Tag Archive | "Ρήτας"

Tags: , ,

Σήμερα θα ΄ρθει ο Υπουργός – Γράφει ο Δημήτρης Ρήτας

Posted on 12 Φεβρουαρίου 2019 by admin

Με τον Κρις Σπύρου (από την Πορτή Καρδίτσας), τον Ελληνοαμερικανό γερουσιαστή, Πρόεδρο του Δημοκρατικού Κόμματος της πολιτείας του Νιου Χαμσάιρ της Αμερικής και Πρόεδρο της Ελληνοαμερικανικής Ένωσης, με συνδέει δυνατή φιλία πολλών ετών. Είναι φανατικός θεατής των κωμωδιών μου. Με τους συνεργάτες μου στο θέατρο αποφασίσαμε να πραγματοποιήσουμε μία θεατρική παράσταση προς τιμήν του στο θέατρο της Ελληνοαμερικανικής Ένωσης, Αθήνα, παρουσιάζοντας την κωμωδία μου «Κύριε Υπουργέ, τι έγινε με το θέμα μ’;».

Ο Κρις Σπύρου προσκάλεσε Υπουργούς, Βουλευτές, στρατηγούς και πολλούς άλλους επιφανείς. Εγώ προσκάλεσα φίλους και συνεργάτες καλλιτέχνες μεταξύ των οποίων και τον συνθέτη Χρήστο Νικολόπουλο, θαυμαστή των κωμωδιών μου.

Η αίθουσα ήταν κατάμεστη, περίπου 300 θεατές. Από την αρχή της παράστασης η αίθουσα σείονταν από τα γέλια και τα χειροκροτήματα των θεατών. Όμως κάθε φορά που σταματούσε το γέλιο των θεατών, άκουγα δυνατά γέλια κάποιου θεατή. Νόμισα ότι κάποιος μας κάνει «πλάκα». Από μια χαραμάδα στα σκηνικά είδα ότι αυτός που γελούσε δυνατά και καθυστερημένα, καθόταν δίπλα στον Κρις. Την απορία μου την έλυσε ο Κρις, όταν μου συνέστησε τον θεατή. Ήταν ο στρατηγός των ενόπλων δυνάμεων της Αμερικής στον πόλεμο στη Γιουγκοσλαβία. Στο τέλος κάθε ατάκας που γελούσαν οι θεατές, ο Κρις εξηγούσε στον στρατηγό τι είπαν οι ηθοποιοί κι ο στρατηγός έσκαγε στα γέλια. Φάγαμε στο ίδιο τραπέζι κι ο στρατηγός με έβλεπε και γελούσε, ενθυμούμενος τις ατάκες της κωμωδίας.

Όταν τελείωσε η παράσταση, ήλθε ο Χρήστος Νικολόπουλος στα παρασκήνια, με συγχάρηκε και μου είπε:

-Φίλε μου, ήξερα ότι γράφεις ωραίους στίχους, αφού συνεργαζόμαστε χρόνια, αλλά δεν ήξερα ότι γράφεις τόσο ωραία θεατρικά έργα, που ο λόγος είναι για μελοποίηση.

– Έχεις δίκιο, του λέω. Αν γράψω στίχους, θα γράψεις τη μουσική;

-Αμέσως, μου απαντά, και αφιλοκερδώς.

Έγραψα αμέσως το τραγούδι «Σήμερα θα ’ρθει ο Υπουργός», του έδωσα τους στίχους, τους μελοποίησε και από την πρώτη στιγμή που το χρησιμοποίησα στην παράσταση, οι θεατές το δέχτηκαν με χαρά και χειροκροτήματα.

Στη συνέχεια συμφωνήσαμε και γράψαμε ένα δίσκο με τραγούδια με δημοτική χροιά που είναι και η μουσική επένδυση των θεατρικών μου έργων. Έτσι γράψαμε τον υπέροχο δίσκο «Τα Ανθοτραγουδα», με 14 τραγούδια από διάφορες περιοχές της Ελλάδας, καλλιτεχνικό έργο που τιμά και προβάλλει τη δημοτική μας μουσική και συντελεί στη συνέχιση και διατήρηση της πολιτιστικής μας κληρονομιάς. Έπαιξαν οι καλύτεροι οργανοπαίχτες στο στούντιο του Νικολόπουλου και τα τραγούδησαν, αφιλοκερδώς, επτά σπουδαίοι τραγουδιστές: Χρόνης Αηδονίδης, Πέτρος Γαϊτάνος, Γλυκερία, Παντελής Θαλασσινός, Αρετή Κετιμέ, Αντώνης Κυρίτσης, Παναγιώτης Λάλεζας. Είναι δίσκος συλλεκτικός, γιατί είναι ο μοναδικός δίσκος του Νικολόπουλου με τραγούδια με δημοτική χροιά και τον ευχαριστώ που, αφιλοκερδώς, έγραψε τη μουσική και με επέλεξε για στιχουργό.

Το τραγούδι με τίτλο «ΣΗΜΕΡΑ ΘΑ ’ΡΘΕΙ Ο ΥΠΟΥΡΓΟΣ»:

Κουπλέ 1ο   

Σήμερα θα ’ρθει ο Υπουργός,

θα έρθει στο χωριό μας,

είναι μεγάλο γεγονός,

είναι για το καλό μας,

σήμερα θα ’ρθει ο Υπουργός

κι εμείς με τα καλά μας,

θα του ζητήσουμε πολλά

για μας και τα παιδιά μας.

 

Επωδός (ρεφρέν)

 

Χαιρετούρες και φιλάκια

κι αγκαλίτσες σταυρωτά,

πατ, πατ, πατ, χτυπηματάκια

και στις πλάτες φιλικά,

χαιρετούρες και φιλάκια

και χαμόγελα πλατιά

και γλυκά παραμυθάκια

υποσχέσεις και θα και θα.

 

Κουπλέ 2ο

Σήμερα θα ’ρθει ο Υπουργός,

τιμή μας και χαρά μας,

τέτοια τα θέλει ο λαός,

τα θέλει κι η αφεντιά μας,

σήμερα θα ’ρθει ο Υπουργός

και από πρώτο χέρι

θ’ ακούσει τα αιτήματα

που θέλουμε να ξέρει.

 

 

 

Γράφει ο Δημήτρης Ρήτας, Φιλόλογος-συγγραφέας-στιχουργός, Δ/ντής του Περιφερειακού Θεάτρου Καρδίτσας

 

 

Comments (0)

Tags: , ,

Η άδεια – Γράφει ο Δημήτρης Ρήτας

Posted on 28 Ιανουαρίου 2019 by admin

Έχω ένα φίλο που τον λένε Αργύρη. Ο Αργύρης γεννήθηκε σε ένα ορεινό χωριό. Εκεί πήγε στο Δημοτικό Σχολείο. Τον ελεύθερο χρόνο του, φύλαγε γίδια και κατσίκια, βοηθώντας τους γονείς του. Αγαπούσε πολύ τα ζώα και τη ζωή πάνω στο βουνό. Ήταν όμως ανήσυχο πνεύμα. Δεν τον χωρούσε ο τόπος του. Κάποια μέρα, παρά τις αντιρρήσεις των γονιών του, έφυγε από το χωριό και κατέβηκε στην πόλη. Έκανε πολλές δουλειές για να επιβιώσει. Όμως ούτε η πόλη τον χωρούσε. Έμαθε για την Αμερική και σε λίγο βρέθηκε εκεί. Στην Αμερική εργατικός και καλός, όπως ήταν, τα κατάφερε. Έγινε μεγάλος και τρανός. Η νοσταλγία του όμως για την πατρίδα και το χωριό του ήταν μεγάλη. Έτσι, μετά από χρόνια, οικονομικά ανεξάρτητος, αποφάσισε και επέστρεψε στα πάτρια εδάφη. Ήλθε και άνοιξε τα καλύτερα κέντρα διασκέδασης στην Αθήνα. Εκεί γνώρισα τον Αργύρη. Κοινός μας φίλος ο Χρήστος Νικολόπουλος. Βγαίναμε πολύ συχνά. Μου έλεγε ιστορίες που έζησε στην Αμερική κι εγώ τον άκουγα με ενδιαφέρον και πολλές φορές με θαυμασμό. Μια μέρα βρήκα τον Αργύρη στενοχωρημένο και οργισμένο. Τον ρώτησα και μου είπε το πρόβλημά του.

Ο Αργύρης ήθελε να κτίσει μια καλύβα στο βουνό σαν την καλύβα που έμεινε μικρός όταν φύλαγε τα γίδια και τα κατσίκια. Ήθελε στον ελεύθερο χρόνο του να ανεβαίνει στο βουνό και να ζει, όπως ζούσε μικρός. Κύκλους που κάνει η ζωή.

Δεν πρόλαβε καλά, καλά να ξεκινήσει τις εργασίες κατασκευής και μια μέρα τον κάλεσαν στην πόλη και του ζήτησαν να τους πάει τα απαραίτητα χαρτιά από πολεοδομία κλπ για να βγάλει άδεια.

-Γράψε το, φίλε μου Δημήτρη, και με τον Νικολόπουλο κάντε το τραγούδι, μου λέει ο Αργύρης.

Το έγραψα, το μελοποίησε ο Νικολόπουλος, το τραγουδά ο Αντώνης Κυρίτσης, υπάρχει στο σιντί μας «Τα ανθοτράγουδα», βγήκε πρώτο σε διαγωνισμό τραγουδιού που έκανε η εφημερίδα «Βραδυνή» και ακούγεται πολύ συχνά από τα ραδιόφωνα.

Η ΑΔΕΙΑ

Απ’ την Αθήνα έφυγα και τ’ άφησα όλα πίσω

κι ανέβηκα στα Άγραφα καλύβα για να στήσω,

μα στην Καρδίτσα μ’ έστειλαν, άδεια να ζητήσω,

αν θέλω πάνω στα βουνά ψηλά να κατοικήσω.

Επωδός (ρεφρέν)

Εδώ επάνω στα βουνά, δεν έμεινε κανένας,

εγώ ’μαι με τον αετό, με τον κακό μου τον καιρό

έμεινα μόνο ένας,

για δείτε μες στις πόλεις σας, αν λειτουργούν οι νόμοι

και αν τα βρείτε καθαρά, τα χαιρετάω τα βουνά

και σας ζητώ συγγνώμη.

 

Την άδεια δεν μου ’δωσαν να στήσω το τσαρδάκι,

μα ήρθαν και μ’ απείλησαν δυο τρεις δασοφυλάκοι,

θα με τυλίξουν είπανε σ’ ένα μικρό χαρτάκι,

αν χτίσω δίχως άδεια μαντρί ή καλυβάκι.

 

 

 Γράφει ο Δημήτρης Ρήτας, Φιλόλογος-συγγραφέας-στιχουργός, Δ/ντής Περιφερειακού Θεάτρου Καρδίτσας

Comments (0)

Tags: , ,

Επιστολή του Δημήτρη Ρήτα προς τον Υφυπουργό Περιβάλλοντος

Posted on 06 Δεκεμβρίου 2018 by admin

Κύριε Υπουργέ, διάβασα στον Τύπο ότι προγραμματίζετε την κατεδάφιση κατοικιών και ολόκληρων οικοδομικών τετραγώνων στο κέντρο της Αθήνας.

Ως φιλόλογος που λατρεύω την πολιτιστική μας κληρονομιά και ως πολίτης αυτής της χώρας έχω την τιμή να σας κάνω την εξής πρόταση.

Είναι ευκαιρία να κατεδαφιστούν όσο το δυνατόν περισσότερα σπίτια και πολυκατοικίες στο κέντρο της Αθήνας, να γίνουν αρχαιολογικές ανασκαφές και να βγει στην επιφάνεια η Αρχαία Αθήνα. Αυτό θα έχει ως αποτέλεσμα την αύξηση του τουρισμού, την τόνωσε του εθνικού φρονήματος και πολλές άλλες ωφέλειες.

Εάν, μετά την απελευθέρωση της πόλης από τους Τούρκους, απαγορεύονταν η ανέγερση πολυκατοικιών και άλλων κτισμάτων σε ακτίνα 3-5 χιλιομέτρων γύρω από την Ακρόπολη και γίνονταν αρχαιολογικές ανασκαφές και έβγαινε στην επιφάνεια η αρχαία Αθήνα, η Αθήνα θα ήταν για πάντα η παγκόσμια πολιτιστική πρωτεύουσα.

Εάν βαδίσει κανείς την οδό Αιόλου, κοντά στο Δημαρχείο, θα δει με λύπη του ότι το κτήριο της Τράπεζας είναι κτισμένο πάνω στα μακρά τείχη της αρχαίας Αθήνας.

Κύριε Υπουργέ, τολμήστε και θα μείνετε στην ιστορία με χρυσά γράμματα.

Comments (0)

Tags: , ,

Δημήτρης Ρήτας: Η πολιτική και οι πολιτικοί κατά τον Πλάτωνα

Posted on 06 Νοεμβρίου 2018 by admin

Ωφέλιμο θα ήταν, κατά τη γνώμη μου, οι Βουλευτές, πριν αναλάβουν καθήκοντα, να διαβάσουν την «Πολιτεία», τους «Νόμους» και άλλα έργα του Πλάτωνα.  Με την ευκαιρία, παραθέτω μερικά αξιοπρόσεκτα αποσπάσματα:

Φιλόσοφος, κατά τον Πλάτωνα, είναι ο φίλος της σοφίας, ο άνθρωπος της αρετής που προτιμά το κοινό συμφέρον και όχι το ατομικό.

  1. «Εάν μη ή οι φιλόσοφοι βασιλεύωσιν εν ταις πόλεσιν, ή οι βασιλείς τε νυν

λεγόμενοι και δυνάσται φιλοσοφήσωσιν γνησίως τε και ικανώς, και τούτο εις ταυτό συμπέση δύναμίς τε πολιτική και φιλοσοφία, …ουκ έσται κακών παύλα ταις πόλεσιν, αλλά μη δοκώ δε ουδέ τω ανθρωπίνω γένει.» (συμπέση=υποτακτική).

=αν οι φιλόσοφοι δεν κυβερνήσουν ή αυτοί που λέγονται τώρα βασιλείς ή κυρίαρχοι, δεν φιλοσοφήσουν και μάλιστα πραγματικά και σοβαρά, και αν δεν συμπέσουν να γίνουν ένα η πολιτική δύναμη και η φιλοσοφία… δεν θα υπάρξει καμία ανάπαυλα των κακών αρχόντων  στις πολιτείες, μου φαίνεται δε  ούτε και στο ανθρώπινο γένος.

Πλάτωνα «Πολιτεία», βιβλίο Ε΄, 473

  1. «Αλλά τούτο και επαιτιώμαι μηδεμίαν αξίαν είναι των νυν κατάστασιν πόλεως

φιλοσόφου φύσεως. Διό και στρέφεσθαί τε και αλλοιούσθε αυτήν, ώσπερ ξενικόν σπέρμα εν γη άλλη σπειρόμενον, εξίτηλον εις το επιχώριον φιλεί κρατούμενον ιέναι, ούτω και τούτο το γένος, νυν μεν ουκ ίσχον την αυτού δύναμιν, εις αλλότριον είδος εκπίπτει.» (γη και άλλη=δοτικές).

= αλλά αυτό θεωρώ ότι είναι υπαίτιο για όλα, ότι δηλαδή κανένα από τα τωρινά διοικητικά συστήματα δεν ταιριάζει στον χαρακτήρα ενός φιλοσόφου. Γι’ αυτό διαφθείρεται αυτός και αλλοιώνεται. Όπως ένας ξενικός σπόρος, όταν σπαρεί σε άλλη γη, εκφυλίζεται και υποκύπτει και αφομοιώνεται προς το έδαφος του τόπου αυτού που το υποτάσσει στους νόμους του, έτσι και ο φιλοσοφικός χαρακτήρας τώρα δεν διατηρεί καθόλου τη δική του δύναμη, αλλά ξεπέφτει σε διαφορετικό».

Πλάτωνα «Πολιτεία», βιβλίο στ΄497, B-C

Με άλλα λόγια, η πολιτική είναι ένα χωράφι που το έδαφός του έχει τέτοια συστατικά που, όποιος σπόρος και να πέσει, θα χαλάσει. Ίσως αυτό να οφείλεται και στους πάσης φύσεως πειρασμούς που γνωρίζουν οι πολιτικοί. Γι’ αυτό, στην προσευχή «Πάτερ ημών…» παρακαλούμε τον Θεό «μη εισενέγκης ημάς εις πειρασμόν».

  1. «Τη πολιτική ου το ίδιον αλλά το κοινόν ανάγκη μέλειν, το μεν γαρ κοινόν

ξυνδεί, το δε ίδιον διασπά τας πόλεις, και ξυμφέρει τω κοινώ τε και ιδίω τοιν αμφοίν, ην το κοινόν τιθήται καλώς μάλλον ή το ίδιον».

= στην πολιτική δεν πρέπει κανείς να φροντίζει για το ατομικό του συμφέρον αλλά το για κοινό, γιατί το μεν κοινό συμφέρον συσφίγγει, το δε ατομικό διασπά τις πολιτείες, και στην κοινή και στην ιδιωτική ζωή συγχρόνως συμφέρει να προτιμάται καλύτερα το κοινό παρά το ατομικό συμφέρον.

Πλάτωνα «Νόμοι», βιβλίο θ, 874 Ε-875 Β

Τις ιδέες του για την πολιτική ο Πλάτωνας προσπάθησε να τις εφαρμόσει στην Αθήνα, αλλά δεν βρήκε πρόσφορο έδαφος. Επισκέφθηκε τις Συρακούσες, πόλη της Κάτω Ιταλίας, όταν τις κυβερνούσε ο τύραννος Διονύσιος Α΄ και έπειτα ο γιος του Διονύσιος Β΄ και απέτυχε κι εκεί. Τέλος, προσπάθησε να τις εφαρμόσει και στους βασιλείς και ηγεμόνες της Μακεδονίας, αλλά δεν το κατόρθωσε και απογοητεύθηκε. Γι’ αυτό, η ιδανική πολιτεία είναι στη σφαίρα των ιδεών και μόνο.

 

Γράφει ο Δημήτρης Ρήτας, Φιλόλογος-Συγγραφέας-Στιχουργός-Δ/ντής Περιφερειακού Θεάτρου Καρδίτσας

 

 

Comments (0)

Tags: , ,

Δ. Ρήτας: Σκέψεις με αφορμή το Συνέδριο των απόδημων Θεσσαλών στην Καρδίτσα

Posted on 20 Αυγούστου 2018 by admin

Η Παγκόσμια Συνομοσπονδία Θεσσαλών «Ο ΑΣΚΛΗΠΙΟΣ» διοργάνωσε το 10ο Παγκόσμιο Συνέδριο και Αντάμωμα των  Θεσσαλών στην Καρδίτσα, το οποίο ολοκληρώθηκε την Κυριακή 12 Αυγούστου, 2018.

Στο Συνέδριο μεταξύ αυτών που απηύθυναν χαιρετισμό ήταν και ο πολύ καλός μου φίλος μου κ. Κρις Σπύρου, Πρόεδρος της Ελληνοαμερικανικής Ένωσης, Πρόεδρος της Παγκόσμιας Ενορίας για την Αγιά Σοφιά, πρ. Βουλευτής και αρχηγός του Δημοκρατικού κόμματος της Πολιτείας Νιου Χαμσάιρ των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής που κατάγεται από την Πορτή Καρδίτσας.

Εκείνο που διακρίνω στους απόδημους συμπατριώτες μας απόδημους Θεσσαλούς και γενικά σε όλους τους απόδημους είναι η μεγάλη τους αγάπη για την ιδιαίτερή τους πατρίδα. Συγκεκριμένα, ο κ. Κρις Σπύρου έκτισε ένα υπέροχο σπίτι στην Πορτή, το οποίο επισκέπτεται συχνά, έστω και για ένα απόγευμα, για να πάρει δυνάμεις, όπως μου λέει, και μου κάνει την τιμή να με προσκαλεί και να περνάμε μαζί ευχάριστες στιγμές.

Με την ευκαιρία αυτή, θυμάμαι ένα περιστατικό που νομίζω ότι αξίζει να το αναφέρω. Πριν από χρόνια, ήλθε στην Αθήνα ο υποψήφιος και παρ’ ολίγον Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών κ. Μάικ Δουκάκης. Μου τηλεφώνησε ο Κρις να πάρω την οικογένειά μου και να πάω στην Αθήνα να γνωρίσω και να φάμε μαζί με τον Μάικ Δουκάκη. Έτσι έγινε. Πήγα στην Αθήνα, συναντηθήκαμε στο Χίλτον, γνώρισα τον κ. Δουκάκη, οποίος μου είπε στα ελληνικά με χαρά ότι είναι και αυτός Θεσσαλός με ρίζες από τη Λάρισα, από το γένος της γιαγιάς του. Στην αίθουσα του Χίλτον ήταν Υπουργοί, Βουλευτές, επιχειρηματίες κ. ά., την παρουσίαση του κ. Δουκάκη έκανε ο κ. Σπύρου, τονίζοντας την ιδιαίτερη αγάπη του για την Ελλάδα.

Τέτοιες στιγμές έζησα και με το Περιφερειακό Θέατρο Καρδίτσας, όταν κάναμε δύο περιοδείες στη Γερμανία με έδρα το Μόναχο και μία στην Ελβετία με έδρα τη Λωζάννη. Οι συμπατριώτες μας θεατές έκλαιγαν από συγκίνηση γιατί με τις κωμωδίες μου τους θυμίζαμε την πατρίδα και τα αγαπημένα τους πρόσωπα.

Οι απόδημοι Έλληνες είναι δυο φορές Έλληνες και ανεκτίμητο κεφάλαιο για την πατρίδα μας που πρέπει να τους αξιοποιήσει κατά τον καλύτερο δυνατό τρόπο για το καλό όλων μας.

Στη φωτογραφία: η κ. Δουκάκη, Μάικ Δουκάκης, Κρις Σπύρου, Δημήτρης Ρήτας

 

Γράφει ο Δημήτρης Ρήτας, Φιλόλογος-συγγραφέας, στιχουργός-Δ/ντής Περιφερειακού Θεάτρου Καρδίτσας

Comments (0)

Tags: , ,

Δημήτρης Ρήτας: Νόμοι και ποινές στην αρχαία Αθήνα

Posted on 18 Ιουλίου 2018 by admin

Νόμοι είναι κανόνες δικαίου που ρυθμίζουν την αρμονική συμβίωση των ανθρώπων μέσα στην κοινωνία.  Στην αρχαία Αθήνα, ο σεβασμός στους νόμους της πολιτείας ήταν γνώρισμα του καλού Αθηναίου πολίτη. Κλασικό παράδειγμα ο Σωκράτης. Καταδικάστηκε άδικα σε θάνατο, αλλά αρνήθηκε να δραπετεύσει από το δεσμωτήριό του, αν και οι πόρτες ήταν ανοιχτές μετά από την παρέμβαση των φίλων του. Ήπιε το κώνειο, πιστός στους νόμους της πατρίδας του που τον καταδίκασαν.

Στην αρχαία Αθήνα δεν υπήρχαν φυλακές, αλλά κάτι σαν τα σημερινά κρατητήρια, όπου έμειναν για λίγες ώρες ή μέρες οι καταδικασμένοι μέχρι να θανατωθούν, κλπ: Δύο κυρίως ήταν οι λόγοι που δεν υπήρχαν φυλακές: Πρώτον: Οι Αθηναίοι ήταν της γνώμης ότι ο πολίτης γεννιέται ελεύθερος, η δε φυλάκιση δεν αρμόζει σε ελεύθερο. Δεύτερον: οι έντιμοι πολίτες δεν ήταν σωστό να ταϊζουν και να ποτίζουν με τα χρήματά τους κακούς πολίτες.

Οι ποινές που επέβαλαν τα δικαστήρια ήταν τρεις: θάνατος, εξορία και χρηματική ποινή. Ο καταδικασθείς σε θάνατο έπινε το κώνειο, το οποίο αγόραζε ο ίδιος με δικά του χρήματα ή των συγγενών του.

Η ποινή της εξορίας επιβάλλονταν κυρίως σε ανθρώπους επικίνδυνους για τη δημοκρατία, λόγω της μεγάλης τους πολιτικής επιρροής, της οικονομικής επιφάνειας, της μεγάλης δημοφιλίας, κλπ.

Η οικονομική ποινή ήταν να πληρώσει ο καταχραστής το δεκαπλάσιο ποσό του ποσού της κατάχρησης.  Αριστοτέλη, Αθηναίων Πολιτεία, 54 ή  « ανδριάντα χρυσούν ισομέτρητον αναθήσειν εν Δελφοίς» (= να αφιερώσει στους Δελφούς χρυσό ανδριάντα ίσο με το ύψος του), Πλούταρχος, Σόλων, 25

Στην αρχαία Αθήνα αλλά και σε άλλες πόλεις, αν κάποιος νομοθετούσε νόμο σε βάρος των πολιτών, η τιμωρία του ήταν εξοντωτική. Σήμερα π.χ. νομοθετούν οφσόρ εταιρείες, εταιρείες που κάνουν πλουσιότερους τους λίγους, με αποτέλεσμα να χρεοκοπούν τα κράτη, γιατί χάνουν τους φόρους, και να πληρώνουν οι λαοί. Αυτός ο νομοθέτης στους Λοκρούς π.χ.  «τέθνηκεν επισπασθέντος του βρόχου» (= πεθαίνει, αφού συρθεί η θηλιά στο λαιμό του, δηλαδή τον κρεμούν), Δημοσθένη κατά Τιμοκράτους, 139.

Αξίζει από τον ίδιο λόγο, παρ. 68, 69,  να αναφέρουμε τι λέει ο Δημοσθένης για το πώς πρέπει να είναι γραμμένος ο καλός νόμος, χωρίς παραθυράκια, κλπ:

«Οίμαι δη πάντας αν υμάς ομολογήσαι δειν τον ορθώς έχοντα νόμον και συνοίσειν μέλλοντα τω πλήθει πρώτον μεν απλώς και πάσι γνωρίμως γεγράφθαι, και μη τω μεν είναι ταυτί (ταύτα+ δεικτικό ι=δα)περί αυτού νομίζειν, τω δε ταυτί. Έπειτα είναι δυνατάς τας πράξεις ας δει γίγνεσθαι δια του νόμου. Ει γαρ αυ καλώς μεν έχοι, μη δυνατόν δε τι φράζοι, ευχής, ου νόμου διαπράττοιτ’ αν έργον. Προς δε τούτοις μηδενί των αδικούντων φαίνεσθαι μηδεμίαν διδόντα ραστώνην. Ει γαρ δημοτικόν τις υπείληφε το πράους είναι τους νόμους, τίσιν τούτοις προσεξεταζέτω, και αν περ ορθώς βούληται σκοπείν, ευρήσει τοις κρίνεσθαι μέλλουσιν, ου τοις εξεληλεγμένοις. Εν μεν γαρ τοις άδηλον εί τις εστιν αδίκως διαβεβλημένος, τοις δε ουδέ λόγος λείπεται το μη ου πονηροίς είναι»

=Νομίζω λοιπόν ότι όλοι εσείς είναι δυνατόν να ομολογήσετε ότι πρέπει ο ορθός νόμος και ο οποίος πρόκειται να συμφέρει στον λαό, πρώτον μεν να έχει προταθεί εγγράφως κατά τρόπο απλό και γνωστό εις όλους και να μην είναι δυνατόν άλλος μεν να νομίζει περί αυτού αυτά εδώ (να έχει δηλ. αυτή τη γνώμη), και άλλος αυτά εδώ (να έχει δηλ. διάφορη γνώμη). Έπειτα να είναι δυνατές οι πράξεις που πρέπει να γίνονται με τον νόμο. Διότι αν πάλι καλώς μεν έχει ο νόμος, όμως ορίζει κάτι αδύνατο, (τότε) είναι δυνατόν να πραγματοποιηθεί έργο ευχής και όχι νόμου. Επί πλέον ο νόμος (πρέπει) ο νόμος  να φαίνεται ότι δεν παρέχει σε κανέναν από τους άδικους ευκολία διαφυγής. Διότι εάν κάποιος έχει νομίσει ότι είναι δημοκρατικό το να είναι οι νόμοι επιεικείς, ας εξετάζει για ποιους (πρέπει να είναι) και αν βέβαια θέλει να εξετάζει ορθά, θα βρει (ότι πρέπει να είναι επιεικείς) γι’ αυτούς που πρόκειται να δικάζονται, όχι για εκείνους που έχουν αποδειχθεί ένοχοι κατόπιν ελέγχου. Γιατί μεταξύ αυτών (των πρώτων) δεν είναι φανερό αν κάποιος έχει συκοφαντηθεί άδικα, για τους αποδεδειγμένα ένοχους δεν υπάρχει δικαιολογία ότι δεν είναι κακοί.

Comments (0)

Tags: , ,

Δημήτρης Ρήτας: Το δις εξαμαρτείν ου Καρδιτσιωτών Σοφών

Posted on 06 Ιουλίου 2018 by admin

Σύμφωνα με τον μεγαλύτερο ιστορικό της αρχαιότητας Θουκυδίδη (πατέρα της επιστημονικής ιστορίας), 5ο π. Χ. αιώνα: «Τo δις εξαμαρτείν ουκ ανδρός σοφού» =το να κάνει κανείς το ίδιο λάθος δεν είναι γνώρισμα σοφού ανθρώπου.

  Το δις εξαμαρτείν ου Καρδιτσιωτών σοφών =το να κάνουν οι Καρδιτσιώτες το ίδιο λάθος δεν είναι γνώρισμα σοφών ανθρώπων.

Μια φορά κι έναν καιρό στην Καρδίτσα λειτουργούσε η Σχολή Νηπιαγωγών. Λειτουργούσε τέλεια και τα αποτελέσματα της λειτουργίας της ήταν ευεργετικά για όλους. Την εποχή εκείνη, ήμουν ένας από τους καθηγητές της. Μια μέρα, έτσι στα καλά καθούμενα «πήραν» τη Σχολή και την «πήγαν» στον Βόλο. Η απόφαση αυτή ήταν πολύ οδυνηρή και μεγάλο πλήγμα για την Καρδίτσα. Πικράθηκα πολύ γι’ αυτή την απόφαση αλλά και για την υποτονική αντίδραση των Καρδιτσιωτών συμπολιτών μου. Προτίμησα να παραμείνω καθηγητής στην Καρδίτσα παρά να είμαι καθηγητής της Σχολής στον Βόλο. Δεν το μετάνιωσα.

Σήμερα, συζητείται, λέει, η κατάργηση τμήματος ΤΕΙ και η μεταφορά του σε άλλη θεσσαλική πόλη. Ε όχι πια κι άλλη αδικία σε βάρος της Καρδίτσας. Οι υποδομές της πόλης μας για Πανεπιστημιακές Σχολές είναι άριστες και μπορούν να δεχθούν και άλλα τμήματα ΤΕΙ. Αν γίνει αυτό, οι συνέπειες θα είναι καταστροφικές για την πόλη μας. Γι’ αυτό, συμπολίτες μου, πρέπει να είμαστε σε επαγρύπνηση και όλοι μαζί ενωμένοι: βουλευτές, φορείς και πολίτες να κάνουμε κοινό αγώνα για να αποτρέψουμε την σε βάρος της πόλης μας φημολογούμενη αδικία. Κανένας αγώνας δεν πάει χαμένος. Ο αγώνας καταξιώνει την ύπαρξη του ανθρώπου στη ζωή.

 

Comments (0)

Tags: , ,

Δημήτρης Ρήτας: Αξιοκρατία και ισοπολιτεία στην αρχαία Αθήνα

Posted on 07 Ιουνίου 2018 by admin

Ο 5ος π.Χ. αιώνας είναι «ο χρυσούς αιών του Περικλέους». Ήταν ο αιώνας που η αρχαία Αθήνα μεγαλούργησε σε όλους τους τομείς και ανέπτυξε πολιτισμό, που σήμερα προκαλεί τόσο μεγάλο θαυμασμό, που πολλοί λένε ότι οι άνθρωποι εκείνοι ήταν εξωγήινοι. Εξωγήινοι δεν ήταν, αλλά είχαν την τύχη να τους κυβερνά ο καλύτερος πολιτικός άνδρας όλων των αιώνων, ο Περικλής. Δεν ήταν πλούσιος ούτε φτωχός, είχε περιουσία που μπορούσε να ζήσει αξιοπρεπώς. Είχε τη δυνατότητα να γίνει πλούσιος, αφού διαχειρίζονταν τεράστια χρηματικά ποσά της πόλης-κράτους του. Όμως δεν τον ενδιέφεραν τα χρήματα. Κατά τον ιστορικό Θουκυδίδη είχε ένα από τα μεγαλύτερα χαρίσματα του πολιτικού, ήταν ο κατ’ εξοχήν αδωροτατος, δεν ήταν επίορκος, δεν «λαδώνονταν» με τίποτα, θα λέγαμε σήμερα.

Ο Περικλής επέβαλε την αξιοκρατια και την ισοπολιτεια και διαμόρφωσε μία θαυμαστή πολιτεία, θεσπίζοντας νόμους και μέτρα που είχαν σαν αποτέλεσμα να δημιουργήσουν πολίτες πρότυπα. Οι αρχαίοι υποστήριζαν: «το της πόλεως όλης ήθος τοις άρχουσι ομοιούται», δηλαδή ο χαρακτήρας όλων των πολιτών διαμορφώνεται από τους άρχοντες. Όμως πολλοί σήμερα λένε το ακριβώς αντίθετο: «τέτοιος λαός είμαστε, τέτοιους πολιτικούς έχουμε». Παράδοξο θα ήταν ο λαός να διαμορφώνει τον χαρακτήρα του άρχοντα, τότε τι άρχοντας-καθοδηγητής θα ήταν;

Το «ρουσφέτι» είναι η κατάρα του ελληνισμού, το κατάλοιπο της τουρκοκρατίας. Παιδιά «αστέρια» με πτυχία και μεταπτυχιακά ξενιτεύονται και κοσμούν περιφανείς θέσεις του εξωτερικού, ενώ οι επιτήδειοι με μέσον διορίζονται στις καλύτερες θέσεις.

Με την ευκαιρία, παραθέτω μερικά σχετικά αποσπάσματα αρχαίων συγγραφέων.

  1. «Χρώμεθα γαρ πολιτεία ου ζηλούση τους των πέλας νόμους, παράδειγμα δε

μάλλον αυτοί όντες τισίν ή μιμούμενοι ετέρους. Και όνομα μεν της πολιτείας δια το μη ες ολίγους αλλ’ ες πλείονας οικείν δημοκρατία κέκληται. μέτεστι δε κατά μεν τους νόμους προς τα ίδια διάφορα πάσι το ίσον, κατά δε την αξίωσιν, ως έκαστος εν τω ευδοκιμεί, ουκ από μέρους το πλέον ες τα κοινά ή απ’ αρετής προτιμάται, ουδ’ αυ κατά πενίαν, έχων γε τι αγαθόν δράσαι την πόλιν, αξιώματος αφανεία κακώλυται».

= Έχουμε πολίτευμα που δε ζηλεύει τους νόμους των άλλων, αλλ’ όμως περισσότερο εμείς οι ίδιοι είμαστε υπόδειγμα σε μερικούς παρά μιμητές άλλων. Το όνομα μεν του πολιτεύματος καλείται δημοκρατία, γιατί κυβερνούν οι πολλοί και όχι οι λίγοι. Και όλοι έχουν τα ίδια δικαιώματα απέναντι στους νόμους για τις ιδιωτικές τους διαφορές, όμως για την προσωπική τους επιβολή, όπως ο καθένας ξεχωρίζει σε κάτι, προτιμάται πιο πολύ στα δημόσια αξιώματα, εξ αιτίας της ικανότητας, παρά εμποδίζεται εξ αιτίας της κοινωνικής του τάξης, ούτε πάλι εξ αιτίας της φτώχειας του, εάν βέβαια μπορεί να προσφέρει κάτι καλό στην πόλη.

Θουκυδιδη Ιστορία, βιβλίο Β΄ παράγραφος 37

  1. «Εγκρατές της πόλεως τα πολλά το πλήθος, τας δε αρχάς δίδωσι και κράτος τοις

αεί δόξασιν αρίστοις είναι, και ούτε ασθενεία ούτε πενία ούτε αγνωσία πατέρων απελήλαται ουδείς ουδέ τοις εναντίοις τετίμηται, ώσπερ εν άλλαις πόλεσιν, αλλά εις όρος, ο δόξας σοφός ή αγαθός είναι κρατεί και άρχει».

=Ως επί το πλείστον ο λαός είναι κυρίαρχος της πόλεως, τα δε αξιώματα και τη δύναμη δίνει σ’ εκείνους οι οποίοι φαίνονται ότι είναι άριστοι, και ούτε εξαιτίας σωματικής ασθένειας ούτε εξαιτίας της φτώχειας ούτε εξαιτίας της ασημότητας των πατέρων έχει απομακρυνθεί κανείς ούτε εξαιτίας των αντιθέτων έχει τιμηθεί, όπως ακριβώς (συμβαίνει) στις άλλες πόλεις, αλλά ένας όρος (ισχύει), εκείνος δηλαδή που φαίνεται ότι είναι σοφός ή αγαθός, εξουσιάζει και άρχει.

Πλατωνα Μενέξενος, 238, C-D (8)

     Έγραψα το άρθρο με αφορμή την κωμωδία μου «Του χωριού το Κοινοβούλιο», έργο με στοιχεία επίκαιρης πολιτικής σάτιρας, χωρίς ακρότητες, που σκορπούν άφθονο και αβίαστο γέλιο, σε σκηνικά Πιπίνας Μπατζιάκα και μουσική και τραγούδια του συνθέτη Χρήστου Νικολόπουλου, συνεργάτη μου στο τραγούδι.

 

 

Comments (0)

Tags: , ,

Δημήτρης Ρήτας: Ο Μεγαλέξανδρος

Posted on 05 Ιουνίου 2018 by admin

  Με την ευκαιρία  του σημερινού συλλαλητηρίου για τη Μακεδονία στη Λάρισα, ένα μου ποίημα για τον μεγάλο Έλληνα στρατηλάτη Μεγαλέξανδρο. Η αρχιτεκτονική του στίχου είναι κατάλληλη για μελοποίηση.

 Έλληνας Μεγαλέξανδρος, καμάρι της Ελλάδας,

ήτανε γιος του Φίλιππου και της Ολυμπιάδας,

δεν ξέρουν τι τους γίνεται, όσοι τ’ αμφισβητούνε,

άθλιοι κι ανιστόρητοι μέσα σε μύθους ζούνε.

 

Ρεφρέν

 

Πάρε Αλέξανδρε το δόρυ, την ασπίδα τη χρυσή,

με τη σάρισσα προχώρει για τη νίκη και τιμή,

ίππευσε τον Βουκεφάλα, σήκωσε και το σπαθί,

να το βάλλουν στην τρεχάλα δήθεν φίλοι κι οι εχθροί.

 

Έλληνας Μεγαλέξανδρος απ’ τη Μακεδονία,

με γλώσσα, ήθη κι έθιμα κι ελληνική παιδεία,

δεν ξέρουν τι τους γίνεται, όσοι τ’ αμφισβητούνε,

έχουν βαθιά μεσάνυχτα, με παραμύθια ζούνε.

 

 

 

Comments (0)

Tags: , ,

Δ. Ρήτας: Ο Πρίγκιπας Κάρολος και τα Μάρμαρα του Παρθενώνα

Posted on 10 Μαΐου 2018 by admin

Ένας ξένος επισκέπτης που επισκέπτεται την Αθήνα και δεν επισκέπτεται την Ακρόπολη, πρέπει να έχει πολύ σοβαρό λόγο. Ο Πρίγκιπας Κάρολος της Αγγλίας επισκέπτεται επίσημα αυτές τις μέρες την πατρίδα μας. Δεν θα επισκεφθεί όμως την Ακρόπολη. Τα βρετανικά μέσα λένε λόγω της ιστορίας των μαρμάρων του Παρθενώνα.  Με τι μούτρα να πάει; Θα ξεσηκωθούν και οι πέτρες εναντίον του.

Με την ευκαιρία, ας θυμηθούμε την ιστορία αυτή που τόσο πονάει όλους μας.

Ο Τόμας Μπρους είναι ο γνωστός Ελγίνος, ο εξολοθρευτής των μαρμάρων του Παρθενώνα. Ήταν κόμης της κομητείας Έλγιν της Σκοτίας από γαιοκτήμονα πατέρα. Μετά τις σπουδές του, έγινε πρεσβευτής της Βρετανίας στις Βρυξέλλες, Βερολίνο και Κωνσταντινούπολη. Η γυναίκα του, πλούσια Εγγλέζα, ήταν ελληνολάτρισσα, άνθρωπος της μόδας που τότε επέβαλε την αρχαιοελληνική λατρεία. Για να την ευχαριστήσει, της υποσχέθηκε ότι για χάρη της θα κτίσει οίκημα με αρχαιοελληνική μορφή και με αυθεντικά υλικά από την Ακρόπολη.

Όταν ήταν πρεσβευτής της Βρετανίας στην Κωνσταντινούπολη κατόρθωσε να αποσπάσει φιρμάνι από τον τούρκο Μεγάλο Βεζίρη που του έδινε το δικαίωμα να πάρει από την Ακρόπολη μερικά κομμάτια πέτρας με επιγραφές και σχήματα και μία Καρυάτιδα. Το πρωτότυπο φιρμάνι χάθηκε ή το εξαφάνισε ο Ελγίνος.  Υπήρχε και ένα αντίγραφο στην ιταλική γλώσσα. Η επίμαχη φράση του φιρμανιού έλεγε ότι ο Ελγίνος μπορούσε να πάρει ΜΕΡΙΚΑ κομμάτια, αλλά ο Ναπολιτάνος  μεταφραστής  Τζιοβάνι Ρουσιέρι, ζωγράφος στην υπηρεσία του, μετέφραζε ΟΠΟΙΑΔΗΠΟΤΕ.

Έτσι ο Ελγίνος, από το 1801, άρχισε το καταστροφικό του έργο. Πλήρωνε τον τούρκο φρούραρχο της Ακρόπολης 5 λίρες κάθε μέρα, προσέλαβε 350 εργάτες και επί ένα χρόνο και στη συνέχεια όποτε ήθελε, λεηλατούσε την Ακρόπολη. Διακόσια κιβώτια αρχαιολογικών θησαυρών συσκευάστηκαν για να μεταφερθούν στο Λονδίνο.

Το 1801, υπό την επίβλεψή του, από το λιμάνι του Πειραιά, απέπλευσε το ιδιόκτητο πλοίο του «Μέντορας» φορτωμένο με τα 65 πρώτα κιβώτια των θησαυρών. Ο ίδιος ο έφυγε με άλλο μέσο για την Κωνσταντινούπολη. Όμως, το πλοίο του βυθίστηκε στο ακρωτήρι Μαλέα, οι ναύτες σώθηκαν και το πολύτιμο φορτίο στο βυθό ανάμεσα στα Κύθηρα και την Πελοπόννησο. Ο Ελγίνος ανέσυρε τα κιβώτια από τον βυθό, πληρώνοντας 6.000 λίρες. Στη συνέχεια, λόγω του ότι ξέσπασε ο Γαλλοαγγλικός πόλεμος, ανακλήθηκε από την Κωνσταντινούπολη στο Λονδίνο, 1804. Φρόντισε να φορτωθούν τα 65 κιβώτια σε πολεμικό πλοίο της Αγγλίας για το Λονδίνο και τα έκρυψε σε αποθήκη που είχε νοικιάσει. Ο ίδιος προτίμησε να επιστρέψει οδικώς ως την Μάγχη και από εκεί να περάσει στο Λονδίνο.  Στον δρόμο τον συνέλαβαν  στρατιώτες του Ναπολέοντα και τον φυλάκισαν. Κατόρθωσε, μετά από δύο χρόνια, το 1806, να αποφυλακιστεί και επέστρεψε στο Λονδίνο. Έχασε όμως την έδρα του στη Βουλή των λόρδων, γιατί δόθηκε σε άλλον. Η γυναίκα του τον εγκατέλειψε για κάποιον άλλον άνδρα.

Όμως, συνέχισε το κακουργηματικό του έργο, βανδαλίζοντας και λεηλατώντας τον Παρθενώνα και την Ακρόπολη, συλλέγοντας ακόμη και αγγεία, 253 τεμάχια.  Τα μετέφερε στο Λονδίνο και τα επεδείκνυε στους φίλους. Ένας από αυτούς ο ζωγράφος Χένρι Φουζέλι, όταν είδε τα εκθέματα, άρχισε να φωνάζει από θαυμασμό και να λέει: «ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΗΤΑΝ ΘΕΟΙ». Ο ζωγράφος Λουσιέρι, ο άνθρωπος του Ελγίνου, το 1812, έστειλε στο Λονδίνο τα τελευταία κιβώτια ολοκληρώνοντας την καταστροφή.

Ο Ελγίνος το 1816, αποφάσισε να πουλήσει τους αρχαιοελληνικούς θησαυρούς στη Βρετανία και ζήτησε 74.240 λίρες. Η κυβέρνηση της Βρετανίας έλυσε το ηθικό ζήτημα με το αστείο αιτιολογικό ότι τα μάρμαρα σαπίζουν στην Ακρόπολη και ότι οι Άγγλοι θα τα συντηρούσαν. Ως προς το ποσό, σύμφωνα με την απόφαση, επιδόθηκε στον Ελγίνο: «μείον η μεταφορά με αγγλικό πολεμικό πλοίο, μείον το γεγονός ότι η απόκτησή τους οφείλεται στο ότι ο κόμης ενεργούσε ως κυβερνητικός υπάλληλος, μείον ότι θα κτιστεί ειδική αίθουσα στο Βρετανικό μουσείο, κάνει να παίρνει 35.000 λίρες», επιβραβεύοντας χωρίς ντροπή τον μεγαλύτερο αρχαιοκάπηλο του κόσμου.

Ο Ελγίνος, πέθανε το 1841, 70 ετών, στερημένος από αξιώματα και καταφρονεμένος ακόμα και στην ίδια του πατρίδα. Ο μεγάλος αρχαιολόγος της εποχής εκείνης Νάιτ τον κατηγορούσε «για άθλιο βάνδαλο και καταστροφέα του Παρθενώνα και αρχαιοκάπηλο». Ο Τζορτζ Γκόρντον Νόελ, λόρδος του Μπάιρον, ο για μας τους Έλληνες λόρδος Βύρων είχε σκαλίσει σε μαρμάρινη πέτρα τα  εξής: «Ό,τι δεν κατάφεραν οι Γότθοι, το έκαναν οι Σκότοι (Σκοτσέζοι)»

Η Βρετανία πρέπει να επιστρέψει τους αμύθητης αξίας αρχαιοελληνικούς θησαυρούς στον φυσικό τους χώρο, να ζητήσει συγνώμη για την καταστροφή που προξένησε ένας ανώτερος κρατικός υπάλληλός της και για την παράνομη αγορά των κλοπιμαίων και να μας αποζημιώσει οικονομικά, γιατί εδώ και 200 και πλέον χρόνια κερδίζει, κάθε χρόνο, αμύθητα ποσά από τα εισιτήρια των επισκεπτών που τρέχουν να θαυμάσουν  τα απαράμιλλης αξίας  αριστουργήματα του ελληνικού πνεύματος.

Η αείμνηστη Υπουργός Πολιτισμού Μελίνα Μερκούρη ξεκίνησε έναν αγώνα για την επιστροφή τους στην Ελλάδα, μια προσπάθεια που επιβάλλεται να συνεχιστεί.

Πρίγκηπα Κάρολε, θα είσαι για μας πραγματικός ΠΡΙΓΚΗΠΑΣ, αν βοηθήσεις στην επιστροφή των κλοπιμαίων στον στην πανέμορφή μας Ακρόπολη.

Comments (0)

Tags: , ,

Δημήτρης Απ. Ρήτας: Απορίες

Posted on 07 Μαΐου 2018 by admin

  1. Πριν από λίγα χρόνια, είχαμε τις τράπεζες. Τώρα έχουμε τις εταιρείες κινητής τηλεφωνίας. Κάθε μέρα, οποιαδήποτε ώρα, αλλά κυρίως τις μεσημεριανές ώρες κοινής ησυχίας τηλεφωνούν για πελάτες. Οι προϊστάμενοι των παιδιών αυτών που μας τηλεφωνούν, δεν αντιλαμβάνονται ότι εξοργίζουν το κοινό και ότι παρανομούν;
  2. Κάθε χρόνο, αυτό τον καιρό, τα άνθη από τις λεύκες γεμίζουν την πόλη μας.

Για όλους τους πολίτες αλλά κυρίως για τους αλεργικούς είναι μία μεγάλη δοκιμασία. Μήπως αυτά τα δέντρα μπορούν να αντικατασταθούν με άλλα, κύριε Δήμαρχε;

3. Στην αυλή του Εσπερινού Γυμνασίου της πόλης συνάντησα ένα γνωστό μου.

Είχε ένα μεγάλο σκύλο. Ο σκύλος του αφόδευσε στην πρασιά, εκεί που πέφτουν οι μπάλες των παιδιών, όταν παίζουν κι εκεί που παίζουν τα μικρά παιδιά. Δεν είχε καμιά σακούλα να μαζέψει τα απορρίμματα του σκύλου. Είναι τόσο δύσκολο, κύριε Δήμαρχε, ο χώρος της αυλής του Σχολείου να διατηρείται καθαρός, για να παίζουν τα παιδιά των συμπολιτών μας;

Comments (0)

Tags: , ,

Δ. Ρήτας: Πολίτευμα, πολιτική και πολιτικοί στην αρχαία Αθήνα

Posted on 30 Απριλίου 2018 by admin

Κατά τον 5ο π. Χ. αιώνα, κυρίως τα χρόνια του Περικλή, η Αθήνα μεγαλούργησε και ανέπτυξε αξιοθαύμαστο πολιτισμό που είναι η βάση του σύγχρονου πολιτισμού.   Η κυριότερη αιτία της πνευματικής ανάπτυξης της αρχαίας Αθήνας, εκτός των άλλων, υπήρξε το δημοκρατικό της πολίτευμα με την αξιοκρατία και ισοπολιτεία της.

Δυστυχώς, στη σύγχρονη Ελλάδα, το ρουσφέτι ζει και βασιλεύει σε βάρος όλων μας.

Ωφέλιμο θα ήταν, νομίζω, οι Βουλευτές, πριν αναλάβουν καθήκοντα, να περνούν από σεμινάρια, στα οποία να διδάσκεται η Αθηναίων Πολιτεία του Αριστοτέλη και του Πλάτωνα, κλπ, καθώς και έργα Δημοσθένη  και άλλων αρχαίων συγγραφέων.

Με την ευκαιρία, παραθέτω μερικά αξιοπρόσεκτα αποσπάσματα έργων τους.

  1. «Χρώμεθα γαρ πολιτεία ου ζηλούση τους των πέλας νόμους, παράδειγμα δε

μάλλον αυτοί όντες τισίν ή μιμούμενοι ετέρους. Και όνομα μεν της πολιτείας δια το μη ες ολίγους αλλ’ ες πλείονας οικείν δημοκρατία κέκληται»(πολιτεία,ζηλούση=δοτ.)

= Έχουμε πολίτευμα που δε ζηλεύει τους νόμους των άλλων, αλλά περισσότερο οι ίδιοι είμαστε υπόδειγμα σε μερικούς παρά μιμητές άλλων. Το όνομα μεν του πολιτεύματος καλείται δημοκρατία, γιατί κυβερνούν οι πολλοί και όχι οι λίγοι

ΘΟΥΚΥΔΙΔΟΥ Ιστορίαι, βιβλίο Β΄ παρ. 37

2…«Άρχειν έξεστι βουλεύσαι δις»=Βουλευτής μπορεί κανείς να γίνει δύο φορές.

ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΟΥΣ Αθηναίων Πολιτεία LXII, 3

  1. «Πολιτική και αληθεί τέχνη ου το ίδιον, αλλά το κοινόν ανάγκη μέλλειν, το

μεν γαρ κοινόν ξυνδεί, το δε ίδιον διασπά τας πόλεις. Και ξυμφέρει τω κοινώ τε και ιδίω τοιν αμφοίν, ην το κοινόν τιθήται καλώς μάλλον ή το ίδιον»

(ου=άρνηση, πολιτική και τέχνη=δοτικές, ην=υποθετικός σύνδεσμος, αμφοίν=δυικός)

=Στην πολιτική που είναι και αληθινή τέχνη, είναι ανάγκη να φροντίζει κανείς όχι για το ατομικό συμφέρον, αλλά για το κοινό. Γιατί το μεν κοινό συμφέρον συσφίγγει, το δε ατομικό διασπά τα κράτη. Και στην κοινή και ιδιωτική ζωή μαζί συμφέρει, αν προτιμάται καλύτερα το κοινό, παρά το ατομικό συμφέρον.

ΠΛΑΤΩΝΟΣ «Νόμοι», βιβλίο Θ, (p.874 d).

  1. Για να γίνει κάποιος Βουλευτής έπρεπε πρώτα να ελεγχθεί οικονομικά κλπ και

ύστερα ορκίζονταν πάνω στον όρκιο λίθο στην αγορά και μετά στην Ακρόπολη.

«Πάντες οι πολίτες και οι κληρωτοί και οι χειροτονητοί δοκιμασθέντες άρχουσι.

Δοκιμασθέντες βαδίζουσι προς τον λίθον, εφ’ ου τα τόμια εστίν. Αναβάντες δε επί τούτον ομνύουσι δικαίως άρξειν και κατά τους νόμους, και δώρα μη λήψεσθαι της αρχής ένεκα, και αν τι λάβωσι ανδριάντα αναθήσειν χρυσούν. Εντεύθεν δε ομόσαντες εις Ακρόπολιν βαδίζουσι και πάλιν εκεί τα αυτά ομνύουσι και μετά ταύτα εις την αρχήν εισέρχονται». (ου=αναφορικό)

=Όλοι οι πολίτες, όσοι ορίζονται με κλήρο ή εκλέγονται με ψηφοφορία, αφού υποβληθούν σε έλεγχο, αναλαμβάνουν το αξίωμά τους. Αφού ελεγχθούν, κατευθύνονται προς την πέτρα, στην οποία έχουν τοποθετηθεί τα σφάγια. Ανεβαίνουν στην πέτρα (όρκιο λίθο στην αγορά) και δηλώνουν ενόρκως ότι θα εκτελούν το αξίωμά τους δίκαια και σύμφωνα με τους νόμους και ότι δεν θα δωροδοκηθούν εξαιτίας του αξιώματός τους ή, αν κάνουν κάτι τέτοιο (δωροδοκηθούν), ορκίζονται ότι θα αφιερώσουν έναν χρυσό ανδριάντα (που ισοδυναμεί στο δεκαπλάσιο του ποσού με το οποίο δωροδοκήθηκαν) και μετά από αυτά αναλαμβάνουν τα αξιώματά τους.

ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΟΥΣ Αθηναίων Πολιτεία, 55

Για τους παραβάτες γενικά των νόμων ίσχυαν και τα εισοδηματικά κριτήρια .

Αυτό ξεκινούσε πρώτα από τους Βουλευτές, οι οποίοι τιμωρούνταν ανάλογα με την περιουσία τους, όταν απουσίαζαν από τις συνεδριάσεις της Βουλής.

  1. «Ει δε τις των βουλευτών, όταν έδρα βουλής ή εκκλησίας η, εκλείποι την

σύνοδον, απέτιναν ο μεν πεντακοσιομέδιμνος τρεις δραχμάς, ο δε ιππεύς δύο, ζευγίτης δε μίαν. Η δε βουλή η εξ Αρείου πάγου φύλαξ ην των νόμων και διετήρει τας αρχάς, όπως κατά τους νόμους άρχωσιν. Εξήν δε τω αδικουμένω προς την βουλήν των Αρεοπαγιτών εισαγγέλλειν αποφαίνοντι παρ’ ον αδικείται νόμον»

(η=υποτακτική του ειμί, ην=ρήμα, παρατατικός του ειμί)

= Αν κάποιος βουλευτής, όταν συνεδρίαζε η βουλή ή η εκκλησία του δήμου, απουσίαζε από τη σύνοδο, ο πεντακοσιομέδιμνος θα πλήρωνε πρόστιμο τριών δραχμών, ο ιππέας δύο δραχμών, ο ζευγίτης μίας δραχμής. Η Βουλή του Αρείου Πάγου ήταν φύλακας των νόμων και έλεγχε τους άρχοντες, ώστε να κυβερνούν σύμφωνα με τους νόμους. Ο αδικούμενος είχε δικαίωμα να το καταγγείλει στον Άρειο Πάγο, δηλώνοντας τον νόμο κατά παράβαση του οποίου είχε αδικηθεί.

ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΟΥΣ Αθηναίων Πολιτεία, 3 και 4.

1 τάλαντο=60 μναι, 1 μνα=100 δραχμές, 1 δραχμή=6 οβολοί.

   Πεντακοσιομέδιμνοι: Ήταν οι πλούσιοι πολίτες που είχαν ετήσιο εισόδημα τουλάχιστον 500 μεδίμνων (30.000 περίπου λίτρα σιτηρών, ξηρών καρπών, κλπ).

Ιππείς: Οι πολίτες μεσαίας τάξης με ετήσιο εισόδημα από 300 έως 500 μεδίμνους.

Ζευγίτες: Οι φτωχοί πολίτες με ετήσιο εισόδημα έως 300 μεδίμνους.

Οι ανωτέρω τρεις είχαν δικαίωμα συμμετοχής στην εκκλησία του δήμου με μία ψήφο

Οι Αθηναίοι τιμωρούσαν όλους τους παράνομους και κυρίως τους πολιτικούς,

επειδή τους θεωρούσαν υπαίτιους για την ευτυχία και τη δυστυχία της πολιτείας.

  1. «Άνδρες Αθηναίοι, δει δ’ υμάς άπαντας μεν απείργειν και κωλύειν τους

παρανομούντας, πολύ δε μάλιστα τους εν ταις αρχαίς όντας και τους πολιτευομένους. Δια γαρ τούτους τα κοινά και βλάπτεσθαι πέφυκεν, εάν ώσι φαύλοι, και τα μέγιστα πάλιν ωφελείσθαι, εάν ώσιν επιεικείς και θέλωσιν εμμένειν τοις νόμοις. Ως εάν άπαξ δώτε τοις υπέρ των κοινών εγχειρούσι τι πράττειν το παρανομείν και καταφρονείν των ωρισμένων δικαίων, αναγκαίον εστίν άπαντας απολαύειν τους μετέχοντας της πόλεως της τούτων κακίας. Ώσπερ γαρ των εν ταις ναυσίν αμαρτημάτων ά συμβαίνει περί τους πλους, όταν μεν των ναυτών τις αμάρτη, βραχείαν την βλάβην ήνεγκεν, όταν δ’ ο κυβερνήτης αποσφαλή, κοινήν την ατυχίαν άπασι τοις εμπλέουσι παρεσκεύασεν, ωσαύτως τα μεν των ιδιωτών αμαρτήματα ουκ εις το πλήθος, εις δ’ αυτούς ήνεγκε τας βλάβας, τα δε των αρχόντων και πολιτευομένων εις άπαντας αφικνείται». (ά=αναφορική αντωνυμία, αμάρτη=υποτακτική)

(ΔΗΜΟΣΘΕΝΟΥΣ κατ’ Αριστογείτονος,  Β΄, 1-4).

= Άνδρες Αθηναίοι, πρέπει όλοι εσείς να αποκλείετε και να εμποδίζετε όλους αυτούς που παρανομούν, προ πάντων αυτούς που βρίσκονται στις εξουσίες και τους πολιτικούς. Γιατί εξ αιτίας αυτών είναι φυσικό να βλάπτονται τα κοινά, αν είναι κακοί, και να ωφελούνται πάρα πολύ, αν είναι καλοί και θέλουν να μένουν σταθεροί στους νόμους. Διότι, αν μία φορά επιτρέψετε την παρανομία και την καταφρόνηση των καθορισμένων δικαίων σ’ αυτούς, που επιχειρούν να κάνουν κάτι για τα κοινά, είναι αναγκαίο όλοι οι πολίτες να απολαύσουν την κακία τους. Διότι, όπως ακριβώς από τα σφάλματα στα πλοία που συμβαίνουν στα ταξίδια, όταν κάποιος ναύτης κάνει σφάλμα, συνήθως επιφέρει μικρή βλάβη, όταν όμως ο  κυβερνήτης του πλοίου διαπράξει σφάλμα, συνήθως παρασκευάζει κοινή δυστυχία σε όλους τους ταξιδιώτες. Καθ’ όμοιο τρόπο τα μεν σφάλματα των απλών πολιτών βλάπτουν συνήθως τους ίδιους, τα σφάλματα όμως των αρχόντων και των πολιτικών καταλήγουν σε όλους τους πολίτες γενικά.

 

 

Comments (0)

Tags: , ,

Ο Δημήτρης Ρήτας με αφορμή την παγκόσμια ημέρα ποίησης

Posted on 20 Μαρτίου 2018 by admin

Πέντε η ώρα το πρωί,

σα ρόδι ο ήλιος σπάει και γύρω του σκορπάει

το φως και τη ζωή,

πέντε η ώρα το πρωί

και το κλειδί γυρίζει, βαριά η πόρτα τρίζει

κι άντε για το ψωμί.

 

ΡΕΦΡΕΝ

Εμείς ψηλώνουμε θαρρείς της ανθρωπιάς το μπόι,

γιατί μας γέννησαν γονείς απ’ του Θεού το σόι.

 

Πέντε η ώρα το πρωί,

στ’ αντρίκιο τ’ ανηφόρι, εγώ για πανωφόρι

αγάπη σου ζητώ,

πέντε η ώρα το πρωί,

επάνω σ’ ένα τέλι, την πίκρα και το μέλι

για σένα τραγουδώ.

Τιμώντας την παγκόσμια ημέρα ποίησης που γιορτάζεται σήμερα, αφιερώνω στους φίλους της το ανωτέρω ποίημα που είχε την τύχη να γίνει ένα υπέροχο τραγούδι, σε μουσική Άκη Τριανταφύλλου, το τραγουδά ο γνωστός τραγουδιστής Γιάννης Πουλόπουλος και έγινε μεγάλη δισκογραφική επιτυχία (μπορείτε να το ακούσετε στο You Tube, αναζητώντας το  στο όνομα Δημήτρης Ρήτας).

Δημήτρης Ρήτας

Φιλόλογος-συγγραφέας-στιχουργός

Δ/ντής Περιφερειακού Θεάτρου Καρδίτσας

 

 

Comments (0)

Tags: , ,

Δημήτρης Ρήτας: Ο ερωτικός Σωκράτης

Posted on 20 Φεβρουαρίου 2018 by admin

Ο φιλόσοφος Σωκράτης (469 π. Χ. – 399 π. Χ.) ήταν γιος του λιθοξόου Σωφρονίσκου και της μαίας Φαιναρέτης, από τον Δήμο Αλωπεκής (σημερινή Δάφνη).  Στην αρχαία Αθήνα, τον 5ου π. Χ. αιώνα, υπήρχε ελευθερία σχετικά με τις ερωτικές προτιμήσεις του κάθε άνδρα πολίτη. Όμως οι παρά φύση σχέσεις δεν είχαν καμιά νομική υπόσταση, δεν αναγνωρίζονταν από την πόλη-κράτος.  Ο γάμος και η ανατροφή των παιδιών ήταν υπόθεση του άνδρα, της γυναίκας και της πολιτείας.  Ερωτικές σχέσεις μεταξύ ανδρών αναφέρονται από πολλούς αρχαίους συγγραφείς και μάλιστα αναφέρονται και τα ονόματα αυτών που συνδέονταν με τέτοιες σχέσεις, χωρίς να κάνουν ιδιαίτερη εντύπωση σε κανέναν.

Δύο από τους καλύτερους μαθητές του Σωκράτη ήταν ο ιστορικός Ξενοφώντας και ο φιλόσοφος Πλάτωνας. Μέσα από τα έργα τους, μπορεί κανείς να διακρίνει τις ερωτικές προτιμήσεις του δασκάλου τους. Ο Σωκράτης βέβαια δεν έγραψε τίποτα.

Όταν μια μέρα ο Σωκράτης έμαθε από κάποιο φίλο του ότι στην Αθήνα ήλθε η Θεοδότη, μία πανέμορφη γυναίκα εταίρα, πρότεινε στους φίλους του να την επισκεφθούν. Τη βρήκαν να ποζάρει μπροστά σε ένα ζωγράφο. Στον διάλογο που ακολουθεί μεταξύ της Θεοδότης και του Σωκράτη, η εταίρα γοητεύεται από τον φιλόσοφο και τον προσκαλεί να πάει μαζί της. Ο Σωκράτης αντιπροτείνει να προσέρχεται εκείνη στον ίδιο. Θα έρχομαι, είπε η Θεοδότη, αρκεί να με υποδέχεσαι. Θα σε υποδέχομαι, απάντησε ο Σωκράτης, εάν δεν βρίσκεται στο σπίτι μου άλλη περισσότερο αγαπητή από σένα. (Ξενοφώντα Απομνημονεύματα, ΧΙ, παρ. 1-18).

Ο Σωκράτης, μπροστά στον Ξενοφώντα, επιπλήττει τον Κριτόβουλο, επειδή φίλησε τον γιο του Αλκιβιάδη, άνδρα ωραιότατο, χαρακτηρίζοντας την πράξη αυτή πολύ ριψοκίνδυνη και κακουργότατη (βιαιότατη), γιατί ο ερωτευμένος μπορεί να κάνει επικίνδυνα ακροβατικά ανάμεσα σε μαχαίρια και να πηδήξει στη φωτιά. Συμβουλεύει τον Κριτόβουλο να απομακρυνθεί από τον αγαπημένο του και επί ένα χρόνο να μην τον βλέπει καθόλου. Οι ωραίοι, του λέει, πληγώνουν και από μακριά και ο έρωτας είναι περισσότερο επικίνδυνος από τις δηλητηριώδεις αράχνες, γιατί οι αράχνες για να ρίξουν το δηλητήριό τους, πρέπει να σε πλησιάσουν και να σε δαγκώσουν, ενώ οι ωραίοι ρίχνουν το δηλητήριο από μακριά, γι’ αυτό οι έρωτες λέγονται και τοξότες. (Ξενοφώντος Απομνημονεύματα, ΙΙΙ, παρ. 9-15).

Ο Αλκιβιάδης ήταν ο ωραιότερος άνδρας της Αθήνας του 5ου π.Χ. αιώνα. Πολύ ικανός πολιτικός και στρατηγός αλλά με πολλά και μεγάλα πάθη. «Ανήρ όλων των γυναικών και γυνή όλων των ανδρών», έλεγαν οι κακές γλώσσες της εποχής του. Θέλησε να δοκιμάσει στα ερωτικά τον δάσκαλό του Σωκράτη, χρησιμοποιώντας την ανυπέρβλητη ομορφιά του. Αφού δεν μπόρεσε να πετύχει τίποτα στο γυμναστήριο και αλλού, τον κάλεσε σπίτι του. Έφαγαν, ήπιαν και συζήτησαν μέχρι πολύ αργά. Λόγω της προχωρημένης ώρας, του πρότεινε να κοιμηθούν μαζί, στο ίδιο κρεβάτι στο σπίτι του. Ο Σωκράτης δέχτηκε. Την άλλη μέρα οι φίλοι του τον ρώτησαν τι έγινε; Κι αυτός απάντησε: «Μάθετε λοιπόν, μα τους θεούς και μα τις θεές, πως αν και κοιμήθηκα με τον Σωκράτη, σηκώθηκα χωρίς να γίνει τίποτα. Κοιμηθήκαμε, όπως πατέρας και γιος ή αδελφός με αδελφό». (Πλάτωνος Συμπόσιο ή περί έρωτος, ΙV).

Ατεκμηρίωτες απόψεις και αυθαίρετοι χαρακτηρισμοί για τις ερωτικές προτιμήσεις του μεγάλου φιλοσόφου της αρχαιότητας Σωκράτη δεν έχουν θέση.

Υ.Γ. Οι προτομές: του Σωκράτη, Πλάτωνα, Αριστοτέλη, Περικλή, Θουκυδίδη, Σοφοκλή, Αλεξάνδρου, Κολοκοτρώνη, Καραϊσκάκη, Καποδίστρια και τόσων άλλων σπουδαίων Ελλήνων έπρεπε να κοσμούν τα Σχολεία και τους δημόσιους χώρους.

Δημήτρης Ρήτας

Φιλόλογος-συγγραφέας-στιχουργός

Δ/ντής του Περιφερειακού Θεάτρου Καρδίτσας

Comments (0)

Tags: , ,

Μια παράσταση σε χωριό, πολιτιστικό πρότυπο

Posted on 18 Δεκεμβρίου 2017 by admin

Μπορεί ένα χωριό να έχει πολιτιστική ζωή και τον χειμώνα; Μπορεί, όταν στο Κοινοτικό του Συμβούλιο έχει φωτισμένους ανθρώπους που αγαπούν τον πολιτισμό και έχουν ανεπτυγμένο το αίσθημα της πολιτιστικής, κοινωνικής και μορφωτικής προσφοράς.  Ένα τέτοιο χωριό είναι η Τερψιθέα Λάρισας, ένα όμορφο χωριό λίγα χιλιόμετρα έξω από τη Λάρισα, με Πρόεδρο τον Νίκο Μπόνια.

Αυτές τις μέρες, σ’ αυτό το χωριό, πραγματοποιούνται διάφορες αξιόλογες πολιτιστικές εκδηλώσεις με ελεύθερη είσοδο για τους θεατές, κατοίκους του χωριού.

Είχαμε την τιμή, ως Περιφερειακό Θέατρο Καρδίτσας, να προσκληθούμε από την Κοινότητα και σε συνεργασία με τον Δήμο Λαρισαίων, για τρίτη συνεχόμενη χρονιά, να δώσουμε μία ακόμη θεατρική παράσταση. Τις δύο άλλες φορές παίξαμε καλοκαίρι στην πλατεία του χωριού. Η έκπληξή μας ήταν πολύ μεγάλη, όταν αντικρίσαμε την αίθουσα, όπου θα παίζαμε. Ήταν μία υπέροχη αίθουσα εκδηλώσεων που δεν συναντά κανείς εύκολα ούτε σε μεγάλες πόλεις. Ήρθε όλο το χωριό, μικροί και μεγάλοι. Η αίθουσα ήταν ασφυκτικά γεμάτη, περίπου 150 θεατές όλων των ηλικιών.

Στις 16-12-2017, Σάββατο, 7 μ. μ., παίξαμε την ηθογραφική κωμωδία του Δημήτρη Απ. Ρήτα «Τι είχαν να δουν τα μάτια μ’!», σε σκηνοθεσία του ίδιου, σκηνικά Πιπίνας Μπατζιάκα και μουσική και τραγούδια του γνωστού συνθέτη Χρήστου Νικολόπουλου, σε στίχους του συγγραφέα.

Ήταν μία εκπληκτική παράσταση γεμάτη γέλιο και χαρά που εντυπωσίασε τους θεατές μικρούς και μεγάλους, μία παράσταση που χειροκροτήθηκε πολύ και απέσπασε τα θερμά συγχαρητήρια. Ήταν μία πολύ όμορφη βραδιά για όλους.

«Πώς δεν γελάτε εσείς που παίζετε, ενώ εμείς δεν μπορούμε να συγκρατήσουμε τα γέλια μας που συνοδεύονται από δάκρυα χαράς;», αυτή ήταν η απορία δεκάδων θεατών μετά την παράσταση. Είναι θέμα ικανότητας των σπουδαίων ηθοποιών του Περιφερειακού Θεάτρου Καρδίτσας και πολλών προβών που γίνονται.

Κι αυτή η κωμωδία του Δημήτρη Ρήτα είναι πλέον κλασική με εκατοντάδες παραστάσεις σε όλη την Ελλάδα και Γερμανία, συνεχώς ανανεωμένη σε κείμενα και πρόσωπα ηθοποιών-πρωταγωνιστών.

Στην παράσταση έπαιξαν: Σωτήρης Μπακαρός, Αποστόλης Χαλαβέτας, Αυγή Παπαδημητρίου, Απόστολος Ρήτας, Μαρία Τόλια, Βάιος Ρήτας και Δημήτρης Ρήτας.

Το Περιφερειακό Θέατρο Καρδίτσας παίζει και το χειμώνα σε πόλεις και χωριά, όπου το προσκαλούν Δήμαρχοι, Πολιτιστικοί Σύλλογοι κλπ. Οι ενδιαφερόμενοι για παραστάσεις μπορούν να επικοινωνήσουν με τον Δημήτρη Ρήτα στο τηλέφωνο 6976074465 και e-mail: ap.ritas@yahoo.gr.

Δημήτρης Ρήτας

Φιλόλογος-συγγραφέας-στιχουργός

Δ/ντής Περιφερειακού Θεάτρου Καρδίτσας

 

Comments (0)

Κωστής Μαραβέγιας - Δυο γυναίκες
Αντώνης Βαρδής - Θέλω να σε δω
Μελίνα Ασλανίδου - Αόρατη πληγή
Φίλιππος Πλιάτσικας - Πολύ χιόνι
Χάρις Αλεξίου - Εξαρτάται
Μάνος Ξυδούς - Γοργόνα
Γιάννης Πάριος - Μόνο αγάπη
Έλλη Πασπαλά - Αύγουστος
Μιλτιάδης Πασχαλίδης - Ανεπίδοτο
Γλυκερία - Δεν έχω πολλά

 


LP - Other people
Wham - Everythink she wants
Sweet - Love is like oxygen
Tina Turner - Steamy windows
Lisa Stansfield - All around the world
Maggie Rielly - Everythink we touchl
Sheryl Crow - My favorite mistake
Fairground Attractions - Perfect
Air Supply - Lost in love
Bad Boys Blue - A world

 


Μάρτιος 2019
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
25262728293031