σπανίως συμβαίνει στη χώρα μας. Και αυτό είναι κάτι το οποίο δημιουργεί έντονους προβληματισμούς για την ικανότητα και την καταλληλόλητα όσων χειρίζονται θέσεις ευθύνης στη δημόσια σφαίρα. Όταν, η ανταγωνιστική διάθεση του ιδιωτικού τομέα δεν αφήνει περιθώρια για περιορισμένα αντανακλαστικά αξιοσύνης, τότε ο δημόσιος τομέας καθίσταται «νεκροταφείο» ταλέντου, ικανότητας και οράματος.

Συνοψίζοντας, θα πρέπει να αναβαθμίσουμε και να καταστήσουμε πιο εκλεπτυσμένο το σύστημα επιλογής στελεχών διοίκησης. Ουσιαστικά, θα πρέπει να βρούμε το θάρρος να αναμετρηθούμε με την μελλοντική ευθύνη που ενέχουν οι σημερινές μας επιλογές. Και το πρώτο που πρέπει να γίνει σε αυτό το πλαίσιο είναι η ταυτοποίηση και απομάκρυνση με οριστικό και αμετάκλητο τρόπο από οποιαδήποτε θέση ευθύνης όλων εκείνων που αναζητούν χαριστικό επαγγελματικό καταφύγιο προκειμένου να μεταφράσουν την φοβικότητά τους σε «χρυσά» ένσημα.

Ειδικά, στην παρούσα συγκυρία όταν παρά την περιπλοκότητα και απροβλεπτότητα της κατάστασης -η οποία δημιουργεί εύλογες ανασφάλειες- το μοντέλο της επιλογή του ηθικού, ικανού και κατάλληλου Σωτήρη Τσιόδρα ενέπνευσε άμεσα και ομόθυμα την εμπιστοσύνη του ελληνικού λαού και οδήγησε στην επιτυχημένη διαχείριση πρωτόγνωρων καταστάσεων, όπως η κρίση του κορωνοιού.

Στον αντίποδα η αναφορά στο τρίπτυχο της φοβικότητας με αναπόφευκτο συνεπακόλουθο την αποτυχία, για να μπορεί στο μέλλον να αποφευχθεί, θα πρέπει να ονοματιστεί από σήμερα κιόλας και από όλους μας ποιοι είναι, που είναι και τι κάνουν. Έτσι, θα απαλλαγούμε επιτέλους και εμείς και τα παιδιά μας από αυτούς τους δήθεν κατάλληλους και ικανούς.

 

Γράφει ο Κώστας Πάσχος, καθηγητής

Comments (0)

Tags: , ,

Γ. Τσιτσιμπής: Γιατί οι ανεμογεννήτριες είναι κατώτερες των ανεμόμυλων

Posted on 08 Ιουλίου 2020 by admin

Τελευταία, έχει αναζωπυρωθεί το ενδιαφέρον για τα αιολικά βιομηχανικά κέντρα και όχι «πάρκα» (όπως θέλουν να τα εξωραΐσουν). Ενδιαφέρον, όχι μόνο από τους ανεμογεννητριοσκεπτικιστές αλλά και από τους, με δημόσιο χρήμα επιδοτούμενους, «καταπατητές» κάθε βουνοκορφής, σε στεριά και θάλασσα. Με τον νόμο «για τον εκσυγχρονισμό της περιβαλλοντικής νομοθεσίας» που ψηφίστηκε στην Βουλή, την 5/5/2020, δίνονται πολύ περισσότερες δυνατότητες για την εγκατάσταση σταθμών παραγωγής ενέργειας  σε οποιοδήποτε μέρος της χώρας, ακόμα και στις περιοχές Natura. Ακριβώς το αντίθετο από ότι κάνουν τα άλλα κράτη. Έχουμε δηλαδή, μια αυτοκαταστροφική υπονόμευση του περιβάλλοντος αλλά και της ενεργειακής αυτονομίας μας.

Επίσημα στοιχεία

Πρόσφατα ανακοινώθηκε, με επίσημα στοιχεία του ΑΔΜΗΕ, ότι η ζήτηση της 8ης Ιουνίου (95.728 μεγαβατώρες) καλύφθηκε κατά 57,65% από μονάδες φυσικού αερίου, 14,23% υδροηλεκτρικά, 4,92% ανανεώσιμες πηγές και 23,21% από εισαγωγές και θεωρήθηκε εξαιρετική επιτυχία. Οι ΑΠΕ, γερμανικές ανεμογεννήτριες ισχύος 3000 MWκαι τα Κινέζικα φωτοβολταϊκά ισχύος 2442 MW, συνολικής ισχύος 5442 MW, που μας στοίχισαν αντιστοίχως 6 δις ευρώ και 7.5 δις ευρώ, σύνολο 13.5 δις ευρώ συμμετείχαν μόνο κατά 4.92% στην ηλεκτροπαραγωγή της χώρας μας. Δηλαδή ενεργειακά απέδωσαν μόνο το 8% της ισχύος τους.  Αυτή είναι η επιτυχία!!! Από αυτό το 4.92%, τα αιολικά είχαν κάτω από 3%. (Αντώνης Φώσκολος: «ΑΠΕ-Λάθη με σοβαρές γεωπολιτικές επιπτώσεις»)

Η πραγματικότητα

Αυτό που μας παρουσιάζουν αλλά δεν μας το λένε, είναι η υποκατάσταση του δικού μας φτηνού λιγνίτη από το εισαγόμενο και ακριβότερο κατά 30%, ρωσικό φυσικό αέριο. «Βάζουμε τα χεράκια μας και βγάζουμε τα ματάκια μας». Αν γλυτώναμε όλα αυτά τα δις των εισαγωγών, θα είχαμε κάνει το λιγνίτη πραγματικά καθαρό και θα είχαμε και θέσεις εργασίας!!!

Μας λένε ότι όλο αυτό γίνεται για να κατέβει η συμμετοχή της Ελλάδας στις εκπομπές CO2 παγκοσμίως. Πόσο να κατέβει, από το 0,19% που είναι σήμερα, στο 0,18% ή  στο 0,17%; Και τι έγινε; Όταν η Κίνα ευθύνεται για το 29,34%, η Γερμανία για το 2,15% και πάει λέγοντας, το δικό μας 0,2% είναι η ουσία;

Αυτό που μας παρουσιάζουν είναι ότι ο αέρας είναι ανανεώσιμος, ατελείωτος και ανέξοδος. Οι ανεμογεννήτριες όμως; Δεν μας λένε ότι, δυστυχώς, κανένα από τα υλικά (ή για να είμαστε απόλυτοι, σχεδόν κανένα) που χρειάζονται για την κατασκευή τους, δεν είναι ανανεώσιμα ούτε φυσικά γίνονται από εργοστάσια που ηλεκτροδοτούνται μόνο από ανανεώσιμες πηγές. Διαρκούν 15-20 χρόνια και κοστίζουν πανάκριβα.  Όταν αυτά ξεπεραστούν ας το ξανακουβεντιάσουμε.

Το μείζον πρόβλημα με τις ανεμογεννήτριες είναι οι αυξομειώσεις του αέρα. Πότε παράγουν πολύ, πότε καθόλου. Έτσι καθίσταται αναγκαία η υποστήριξή τους από συμβατικές θερμοηλεκτρικές μονάδες. Όσα περισσότερα αιολικά, τόσο περισσότερη υποστήριξη. Οι συμβατικές μονάδες εφεδρείας πρέπει να είναι σε «θερμή» εφεδρεία για την ασφάλεια του δικτύου. Δηλαδή, κανένα κέρδος ή παρά πολύ μικρό, κάτω από ιδανικές συνθήκες και μόνο για κάποιες χρονικές στιγμές. Η τουρμπίνα δουλεύει ακόμα και όταν φυσάει. Είτεαρέσουν τα αιολικά, είτε δεν αρέσουν, οφείλουν να μας απαντήσουν εάν η ενέργεια που παράγουν υποκαθιστά συμβατική ενέργεια (εάν δηλαδή 100 α/γ των 2 μεγαβάτ υποκαθιστούν μία συμβατική μονάδα των 200 ΜΒ), αν εξοικονομούν συμβατικά καύσιμα και εάν συμβάλλουν στην ασφάλεια και επάρκεια ηλεκτροδότησης, Αυτά μας κάνει ο Θεός των ανέμων, Αίολος!!!

 

Η αποθήκευση

Αν μπορούσαμε να αποθηκεύσουμε κάπου το περίσσευμα της ενέργειας για να το χρησιμοποιήσουμε όταν δεν θα έχουμε, μάλλον δεν θα μιλούσαμε για πρόβλημα. Με τα έως τώρα δεδομένα αυτό γίνεται μόνο με τα υδροηλεκτρικά εργοστάσια, αφού δεν έχουμε στη διάθεσή μας τόσο μεγάλες μπαταρίες. Όταν φυσάει και το ρεύμα δεν το χρειάζεται η κατανάλωση, τότε αυτό διοχετεύεται σε ένα Υ/Η, για να ανεβάσει το απαραίτητο νερό λειτουργίας του στις δεξαμενές. Έτσι, όταν πάψει να φυσά, παράγει ρεύμα το Υ/Η και το παρέχει στην κατανάλωση. Αυτό το απλό είναι η αποθήκευση που έχουμε σήμερα. Αυτό κάνει και η Δανία με τα γειτονικά Υ/Η της Νορβηγίας. Όταν αποκτήσουμε τέτοια Υ/Η, τα ξαναλέμε.

Η τάση για συνεχώς μεγαλύτερες ανεμογεννήτριες είναι ελληνική πραγματικότητα. Μια πραγματικότητα όμως άλογη και καταστροφική, επειδή όσο μεγαλύτερες είναι τόσο μεγαλύτερη και η καταστροφή (δρόμοι διάνοιξης, βάσεις στήριξης κλπ).Όσο για το πόσες χρειαζόμαστε (αν χρειαζόμαστε) και πού, είναι μεγάλη κουβέντα. «Βρήκαμε παπά και θάβουμε όλο το χωριό».

Γιατί δεν ηλεκτροδοτούν, έστω μια μικρή κοινότητα, μόνο με ΑΠΕ; Αν το καταφέρουν, θα είναι το καλύτερο επιχείρημα για να πεισθούμε όλοι μας ότι μπορεί να υπάρξει αυτονομία και οικονομία.

Οι ανεμόμυλοι

Από την άλλη, οι ανεμόμυλοι είναι πραγματικά ανανεώσιμοι ως προς τα υλικά κατασκευής τους, είναι πράγματι αυτόνομοι, αφού αλέθουν αποκλειστικά μόνο με τον αέρα χωρίς άλλη υποστήριξη και είναι και αποτελεσματικοί, αφού το προϊόν είναι χειροπιαστό, συμβάλλοντας καθ΄ολοκληρίαν και κυριολεκτικά στην τοπική οικονομία και οικολογία. Όσο για την αισθητική του τοπίου τα λέει καλύτερα ο Σταμάτης Σεκλιζιώτης.

Συμπερασματικά

Όλα τα προαναφερόμενα και ακόμα περισσότερα, έχουν ήδη ειπωθεί από ειδικούς εδώ και καιρό. Απλά, όσο πιο πολύ ακούγονται, τόσο πιο πολύ μας υπενθυμίζουν το χρέος μας. Μέχρι να μπορέσουντα αιολικά να ηλεκτροδοτήσουν αυτόνομα και οικονομικά, οφείλουμε να είμαστε όχι απλά επιφυλακτικοί αλλά αρνητικοί. Θα τολμούσαμε να πούμε, πως τα αιολικά δεν αποτελούν απλά ύβρη για τα Άγραφα αλλά αυτοκαταστροφική επιλογή για την σύγχρονη Ελλάδα. Φτάνει πλέον η επιδότηση, προς Έλληνες και  ξένους και κυρίως προς τους Γερμανούς. Δώσαμε!!!

Πραγματικά, όπως έγραψε πρόσφατα και ο Παναγιώτης Νάνος: «Η μεγαλύτερη πηγή εναλλακτικής ενέργειας στη χώρα μας, είναι η αλλαγή του καταναλωτικού και παραγωγικού μοντέλου και η εξοικονόμηση ενέργειας».

Το άρθρο στηρίχτηκε στις ιστοσελίδες:

https://www.rethemnosnews.grΣε ενεργειακό κατήφορο η Ελλάδα» του  Αντώνη    Φώσκολου)

http://archaeopteryxgr.blogspot.com(«Απάτη από απατεώνες για θύματα και ηλίθιους»)

https://kedenews.gr (Φάκελος ανεμογεννήτριες: «Τι συμβαίνει στο Νότιο Αιγαίο»)

https://ardin-rixi.grΗ καταστροφική για το περιβάλλον και την αυτοδυναμία της χώρας πολιτική στην ενέργεια»του  Δημήτρη Μπούσμπουρα)

Γράφει ο Γιώργος Ηλ. Τσιτσιμπής

 

Comments (0)

Tags: , ,

Λία Ρογγανάκη: Η Περιφέρεια, οι ΜΜΕ και ένα δοτικό φλερτ

Posted on 29 Ιουνίου 2020 by admin

Η σύλληψη μιας ιδέας, η πρωτοβουλία, ένας στόχος και ο αγώνας για την επίτευξη του, αποτελούν την μαγιά της επιχειρηματικότητας. Οι δεξιότητες, οι προσπάθειες, ο κόπος και τέλος η εκτέλεση της ιδέας, η οποία θα επιφέρει προστιθέμενη αξία, συμβάλλουν στην απαρχή της δημιουργίας μιας επιχείρησης.

Μικρές, τοπικές, μικρομεσαίες ,οικογενειακές επιχειρήσεις που αναπτύσσουν σοβαρή δραστηριότητα, με σημαντικές επιδράσεις στην κοινωνική ισορροπία και στην οικονομία . Άλλωστε αυτές αποτελούν για τις περισσότερες χώρες τη ραχοκοκαλιά της οικονομίας ,αφού συμβάλλουν καθοριστικά τόσο στην ανάπτυξη, όσο και στην απασχόληση.

Επιχειρήσεις που καταστρώνουν σχέδια με το βλέμμα στις μέλλουσες γενεές. Έτσι οι αξίες και οι παραδόσεις, διατηρούνται και μεταφέρονται δημιουργώντας ένα ζεστό και ανθρώπινο περιβάλλον. Δίνοντας βαρύτητα   στην διαπροσωπική σχέση με τους πελάτες καταφέρνουν να γίνουν ανταγωνιστικές σε σχέση με τους κολοσσούς.

H Περιφέρεια Θεσσαλίας αναγνωρίζοντας την σπουδαιότητα της μικρομεσαίας επιχειρηματικότητας, έδωσε έμφαση  σε προγράμματα και δράσεις για να στηρίξει την βιώσιμη ανάπτυξη, να προωθήσει την δημιουργικότητα και την καινοτομία και να αυξήσει τις θέσεις εργασίας.

Στην εποχή μας, που ο ανταγωνισμός είναι σκληρός, ενίσχυσε τόσο τις μικρές ,τις πολύ μικρές και τις μεσαίες επιχειρήσεις. Χρηματοδότησε τις υφιστάμενες επιχειρήσεις ,αλλά και τις νέες με σκοπό την ενσωμάτωση καινοτομιών ,την αναδιοργάνωση τους και την αναβάθμιση των δεξιοτήτων του ανθρώπινου δυναμικού τους, την ενίσχυση των κτιριακών τους υποδομών, την προμήθεια επαγγελματικού εξοπλισμού.

Ενίσχυσε τα κεφάλαια κίνησης, την ρευστότητα με την επιδότηση επιτοκίου , τις νέες προσλήψεις και την προώθηση εξαγωγών, (δεν είναι τυχαίο πως «Η Θεσσαλία είναι η μοναδική περιφέρεια στη χώρα που εξάγει περισσότερα απ’όσα εισάγει»).Αντίστοιχα με εργαλείο το Κέντρο Καινοτόμου Νεανικής Επιχειρηματικότητας χρηματοδότησε  τις επιχειρηματικές ιδέες νέων ανθρώπων που θέλουν να μείνουν, να εργαστούν  και να δημιουργήσουν στον τόπο τους. Άλλωστε δεν απέσπασε άδικα την κορυφαία διάκριση  «Επιχειρηματική περιφέρεια της Ευρώπης 2019»

Ουσιαστική είναι η στήριξη της  Περιφέρεια Θεσσαλίας και στην Αγροτική επιχειρηματικότητα, με την βελτίωση των παραγωγικών εγκαταστάσεων της μεταποίησης των αγροτικών προϊόντων, που γίνεται μέσω των Αναπτυξιακών Εταιριών της Θεσσαλίας.

Η  πανδημία άλλαξε ριζικά τις συνθήκες της αγοράς στην οποία λειτουργούν οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις  που δραστηριοποιούνται στον τουρισμό .Στην δύσκολη αυτή περίοδο η Περιφέρεια σε συνεργασία  με την Ιατρική Σχολή παρέχει δωρεάν εκπαίδευση και κατάρτιση όλων των εργαζομένων και των επιχειρηματιών. Χρηματοδοτεί  το πρόγραμμα Ενίσχυση Ίδρυσης Τουριστικών Επιχειρήσεων, μέσω του ΕΣΠΑ, για να ενταχθούν όσο το δυνατόν περισσότερες Θεσσαλικές επιχειρήσεις. Εισφέρει στο ταμείο επιχειρηματικότητας (ΤΕΠΙΧ) για την ενίσχυση και επιδότηση των επιχειρήσεων που δανειοδοτούνται, αλλά και στο Υπουργείο Ανάπτυξης και Επενδύσεων, για να μπορέσουν να στηριχθούν όλοι οι εργαζόμενοι και να πάρουν το επίδομα των 800 και 600 ευρώ.

Σήμερα που η μέρα είναι αφιερωμένη στις ΜΜΕ ας κατανοήσουμε την βαρύτητα τους. Σύμφωνα με στοιχεία του ΕΒΕΑ, αποτελούν πάνω από το 80% των ελληνικών επιχειρήσεων και συνεισφέρουν συνολικά στα δύο τρίτα του ΑΕΠ της χώρας. Την εποχή αυτή της νέας κρίσης, θα πρέπει όλοι να βοηθήσουμε για να επιβιωσουν. Είναι απαραίτητες για την κοινωνική ευημερία και την οικονομία. Η Ελλάδα τις χρειάζεται για να αυξήσει το εισόδημά της, να δημιουργήσει νέες θέσεις εργασίας, να αναπτυχθεί.

Στηρίζουμε τις τοπικές επιχειρήσεις και τους δικούς μας ανθρώπους.

Χρησιμοποιώντας τα λόγια του Περιφερειάρχη Θεσσαλίας Κώστα Αγοραστού: «Είναι μια μεγάλη ευκαιρία να ενώσουμε τις δυνάμεις μας, να στηρίξουμε τις περιοχές μας, να ενδυναμώσουμε την εθνική μας αυτογνωσία».

Όλοι λοιπόν, πρέπει να βοηθήσουμε, έστω και με τα λίγα χρήματα που διαθέτουμε, για να τονώσουμε την τοπική οικονομία. Από την πλευρά της, η Περιφέρεια Θεσσαλίας παρέχει μια «Αλυσίδα  εξωστρέφειας και επενδύσεων», που στηρίζει και «μεταδίδει κίνηση» στις μικρομεσαίες Θεσσαλικές επιχειρήσεις. Αναγνωρίζουμε την αξία τους, «φλερτάρουμε»  με την ανάπτυξη τους.

 

Γράφει η Λία Ρογγανάκη, Γενικός–Οικογενειακός Ιατρός, Πρόεδρος Περιφερειακής Επιτροπής Ισότητας, των Φύλων  της Περιφέρειας Θεσσαλίας

Comments (0)

Tags: , ,

Το Παυσίλυπο οδηγείται στην παρακμή και την απαξίωση

Posted on 25 Ιουνίου 2020 by admin

Στο τέλος του 2014 όταν αναλάβαμε την διαχείριση της Δημοτικής Επιχείρησης «Παυσιλύπον Α.Ε.» βρήκαμε μία επιχείρηση στα όρια της κατάρρευσης, με δύο συνεχείς ζημιογόνες χρήσεις (2013 -2014) συνολικού ύψους 47.000 € και χρέη προς τρίτους ύψους 60.000 €.

Παρά την δύσκολη κατάσταση θέσαμε εξ αρχής υψηλούς στόχους που ήταν: η ανάταξη της επιχείρησης, η βελτίωση της παροχής υπηρεσιών, οι κερδοφόρες χρήσεις, η πληρωμή των χρεών και η διάθεση στο κοινωνικό σύνολο μιας αίθουσας όπου όλοι, πολίτες και φορείς θα μπορούσαν να διοργανώσουν εκδηλώσεις, χωρίς καμία επιβάρυνση.

Πράγματι, με κέφι, όρεξη και σχεδιασμό δουλέψαμε σκληρά και επιτύχαμε όλους τους παραπάνω στόχους. Άλλωστε τα στοιχεία το επιβεβαιώνουν. Την ημέρα της παράδοσης η εταιρεία του Παυσιλύπου δεν χρωστούσε ούτε ένα ευρώ, όλες οι χρήσεις ήταν κερδοφόρες της τάξης των 15.000 € ετησίως, βελτίωσε τις υποδομές του και την παροχή υπηρεσιών και το Παυσίλυπο εκτός από την εξυπηρέτηση των μεμονωμένων πελατών,  φιλοξενούσε κατά μέσο όρο 170 εκδηλώσεις τον χρόνο.

Πετύχαμε δηλαδή και να έχουμε συνεχείς κερδοφόρες χρήσεις και να εξυπηρετούνται φυσικά πρόσωπα και να καταστεί το Παυσίλυπο σημείο αναφοράς όπου κάθε ιδιώτης, σύλλογος, κομματικός φορέας θα μπορεί να διοργανώνει εκδηλώσεις χωρίς ιδιαίτερο κόστος.

Από το φθινόπωρο του 2019 και μετά παρατηρούμε με θλίψη  μια καθοδική πορεία, τόσο στον τομέα της παροχής υπηρεσίας όσο και στον αριθμό των εκδηλώσεων που φιλοξενούνται. Θα έλεγε κανείς ότι κινείται μόνο με την κεκτημένη ταχύτητα.

Δεν υπάρχει η απαιτούμενη υποστήριξη από το Διοικητικό συμβούλιο και τον υπεύθυνο λειτουργίας, δεν αφιερώνουν τον απαιτούμενο χρόνο στην επιχείρηση. Το αποκορύφωμα είναι ότι σε μια σχετικά μεγάλη εκδήλωση, όπου έγινε έλεγχος και επιβλήθηκε πρόστιμο 10.500 € για ανασφάλιστη εργασία, κανείς από τους αρμόδιους δεν ήταν παρών.

Γεννάται το ερώτημα: Είναι και αυτό αποτέλεσμα της φυγοπονίας που διακρίνει όλη τη Δημοτική αρχή, η οποία δίνει σημασία μόνο στις εντυπώσεις και όχι στην ουσία ή πρόκειται για συνειδητή επιλογή απαξίωσης με στόχο την εκχώρηση σε ιδιώτη;

Θα πει κανείς και τι πειράζει να δοθεί σε ιδιώτη; Η άποψή μας είναι οτι αυτό πρέπει να αποφεύγεται γιατί στην μεγάλη πλειοψηφία των περιπτώσεων που ο Δήμος ενοικιάζει κτίρια δεν μπορεί να εισπράξει τα ενοίκια με συνέπεια δικαστικές διενέξεις, αγωγές εξώσεων και εν τέλει κλειστές επιχειρήσεις και εγκαταλελειμμένα κτίρια. Και επιπλέον, η επιχείρηση όπως λειτουργεί όλα αυτά τα χρόνια καλύπτει ένα κενό στις υποδομές της πόλης καθώς αποτελεί έναν εξαιρετικό χώρο για διοργάνωση εκδηλώσεων.

Η περίοδος χάριτος έχει παρέλθει προ πολλού. Με το άνοιγμα εκ νέου της επιχείρησης, θεωρούμε ότι η Δημοτική αρχή οφείλει άμεσα να αλλάξει προσανατολισμό. Να μην την χαρακτηρίζει και εδώ η αδιαφορία, να δώσει μεγαλύτερη σημασία στο Παυσίλυπο, να κρατήσει τον Δημοτικό χαρακτήρα, με την προϋπόθεση ότι θα έχει συνεχείς κερδοφόρες χρήσεις όπως σε όλη τη διάρκεια της θητείας μας, να συνεχίσει την βελτίωση της παροχής υπηρεσιών και να παραμείνει το κτίριο ένας φιλικός χώρος για φιλοξενία εκδηλώσεων.

 

Των: Άλκηστις Κολοκύθα (δημοτική σύμβουλος και πρώην Πρόεδρος της Παυσίλυπον Α.Ε.), Σωτηρίας Μπακαλάκου (δημοτική σύμβουλος και μέλος Δ.Σ. Παυσίλυπον Α.Ε.) και του Θωμά Παππά (μέλος Δ.Σ. Παυσίλυπον Α.Ε.)

 

 

Comments (0)

Tags: , ,

Λία Ρογγανάκη: Αχ αυτές οι εξετάσεις!

Posted on 15 Ιουνίου 2020 by admin

Ποικίλα συναισθήματα ανακατεύονται και φορτίζουν μια περίοδο κρίσιμη για τους πρωταγωνιστές της και τους συμπαραστάτες τους. Έτσι  το άγχος, η ανασφάλεια για τις γνώσεις, ο φόβος της αποτυχίας, η απογοήτευση όταν κάτι δεν πάει καλά ,η αγωνία αν θα πετύχουν και η ντροπή αν αποτύχουν, συντροφεύει τους υποψήφιους στο κατώφλι της πραγμάτωσης των στόχων τους.

Μέσα στις τόσες δυσκολίες και σε πρωτόγνωρες συνθήκες, καθοδηγούμενοι από τα όνειρα τους, την Δευτέρα, οι υποψήφιοι θα διαγωνιστούν στις πολύ απαιτητικές και σίγουρα ανταγωνιστικές πανελλήνιες εξετάσεις, για να καταφέρουν να κερδίσουν μία θέση σε κάποιο πανεπιστήμιο.

Με εφόδια τους ,τις γνώσεις και την προετοιμασία όλων των χρόνων της μαθητικής τους διαδρομής, αλλά και την αδιάλειπτη στήριξη από τους γονείς τους, είναι έτοιμοι και αποφασισμένοι να αγωνιστούν για τον στόχο τους. Βασική προϋπόθεση είναι η διαχείριση του άγχους, γιατί μόνο με ηρεμία και αυτοπεποίθηση θα αποδώσουν και θα πετύχουν το επιθυμητό αποτέλεσμα. Δύσκολο, αν σκεφτείς ότι συχνά οι ίδιοι οι γονείς εμφανίζονται πιο αγχωμένοι από τα παιδιά. Μπορούν όμως αυτό το άγχος να το αξιοποιήσουν αρκεί να το μετατρέψουν σε δύναμη.

Τόσο η προετοιμασία όσο και οι εξετάσεις είναι κουραστικές,μακροχρόνιες, αγχωτικές, σχεδόν εξαντλητικές γι’αυτό χρειάζεται ψυχραιμία, υπομονή και επιμονή για να καταφέρει να αποδώσει καρπούς  η τεράστια αυτή προσπάθεια.

Διάβασε όσο μπορείς, πίστεψε στον εαυτό σου ότι θα τα καταφέρεις, και μην ακούς κανένα. Σκέψου μόνο θετικά, κάνε τη δική σου προσπάθεια και μην επηρεάζεσαι από τις προσπάθειες των άλλων. Κλείσε τα αφτιά σου σε όσα λένε οι άλλοι για πράγματα που σε αγχώνουν. Μετάτρεψε το άγχος σε δημιουργία, συνέχισε με σταθερά βήματα και όλα θα έρθουν.

Το κατά πόσον θα επιτευχθεί όμως ο στόχος, κρίνεται και από πολλούς αστάθμητους παράγοντες που δεν αφορούν εξ ολοκλήρου τον υποψήφιο ή την προετοιμασία που έχει κάνει, αλλά ένα σύνολο παραγόντων (εύκολα ή δύσκολα ή απρόβλεπτα θέματα ).

Να θυμάστε λοιπόν πως η επιτυχία στη ζωή, δεν εξαρτάται από τις πανελλαδικές εξετάσεις. Δεν κρίνεται η ζωή κανενός από τις επιδόσεις του σε αυτές τις  εξετάσεις.Τίποτα δεν τελειώνει με μία χαμηλή βαθμολογία αλλά ούτε και τα πάντα πετυχαίνονται στην ζωή με μία υψηλή βαθμολογία. Είναι ένα βήμα για την ζωή ,όχι ολόκληρη η ζωή.

Συγχαρητήρια για την προσπάθεια που έχετε καταβάλλει και σας έφερε ένα βήμα πιο κοντά για να διεκδικήσετε μία θέση στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Αντιμετωπίστε το σαν μια πρόκληση που σας φέρνει στο κατώφλι για να ανακαλύψετε τον δικό σας δρόμο, αυτόν που  θα σας κάνει ευτυχισμένους.

Σας εύχομαι καλή και επιτυχημένη προσπάθεια για να σταδιοδρομήσετε όπως εσείς θέλετε !

 

Γράφει η Λία Ρογγανάκη, Γενικός–Οικογενειακός Ιατρός, Πρόεδρος Περιφερειακής Επιτροπής Ισότητας, των Φύλων  της Περιφέρειας Θεσσαλίας

 

Comments (0)

Tags: , ,

Γ. Τσιτσιμπής: Τίποτα δεν πάει χαμένο για αιολικά και πράσινα άλογα (πράττω αλόγιστα)

Posted on 11 Ιουνίου 2020 by admin

Ήταν 24-05-2015 όταν έγινε, ίσως, η πρώτη ανοιχτή εκδήλωση ενημέρωσης και ευαισθητοποίησης από το Δίκτυο φορέων και πολιτών για την Προστασία των Αγράφων, στο Παυσίλυπο. Εκεί, είχαν ακουστεί πρωτόγνωρα στοιχεία για το αναποτελεσματικό εγχείρημα των αιολικών και την απαραίτητη αφύπνιση του κόσμου.

Θυμάμαι, την θετική έκπληξη αυτοδιοικητικού παράγοντα του νομού μας τότε, ασχέτως αν ο ίδιος στη συνέχεια συνέργησε απόλυτα στις επερχόμενες αδειοδοτήσεις, που μου έκανε εντύπωση. Είχε προηγηθεί, λίγα χρόνια πριν, η ίδρυση του Δικτύου (συμμετέχουν σ’ αυτό δραστήριοι σύλλογοι, όπως ο Ορειβατικός, της Οξυάς κ.ά.) και ακολούθησαν και άλλες κινήσεις – συλλογικότητες, όπως η Ανοιχτή Συνέλευση, ακόμα και κομματικές πρωτοβουλίες, για το ίδιο θέμα. Βέβαια, ας είμαστε ειλικρινείς, ελλοχεύει ένας κίνδυνος κατακερματισμού του αγώνα αν ο καθένας προβάλει την δική του αλήθεια και οπτική. Ας ευχηθούμε να μην συμβεί.

Παρ’ όλα αυτά, τίποτα δεν πάει χαμένο. Όλα αυτά τα χρόνια, σφυρηλατήθηκαν συνειδήσεις, ισχυροποιήθηκαν επιχειρήματα, εμπλουτίσθηκαν απόψεις, ενισχύθηκαν και αναπτύχθηκαν κινήσεις και αγώνες. Τώρα είναι πιο πολλοί οι συνειδητοποιημένοι – αποφασισμένοι ότι αυτό που γίνεται έχει αρνητικό πρόσημο και είναι έτοιμοι να αντιπαλέψουν την «πράσινη» επιχειρηματική ανάπτυξη και τα συνακόλουθα. Οι τελευταίες αντιδράσεις στον τόπο μας αλλά και αλλού, αφήνουν μια αισιοδοξία.

Θεωρώ, καταλυτική την συμβολή του αείμνηστου Δημήτρη Παυλάκη στον όλο προβληματισμό, ο οποίοςδεν έμενε στην αισθητική παρεκτροπή ή την οικολογική ισοπέδωση, αλλά συχνά με προκλητικό λόγο και συγχρόνως με ισχυρά επιχειρήματα (σε άρθρα του, σε ομιλίες, αρκετές παρουσιάσεις και στην Καρδίτσα, υπάρχουν στο διαδίκτυο) κατέδειξε την οικονομική εκμετάλλευση για κάτι που, με τα έως τώρα επιστημονικά δεδομένα, δεν συμβάλλει ούτε στην ανάπτυξη, ούτε στην επάρκεια ενέργειας, ούτε στην κλιματική αλλαγή, ούτε στην οικολογική ισορροπία της χώρας. Έωλα και αίολα τα αιολικά!!!

Κοντά σ’ αυτόν και άλλοι καταξιωμένοι επιστήμονες, όπως ο Αντώνης Φώσκολος (ομότιμος καθηγητής Πολυτεχνείου Κρήτης και ομότιμος ερευνητής της Γεωλογικής Υπηρεσίας του Καναδά), ο οποίος υποστηρίζει σε άρθρο του «Οι απαντήσεις για την κλιματική αλλαγή βρίσκονται στον Ήλιο, όχι στην Γκρέτα», στο slpress.gr 30-01-20, πως:«Η αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής δεν θεραπεύεται ούτε με την εγκατάσταση ανεμογεννητριών στα βουνά της Πίνδου και του Ψηλορείτη και στα νησιά του Αιγαίου, ούτε με την πώληση ηλεκτρικών αυτοκινήτων…Μήπως πίσω από την φιλολογία για την ανθρωπογενή κλιματική αλλαγή κρύβονται τεράστια οικονομικά συμφέροντα;». Ή όπως επίσης ο Ηλίας Κονοφάγος (μέλος της επιτροπής ενέργειας της Ακαδημίας Αθηνών), σε άλλο άρθρο «Γιατί είναι αδύνατο το σενάριο μόνο ανανεώσιμες πηγές ενέργειας», διευκρινίζει: «Η κοινή λογική οδηγεί στο συμπέρασμα ότι η παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας που εγγυάται την κατανάλωση μιας χώρας απαιτεί τη διαθεσιμότητα ενέργειας κατ’ απαίτηση, δηλαδή εκείνης που δεν υποφέρει από διαλείμματα και που μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε διαρκή βάση. Έτσι, δεν υπάρχει χώρα, λόγω της απουσίας λύσεων αποθήκευσης, που θα μπορούσε να ανταποκριθεί στη μεταβλητότητα της παραγωγής ενέργειας από ανανεώσιμες πηγές. Ούτε επίσης υπάρχει κράτος που θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει σε σημαντικό βαθμό τις ανανεώσιμες πηγές, χωρίς να προσφεύγει στη χρήση άμεσα ελεγχόμενων διαθέσιμων παραγωγής ενέργειας (από θερμοηλεκτρικούς ή πυρηνικούς σταθμούς)»,slpress.gr 20-01-20.Υπάρχει πλέον μεγάλος όγκος πληροφοριών, με αδιάψευστα στοιχεία, που αποδεικνύει το ατελέσφορο  του εγχειρήματος.

Βέβαια, υπάρχουν και αντίθετες απόψεις. Γι’ αυτό και παραμένει επίκαιρη η πρόταση του κ. Ξυλομένου στο Δημοτικό Συμβούλιο, για μια εκδήλωση – ενημέρωση όλων των πλευρών για το θέμα, όπως και η επικαιροποίηση της θέσης των εκλεγμένων εκπροσώπων μας σε όλα τα επίπεδα, για να γνωρίζουμε τι υποστηρίζει ο καθένας τους. Για διευκόλυνσή τους, επαναφέρω κάποια ερωτήματα από ένα παλιότερο σημείωμα, στις 29-9-2018:

«Δυστυχώς, δεν έχει δοθεί μέχρι στιγμής, μια πειστική απάντηση στα παρακάτω: γιατί τοποθετούνται εκεί και όχι αλλού (χωροταξική μελέτη), πόσες χρειαζόμαστε, πόσο αυτόνομους και αυτάρκεις μας κάνουν, πόσα συμβατικά εργοστάσια παραγωγής ενέργειας κλείσανε μέχρι τώρα (αφού αντικαταστάθηκαν από τις ΑΠΕ), πόσο έχει βελτιωθεί η ποιότητα του περιβάλλοντος και οι εκπομπές CO2, πόσες μόνιμες θέσεις εργασίας δημιουργήθηκαν (όχι προσωρινές με τα χωματουργικά), πόσο μειώθηκε το κόστος παραγωγής ενέργειας για τον καθένα μας και ένα σωρό άλλες καλόπιστες απορίες, απαραίτητες για να μπορούμε τελικά να εκτιμήσουμε αν όλα αυτά γίνονται για το καλό μας ή θα μπορούσαν να υπήρχαν εναλλακτικές πρωτοβουλίες των διοικούντων σχετικά με την προστασία του πολυθρύλητου περιβάλλοντος και του κοινού συμφέροντος. Στο κάτω – κάτω φτάνει να είναι καθαρές και ανανεώσιμες οι πηγές ή και αποτελεσματικές και ωφέλιμες;»

Για άλλη μια φορά αυτό που αμφισβητείται είναι το μοντέλο ανάπτυξης και όχι συλλήβδην οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας. Τις χρειαζόμαστε όταν βοηθάνε το περιβάλλον και την κοινωνία, όχι όταν απλά βοηθάνε τις γερμανικές επιχειρήσεις και εξαγωγές, εις βάρος της δικής μας οικονομίας και του οικοσυστήματός μας. Το παραδέχτηκε άλλωστε και ο κ. Μητσοτάκης σε πρόσφατη συνέντευξη στην Bild.

Οι μικρές νίκες αισιοδοξίας στα Κυκλαδονήσια, τις τελευταίες μέρες (Άνδρος, Νάξος, Πάρος, Τήνος), έχοντας μαζί τους τους Δήμους και την Περιφερειακή Ένωση Δήμων Νοτίου Αιγαίου, μας δείχνουν το δρόμο που οφείλουμε να πορευτούμε. Και να μην ξεχνάμε πως δεν έχουμε να κάνουμε με αγγέλους, αλλά με «πράσινη» προπαγάνδα από κερδοσκοπικά επιχειρηματικά συμφέροντα, με άκρες στα ΜΜΕ, τον κρατικό μηχανισμό και τα εκάστοτε κυβερνητικά επιτελεία, όπως έγραψεπρόσφατα (30-5-20) η εφημερίδα «Δρόμος της αριστεράς».

Δύσκολο το εγχείρημα όχι όμως ακατόρθωτο.

 

Γράφει ο Γιώργος Ηλ. Τσιτσιμπής

 

 

Comments (0)

Tags: , ,

Φ. Αλεξάκος: Τα οικονομικά του Δήμου και τα συνειδητά ψεύδη της Δημοτικής Αρχής Καρδίτσας

Posted on 09 Ιουνίου 2020 by admin

Παρήλθε ένα εύλογο χρονικό διάστημα από την αλλαγή διοίκησης στον Δήμο, έγινε η δημοσίευση και του ισολογισμού του 2018, δόθηκαν οι απαντήσεις από την Οικονομική Υπηρεσία και πλέον μπορεί  να γίνει μια νηφάλια ενημέρωση για τα οικονομικά.

Όλοι γνωρίζουν ότι το 2014 παραλάβαμε μία πολύ άσχημη οικονομική κατάσταση στον Δήμο Καρδίτσας καθώς και τις τεράστιες προσπάθειες εξυγίανσης που έγιναν από την πλευρά μας. Την πραγματική εικόνα ήρθε να τορπιλίσει η νέα Δημοτική αρχή παρουσιάζοντας μια ψευδή εικόνα δήθεν χρεών, με στόχο την λήψη δανείου, ώστε να μπορεί να ξοδεύει απλόχερα και να καλύψει τις προεκλογικές της υποσχέσεις.

Η καταφανής και συνειδητή παραπληροφόρηση, όπως ήταν φυσικό, δημιούργησε ένταση και πολλές αντεγκλήσεις.

Η απάντηση του Διευθυντή Οικονομικών καθώς και η τοποθέτηση και οι εξηγήσεις των ορκωτών λογιστών στη συνεδρίαση ψήφισης του ισολογισμού του 2018 έδωσε απαντήσεις και για την εικόνα του ταμείου στις 31/8/2019 και για την διαχρονική εξέλιξη του χρέους στο Δήμο Καρδίτσας.

Σύμφωνα με το επίσημο έγγραφο της Οικονομικής Υπηρεσίας ακόμη και αν ως διά μαγείας πληρώνονταν ΟΛΑ ΤΑ ΤΙΜΟΛΟΓΙΑ που είχαν κοπεί μέχρι τις 31/8/2019, κάτι που είναι πρακτικά αδύνατον, θα υπήρχε ΤΑΜΕΙΑΚΟ ΠΛΕΟΝΑΣΜΑ ύψους 341.056 €.

Ο ισολογισμός του 2018 επιβεβαίωσε περισσότερο ανάγλυφα την θεαματική βελτίωση των οικονομικών του Δήμου που τον καθιστούν βιώσιμο ιδιαίτερα μετά την ρύθμιση της αποπληρωμής των εναπομεινάντων χρεών, μέχρι το έτος 2032.

Από 1/1/2011 μέχρι 1/1/2014, έγινε μια μείωση χρεών της τάξης του 1.620.000 €. Το χρέος το 2011 ήταν 38,26 εκατ. € και το 2014 36,64 εκατ. € (33,7 εκατ. € ισολογισμός + 2,18 εκατ. € υποχρεώσεις υπαρκτές με έγγραφα αλλά μη καταχωρημένες + 0,76 εκατ. € δάνειο – προκαταβολή ΚΑΠ). Η μείωση αυτή  δεν ήταν ικανή να καταστήσει τον Δήμο βιώσιμο, ιδιαίτερα αν λάβει κανείς υπόψη την μεγάλη μείωση των χρηματοδοτήσεων από το κράτος που ξεκίνησε σταδιακά εκείνη τη χρονική περίοδο και ισχύει μέχρι σήμερα. Από 1/1/2014 έως 1/1/2019, η μείωση του χρέους ήταν θεαματική. Το χρέος μειώθηκε περισσότερο από 13.000.000 € και κατέβηκε στα 23,41 εκατ. €, κυρίως ως αποτέλεσμα του περιορισμού των άσκοπων δαπανών και της απαίτησης να πληρώσουν και οι κακοπληρωτές.

Η μείωση του χρέους δεν ήταν απλά ένας αριθμός. Άλλαξε όλη την εικόνα του Δήμου. Αρχικά με την απρόσκοπτη πληρωμή των εργαζομένων που επέφερε εργασιακή ειρήνη και αύξηση της παραγωγικότητας. Στη συνέχεια με την πληρωμή των συναλλασσομένων με τον Δήμο, για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια, «τοις μετρητοίς» που και αυτή με τη σειρά της έδωσε τη δυνατότητα καλύτερων τιμών και πρόσθετης μείωσης δαπανών.

Το μεγάλο αυτό νοικοκύρεμα είχε όπως φάνηκε σημαντικό πολιτικό κόστος, αφού δυστυχώς δεν έχει γίνει ακόμη αντιληπτό ότι οι Δήμοι είναι το σπίτι μας και αντιμετωπίζονται από την πλειοψηφία των δημοτών ως μηχανισμοί προνομιακής μεταχείρισης και όσον αφορά στις δαπάνες και όσον αφορά στις εισπράξεις.

Είναι κρίμα που η νέα Δημοτική αρχή, που καρπώθηκε το πολιτικό κόστος της εξυγίανσης, δεν είχε την γενναιότητα να αναγνωρίσει την προσπάθεια που έγινε, αντίθετα προσπάθησε να την μειώσει με εκείνη την ανεπίτρεπτη έκφραση περί δήθεν «βόμβας χρέους».

Περισσότερο κρίμα είναι όμως ότι με στόχο να είναι αρεστή, δεν αντιστέκεται στους πειρασμούς των επιπλέον δαπανών κάθε μορφής καθώς και της μη είσπραξης οφειλομένων. Η συνέχιση αυτής της λανθασμένης πολιτικής θα είναι η πραγματική «βόμβα» στα θεμέλια του Δήμου.

 

Γράφει ο Φώτης Αλεξάκος, πρώην Νομάρχης και Δήμαρχος Καρδίτσας

 

Comments (0)

Σεπτέμβριος 2020
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
282930EC