Tag Archive | "Ρήτας"

Tags: , ,

Δ. Ρήτας: Ο Θουκυδίδης, ο Περικλής, ο Μητσοτάκης και ο Ερντογάν

Posted on 23 Ιουλίου 2020 by admin

Μέρες που είναι, σήμερα η Αγιά Σοφιά να μετατρέπεται σε τζαμί και ο Σουλτάνος Ερντογάν να απειλεί με πόλεμο την Ελλάδα. Ο Θουκυδίδης πάντα επίκαιρος.

432, π. Χ., φθινόπωρο. Οι Λακεδαιμόνιοι και οι σύμμαχοί τους αποφασίζουν  στη Σπάρτη να κηρύξουν τον πόλεμο εναντίον της Αθήνας κι αμέσως αρχίζουν να προετοιμάζονται. Έπρεπε όμως να βρουν εύλογες αιτίες-προφάσεις για τον πόλεμο. Έστειλαν λοιπόν πρέσβεις στους Αθηναίους, προβάλλοντας διάφορες παράλογες αξιώσεις, για να έχουν κάποια δικαιολογία για τον πόλεμο, αν δεν γίνουν δεκτές. Ήξεραν εκ των προτέρων ότι δεν θα γίνουν δεκτές, γιατί ήταν παράλογες. Οι αξιώσεις τους ήταν οι εξής: να εξορίσουν οι Αθηναίοι όσους είχαν σχέση με το «κυλώνειον άγος», αξίωση που στρεφόταν εναντίον του κυβερνήτη της Αθήνας Περικλή, ο οποίος συνδεόταν, από τη μάνα του, με το σόι των ιερόσυλων, να λύσουν την πολιορκία της Ποτείδαιας, να αφήσουν αυτόνομη την Αίγινα, να ανακαλέσουν το ψήφισμα για τα Μέγαρα, στα οποία οι Αθηναίοι επέβαλαν εμπάργκο προϊόντων και τελευταία αξίωση τελεσιγραφική: θα διατηρηθεί η ειρήνη αν οι Αθηναίοι αφήσουν τους Έλληνες αυτόνομους, δηλαδή αν οι Αθηναίοι διαλύσουν την ηγεμονία τους.

Οι Αθηναίοι, για να δώσουν απάντηση στους Λακεδαιμόνιους, συγκάλεσαν εκκλησία του Δήμου, πιθανόν στο τέλος Φεβρουαρίου, 431 π. Χ. Μίλησαν διάφοροι, υποστηρίζοντας πολλές απόψεις. Τελευταίος μίλησε ο Περικλής, πολύ ικανός ρήτορας και κυβερνήτης κατά τον Θουκυδίδη. Μεταξύ των άλλων ο Περικλής είπε:

«Άνδρες Αθηναίοι, δεν πρέπει να υποχωρήσουμε στους Πελοποννησίους. Ξέρω ότι οι άνθρωποι αποφασίζουν με ορμή τον πόλεμο, αλλά στην πορεία μεταβάλλουν γνώμη σύμφωνα με εκείνα που συμβαίνουν. Οι Λακεδαιμόνιοι και πριν είχαν εχθρικές διαθέσεις απέναντί μας και τώρα φανήκαν πιο πολύ. Στις μεταξύ μας συνθήκες αναφέρεται ότι οι μεταξύ μας διαφορές πρέπει να λύνονται με διαιτησία. Ως τώρα όμως αυτοί δεν ζήτησαν διαιτησία, ούτε, όταν εμείς προτείνουμε, δέχονται, αλλά θέλουν να λυθούν οι διαφορές μάλλον με πόλεμο παρά με διαπραγματεύσεις. Ήλθαν εδώ όχι για να παραπονεθούν αλλά για να προστάξουν. Αν υποχωρήσουμε τώρα σ’ αυτούς, αμέσως θα προσταχθούμε και κάτι άλλο μεγαλύτερο, γιατί θα νομίζουν ότι από φόβο υποκύψαμε και σ’ εκείνο. Αν όμως κοφτά αρνηθούμε, θα τους δώσουμε να καταλάβουν ότι μάλλον πρέπει να σας φέρονται σαν ίσοι σε ίσους. Και η πιο μικρή αξίωση, όταν διατυπώνεται σαν διαταγή, είναι σκλαβιά. Οι ευκαιρίες για τον πόλεμο δεν μπορούν περιμένουν (οι καιροί ου μενετοί). Είμαστε πρόθυμοι να δεχθούμε διαιτησία σύμφωνα με τις συνθήκες και λέμε ότι δεν θα αρχίσουμε πρώτοι τον πόλεμο, αν όμως τον αρχίσουν εκείνοι, θα αμυνθούμε. Αυτή είναι η δίκαιη και συγχρόνως αξιοπρεπή απάντηση γι’ αυτή εδώ την πόλη, την Αθήνα. Πρέπει να ξέρετε ότι ο πόλεμος είναι αναπόφευκτος κι ότι όσο περισσότερο με τη θέλησή μας τον δεχόμαστε, τόσο λιγότερο επιθετικούς θα έχουμε τους αντιπάλους μας».

Αυτά είπε ο Περικλής, αυτά ψήφισαν οι Αθηναίοι. Έτσι ξέσπασε ο Πελοποννησιακός πόλεμος που διήρκησε 27 χρόνια 431 π.Χ. έως το 404 π.Χ. με την υποταγή της Αθήνας και την καταστροφή όλης της Ελλάδας.

Θουκυδίδη ιστορίες βιβλίο Ι, 140-144

Δεν θα ήταν παράλογο, νομίζω, αν γίνει κάποια σύνδεση εκείνης της εποχής με τη σημερινή. Ο Ερντογάν με τις παράλογες αξιώσεις του εκπροσωπεί τους Λακεδαιμόνιους κι ο Μητσοτάκης την Ελλάδα που καλείται να δώσει απάντηση.

Η ιστορία επαναλαμβάνεται. Γι’ αυτό ο Θουκυδίδης είναι διαχρονικός. Διδάσκεται στις στρατιωτικές σχολές και σχολεία της Αμερικής και σ’ όλον τον κόσμο. Ο άξιος πολιτικός Ελευθέριος Βενιζέλος όχι μόνο μελετούσε τον Θουκυδίδη, αλλά εξέδωσε μία από τις καλύτερες μεταφράσεις του Θουκυδίδη.

Ο ίδιος ο Θουκυδίδης λέει για το βιβλίο του: «Κτήμα τε ες αιεί μάλλον ή αγώνισμα ες το παραχρήμα ακούειν ξύγκειται» (=το έργο έχει γραφτεί πιο πολύ σαν μελέτημα παντοτινό παρά σαν ανάγνωσμα της στιγμής για να το ακούν ευχάριστα»

Θουκυδίδη ιστορίες βιβλίο Ι, παρ. 22

 

Γράφει ο Δημήτρης Ρήτας, Φιλόλογος-συγγραφέας-στιχουργός-Δ/ντής Περιφερειακού Θεάτρου Καρδίτσας

 

 

 

Comments (0)

Tags: , ,

Δημήτρης Ρήτας: Ο Δίας, ο ταξιτζής από την Καρδίτσα

Posted on 17 Ιουλίου 2020 by admin

Μάρτης, στην Αθήνα. Ένας Μάρτης μουτρωμένος, άγριος, γδάρτης. Στην πλατεία Αμερικής περίμενα ταξί εκείνο το πρωινό. Κάτι βοριαδάκια, ατίθασα παλιόπαιδα του δρόμου, πάλευαν μεταξύ τους κι έσπρωχναν κι εμένα να με ρίξουν κάτω. Είδαν κι απ’ είδαν ότι δεν γίνεται τίποτα με μένα κι έπεσαν όλα μαζί πάνω στο διπλανό περίπτερο. Εφημερίδες, περιοδικά, βιβλία έκαναν φτερά και χόρευαν στον αέρα και πάνω στο πεζοδρόμιο. Βγήκε ο περιπτεράς να τα μαζέψει. Τον είδαν τα βοριαδάκια και το ’βαλαν στα πόδια σφυρίζοντας και γελώντας στις γειτονικές μαρκίζες των μαγαζιών και των πολυκατοικιών.

Ένα ταξί στάθηκε μπροστά μου μετά από σήμα μου. Μπήκα γρήγορα.

– Καλημέρα σας, λέω στον ταξιτζή, μπαίνοντας.

– Μέρα, μου λέει βαριεστημένα.

– Στην Εθνική Βιβλιοθήκη στην Πανεπιστημίου, παρακαλώ.

– Μά’στα, μου απαντάει.

Είμαι καθισμένος στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου. Τον βλέπω να με κοιτάζει από το καθρεφτάκι ερευνητικά. Τον κοιτάζω κι εγώ. Η κίνηση στον δρόμο είναι μεγάλη, κυκλοφοριακή συμφόρηση.

– Παλιόκιρους, τον ακούω να λέει σε λίγο.

– Παλιόκιρους, του λέω κι εγώ.

– Ψόφους, μου λέει.

– Ψόφους κακός, του απαντώ.

– Μη συζητάς.

– Μη συζητάς.

Τον βλέπω να με παρατηρεί πάλι από το καθρεφτάκι ερευνητικά.

–           Καρδίτσα; του λέω.

Ξαφνιάζεται. Γυρίζει πίσω το κεφάλι του και με κοιτάζει έκπληκτος.

– Με γνωρίζεις; με ρωτάει.

– Όχι, του λέω.

– Τότε πώς ξέρεις ότι είμαι από την Καρδίτσα; με ξαναρωτάει.

– Από την ταυτότητά σου, του αποκρίνομαι.

– Φιλάρα, με δουλεύεις, μου λέει με ύφος σοβαρό.

– Όχι, φίλε μου, τον καθησυχάζω.

– Ε πώς όχι; αφού την ταυτότητά μου την έχω πάνω μου.

– Την άκουσα, φίλε μου, την ταυτότητά σου, του λέω.

Ξαναγυρίζει πίσω το κεφάλι του, με ξανακοιτάζει, με ζυγίζει, μπερδεύεται.

–           Αλαφροίσκιωτος είναι , τον ακούω να σιγομουρμουρίζει.

Μετά από κάποια στιγμή τον ρωτάω.

–           Δεν μου λες, φίλε; Αν δεις παπά στον δρόμο, χρειάζεται να τον ρωτήσεις τι δουλειά κάνει ή να δεις την ταυτότητά του, για να μάθεις τι δουλειά κάνει;

–           Όχι βέβαια.

–           Αυτό είναι.

–           Μυστήριος είσαι, αποφαίνεται. Θα μου πεις από πού με κατάλαβες ότι είμαι από την Καρδίτσα; με ρωτάει απορημένος.

–           Από την ομιλία σου, μιλάς Καρδιτσιώτικα, του εξηγώ.

–           Φιλόλογος καθηγητής είσαι;

–           Μέσα είσαι.

–           Και είσαι κι εσύ από την Καρδίτσα;

–           Από την Καρδίτσα.

Γυρίζει πίσω το κεφάλι του, μου σφίγγει το χέρι και μου λέει:

–           Κόλλα του, ρε πατρίδα, να μου ζήσεις.

Γυρίζοντας όμως πίσω να μου δώσει το χέρι του, έχασε προς στιγμήν τον έλεγχο του αυτοκινήτου του, κινδυνεύσαμε να τρακάρουμε με τα διπλανά αυτοκίνητα. Ευτυχώς την τελευταία στιγμή διόρθωσε τη στραβοτιμονιά του. Οι οδηγοί γύρω μας άνοιξαν τα παράθυρα των αυτοκινήτων τους τον έβριζαν και τον μούτζωναν. Ένα φανάρι πιο κάτω μας σταμάτησε. Οι άλλοι οδηγοί συνέχιζαν να τον βρίζουν και να τον μουντζώνουν. Βλέπω τον ταξιτζή μου να ανοίγει το παράθυρο.

–           Ωχ, λέω μέσα μου, τώρα θα γίνει το έλα να δεις.

–           Με συγχωρείτε, κύριοι, ακούω τον ταξιτζή μου να τους λέει ήρεμα και με ένα χαμόγελο στα χείλη.

Καθαρίζω λίγο τα αυτιά μου.

–           Σας ζητώ συγνώμη, έκανα λάθος, τους ξαναλέει.

Ξανακαθαρίζω τα αυτιά μου. Καλά άκουσα. Τους αφόπλισε. Μοναμιάς σταμάτησαν να τον βρίζουν. Όμως μία γυναίκα οδηγός δίπλα μας συνέχιζε οργισμένη.

–           Καλά κάνουν και σε βρίζουν, απρόσεχτε, βλάκα.

–           Συγνώμη, κυρία μου, της λέει χαμογελώντας, προσπερνώντας την.

Έκανα τον σταυρό μου. Με είδε.

–           Γιατί σταυροκοπιέσαι; μου λέει ήρεμα.

–           Θαυμάζω την ηρεμία σου και τους καλούς σου τρόπους, του λέω.

–           Εμένα, φίλε μου, στην πιάτσα παλιά με φωνάζουνε Δία, γιατί όλη μέρα με το παραμικρό άστραφτα και βρόνταγα, έβριζα και μούντζωνα όσους έκαναν στον δρόμο στραβοτιμονιές. Και τώρα Δία με φωνάζουν πάλι, γιατί είμαι ήρεμος και πάντα γαλήνιος σε όλα τα δύσκολα. Έτσι ήταν ο Δίας ο θεός του Ολύμπου.

–           Και πώς έγινε η αλλαγή; τον ρωτάω, όλο περιέργεια.

–           Γουστάρεις ιστορία; μου λέει.

–           Γουστάρω, του απαντώ.

–           Μια φορά κι έναν καιρό όχι πολύ καιρό πριν, αρχίζει να μου διηγείται, πήρα

έναν επιβάτη από την Αθήνα για την Πάρνηθα. Χειμώνας ήταν, έκανε πολύ κρύο. Στην Αχαρνών μπροστά μου ήταν μία κυρία που οδηγούσε ένα ωραίο αυτοκίνητο. Μιλούσε στο κινητό της. Κάποια στιγμή πάτησε ξαφνικά φρένο και λίγο έλειψε να

πέσω πάνω της. Κατεβαίνω από το αυτοκίνητο κι άρχισα να τη βρίζω χυδαία. Μου ζητούσε συγνώμη κι εγώ την έβριζα. Μπήκα στο ταξί μου και συνέχισα βρίζοντάς την. Έξω από την Αθήνα, στους πρόποδες της Πάρνηθας, το ταξί σταμάτησε ξαφνικά από βλάβη. Προσπάθησα να τη διορθώσω μόνος μου, αλλά δεν τα κατάφερα.

Τα αυτοκίνητα περνούσαν αλλά κανένα δεν σταματούσε στο σήμα μου. Το κρύο ήταν τσουχτερό κι εγώ έξω από το αυτοκίνητο έκανα οτοστόπ, αλλά κανείς οδηγός δεν σταματούσε. Ξαφνικά βλέπω ένα αυτοκίνητο να σταματά δίπλα μου. Τρίβω τα μάτια μου από την έκπληξη.  Ναι, ήταν η γυναίκα που πριν από λίγο έβριζα.

–           Θέλετε βοήθεια, κύριε; με ρωτάει με ένα χαμόγελο.

Δίστασα προς στιγμήν. Δεν το περίμενα. Το αφοπλιστικό χαμόγελό της και η γλυκιά μορφή της μου έδωσαν θάρρος.

–           Χάλασε το αυτοκίνητό μου, της λέω αμήχανα.

–           Μη στενοχωριέσαι, όλα θα πάνε καλά, μου απαντά. Έλα στο αυτοκίνητό μου με τον πελάτη σου να πάμε στο Μενίδι σε ένα συνεργείο, να πάρεις έναν τεχνίτη και να έλθουμε να το επισκευάσει.

Έτσι έγινε. Σε όλη τη διαδρομή μέσα μου γινόταν μία πάλη, το καλό με το κακό. Πήγαμε στο συνεργείο, πήραμε έναν τεχνίτη κι επιστρέψαμε στο ταξί μου. Μου έδωσε το χέρι και με αποχαιρέτησε μ’ εκείνο το όμορφο χαμόγελο που έγινε ακόμη ομορφότερο στα μάτια μου.

–           Συγνώμη, κυρία μου, συγνώμη για την απαράδεκτη  συμπεριφορά μου στον δρόμο. Σ’ ευχαριστώ πολύ για τη βοήθειά σου. Ήταν η πρώτη φορά στη ζωή μου που έλεγα τη λέξη συγνώμη και μάλιστα δύο φορές.

–           Δεν πειράζει, κύριε, να είσαι πάντα καλά, μου είπε κι έφυγε με το γλυκό χαμόγελο στα χείλη της.

Έφυγε, τρόπος του λέγειν έφυγε. Μπροστά μου είναι η γλυκιά μορφή της κάθε μέρα στις δύσκολες καταστάσεις που συναντώ, μέσα στους δρόμους της Αθήνας. Συγνώμη. Μεγάλη λέξη, μεγάλο όπλο η συγνώμη, φίλε μου. Οι μεγάλοι κι οι σπουδαίοι άνθρωποι λένε συγνώμη, όταν φταίνε, ενώ οι μικροί και αλαζόνες λένε: «ξέρεις ποιος είμαι εγώ, ρε;».  Κι από τότε που λέω συγνώμη, κάθε φορά που σφάλλω, η ζωή μου είναι ένα χαμόγελο. Έτσι πορεύομαι κάθε μέρα μέσα στους δρόμους της Αθήνας.

–           Έτσι να πορεύεσαι, του λέω.

Φτάσαμε στον προορισμό. Τον πλήρωσα, του έδωσα το χέρι αποχαιρετώντας τον.

–           Να μου ζήσεις Καρδιτσάρα, πατρίδα, μου λέει. Και φεύγοντας συμπληρώνει.

Και να θυμάσαι: μεγάλο πράγμα, μεγάλο όπλο η συγνώμη, στο λέει ο Δίας, ο Καρδιτσιώτης ταξιτζής.

 

 

Γράφει ο Δημήτρης Απ. Ρήτας, Φιλόλογος-συγγραφέας-στιχουργός, Δ/ντής Περιφερειακού Θεάτρου Καρδίτσας

 

Comments (0)

Tags: , ,

Τραγούδια του Δημήτρη Απ. Ρήτα σε βιβλίο για τα Ωδεία

Posted on 24 Ιουνίου 2020 by admin

Δύο τραγούδια του Δημήτρη Απ. Ρήτα, φιλολόγου, συγγραφέα, στιχουργού και Δ/ντή του Περιφερειακού Θεάτρου Καρδίτσας, συμπεριλήφθηκαν σ’ ένα βιβλίο που προορίζεται για τους μαθητές των ωδείων της Ελλάδας, γεγονός που αποτελεί τιμή και διαφήμιση για τον συμπολίτη μας καλλιτέχνη και για την Καρδίτσα. Τη μουσική των τραγουδιών έγραψε ο Θανάσης Πολυκανδριώτης, ένας από τους πιο μεγάλους Έλληνες συνθέτες. Τα δύο τραγούδια είναι: «Φεύγω Μαργαρίτα» που τραγουδά ο Γιάννης Πάριος και «Θα ’ρθω μαζί σου» που τραγουδά ο Ηλίας Κλωναρίδης.

Τίτλος αυτού του μουσικού βιβλίου είναι: Θανάσης Πολυκανδριώτης «Αυτά που τραγουδήσαμε». Εκδόθηκε από τον γνωστό μουσικό εκδοτικό οίκο Γ. Καχραμάνης και κυκλοφορεί σε όλη την Ελλάδα και το εξωτερικό.

Και τα δύο αυτά τραγούδια έγιναν πολύ μεγάλες δισκογραφικές επιτυχίες με εκατοντάδες χιλιάδες πωλήσεις. Ιδιαίτερα το «Φεύγω Μαργαρίτα», εκτός από τον Γιάννη Πάριο το τραγούδησαν και πολλοί άλλοι τραγουδιστές Έλληνες και ξένοι: αδελφοί Τζαβάρα, Σωτηρία Λεονάρδου, Κύπρος Χαριλάου, Elias OR-HAIM από το Ισραήλ,  μπήκε σε  ανθολογίες: για πιάνο (33 τραγούδια), για ακορντεόν (Ν. Μπαξεβάνης), Κίνα, Ταϋλάνδη κλπ. Επίσης, έχει μπει σε προγράμματα χορωδιών. Το συμπεριέλαβε στο πρόγραμμά της και η Χορωδία Καρδίτσας «Αρίων» με μαέστρο τον Χρήστο Σάλτη και σολίστ τον εξαιρετικό Καρδιτσιώτη τραγουδιστή Άρη Φαλιάγκα, τιμώντας έτσι τον συμπολίτη μας καλλιτέχνη. Οι στίχοι του τραγουδιού:

Φευγω Μαργαριτα

Κουπλέ1ο

Όσο ήσουνα μαζί μου, κράτησε η χαρά

κι έλεγα πως στη ζωή μου κάποιος μ’ αγαπά,

κρίμα τέτοια αγάπη, κρίμα να χαθεί,

σαν μια μαργαρίτα μάδησε κι αυτή.

Επωδός (ρεφρέν)

Φεύγω Μαργαρίτα σαν το χελιδόνι

που ποτέ δεν βρήκε ήλιο και μπαλκόνι

φεύγω Μαργαρίτα και σ’ αφήνω μόνη.

Κουπλέ2ο

Γέμιζε το στόμα μέλι από το φιλί

και ζηλεύαν οι αγγέλοι κι άνθρωποι μαζί

κρίμα τέτοια αγάπη, κρίμα να χαθεί,

σαν μια μαργαρίτα μάδησε κι αυτή.

Το τραγούδι αυτό μπορεί να το ακούσει μπαίνοντας στο ίντερνετ και χτυπώντας «Φεύγω Μαργαρίτα», Γιάννης Πάριος.

 

Comments (0)

Tags: , ,

Τραγούδια του Δημήτρη Απ. Ρήτα σε βιβλίο για τα Ωδεία

Posted on 29 Μαΐου 2020 by admin

Δύο τραγούδια του Δημήτρη Απ. Ρήτα, φιλολόγου, συγγραφέα, στιχουργού και Δ/ντή του Περιφερειακού Θεάτρου Καρδίτσας, συμπεριλήφθηκαν σ’ ένα βιβλίο που προορίζεται για τους μαθητές των ωδείων της Ελλάδας, γεγονός που αποτελεί τιμή και διαφήμιση για τον στιχουργό. Τη μουσική των τραγουδιών έγραψε ο Θανάσης Πολυκανδριώτης, ένας από τους πιο μεγάλους Έλληνες μουσικούς. Τα δύο τραγούδια είναι: «Φεύγω Μαργαρίτα» που τραγουδά ο Γιάννης Πάριος και «Θα ’ρθω μαζί σου» που τραγουδά ο Ηλίας Κλωναρίδης.

Τίτλος αυτού του μουσικού βιβλίου είναι: Θανάσης Πολυκανδριώτης «Αυτά που τραγουδήσαμε». Εκδόθηκε από τον γνωστό μουσικό εκδοτικό οίκο Γ. Καχραμάνης και κυκλοφορεί σε όλη την Ελλάδα και το εξωτερικό.

Και τα δύο αυτά τραγούδια έγιναν πολύ μεγάλες δισκογραφικές επιτυχίες με εκατοντάδες χιλιάδες πωλήσεις. Ιδιαίτερα το «Φεύγω Μαργαρίτα», εκτός από τον Γιάννη Πάριο το τραγούδησαν και πολλοί άλλοι τραγουδιστές Έλληνες και ξένοι: αδελφοί Τζαβάρα, Σωτηρία Λεονάρδου, Κύπρος Χαριλάου, Elias OR-HAIM από το Ισραήλ,  μπήκε σε  ανθολογίες: για πιάνο (33 τραγούδια), για ακορντεόν (Ν. Μπαξεβάνης), Κίνα, Ταϋλάνδη κλπ. Έχει μπει σε προγράμματα χορωδιών. Οι στίχοι:

Φεύγω Μαργαρίτα

Όσο ήσουνα μαζί μου, κράτησε η χαρά

κι έλεγα πως στη ζωή μου κάποιος μ’ αγαπά,

κρίμα τέτοια αγάπη, κρίμα να χαθεί,

σαν μια μαργαρίτα μάδησε κι αυτή.

Επωδός (ρεφρέν)

Φεύγω Μαργαρίτα σαν το χελιδόνι

που ποτέ δεν βρήκε ήλιο και μπαλκόνι

φεύγω Μαργαρίτα και σ’ αφήνω μόνη.

Κουπλέ2ο

Γέμιζε το στόμα μέλι από το φιλί

και ζηλεύαν οι αγγέλοι κι άνθρωποι μαζί

κρίμα τέτοια αγάπη, κρίμα να χαθεί,

σαν μια μαργαρίτα μάδησε κι αυτή.

Το τραγούδι αυτό μπορεί να το ακούσει κάποιος, μπαίνοντας στο ίντερνετ και χτυπώντας «Φεύγω Μαργαρίτα», Γιάννης Πάριος.

 

Comments (0)

Tags: , ,

Στα τραγούδια λέμε ναι ο Δημήτρης Ρήτας

Posted on 12 Μαρτίου 2020 by admin

Η ψυχαγωγική εκπομπή της ΕΤ1 «Στα τραγούδια λέμε ναι» που παρουσιάζεται από τους ηθοποιούς Ναταλία Δραγούμη και Μιχάλη Μαρίνο και μεταδίδεται δορυφορικά σε όλον τον κόσμο, κάθε Σάββατο, 10 μ.μ., ετοίμασε ένα υπέροχο αφιέρωμα στον μεγάλο συνθέτη Χρήστο Νικολόπουλο. Στην εκπομπή συμμετέχει και ο φίλος και συνεργάτης του συμπολίτης μας καλλιτέχνης Δημήτρης Ρήτας. Στην εκπομπή ο Χρήστος Νικολόπουλος μιλάει με πολύ επαινετικά λόγια για τον Δημήτρη Ρήτα ως στιχουργό και θεατρικό συγγραφέα και για το Περιφερειακό Θέατρο Καρδίτσας, γιατί παρακολούθησε όλες τις κωμωδίες και εντυπωσιάστηκε.

Εκτός των άλλων, οι δυο φίλοι ανήγγειλαν μαζί την επίσημη κυκλοφορία του νέου τους δίσκου «Τα ανθοτραγουδα» από τη δισκογραφική εταιρεία «Το ρημα» P&C 2020 ΧΡ. Νικολοπουλος & ΣΙΑ ΕΕ, κυκλοφορία που έγινε την ίδια μέρα με την εγγραφή της εκπομπής 10/3. Στην εκπομπή ακούγονται τρία από τα τραγούδια του σιντί που τραγουδά ο Αντώνης Κυρίτσης. Το σιντί περιλαμβάνει 14 τραγούδια με χροιά δημοτικής μουσικής (τσάμικα, ηπειρώτικα, μακεδονικά, νησιώτικα κλπ). Τραγουδούν: Χρόνης Αηδονίδης, Πέτρος Γαϊτάνος, Γλυκερία, Παντελής Θαλασσινός, Αρετή Κετιμέ, Αντώνης Κυρίτσης και Παναγιώτης Λάλεζας. Ενορχήστρωση: Γιώργος Κωτσίνης, Γενική επιμέλεια: Χρήστος Νικολόπουλος. Είναι σιντί δίπτυχο με ένθετο βιβλιαράκι 24 σελίδων με τους στίχους και φωτογραφίες των καλλιτεχνών. Είναι δίσκος (σιντί) συλλεκτικός, αφού είναι ο μοναδικός δίσκος του Χρήστου Νικολόπουλου με δημοτικά τραγούδια (πληροφορίες για το σιντί στον Δημήτρη Ρήτα) . Η ανωτέρω εκπομπή θα μεταδοθεί σύντομα και θα γίνει η ενημέρωση από την εφημερίδα μας για την ημερομηνία μετάδοσης. Είναι μια πολύ μεγάλη διαφήμιση για τον συμπολίτη μας καλλιτέχνη Δημήτρη Ρήτα, για το Περιφερειακό Θέατρο Καρδίτσας  και για την πόλη μας Καρδίτσα που αναφέρεται πολλές φορές από τους δύο φίλους και συνεργάτες δημιουργούς.

 

Comments (0)

Tags: , ,

Το Περιφερειακό Θέατρο Καρδίτσας κατέπληξε το Κιλκίς

Posted on 27 Φεβρουαρίου 2020 by admin

Στις 26-2-2020, Τετάρτη, 7 μ.μ.-9 μ.μ. στη φανταστική αίθουσα του Συνεδριακού Κέντρου του Δήμου (Γ. Καπέτα 17), με το Περιφερειακό Θέατρο Καρδίτσας παρουσιάσαμε την κωμωδία μου «Κύριε Υπουργέ, τι έγινε με το θέμα μ’;». Η παράσταση καταγοήτευσε τους 300 περίπου θεατές, που είχαν την ευκαιρία να την παρακολουθήσουν. Όλοι οι ηθοποιοί ξεπέρασαν τον εαυτό τους στην απόδοση. Βοήθησε ο υπέροχος θεατρικός χώρος και οι ενθουσιώδεις εκδηλώσεις των θεατών. Γέλασαν με την ψυχή τους και χάρηκαν πολύ μέσα σε μια γιορταστική ατμόσφαιρα. Ο Δήμαρχος Κιλκίς Δημήτρης Κυριακίδης κι ο Αντιδήμαρχος Πολιτισμού Θέμης Κοσμίδης ένιωσαν μεγάλη ικανοποίηση, παίρνοντας συγχαρητήρια από τους θεατές για την επιλογή τους κι εμείς γιατί τους δικαιώσαμε κατά τον καλύτερο τρόπο. Η πρότασή τους να συνεχίσουμε τη συνεργασία το καλοκαίρι, παίζοντας σε χωριά του Δήμου Κιλκίς, μας τιμά και δικαιώνει τις πολιτιστικές προσπάθειές μας. Μου δώσανε πολλά συγχαρητήρια, άκουσα πολύ επαινετικά λόγια από τους θεατές, αλλά μεγάλη εντύπωση μου έκανε μία θεατής που μου είπε: « Το θεατρικό σου κείμενο είναι γραμμένο με μέτρο και τα τραγούδια που έγραψες με τον Νικολόπουλο δένουν πολύ καλά με την παράσταση». Το ότι στο κείμενο ενυπάρχει και το ποιητικό μέτρο διαπίστωσε πρώτος ο φίλος μου και συνεργάτης Χρήστος Νικολόπουλος, όταν είδε για πρώτη φορά την παράσταση και μου είπε: «Φίλε μου Δημήτρη, το θεατρικό σου κείμενο είναι για μελοποίηση». Και βέβαια υπάρχει μέτρο για να ρέει ο θεατρικός λόγος. Ως στιχουργός αξιοποιώ τις φιλολογικές και θεατρικές σπουδές και γνώσεις. Η φιλοξενία που μας πρόσφερε ο Δήμος, μετά την παράσταση, ήταν θερμή και πλουσιότατη.  Αξίζει να αναφερθεί ότι ο Δήμος Κιλκίς μας προσκάλεσε, γιατί ο Αντιδήμαρχος Κοσμίδης είδε την παράστασή μας στη Γλυφάδα, στην Αθήνα, το 2019, με 1.400 θεατές και του άρεσε. Οι συντελεστές: Συγγραφέας-σκηνοθέτης: Δημήτρης Ρήτας, σκηνικά: Πιπίνα Μπατζιάκα, μουσική-τραγούδια: Χρήστος Νικολόπουλος σε στίχους Δημήτρη Ρήτα, έπαιξαν: Σωτήρης Μπακαρός, Βάιος Ρήτας, Αποστόλης Χαλαβέτας, Αυγή Παπαδημητρίου, Απόστολος Ρήτας, Δημήτρης Ρήτας κ. ά. χορηγός αφισών και προγραμμάτων: Σχολή οδηγών Απόστολος Δημ. Ρήτας (δίπλα από το Νυκτερινό Γυμνάσιο Καρδίτσας).

Comments (0)

Tags: , ,

Το Περιφερειακό Θέατρο Καρδίτσας στο Κιλκίς

Posted on 25 Φεβρουαρίου 2020 by admin

Το Περιφερειακό Θέατρο Καρδίτσας αρχίζει τη θεατρική του περιοδεία, το 2020, από  το Κιλκίς, ύστερα από πρόσκληση του Δήμου, στις 26-2-2020, Τετάρτη, 7 μ.μ., στην αίθουσα του Συνεδριακού Κέντρου του Δήμου (Γ. Καπέτα 17), με ελεύθερη είσοδο για τους θεατές. Θα παρουσιάσει την κωμωδία «Κύριε Υπουργέ, τι έγινε με το θέμα μ’;». Θέμα της κωμωδίας είναι τα λογικά και πολλές φορές παράλογα αιτήματα (ρουσφέτια) που ζητούν οι ψηφοφόροι από τον φίλο τους Υπουργό.  Με την κωμωδία αυτή το Π. Θ. Καρδίτσας πραγματοποίησε ένα σπάνιο κι αξιοθαύμαστο πολιτιστικό επίτευγμα: Πραγματοποίησε παραστάσεις σε 411 πόλεις, χωριά, Σχολεία, φυλακές, ΚΑΠΗ, γηροκομεία, Ιδρύματα κλπ, σε όλη την Ελλάδα, με εκπληκτική επιτυχία και άριστες κριτικές. Οι συντελεστές: συγγραφέας-σκηνοθέτης: Δημήτρης Ρήτας, φιλόλογος, συγγραφέας βραβευμένος με Α΄ Πανελλήνιο Βραβείο Θεάτρου, τιμημένος από το Υπουργείο Παιδείας, σκηνικά: Πιπίνα Μπατζιάκα, μουσική-τραγούδια: Χρήστος Νικολόπουλος σε στίχους Δημήτρη Ρήτα, παίζουν: Σωτήρης Μπακαρός, Αποστόλης Χαλαβέτας, Αυγή Παπαδημητρίου, Απόστολος Ρήτας, Γιώργος Φούντας, Βάιος Ρήτας, Δημήτρης Ρήτας κ. ά.

Comments (0)

Tags: , ,

Ρήγας Βελεστινλής Θετταλός – Γράφει ο Δημήτρης Απ. Ρήτας

Posted on 07 Φεβρουαρίου 2020 by admin

Αυτός είναι ο τίτλος του νέου μου θεατρικού έργου. Είναι ένα ιστορικό δράμα που αναφέρεται στη ζωή, το έργο και το μαρτυρικό θάνατο του πρωτομάρτυρα της ελευθερίας Ρήγα Βελεστινλή Θετταλού. Έτσι υπέγραφε ο Ρήγας. Εδώ και χρόνια ξεκίνησα τη συγγραφή του, διάβασα δεκάδες βιβλία και χιλιάδες σελίδες σχετικά με τον Ρήγα. Κατανάλωσα πολύ χρόνο, κόπο και χαρτί. Όταν γράφεις ένα ιστορικό έργο, η φαντασία πρέπει να υποχωρεί μπροστά στην ιστορική αλήθεια. Τα ιστορικά γεγονότα, που αναφέρονται, είναι πραγματικά και τα πρόσωπα υπαρκτά. Αυτό το έργο το ετοιμάζουμε με τους συνεργάτες μου για τις εκδηλώσεις που θα πραγματοποιηθούν το 2021 με την ευκαιρία του εορτασμού των 200 χρόνων από την επανάσταση του 1821. Ο Χρήστος Νικολόπουλος, πολύ καλός μου φίλος και συνεργάτης,  γράφει τη μουσική και τα τραγούδια του έργου σε δικούς μου στίχους.

Οι άλλοι συντελεστές: Σκηνικά: Πιπίνα Μπατζιάκα, παίζουν: Σωτήρης Μπακαρός, Αποστόλης Χαλαβέτας, Αυγή Παπαδημητρίου, Απόστολος Ρήτας, Βάιος Ρήτας, Γιώργος Φούντας, Δημήτρης Ρήτας και άλλοι, χορηγός αφισών και προγραμμάτων: Σχολή οδηγών Απόστολος Δημ. Ρήτας (18ης Αυγούστου 13, Καρδίτσα) δίπλα στο νυχτερινό Γυμνάσιο Καρδίτσας.

Για φέτος το Περιφερειακό Θέατρο Καρδίτσας, συνεργαζόμενο με Δήμους, Πολιτιστικούς Συλλόγους κλπ, θα περιοδεύσει σε όλη την Ελλάδα με κωμωδίες μου εμπλουτισμένες  με νέα θεατρικά κείμενα που περιέχουν στοιχεία επίκαιρης πολιτικής σάτιρας, λόγω αλλαγής της κυβέρνησης, αλλά και νέα ηθογραφικά στοιχεία.

 

Γράφει ο Δημήτρης Απ. Ρήτας, Φιλόλογος-συγγραφέας-στιχουργός, Δ/ντής Περιφερειακού Θεάτρου Καρδίτσας

 

Comments (0)

Tags: , ,

Το κορίτσι με το τσιγάρο – Γράφει ο Δημήτρης Απ. Ρήτας

Posted on 23 Ιανουαρίου 2020 by admin

Καρδίτσα, Ιούνης μήνας, ωραίος καιρός, πρόκληση για έξω. Καθόμουν σε μια καφετέρια στην κεντρική πλατεία της πόλης. Τραπέζια έξω. Απέναντί μου σ’ ένα τραπεζάκι ένα κορίτσι στα δεκαέξι του και ένα αγόρι λίγο μεγαλύτερο. Τα βιβλία που είχαν μπροστά τους, έλεγαν ότι ήταν μαθητές που λίγο πριν διαγωνίστηκαν σε κάποιο μάθημα στο σχολείο τους. Το κορίτσι ήταν πανέμορφο. Ο ήλιος απλοχέρης χάιδευε τα ολόχρυσα μαλλιά της που έπεφταν λυτά στους ώμους της. Το δροσερό αεράκι μπάτσιζε το όμορφο προσωπάκι της. Όμορφος κι ο νέος που καθόταν δίπλα της. Ο φτερωτός θεός έκανε παιχνίδια μέσα στα μάτια των παιδιών που έσταζαν μέλι και φως.

Κάποια στιγμή το κορίτσι βγάζει από την τσάντα της ένα πακέτο με τσιγάρα. Παίρνει ένα τσιγάρο και το προσφέρει στον νεαρό.

-Πάρε, του λέει, ναζιάρικα κι αφοπλιστικά.

-Όχι, ευχαριστώ, δεν καπνίζω, της απαντά εκείνος.

Μπράβο ο άντρακλας, λέω μέσα μου. Να μου ζήσεις  λεβέντη μου.

Η κοπέλα αισθάνθηκε άβολα για την απόρριψη. Όμως άναψε το τσιγάρο της και κάπνιζε. Ο καπνός γύρω της, μαύρη κουρτίνα, κάλυπτε το ωραίο πρόσωπό της.

Κάποια στιγμή ο νεαρός έσκυψε και της έκλεψε ένα φιλί. Με το φιλί όμως εισέπνευσε και τον καπνό που έβγαινε εκείνη τη στιγμή από το στόμα του κοριτσιού. Δυο τρεις μορφασμοί απαρέσκειας ζωγραφίστηκαν στο καθάριο πρόσωπό του. Έβηξε μερικές φορές, στη συνέχεια έβγαλε από την τσέπη του ένα χαρτομάντιλο και σκούπισε τα δακρυσμένα και κόκκινα όμορφα μάτια του.

-Με συγχωρείς, του είπε εκείνη, θορυβημένη, έσβησε το τσιγάρο της κι έβαλε το πακέτο στην τσάντα της.

-Α μπα, δεν πειράζει, της απάντησε ευγενικά ο νέος.

Όμως κάτι ενοχλητικό είχε μπει ανάμεσά τους. Τα χαμόγελά τους δεν ήταν τόσο φωτεινά, τα πρόσωπά του απόμακρα. Ήπιαν τον καφέ τους, πλήρωσαν μισά, μισά και σηκώθηκαν μαζί να φύγουν. Λίγο πιο κάτω, έδωσαν τα χέρια και τράβηξαν προς αντίθετη κατεύθυνση ο καθένας.

Το κορίτσι φεύγοντας έβηξε δυο τρεις φορές, πνίγηκε κι έφτυσε καταγής. Πίσω της κυλούσε μια παιδική μπάλα, η οποία σταμάτησε ακριβώς εκεί που έφτυσε η κοπέλα.

Ένας μικρός που έτρεχε ξοπίσω της σήκωσε την μπάλα στα χέρια του. Πιάνοντας όμως την μπάλα, έπιασε και είδε το φτύσιμο της κοπέλας πάνω στα χέρια του. Αηδίασε, έκανε ένα μορφασμό αποδοκιμασίας και φώναξε δυνατά κι οργισμένα.

-Άι να χαθείς, βρωμοκόριστο.

Εκείνη γύρισε το κεφάλι της, είδε τον μικρό οργισμένο, κοκκίνισε, έσκυψε ένοχα το κεφάλι της και συνέχισε τον δρόμο της.

Για σκέψου, βρωμοκόριστο το κορίτσι των δεκαέξι χρόνων που έλαμπε σαν τον ήλιο, αλλά δεν μύριζε σαν την Άνοιξη.

 

 

Γράφει ο Δημήτρης Απ. Ρήτας, Φιλόλογος-συγγραφέας-στιχουργός

Δ/ντής Περιφερειακού Θεάτρου Καρδίτσας

Comments (0)

Tags: , ,

Δημήτρης Ρήτας: Λέξεις που άλλαξε η αρχική τους σημασία

Posted on 16 Δεκεμβρίου 2019 by admin

 1. ΑΓΑΘΟΣ: Κατά τους αρχαίους τρεις ήταν οι κατηγορίες των πολιτών: ο κακός πολίτης, που ενδιαφέρεται μόνο για το προσωπικό του συμφέρον, ο αγαθός πολίτης, που είναι εντάξει απέναντι στους άλλους ανθρώπους και στο κράτος και ο άριστος πολίτης, αυτός που είναι εντάξει στις υποχρεώσεις του και που καταγγέλλει τον πολίτη που κάνει πράξεις σε βάρος των συμπολιτών του και του κράτους.

Η λέξη αγαθός είναι σύνθετη και αποτελείται από το επίρρημα άγαν=πολύ και το ουσιαστικό ήθος=χαρακτήρας. Επομένως αγαθός είναι εκείνος ο άνθρωπος που έχει καλόν χαρακτήρα. Οι μη έχοντες όμως καλόν χαρακτήρα φρόντισαν να διαβάλλουν τον αγαθό πολίτη και λίγο πολύ να τον χαρακτηρίζουν μειωτικά χαζούλη. Ο υπερθετικός βαθμός του αγαθός=άριστος.

«Οι άριστοι άνδρες παρακελεύονται τοις πολίταις ομονοείν» = οι κατ’ εξοχήν καλοί άνδρες προτρέπουν τους πολίτες να έχουν ομόνοια μεταξύ τους.

Ξενοφώντος «Απομνημονεύματα», 4, 4, 15-17

  1. ΣΥΜΜΟΡΙΑ: Η λέξη συμμορία στην αρχαιότητα είχε καλή έννοια. Σήμαινε

τον Σύλλογο  εκείνον, στον οποίο τα μέλη συνεισφέρουν ανάλογα με τις δυνατότητές τους (συν+μόρος=μέρος) για κοινωνικό σκοπό. Οι συμμορίες όμως έγιναν παντοδύναμες και ξέφυγαν από τον κοινωνικό σκοπό τους, γιατί μπήκαν μέσα άνθρωποι που ενδιαφέρονταν μόνο για το προσωπικό τους συμφέρον. Γι’ αυτό ο ρήτορας Δημοσθένης καταφέρεται εναντίον τους στον λόγο του «Περί συμμοριών».

  1. ΣΥΚΟΦΑΝΤΗΣ: Συκοφάντης=σύκα+φαίνω=αυτός που φανερώνει που

καταγγέλλει αυτούς που εξάγουν σύκα έξω από την Αττική. Αυτό ήταν απαγορευμένο στην αρχαία Αθήνα, γιατί τα σύκα, πλούσια τροφή, τα ήθελαν για τους στρατιώτες, για να αντέχουν περισσότερο στις κακουχίες και δυσκολίες του πολέμου. Επίσης, κατ’ επέκταση, συκοφάντης ήταν αυτός που κατάγγειλε τους φοροκλέφτες και κάθε παράβαση. Οι καταγγελλόμενοι όμως ήταν ισχυροί και φρόντιζαν να δυσφημούν τους συκοφάντες κι έτσι με την πάροδο του χρόνου συκοφάντης=αυτός που διαδίδει ψευδείς κατηγορίες. Εκτός από αυτό, και κάποιος που μισούσε έναν, τον κατήγγειλε ότι πουλάει σύκα έξω από την Αθήνα για να τον εκδικηθεί. Έτσι άλλαξε η έννοια της λέξης και από καλή έγινε κακή.

  1. ΔΕΡΜΑΤΟΣΤΙΞΙΑ Ή ΤΑΤΟΥΑΖ: Η δερματοστιξία (τατουάζ) σήμερα

στους νέους είναι μόδα (=τρόπος, ζωής, ενδυμασίας κλπ). Όμως στην αρχαία Ελλάδα, στην ιστορική Κίνα, στην Ιαπωνία κλπ είχε πολύ αρνητική έννοια και  ήταν ένας τρόπος εξευτελισμού. Ο νικητής στον πόλεμο στιγμάτιζε τον νικημένο, για να τον εξευτελίσει, το κράτος στιγμάτιζε τον εγκληματία.

Κατά τον Σαμιακό πόλεμο, 440-439 π.X. μεταξύ Αθηναίων και Σαμίων, οι Σάμιοι σε κάποια μάχη που νίκησαν, «ανθυβρίζοντες έστιζον τους αιχμαλώτους των Αθηναίων εις το μέτωπον γλαύκας. Και γαρ εκείνους οι Αθηναίοι σάμαιναν»

= Οι Σάμιοι για να εξευτελίσουν τους Αθηναίους αιχμαλώτους, απεικόνιζαν με στιγματισμό (τατουάζ) στο πρόσωπο κουκουβάγιες, γιατί πριν οι Αθηναίοι, μετά από νίκη εναντίον των Σαμίων στιγμάτισαν τους αιχμαλώτους Σαμίους στο πρόσωπο σάμαινα, κεφάλι γουρουνιού (σάμαινα=πλοίο Σαμιακό με πλώρη όμοια με κεφάλι γουρουνιού και φαρδιά κοιλιά). Πλουτάρχου «Περικλής» XXVI

Τους Θηβαίους που μήδισαν 480 π.Χ. πρόδωσαν δηλ. τους Έλληνες και πήγαν με τους Πέρσες, οι Πέρσες τους στιγμάτισαν για να τους εξευτελίσουν ως προδότες.

Δημήτρης Απ. Ρήτας

Φιλόλογος-συγγραφέας-στιχουργός, Δ/ντής Περιφερειακού Θεάτρου Καρδίτσας

 

Comments (0)

Tags: , ,

Αφιέρωμα στον Δημήτρη Ρήτα από τον Εθνικό Κήρυκα

Posted on 26 Νοεμβρίου 2019 by admin

  «Ο Εθνικός Κήρυξ» της Νέας Υόρκης, η μεγαλύτερη ελληνόφωνη και συγχρόνως αγγλόφωνη εφημερίδα της ελληνικής ομογένειας της Αμερικής, δημοσίευσε αυτές τις μέρες ένα πολύ τιμητικό αφιέρωμα στον συμπολίτη μας  Δημήτρη Απ. Ρήτα, φιλόλογο-συγγραφέα-στιχουργό και Δ/ντή του Περιφερειακού Θεάτρου Καρδίτσας. Το υπογράφει ο εξαίρετος δημοσιογράφος Βασίλης Κουτσίλας, Δ/ντής του γραφείου της εφημερίδας στην Αθήνα, ο οποίος είδε κωμωδίες του και άκουσε πολλά τραγούδια του, σχηματίζοντας προσωπική γνώμη για τον δημιουργό.

Είναι ένα μεγάλο αφιέρωμα, τριών σελίδων, στο οποίο μέσα από ερωτήσεις και απαντήσεις ξετυλίγεται όλη η πολύχρονη και συνεχής πολιτιστική, δραστηριότητα του Καρδιτσιώτη καλλιτέχνη στο τραγούδι, στο θέατρο και η προσφορά του ως καθηγητής σε Σχολές της Αεροπορίας, στη Σχολή Νηπιαγωγών Καρδίτσας, σε Γυμνάσια και Λύκεια και ως Προϊστάμενος Πολιτιστικών θεμάτων της Δευτεροβάθμιας Εκ/σης Ν. Καρδίτσας. Το αφιέρωμα φιλοξενεί και φωτογραφίες με σημαντικά πρόσωπα στον χώρο της πολιτικής, όπως με τον Κωστή Στεφανόπουλο, πρ. Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας, ο οποίος προσκάλεσε τον Δημήτρη Ρήτα στο Προεδρικό Μέγαρο και τον συγχάρηκε θερμά για την πολιτιστική, κοινωνική και μορφωτική του προσφορά, τον συνθέτη Χρήστο Νικολόπουλο, συνεργάτη του σε πολλά τραγούδια, τον τραγουδιστή Γιάννη Πάριο, με τον οποίο έκαναν μεγάλες επιτυχίες στο τραγούδι, τον ηθοποιό Νίκο Ξανθόπουλο, θαυμαστή της κωμωδίας «ο μπάρμπας μου ο Μαχούλιας» που παρακολούθησε  και εντυπωσιάστηκε και φωτογραφίες των συνεργατών του στο θέατρο από παραστάσεις των κωμωδιών του.

   Το αφιέρωμα αυτό είναι μεγάλη τιμή και διαφήμιση για τον συμπολίτη μας καλλιτέχνη, για το Περιφερειακό Θέατρο Καρδίτσας, για τους συνεργάτες του και για την πόλη μας Καρδίτσα.

 

Comments (0)

Tags: , ,

Χρ. Νικολόπουλος και Δ. Ρήτας μαζί σε νέο δίσκο

Posted on 07 Νοεμβρίου 2019 by admin

Ο γνωστός και καταξιωμένος συνθέτης Χρήστος Νικολόπουλος και ο συμπολίτης μας στιχουργός Δημήτρης Ρήτας, παλιοί φίλοι και συνεργάτες στο τραγούδι, αφού έγραψαν μαζί πολλά τραγούδια, και στο θέατρο, αφού η μουσική επένδυση των θεατρικών έργων του Δημήτρη Ρήτα είναι έργο και των δύο, έγραψαν  έναν ακόμη εξαιρετικό δίσκο με τίτλο «Δε θα  ’ρθω», που κυκλοφόρησε 30-10-2019, από τη δισκογραφική εταιρεία “Kronos” music.

Το τραγούδι «Δε θα ’ρθω» τραγουδά ο νέος τραγουδιστής Δημήτρης Μαρογιάννης από τη Λάρισα. Πρόκειται για μία ξεχωριστή φωνή που εντυπωσίασε τους δύο δημιουργούς και του εμπιστεύθηκαν ένα ωραίο λαϊκό τραγούδι, που αρέσει, αφού μέσα σε 5-6 μέρες από την κυκλοφορία του το έχουν ακούσει στο you tube περίπου 5.000 ακροατές.

Μπορείτε, αν θέλετε, να το ακούσετε στο you tube, χτυπώντας Δημήτρης Μαρογιάννης «Δε θα ’ρθω».

Comments (0)

Tags: , ,

Νέα τραγούδια από τρεις Καρδιτσιώτες

Posted on 29 Οκτωβρίου 2019 by admin

Ένα νέο τραγούδι με τίτλο «Ο ΠΟΛΕΜΟΣ» κυκλοφόρησε αυτές τις μέρες. Είναι δημιούργημα τριών Καρδιτσιωτών καλλιτεχνών. Οι στίχοι είναι του γνωστού στιχουργού Δημήτρη Ρήτα, η μουσική του Παναγιώτη Βελέντζα,  σπουδαίου κιθαρίστα, επί 25 χρόνια σε μουσικά σχήματα στην Αγγλία, και το τραγουδά υπέροχα ο τραγουδιστής Άρης Φαλιάγκας (αν πριν από χρόνια ήταν στην Αθήνα, θα ήταν από τα μεγαλύτερα ονόματα στον χώρο του τραγουδιού). Το τραγούδι είναι επίκαιρο, λόγω των ημερών και θα συγκινήσει όσους το ακούσουν. Οι στίχοι του:

Ο ΠΟΛΕΜΟΣ

Ο σταθμός σε κάποιαν άκρη, επλημμύρισε από δάκρυ

κάποιας μάνας για τον γιο της,

για τον πόλεμο τον στέλνει, η πατρίδα της τον παίρνει,

έγινε πια στρατιώτης.

Μακριά σε άλλη χώρα κι άλλη μάνα ζει την μπόρα,

είναι η μάνα του εχθρού του,

ξεκινάει το παιδί της κι είναι ίδια η ευχή της,

η ευχή του γυρισμού του.

Σ’ ένα θρόνο καβαλάρης, μες στα μαύρα του ο Άρης

χαίρεται για τον καημό τους,

είχε χρόνια να μεθύσει και τη δίψα του να σβήσει

απ’ το δάκρυ των ματιών τους.

Χρόνια πέρασαν και μέρες και χιλιάδες τόσες σφαίρες

με λεβέντες μετρηθήκαν,

στους σταθμούς μετρούν τα τρένα κάτι μάτια βουρκωμένα

που ζητούν όσους δεν ήρθαν.

«Νόμος αϊδιος εστί, εάν τις πόλις αλώ, των ελόντων είναι τα κτήματα των εν τη πόλει και τα σώματα»= είναι αιώνιος νόμος, όταν κάποια πόλη κυριευθεί, οι ζωές και οι περιουσίες των νικημένων ανήκουν στους νικητές, λέει ο ιστορικός της αρχαιότητας Ξενοφώντας στο έργο του «Απομνημονεύματα.

Το Τραγούδι μπορεί να το ακούσει κανείς, μπαίνοντας στο Φέις μπουκ ή στο You Tube στο όνομα ΑΡΗΣ ΦΑΛΙΑΓΚΑΣ- «Ο ΠΟΛΕΜΟΣ»

Comments (0)

Tags: , ,

Προλήψεις και δεισιδαιμονίες στην αρχαία Ελλάδα

Posted on 14 Οκτωβρίου 2019 by admin

Πρόληψη είναι η ανορθολογική αντίληψη που αναζητά την αιτιότητα σε άλογες και υπερφυσικές δυνάμεις. Δεισιδαιμονία (από ρήμα δείδω=φοβούμαι και δαίμων=Θεός), είναι ο δίχως λογική φόβος του Θεού, ο παράλογος φόβος για το υπερφυσικό, η πίστη σε αντιεπιστημονικές δοξασίες για επιρροή κακών πνευμάτων στη ζωή μας.

Όλοι οι άνθρωποι, από αρχαιοτάτων χρόνων μέχρι σήμερα, άλλος λίγο άλλος πολύ διακατέχονται από προλήψεις και δεισιδαιμονίες. Όταν όμως διακατέχονται από αυτές πολιτικοί, στρατηγοί  και γενικά άρχοντες, τότε επηρεάζουν και καθορίζουν τη ζωή και την τύχη των ανθρώπων. Ο άρχοντας της Αθήνας που ήταν απαλλαγμένος από αυτές ήταν ο Περικλής. Τούτο το χρωστά στον δάσκαλό του Αναξαγόρα τον ορθολογιστή φιλόσοφο, ο οποίος δίδασκε «Νους ο διακοσμών τα πάντα»= το μυαλό διευθύνει τα πάντα, όλα έχουν μια λογική εξήγηση. Επίσης: «Νους ορά και νους ακούει»= το μυαλό βλέπει και το μυαλό ακούει. Συμβαίνει στον καθένα μας μερικές φορές να περάσουμε δίπλα από κάποιον γνωστό, να τον δούμε, αλλά να μην έχουμε συνείδηση ότι τον βλέπουμε και μπορεί να δημιουργηθεί παρεξήγηση.

Για τις προλήψεις και τις δεισιδαιμονίες στην αρχαία Ελλάδα αναφέρουμε παραδείγματα από την Αθήνα και τη Σπάρτη, δυο πόλεις που δέσποζαν τότε:

  1. Οι Αθηναίοι κατά τον Πελοποννησιακό πόλεμο, 415 π.Χ. έως 413 π.Χ. έκαναν

εκστρατεία εναντίον των Συρακουσίων της Σικελίας  με σκοπό να θέσουν υπό τον έλεγχό τους τις πόλεις της Σικελίας και την άλωση της ηγεμονίας των Συρακουσίων. Λίγες μέρες πριν αναχωρήσει ο στρατός για τη Σικελία: «όσοι Ερμαί ήσαν λίθινοι εν τη πόλει τη Αθηναίων, μια νυκτί οι πλείστοι περιεκόπησαν τα πρόσωπα. Και το πράγμα μειζόνως ελάμβανον, του τε γαρ έκπλου οιωνός εδόκει είναι και επί ξυνωμοσία άμα νεωτέρων πραγμάτων και δήμου καταλύσεως γεγενήσθαι»

=Όσοι Ερμαί ήταν πέτρινοι στην Αθήνα, ακρωτηριάστηκαν μέσα σε μια νύχτα. Και το πράγμα αυτό το πήραν πολύ σοβαρά, γιατί θεωρούσαν ότι ήταν κακός οιωνός (σημάδι) για την εκστρατεία και συγχρόνως ότι οφείλονταν σε συνωμοσία που απέβλεπε σε επανάσταση και κατάλυση του δημοκρατικού πολιτεύματος.

(Οι Ερμές ήταν λίθινες τετράπλευρες ορθογώνιες στήλες που έφεραν στην κορυφή προτομή συνήθως του θεού Ερμή κλπ και χρησίμευαν ως οδοδείκτες (πινακίδες) ή σύμβολα ορίων ακίνητης περιουσίας ή σημεία λατρείας συνήθως του Ερμή).

ΘΟΥΚΥΔΙΔΟΥ ΙΣΤΟΡΙΑΙ, ΣΤ, παρ. 27

  1. Όταν οι Αθηναίοι έφθασαν στη Σικελία, στην αρχή τα πράγματα πήγαιναν καλά.

Όταν όμως οι Συρακούσιοι ενισχύθηκαν από τους Σπαρτιάτες, τα πράγματα δυσκόλεψαν πολύ. Για να αποφύγουν τα χειρότερα, αποφάσισαν να φύγουν από τη Σικελία κρυφά, μια νύχτα με πανσέληνο, και να επιστρέψουν στην Αθήνα, αλλά:

«επειδή ετοίμα ήν αποπλείν, η σελήνη εκλείπει. Ετύγχανε γαρ πανσέληνος ούσα. Και οι Αθηναίοι οι τε πλείους επισχείν εκέλευον τους στρατηγούς ενθύμιον ποιούμενοι, και ο Νικίας (ην γαρ τι και άγαν θειασμώ τε και τω τοιούτω προσκείμενος) ουδ’ αν διαβουλεύσασθαι έτι έφη πριν, ως οι μάντεις εξηγούντο, τρις εννέα ημέρας μείναι, όπως αν πρότερον κινηθείη. Και τοις μεν Αθηναίοις μελήσασι δια τούτο η μονή εγένετο».

=Ενώ ήταν όλα έτοιμα να αποπλεύσουν, η σελήνη που έτυχε να είναι γεμάτη, έπαθε έκλειψη. Οι περισσότεροι στρατιώτες, επειδή το θεώρησαν κακό σημάδι, ζήτησαν από τους στρατηγούς να αναβάλλουν την αναχώρηση, και ο στρατηγός Νικίας (που έδινε πολύ μεγάλη σημασία στους οιωνούς και σ’ αυτά), είπε ότι δεν σκόπευε να συζητήσει περισσότερο το ζήτημα της αναχώρησης πριν περάσουν τρεις φορές εννέα μέρες, όπως πρόσταξαν οι μάντεις. Αυτός ήταν ο λόγος για τον οποίον οι Αθηναίοι ανέβαλαν την αναχώρηση και παρέτειναν την παραμονή τους.

Το αποτέλεσμα αυτής της αναβολής ήταν η ολοκληρωτική καταστροφή του στρατού και του στόλου των Αθηναίων από τους Συρακουσίους και τους συμμάχους τους Σπαρτιάτες. Όπως αναφέρει ο Θουκυδίδης «Ουδέν εστιν ό,τι ουκ απώλετο» = δεν έμεινε τίποτε που να μην χαθεί.

ΘΟΥΚΥΔΙΔΟΥ ΙΣΤΟΡΙΑΙ κεφ. Ζ΄ , παρ. 50

  1. Το 490 π. Χ. ο Ξέρξης ήταν στην Αττική με σκοπό να κυριεύσει την Αθήνα κι

ύστερα όλη την Ελλάδα. Τους οδήγησε ο Ιππίας, πρώην τύραννος της Αθήνας, γιος του τυράννου Πεισιστράτου, που εκδιώχθηκε μετά τη δολοφονία του αδελφού του Ιππάρχου από τους τυραννοκτόνους Αρμόδιο κι Αριστογείτονα και ήθελε να πάρει πάλι την εξουσία με τη βοήθεια των Περσών. Όταν ο Ιππίας ήταν στην παραλία του Μαραθώνα με τον Περσικό στόλο, έβηξε, φταρνίστηκε δυνατά και καθώς ήταν γέρος και με χαλασμένα δόντια, του έφυγε ένα δόντι. Έψαξε, δεν το βρήκε και είπε:

«Η γη ήδε ουκ ημετέρη εστιν. Οκόσον δε τι μοι μέρος μετήν, ο οδών μετέχει»=

Αυτή η γη δεν είναι δική μου, το μόνο μέρος που μου ανήκει, είναι ο χώρος που καταλαμβάνει το δόντι μου.

  1. Οι Αθηναίοι έστειλαν τον Φειδιππίδη, επίσημο αγγελιοφόρο, στη Σπάρτη για να

ζητήσει βοήθεια. Οι Σπαρτιάτες ήθελαν να βοηθήσουν αλλά αρνήθηκαν γιατί:

«Ην γαρ ισταμένου του μηνός εινάτη, εινάτη δε ουκ εξελεύσεσθαι έφασαν μη ου πλήρεος εόντος του κύκλου της σελήνης»

=Ήταν η ένατη μέρα του μήνα και είπαν ότι δεν έπρεπε να αρχίσουν οι εχθροπραξίες προτού γεμίσει το φεγγάρι.

Έτσι οι Αθηναίοι αντιμετώπισαν τους Πέρσες στον Μαραθώνα με τις δικές τους δυνάμεις και με τους άλλους συμμάχους τους κυρίως με τους Πλαταιείς. Οι Σπαρτιάτες με 2.000 στρατιώτες έφθασαν μετά από δύο μέρες από τη μάχη στην Αθήνα. Όταν έμαθαν για τη νίκη, συγχάρηκαν τους Αθηναίους και τους ζήτησαν να τους οδηγήσουν στο πεδίο της μάχης να δουν τους νεκρούς εχθρούς και τι φορούσαν.

(«Ο μήνας έχει εννιά», λέμε κι εμείς σήμερα για κάποιον που δεν νοιάζεται να κάνει κάτι που πρέπει να κάνει τη μέρα αυτή. Ο αριθμός 9 είχε και έχει και συμβολική σημασία. Οι Πυθαγόρειοι τον θεωρούσαν ιερό αριθμό, γιατί τα πολλαπλάσιά του με οποιονδήποτε αριθμό δίνουν και πάλι μεμονωμένο αριθμό εννέα. Το ένατο γράμμα του αλφαβήτου, το Θ, συνδέεται με τη λέξη Θεός. Η πιο φημισμένη κρήνη (πηγή) της Αθήνας ήταν η εννεάκρουνος, εννέα οι άρχοντες της Αθήνας, εννέα οι μούσες, εννέα τα αγγελικά τάγματα, εννέα οι μήνες τοκετού, εννέα οι γραμμές στη σημαία, πέντε μπλε και τέσσερες άσπρες, κατ’ αντιστοιχία με τις λέξεις Ελευθερία ή θάνατος, ο κύκλος ως τέλειο σχήμα=360 μοίρες=3+6+0=9 κλπ

 

Γράφει ο Δημήτρης Απ. Ρήτας, Φιλόλογος-συγγραφέας-στιχουργός,

Δ/ντής Περιφερειακού Θεάτρου Καρδίτσας

Comments (0)

Tags: , ,

29 Σεπτεμβρίου 480π.Χ., η ναυμαχία της Σαλαμίνας – Γράφει ο Δημήτρης Απ. Ρήτας

Posted on 30 Σεπτεμβρίου 2019 by admin

Μια φορά κι έναν καιρό, πριν από δυόμισι χιλιάδες χρόνια, σαν σήμερα, στις 29 Σεπτεμβρίου 480 π.Χ. (κατ’ άλλους 22 ή 23) στα στενά της νήσου Σαλαμίνας, έγινε μία ναυμαχία που καθόρισε την τύχη της Ελλάδας, της Ευρώπης και του κόσμου.

Ο Ξέρξης, βασιλιάς της πανίσχυρης αυτοκρατορίας της Περσίας, μετά τη νίκη του στις Θερμοπύλες, 7, 8 και 9 Αυγούστου, 480 π. Χ., κατέλαβε τη Βοιωτία και την Αττική, έκαψε την Αθήνα και με 670 πλοία αγκυροβόλησε στο Φάληρο της Αττικής.

Οι Αθηναίοι, αφού μετέφεραν τα γυναικόπαιδά τους  έξω από την Αθήνα, με τους συμμάχους τους και 366 πλοία, 200 της Αθήνας με αρχηγό τον Θεμιστοκλή, 16 της Σπάρτης με αρχηγό τον Ευρυβιάδη, 40 της Κορίνθου με αρχηγό τον Αδείμαντο κ.λ.π. αγκυροβόλησαν στα στενά της Σαλαμίνας. Αρχηγός όλων ο Σπαρτιάτης Ευρυβιάδης.

Έχει ενδιαφέρον να αναφέρουμε τα σχετικά με τη  ναυμαχία.

Οι αρχηγοί του συμμαχικού στόλου συνεδρίασαν με θέμα πού έπρεπε να συγκρουστούν με τον Ξέρξη. Οι Πελοποννήσιοι υποστήριζαν στον Ισθμό της Κορίνθου, για να εμποδίσουν τον Ξέρξη να εισβάλει στην Πελοπόννησο, αλλά ο Θεμιστοκλής στα στενά της Σαλαμίνας, γιατί εκεί η αριθμητική υπεροχή των Περσών σε πλοία ήταν άχρηστη και προβληματική. Η συνεδρίαση ήταν πολύ επεισοδιακή. Ανταλλάχτηκαν βαριά λόγια και απειλήθηκε σύρραξη. Κάποια στιγμή ο Κορίνθιος στρατηγός Αδείμαντος είπε τον Θεμιστοκλή «άπατρι», ότι δηλαδή δεν έχει πατρίδα, αφού την έκαψε ο Ξέρξης. Αυτό θεωρούνταν μεγάλη προσβολή. Ο πανέξυπνος και ετοιμόλογος Θεμιστοκλής του απάντησε: «πατρίδα μου είναι οι 200 αθηναϊκές τριήρεις», τονίζοντας και τη μεγάλη συνεισφορά της Αθήνας στον πόλεμο. Λόγο στον λόγο οξύνθηκαν πολύ τα πνεύματα και κάποια στιγμή ο Ευρυβιάδης σήκωσε τη μαγκούρα του να χτυπήσει τον Θεμιστοκλή. Εκείνος ήρεμος του είπε «πάταξον μεν, άκουσον δε». Ο Ευρυβιάδης μαλάκωσε, αλλά επέμενε να ναυμαχήσουν στον Ισθμό.

Ο Θεμιστοκλής, αφού διαπίστωσε ότι δεν μεταπείθονταν οι Πελοποννήσιοι, έστειλε τον πιστό του δούλο Σίκιννο στον Ξέρξη να του πει ότι τον θεωρεί φίλο του, ότι οι Έλληνες σκέπτονται τη νύχτα να αποπλεύσουν για τον Ισθμό και αν θέλει το καλό του, πρέπει να τους αποκλείσει στα στενά της Σαλαμίνας και να τους αναγκάσει να ναυμαχήσουν εκεί. Ο Ξέρξης πείστηκε και απέκλεισε το ίδιο βράδυ τον ελληνικό στόλο. Οι Πελοποννήσιοι δεν πίστευαν τις πληροφορίες περί αποκλεισμού τους. Συνέβησαν όμως δύο γεγονότα που τους έκαναν να πειστούν: Το ίδιο βράδυ ο Αριστείδης, ο επονομαζόμενος Δίκαιος, άσπονδος εχθρός και πολιτικός αντίπαλος του Θεμιστοκλή, εξορισμένος στην Αίγινα,   παραμέρισε τις πικρίες και τις μεγάλες διαφορές που είχε μαζί του, και από την Αίγινα πήγε και τον συνάντησε, συμφιλιώθηκε μαζί του για τη σωτηρία της πατρίδας τους (το μεγαλείο του άνδρα), και ανήγγειλε στο συνέδριο ότι είναι αποκλεισμένοι. Και πάλι οι Πελοποννήσιοι αμφέβαλαν. Όταν όμως ήλθαν Τήνιοι πολεμιστές με τα καράβια τους που αυτομόλησαν από το στρατόπεδο των Περσών, και ανήγγειλαν τον αποκλεισμό, τότε όλοι πλέον πείστηκαν και άρχισαν να προετοιμάζονται για τη σύγκρουση.

Τη νύχτα περσικά πλοία κατέλαβαν την Ψυτάλλεια, νησάκι απέναντι από τη Σαλαμίνα και αποβίβασαν στρατό, για να σώζουν τους Πέρσες και να σκοτώνουν τους Έλληνες που θα κατέφυγαν εκεί κατά τη ναυμαχία.

Το σύνολο του ελληνικού στόλου αναπτύχθηκε σε μήκος τριών χιλιομέτρων, στο στενό μεταξύ της Χερσονήσου της Κυνοσούρας (κάβο βάρβαρος) και Κερατσινίου, με κάλυψη από τη στεριά Αθηναίων οπλιτών για να αποφευχθεί η κύκλωση. Τα αθηναϊκά πλοία ήταν αντιμέτωπα με τα βαριά και ψηλά φοινικικά. Το κάθε φοινικικό  πλοίο είχε πάνω του 30 τοξότες να τοξεύουν τους Αθηναίους, κατά τη ναυμαχία.

Την άλλη μέρα το πρωί, 8 π.μ. περίπου άρχισε η σφοδρή σύγκρουση. Στην αρχή ήταν αμφίρροπη. Η πλάστιγγα άρχισε να γέρνει, όταν οι Αθηναίοι ανέπτυξαν τις σπάνιες ναυτικές τους αρετές. Ο Θεμιστοκλής υπολόγισε δύο καθοριστικές λεπτομέρειες: το βαρύ σκαρί των εχθρικών φοινικικών πλοίων που τα καθιστούσε δυσκίνητα μέσα στο στενό και τον άνεμο που έπνεε τέτοια ώρα και εποχή στη Σαλαμίνα. Έτσι τα φοινικικά πλοία πάλευαν με τα κύματα, οι τοξότες   τους αστοχούσαν, ενώ οι αθηναϊκές τριήρεις έπλεαν με ευελιξία στον αφρό, εμβόλιζαν τα εχθρικά πλοία είτε στα πλευρά και τα βύθιζαν είτε στις σειρές των κουπιών και τα ακινητοποιούσαν. Όταν άρχισε να υποχωρεί η πτέρυγα του φοινικικού στόλου που ήταν απέναντι από τους Αθηναίους, τότε παρέσυρε και τις άλλες γραμμές, με αποτέλεσμα τη συντριβή του περσικού στόλου. Οι Πέρσες έχασαν 200 πλοία, οι Έλληνες 40. Οι νεκροί Πέρσες ήταν πάρα πολλοί. Όσοι από τους Πέρσες έπεφταν στη θάλασσα, πνίγονταν γιατί δεν ήξεραν να κολυμπούν, σε αντίθεση με τους Έλληνες που γνώριζαν κολύμπι. Ο Αριστείδης, αρχηγός των πλοίων της Αίγινας αποβιβάστηκε στην Ψυτάλλεια και εξόντωσε όλη την περσική φρουρά και όσους Πέρσες ξέβραζε εκεί η θάλασσα και έσωζε τους Έλληνες.

Ο Ξέρξης από τον θρόνο του που είχε στήσει σε μια πλαγιά στο Αιγάλεω έβλεπε τη ναυμαχία και την ήττα του στόλου του. Αυτή η ήττα του προκάλεσε πανικό και παρόλο που του απόμειναν περισσότερα πλοία από όσα είχαν οι Έλληνες, αποφάσισε να επιστρέψει αμέσως στην Περσία, γιατί φοβήθηκε μήπως οι Έλληνες πλεύσουν στον Ελλήσποντο και καταστρέψουν τις γέφυρες που κατασκεύασε για να έχει πρόσβαση στην Ευρώπη. Ο Θεμιστοκλής πρότεινε να τον κυνηγήσουν, αλλά δεν εισακούστηκε. Έτσι, ο Ξέρξης επέστρεψε στην Περσία, αφήνοντας στη Θεσσαλία τον στρατηγό του Μαρδόνιο με 300.000 στρατό να ξεχειμωνιάσει και την άλλη χρονιά να τιμωρήσει τους Έλληνες. Όμως, τον άλλο χρόνο, 479 π. Χ., στις Πλαταιές ο Μαρδόνιος γνώρισε τη συντριβή. Χιλιάδες Πέρσες σκοτώθηκαν, μεταξύ των οποίων και ο Μαρδόνιος. Έτσι, με τη θεία δίκη, που πίστευαν πολύ οι αρχαίοι μας πρόγονοι, αποδόθηκε η δικαιοσύνη για τον θάνατο του βασιλιά της Σπάρτης Λεωνίδα και  απομακρύνθηκε για πάντα από την Ευρώπη ο περσικός κίνδυνος.

Ωραίο θα ήταν να υπάρχουν στα σχολεία μας, σε πλατείες, πάρκα, δρόμους, αυλές δημοσίων κτιρίων, κλπ, αγάλματα σπουδαίων προσωπικοτήτων της αρχαιότητας: του Σωκράτη, Πλάτωνα, Αριστοτέλη, Περικλή, Φειδία, Μιλτιάδη, Αισχύλου, Σοφοκλή, Ευριπίδη, Αριστοφάνη, Αλεξάνδρου, και τόσων άλλων σπουδαίων προγόνων μας να θυμίζουν στους Έλληνες και σε όλον τον κόσμο το μεγαλείο και τη συνεισφορά  των προγόνων μας στην ανθρωπότητα. Θα ήταν ωραίο να γυριστούν από το επίσημο ελληνικό κράτος κινηματογραφικές ταινίες με θέμα ιστορικά γεγονότα, που αποτέλεσαν σταθμούς στην παγκόσμια ιστορία: μάχη στο Μαραθώνα, Θερμοπύλες, Σαλαμίνα, Πλαταιές, νίκες του Αλεξάνδρου, Οδύσσεια, Ιλιάδα, Πελοποννησιακός πόλεμος, κλπ. Δυστυχώς τα παρουσιάζουν ξένοι και μάλιστα διαστρεβλωμένα.

Αν οι Έλληνες δεν νικούσαν τους Πέρσες στη Σαλαμίνα, ο δυτικός πολιτισμός δεν θα υπήρχε, όπως είναι σήμερα. Ας μην το ξεχνούμε αυτό σήμερα πρώτα εμείς και δεύτερον οι φίλοι μας Ευρωπαίοι.

 

Γράφει ο Δημήτρης Απ. Ρήτας, Φιλόλογος, συγγραφέας, στιχουργός, Δ/ντής Περιφερειακού Θεάτρου Καρδίτσας

Comments (0)

Σεπτέμβριος 2020
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
282930EC