Tag Archive | "Ρογγανάκη"

Tags: , ,

Λία Ρογγανάκη: Τα όνειρα όσων δεν κοιμούνται

Posted on 31 Δεκεμβρίου 2019 by admin

Η μαγεία των Χριστουγέννων που καβαλάμε μέσα μας ,η απόδειξη της αγάπης του Θεού προς τους ανθρώπους. Η νύχτα  που ο Θεός γίνεται άνθρωπος για να γίνει ο άνθρωπος θεός κατά χάριν. Ευχές και αγκαλιές δίπλα στο δέντρο πασπαλισμένα με την άχνη από τους κουραμπιέδες. Τα Χριστούγεννα σε κερνάνε τα πιο ωραία γλυκά ,στην πιο ζεστή ατμόσφαιρα. Είναι ο ύμνος σε μια αγάπη χωρίς διακρίσεις. Άλλωστε η έκφραση αγάπης και η αλληλεγγύη είναι το πραγματικό νόημα των εορτών.

Ήχοι γιορτινοί που ευφραίνουν την ψυχή μας, γιορτινά  τραγούδια, τα τρίγωνα των παιδιών που συνοδεύουν τα κάλαντα  και οι εκκλησιαστικοί ύμνοι . Καθώς Τον υμνούμε Μας υπενθυμίζει να ανταποδίδουμε την αγάπη .Για αυτό δώστε  χωρίς να σκεφτείτε, η καλύτερη ανταμοιβή  είναι όταν αυτός που του δίνεις σου χαρίζει το πιο φωτεινό χαμόγελό του! Γίνε εθελοντής ,βοήθα, πρόσφερε ότι έχεις και μπορείς, γίνε αιμοδότης, δότης μυελού των οστών. Ας γίνει η ευχή πραγματικότητα και το κλίμα αγάπης και προσφοράς για τον συνάνθρωπο μας, που αναπαράγεται αυτήν την εποχή, ας  το κουβαλάμε μέσα μας όλο τον χρόνο.

Πρωτοχρονιά , μια μέρα με συμβολικό χαρακτήρα, με αισθήματα ενθουσιασμού και ελπίδας για την προοπτική του νέους έτους. Η αίσθηση της οικογένειας, γέλια ,φιλιά και η μυρωδιά από την γεμιστή γαλοπούλα που δεν αφήνει κανένα αδιάφορο.Ο Άγιος Βασίλης, τα δώρα και η Βασιλόπιτα που γύρω της συγκεντρώνεται όλη η οικογένεια, ανταλλάσοντας ευχές και «κυνηγώντας»  την τύχη του φλουριού.Η  μέρα του χρόνου που έχει ως έθιμο να δοκιμάζουμε την καλή μας τύχη, με ένα λαχειο, με μια τράπουλα ή ακόμα και με το ποιος θα κάνει ποδαρικό στο σπίτι μας με το δεξί, ώστε ο καινούργιος χρόνος να τα φέρει όλα δεξιά, καλότυχα.

Σαν να κλείνεις με δύναμη μια πόρτα και να ανοίγεις μία άλλη. Ήρθε η ώρα να αφήσεις πίσω σου όλα όσα έκανες και όσα δεν έκανες. Συνοψίζεις εκείνα που θες να αλλάξεις, εκείνα που θες να κρατήσεις κι εκείνα που εύχεσαι να μπορούσες να ξεχάσεις.Έφτασε η στιγμή να αναθεώρησεις το χρόνο που έζησες, τα λάθη που έκανες , τα μαθήματα που πήρες . Κάθε χρόνο τέτοια μέρα πλησιάζουμε πιο κοντά στη συνειδητοποίηση ότι πρέπει να  επενδύσουμε  στην αυτοβελτίωση μας.

Μια βραδιά γεμάτη όνειρα και προσδοκίες. Η πρώτη, λευκή σελίδα για να σχεδιάσεις τις επόμενες 365 μέρες. Φέτος θα κάνεις αυτό, εκείνο, το άλλο ζωγραφίζοντας με τα δικά σου χρώματα ότι εσύ αποφασίσεις. Βάζεις στόχους ελπίζοντας πως αυτή την χρονιά θα τους πραγματοποιήσεις. Προσδοκάς το νέο έτος να σου φέρει περισσότερες χαρές και λιγότερες λύπες, ίσως είναι η δικιά σου χρονιά.

Ξεκινώντας ένα νέο κεφάλαιο στην ζωή μας φέτος ας θυμόμαστε πως οι μεγάλες προσδοκίες είναι πολύ πιθανό να μας απογοητεύσουν. Όλα θα πάνε καλύτερα αν αποφύγουμε τις μη ρεαλιστικές επιδιώξεις. Άλλωστε η επιτυχία βρίσκεται στο δικό μας έλεγχο και τις δικές μας δυνάμεις.

Μπορεί τα περισσότερα από τα πρωτοχρονιάτικα έθιμα να σχετίζονται με την τύχη, για να πραγματοποιήσεις όμως τους στόχους που έβαλες γι αυτό τον χρόνο  χρειάζεται σκληρή δουλεία και επιμονή. Πρέπει να προχωρήσουμε  πιο μακριά από μια απλή προσδοκία και πιο μακριά από μια ευχή αν θέλουμε να πετύχουμε. Η εξισορρόπηση των απαιτήσεων μας και των υποχρεώσεων μας συνεισφέρει στο να  μάθουμε να ζούμε ποιοτικά κάθε μέρα που έρχεται. Ξεχάστε τα ασήμαντα, χρειάζονται μόνο μερικά δευτερόλεπτα για να στείλουμε ευχές στα αγαπημένα μας πρόσωπα και να ευχηθούμε φέτος να αγωνιστούν να κάνουν την  ζωή τους τόσο όμορφη όσο τα όνειρά τους!!!

 

Γράφει η Λία Ρογγανάκη, Γενικός–Οικογενειακός Ιατρός, Επιμελήτρια Ά Κέντρο Υγείας  Μουζακίου Περιφερειακή Σύμβουλος

Comments (0)

Tags: , ,

Λία Ρογγανάκη: Κάτι τρέχει με εμάς

Posted on 24 Δεκεμβρίου 2019 by admin

Αισθάνομαι σαν να ζω το θέατρο του παραλόγου, σε διάφορες πράξεις. Παράνομες καταλήψεις (τουλάχιστον σαράντα κτιρίων) , αυθαιρεσία σε βάρος ιδιωτικών και δημόσιων περιουσιών , ρευματοκλοπές ,δεκάδες δικαστικές αποφάσεις και εισαγγελικές παραγγελίες για να παραδοθούν τα κτίρια  στους ιδιοκτήτες τους (που εκκρεμούσαν  για χρόνια) και ένας πρώην υπουργός και νομικός που ισχυρίζεται πως όλα αυτά αποτελούν πολιτιστικό γεγονός.

Μέχρι προχθές για μένα πολιτιστικό γεγονός αποτελούσε μια έκθεση ζωγραφικής , μια θεατρική παράσταση ,ένα φεστιβάλ παραδοσιακών χορών. Οι τέχνες εικαστικές και εφαρμοσμένες, ο κινηματογράφος, η φωτογραφία, και η λογοτεχνία,ο αθλητισμός και η γαστρονομία δημιουργούν πολιτιστικά γεγονότα που ενισχύουν την πολιτιστική και εμπορική κίνηση μιας πόλης, της προσδίδουν γόητρο και συμβάλλουν στην οικονοµική της ανάπτυξη. Οι καταλήψεις ιδιωτικών και δημόσιων κτιρίων κάθε άλλο παρά πληρούν αυτά τα χαρακτηριστικά. Ο βανδαλισμός μιας περιουσίας επ’ ουδενί δεν προάγει τον πολιτισμό για να χαρακτηριστεί πολιτιστικό γεγονός.

Όπως και να τις βαφτίσουν (πολιτιστικά γεγονότα, μέσο πάλης ,) οι καταλήψεις είναι παράνομες και καταχρηστικές. Κόντρα στην κοινή λογική ,υπάρχουν αυτοί που προσπαθούν να τις προωθήσουν ως κανονικότητα. Το σύνταγμα μας όμως προστατεύει την ιδιοκτησία, είτε ανήκει σε ιδιώτες είτε στο κράτος.

Άραγε ,πως θα αντιδρούσαμε αν κάποιοι ερχόταν να καταλάβουν το σπίτι μας,κλέβανε ρεύμα και νερό εξυπηρετώντας δικές τους σκοπιμότητες; Με βάση τα τηλεδικαστήρια, θα τους κερνούσαμε έναν κουραμπιέ ,(μέρες που είναι )και θα ζητούσαμε ευγενικά να αποχωρήσουν από την ιδιοκτησία μας. Όταν θα βλέπαμε πως δεν μπορούσαμε να τους αλλάξουμε την γνώμη, θα αποχωρούσαμε εμείς και με περίσσεια υπομονή θα περιμέναμε την μέρα εκείνη που θα ένιωθαν οι καταληψίες πως χρειάζονται μια αλλαγή στην ζωή τους και θα αποχωρούσαν οικειοθελώς .Έως τότε το ΕΝΦΙΑ και τα υπόλοιπα έξοδα θα τα αναλαμβάναμε αγόγγυστα.

Ας σοβαρευτούμε επιτέλους, η καταπάτηση ιδιοκτησίας συνιστά παράνομη πράξη  και ο ρόλος της αστυνομίας είναι η τήρηση της δημόσιας τάξης και η πρόληψη του εγκλήματος. Είναι λοιπόν το καθήκον της να επέμβει για να επαναφέρει την νομιμότητα. Κάπως έτσι δικαιώνει και την ιστορία της, που ξεκινά από τον 5ο π.χ. αιώνα , στην Αθήνα, για την επίβλεψη των δημόσιων και ιδιωτικών κτιρίων.

Η κουλτούρα κατά του κράτους που αναπτύσσεται από διάφορες ομάδες, η εξαπάτηση ότι όλοι οι αγώνες είναι δίκαιοι ακόμα κι αν τα αιτήματα τους δεν είναι ισχυρά, η ατιμωρησία και η ευκολία με την οποία δημιουργούνται και διαδίδονται τα fake news, οδηγούν στην υπονόμευση της δημοκρατίας,στη  νομιμοποίηση των καταλήψεων και στο νταηλίκι των ολίγων εις βάρος των πολλών.

Σε μια ευνομούμενη πολιτεία, η Αστυνομία είναι υποχρεωμένη να παρέμβει όταν τα δικαιώματα που διεκδικούν κάποιοι λίγοι, έρχονται σε απόλυτη αντίθεση με τα δικαιώματα των πολλών. Δεν υπάρχουν άλλα περιθώρια συμβιβασμού με αντικοινωνικές συμπεριφορές και φιλοσοφίες για επαναστάσεις χωρίς αιτία που εκδικούνται  ολόκληρη την κοινωνία ,πλασάροντας ως κανονικότητα τις καταλήψεις και οδηγώντας στην μιζέρια τον πολιτισμό μιας χώρας.

Τόσες μέρες ,τόσες συζητήσεις, τόση φασαρία για το αν έπρεπε η αστυνομία να επέμβει σε μια καταπάτηση ιδιοκτησίας που λίγο έλειψε να καλύψει την φωνή της απλής λογικής. Τόσες παραλλαγές των γεγονότων που προσπαθούν να κλονίσουν την αντίληψη μας περί νομιμότητας. Τόσοι ειδήμονες που παραδίδουν μαθήματα δημοκρατίας στα τηλεοπτικά πάνελ. Τόσοι αστυνομικοί που με αυτοθυσία προσπαθούν να κάνουν αυτό που ο νόμος ορίζει γι’ αυτές τις περιπτώσεις.

Τι τρέχει με μας; Ας αφήσουμε επιτέλους την αστυνομία να πράξει το καθήκον της.Αν οι καταλήψεις ήταν αθώες και νόμιμες δεν θα χρειαζόταν οδηγίες αντίστασης κατά των αστυνομικών. Ποια κοινωνία ανέχεται την ανομία;Αν οι καταληψίες θέλουν να παραμείνουν στο ακίνητο ,ας το μισθώσουν και ας πληρώσουν και τους λογαριασμούς. Καιρός να σταματήσουν οι διάφορες ομάδες  στο όνομα της επανάστασης να τρομοκρατούν ,τους νομοταγείς πολίτες, χωρίς συνέπειες.

 

Γράφει η Λία Ρογγανάκη, Γενικός-Οικογενειακός Ιατρός, Επιμελήτρια Ά Κέντρο Υγείας  Μουζακίου, Περιφερειακή Σύμβουλος

 

 

 

Comments (0)

Tags: , ,

Λία Ρογγανάκη: Αποτύπωμα ψυχής

Posted on 20 Δεκεμβρίου 2019 by admin

20 Δεκεμβρίου  Διεθνής Ημέρα Ανθρώπινης Αλληλεγγύης (International Human Solidarity Day). Συνάνθρωποι  μας που αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα επιβίωσης ,που δεν έχουν πρόσβαση στην δημόσια υγεία ,σε φάρμακα, σε δημόσια παιδεία και συχνά ούτε καν σε φαγητό και καθαρό νερό. Χώρες  που  πλήγονται  όλο και πιο συχνά από καταστροφικά φαινόμενα λόγω της κλιματικής αλλαγής. Σεισμοί, πυρκαγιές, ξηρασία, καταιγίδες και πλημμύρες που προκαλούν καταστροφή περιουσιακών στοιχείων και αναγκαστικές μετακινήσεις πληθυσμών. Άνθρωποι που χρειάζονται βοήθεια.

Οι περισσότεροι από εμάς θεωρούμε πως τα προβλήματα των συνανθρώπων μας δεν μας αφορούν άμεσα και συνεχίζουμε ανενόχλητοι να ζούμε την καθημερινότητα μας απορροφημένοι από τις δικές μας δυσκολίες .Άλλωστε υπάρχουν οι «άλλοι»  να ασχοληθούν με  το γενικό  καλό ,αυτοί που κατέχουν θέσεις ,αξιώματα και δύναμη. Ας γυρίσουμε στην ρουτίνα μας ανακουφισμένοι  και ας αφήσουμε αυτούς  να βρουν την λύση . Ας βολευτούμε στον μικρόκοσμο μας κόντρα στην ίδια  μας την φύση μέχρι αυτή  να μας εκδικηθεί.

Ο Ανθρωπισμός είναι αρετή, είναι η ουσία της ύπαρξης μας, προϋποθέτει τον σεβασμό προς τον συνάνθρωπο, την ίδια την ανθρώπινη ζωή και τον ίδιο τον εαυτό μας. Το να μην μένουμε αμέτοχοι όταν βλέπουμε ανθρώπους να υποφέρουν και  να κάνουμε ότι μπορούμε να βοηθήσουμε είναι απλά η φύση μας. Αν την αρνηθούμε το  μέλλον της κοινωνίας μας προβλέπεται δυσοίωνο. Δεν είναι απλά επιλογή αλλά υποχρέωση όλων μας να κινητοποιούμαστε και να αναλαμβάνουμε δράση ώστε να βοηθούμε ανθρώπους  που  μας έχουν ανάγκη.

Όταν ο ανθρωπισμός μετουσιώνεται σε πράξη τότε ονομάζεται αλληλεγγύη. Η αλληλεγγύη αποτελεί απόδειξη συνεισφοράς, συμπαράστασης μεταξύ των ανθρώπων και αλληλοβοήθειας χωρίς ιδιοτέλεια και ανταλλάγματα .Θα μπορούσε να αποτελέσει την μονάδα μέτρησης της ποιότητας μιας κοινωνίας καθώς προάγει τις κοινωνικές σχέσεις και τους κοινωνικούς δεσμούς  πέρα από οιεσδήποτε  φυλετικές, πολιτικές, οικονομικές ή θρησκευτικές διαφορές.

Η αλληλεγγύη μέσα της κρύβει τον εθελοντισμό και η κινητήριος δύναμη της είναι η θέληση. Αρκεί η θέληση να γίνει πράξη για να επανορθωθούν αδικίες ,να αποκατασταθούν καταστροφές ,να στηριχτούν θύματα. Είναι πράξη προσφοράς η οποία δεν προϋποθέτει οικονομική άνεση, αρκεί ακόμα και η ψυχολογική υποστήριξη για να κάνει την διαφορά στην ζωή ενός συνανθρώπου και κατ’ επέκταση στην ίδια την κοινωνία.

Σε μια εποχή που αυξάνεται ο ατομικισμός, ένα χαμόγελο, μια κουβέντα, ένα χέρι βοηθείας σε όποιον το χρειάζεται, θα κάνει τον κόσμο μας πιο ανθρώπινο. Αλλά και σε παγκόσμιο επίπεδο, η  αλληλεγγύη μεταφράζεται έμπρακτα σε δράσεις που υποστηρίζουν τα πιο ευάλωτα κράτη μέσω του παγκόσμιου Ταμείου Αλληλεγγύης. Η συμπαράσταση ,η βοήθεια και η προσφορά δεν κοστίζουν και δεν χρεώνονται ,παρόλα αυτά μας κάνουν πλούσιους ψυχικά. Η αλληλεγγύη αποτελεί  μία από τις θεμελιώδεις και παγκόσμιες αξίες, που θα έπρεπε να διέπει τις σχέσεις  των ανθρώπων με σκοπό την βελτίωση των κοινωνικών συνθηκών. Όλοι μας μπορούμε να βοηθήσουμε αρκεί να θέλουμε. Ο καθένας από εμάς μπορεί να εκτιμήσει τις δυνατότητές του και τη βούληση του για προσφορά και να ξεκινήσει άμεσα να βελτιώνει τον κόσμο γύρω του. Άλλωστε «Μετά το ρήμα «αγαπώ», το «βοηθώ» είναι το πιο ωραίο ρήμα στον κόσμο».

 

 

 

Γράφει η Λία Ρογγανάκη, Γενικός–Οικογενειακός Ιατρός, Επιμελήτρια Ά Κέντρο Υγείας  Μουζακίου,  Περιφερειακή Σύμβουλος

Comments (0)

Tags: , ,

Λία Ρογγανάκη: Ελαστικές συνειδήσεις

Posted on 10 Δεκεμβρίου 2019 by admin

Όλοι έχουμε γίνει αυτήκοοι μάρτυρες περιπτώσεων καθημερινής διαφθοράς. Ιστορίες με διεφθαρμένους υπαλλήλους ,διεφθαρμένους πολιτικούς, διεφθαρμένες υπηρεσίες.  H κατάχρηση της εξουσίας που έχει ανατεθεί σε κάποιον, είναι ένα πολυδιάστατο φαινόμενο το οποίο δεν αφορά μόνο την «κορυφή», αλλά  απαντάται σε όλα τα επίπεδα της εξουσίας  και των αρμοδιοτήτων αρκεί  να υπάρχει ισχύ και επιρροή.

Νοσοκομεία, πολεοδομία, εφορία, υπουργεία. Συνδιαλλαγές με μικροποσά στον τραυματιοφορέα για να μεταφέρει τον ασθενή ,στον υπάλληλο της ΔΕΗ για να συνδέσει το ρεύμα, στον δάσκαλο οδήγησης για το δίπλωμα και με μεγαλύτερα στον χειρουργό για να γίνει η εγχείρηση, στον εφοριακό για τον έλεγχο ή στον υψηλόβαθμο υπάλληλο ενός υπουργείου.

Ωστόσο αν και φαντάζει αδιανόητο , όσο περισσότερο διαβάζουμε και ακούμε ιστορίες διαφθοράς, τόσο περισσότερο φαίνεται να  εξοικειωνόμαστε με την ίδια την είδηση και τόσο το γεγονός παύει να μας εκπλήσσει. Δεχόμαστε στωικά ότι είμαστε καταδικασμένοι να ζούμε  σε μια κοινωνία αποτελούμενη από διεφθαρμένους πολίτες ,πολιτικούς, υπαλλήλους .Εξαγνίζουμε κάθε πράξη διαφθοράς και ταυτόχρονα δίνουμε άφεση αμαρτιών στους εαυτούς μας με την καθαρτήρια φράση « και οι άλλοι το ίδιο κάνουν». Οπότε συνωμοτούμε για να κλέψουμε το δημόσιο βαφτίζοντας το έγκλημα ,αγώνα για τον άρτο τον επιούσιο . Στην περίπτωση των ασκούντων δημόσια εξουσία κάποιοι από μας  κοιμούνται τον ύπνο του δικαίου ενώ άλλοι έχουν βάλει το δάχτυλο στο μέλι της διαφθοράς και δεν μπορούν ή δεν θέλουν να αντιληφτούν ποιοι κλέβουν.

Η ανοχή της διαφθοράς αναπαράγει διαφθορά και έτσι είμαστε εγκλωβισμένοι σε ένα φαύλο κύκλο που μας φαίνεται αδύνατο να σπάσει. Ανάλογα με το επίπεδο ηθικής του κάθε ανθρώπου,η διαφθορά μετατρέπεται, από έγκλημα, σε φιλική συμφωνία μεταξύ «κατεργαρέων», με σημαία άλλοτε την ανάγκη και άλλοτε την πλεονεξία. Πολλοί θεωρούν την κλεψιά μαγκιά, αρκεί να μην τους πιάσουν. Άλλοι με τύψεις συνειδήσεως  προσπαθούν να συγκαλύψουν την πράξη τους ,βαφτίζοντας το κρέας ψάρι, παίρνοντας άλλα ανταλλάγματα και όχι χρήματα. Κάποιοι που δεν τους ενδιαφέρει το χρηματικό κέρδος καταχρούνται την εξουσία τους ,κάνοντας εξυπηρετήσεις, για να κερδίσουν την εύνοια υψηλόβαθμων προσώπων προς ίδιον όφελος.

Κάποτε μιλούσαμε και εκτιμούσαμε την ηθική ,είχαμε την ικανότητα να διακρίνουμε το σωστό από το λάθος και την αυτοεπίγνωση να αξιολογήσουμε τις προθέσεις και τις πράξεις μας. Κάποτε ψάχναμε  ιδανικά, αξίες, αρχές, τώρα  ψάχνουμε ποια μορφή διαφθοράς είναι πιο αποδεκτή από την κοινωνία και τι μπορούμε να κάνουμε χωρίς να τιμωρηθούμε. Κάποτε νοιαζόμασταν για την δεοντολογία και σήμερα γυρεύουμε ανθρώπους με ποιότητα χαρακτήρα που να μην νοιάζονται μόνο για τον εαυτό τους.

Οι συνειδήσεις μας έχουν αποκτήσει τέτοια ελαστικότητα  που όλα τα θεωρούμε επιτρεπτά. Η αιτιολόγηση της πράξης στον εαυτό μας είναι εύκολη «αφού γίνεται και δεν τιμωρείται ,άρα δεν είναι κακό». Η ατιμωρησία μεγεθύνει το πρόβλημα αφού δημιουργεί μια ιδιόρρυθμη άποψη για την ηθική και την ανήθικη συμπεριφορά .Από την άλλη το κράτος δεν είναι δυνατό να γνωρίζει τι γίνεται πίσω από κάθε κλειστή πόρτα ,οπότε η δική μας παθητική ανοχή συγκαλύπτει τα φαινόμενα διαφθοράς .Η έλλειψη κοινωνικής  εκπαίδευσης και ενημέρωσης διαμορφώνει μια στρεβλή δημόσια αντίληψη και αποδοχή για τις  ανήθικες συμπεριφορές.

Σαφώς και είναι απαραίτητοι αυστηρότατοι μηχανισμοί ελέγχου, αποτελεσματικές δικαστικές διαδικασίες ,νομοθέτηση και επιβολή αποτρεπτικών ποινών, ενίσχυση της αξιοκρατίας αλλά χωρίς να δώσουμε σημασία στην ηθική του καθενός μας ,το πρόβλημα δεν θα λυθεί. Άνθρωποι με πραγματικά αυστηρή συνείδηση, που έχουν ισχυρές ηθικές αρχές και αξίες δεν μετέχουν σε πράξεις διαφθοράς.
Η διαφθορά στην Ελλάδα δεν είναι περιστασιακή, ήρθε και έμεινε  δημιουργώντας  μία πολυετή και πολύπαθη κατάσταση, αφήνοντας το αποτύπωμα της στο ελληνικό κράτος. Ήρθε η ώρα, να καταλάβουμε όλοι, από τον πρώτο έως το τελευταίο πολίτη αυτής της χώρας, ότι εάν δεν συμβάλουμε ο καθένας στην καταστολή της διαφθοράς, τόσο σε προσωπικό επίπεδο, όσο και σε δημόσιο, δεν υπάρχει καμία περίπτωση να εξαρθρωθεί ,ούτε καν να μειωθεί.

Οι περισσότεροι από εσάς καθώς διαβάζετε αναπαυτικά στον καναπέ σας, σκεφτήκατε τουλάχιστον δέκα φορές την φράση «σιγά, τίποτα δεν πρόκειται να αλλάξει» .Έχετε απόλυτο δίκιο γιατί τίποτα δεν μπορεί να αλλάξει εάν δεν αλλάξουμε εμείς.

 

Γράφει η Λία Ρογγανάκη, Γενικός–Οικογενειακός Ιατρός, Επιμελήτρια Ά Κέντρο Υγείας  Μουζακίου, Περιφερειακή Σύμβουλος

 

 

Comments (0)

Tags: , ,

Λία Ρογγανάκη: Κάτι ξεχωριστά παιδιά

Posted on 03 Δεκεμβρίου 2019 by admin

Η Μαρία γεννήθηκε τυφλή, ο Γιώργος μετά από ένα τροχαίο έμεινε παράλυτος και μόνο με το αναπηρικό του καροτσάκι έχει ελευθερία κινήσεων. Ο Γιάννης, μετά από έναν Γολγοθά, διαγνώστηκε  στο φάσμα του αυτισμού. Άνθρωποι διαφορετικοί από εμάς, χωρίς όμως αυτό να μειώνει την αξία τους.

Η διαφορετικότητα είναι  χαρακτηριστικό του κόσμου που μας περιβάλλει, οι διαφορές είναι ένα μέρος της καθημερινής μας ζωής. Οι άνθρωποι γύρω μας  διαφέρουν  ως προς την εμφάνιση, το χρώμα, το ύψος, τη γλώσσα και ουσιαστικά κανένας δεν είναι όμοιος με κάποιον άλλον. Παρόλα αυτά ακόμα και στην εποχή της 4ης βιομηχανικής  επανάστασης, συνεχίζουμε να προσδίδουμε αρνητική διάσταση στην διαφορετικότητα σε σχέση με την αναπηρία.

Καταλήγει λοιπόν η διαφορετικότητα για το άτομο με αναπηρία να αποτελεί ένα συνεχές εμπόδιο στην προσπάθεια του να ενταχθεί στο κοινωνικό σύνολο. Άλλοτε μπορεί να είναι ορατή, οπότε οδηγεί στο στιγματισμό και την περιθωριοποίηση ενώ άλλοτε δεν είναι εμφανής οπότε οδηγεί σε έναν Γολγοθά για το άτομο και την οικογένεια του ώστε να καταφέρει να ζήσει ποιοτικά.

Ξεχάσαμε βλέπεις από την ιστορία μας, ότι η διαφορετικότητα ως κομμάτι της κοινωνίας βοήθησε πολλές φορές στην ευημερία της. Προτιμήσαμε να μείνουμε σε ευχολόγια και να γεμίσουμε στερεότυπα και προκαταλήψεις που μας απλουστεύουν την ζωή. Είναι πιο εύκολο να μη συζητείται το θέμα της αναπηρίας, να  υποτιμούμε και να αγνοούμε την πραγματικότητα, ξορκίζοντας το κακό, από το να υιοθετήσουμε μια υποδειγματική στάση σεβασμού.

Καταδικάζουμε με  πομπώδεις δηλώσεις τις μεροληπτικές συμπεριφορές απέναντι στα άτομα με αναπηρία όποτε ακούμε ειδήσεις στα ΜΜΕ .Όταν όμως έρθει η ώρα για πράξεις, ο φόβος και η αμηχανία, μας ωθούν να προσποιηθούμε πως δεν υπάρχει θέμα  αναπηρίας και να το εξαφανίσουμε πίσω από τις προκαταλήψεις.

Οι προκαταλήψεις στερούν από τους ανθρώπους την ευκαιρία να δείξουν ποιοι είναι και τι μπορούν να πετύχουν. Η αναπηρία δεν χαρακτηρίζει το άτομο στο σύνολο του.

Αξίζει να δώσουμε έμφαση στις ικανότητες των ατόμων και όχι στις αναπηρίες τους. Κάποιος που δεν μπορεί να περπατήσει, μπορεί να εργαστεί κανονικά σε μια δουλειά γραφείου ή μετά από σκληρή προπόνηση να γίνει πρωταθλητής στο τένις. Οι διαφορές δεν μας κάνουν ούτε καλύτερους ούτε χειρότερους. Όλοι μας έχουμε αδυναμίες και δυνατότητες ,γι’ αυτό το λόγο θα πρέπει να σεβόμαστε τις διαφορές, αλλά και να εντοπίζουμε τα κοινά στοιχεία που υπάρχουν μεταξύ μας .

Η αναπηρία σίγουρα δεν είναι η συνήθης στάση ζωής, υπάρχουν όμως ήρωες ,γονείς και παιδιά, που έχουν υπερδυνάμεις και το βλέπουν ως στάση και όχι  ως εμπόδιο ,παραδίδοντας μαθήματα ζωής. Δικαιούνται τον σεβασμό, την βοήθεια  και την  υπομονή μας, τα κέρδισαν με τον καθημερινό αγώνα τους. Το να σεβόμαστε τους άλλους σημαίνει να δεχόμαστε ότι είναι διαφορετικοί από εμάς

Η 3η Δεκεμβρίου κάθε έτους έχει οριστεί ως παγκόσμια ημέρα για τους ανθρώπους με αναπηρία.

Στο χέρι μας είναι η φέτος ,να την ορίσουμε ως αφετηρία για να υιοθετήσουμε νέες στάσεις και συμπεριφορές απέναντι στην αναπηρία. Αν ο κάθε ένας από εμάς αλλάξει τρόπο σκέψης θα μπορέσουμε να εξαλείψουμε τις διακρίσεις. Αν ο κάθε ένας από εμάς, σταματήσει να εστιάζει μόνο σε αυτά που δεν μπορεί να κάνει κάποιος με αναπηρία, αλλά προσέξει όλα αυτά που μπορεί να καταφέρει, θα καταφέρουμε να άρουμε τις προκαταλήψεις.

Οι προκαταλήψεις είναι πολύ ανθεκτικές αλλά κανείς δεν γεννιέται με προκαταλήψεις, πριν χαρακτηρίσετε κάποιον, εστιάστε στα μάτια του ,στο χαμόγελο του ,στις ικανότητες του και όχι στην αναπηρία του. Ας μετατρέψουμε την αμηχανία σε επιθυμία να μπούμε στον δικό τους κόσμο και να βρεθούμε κάπου στη μέση. Η αναπηρία δεν είναι ασθένεια και δεν είναι κολλητική. Άλλωστε όπως δήλωσε μία γνωστή σχεδιάστρια «για να είναι κανείς αναντικατάστατος πρέπει να είναι πάντα διαφορετικός».

 

Γράφει η Λία Ρογγανάκη, Γενικός–Οικογενειακός Ιατρός, Επιμελήτρια Ά Κέντρου Υγείας  Μουζακίου, Περιφερειακή Σύμβουλος

 

Comments (0)

Tags: , ,

Σε συνθήκες κινδύνου – Γράφει η Λία Ρογγανάκη

Posted on 25 Νοεμβρίου 2019 by admin

Η Μαρία 45 χρονών, παντρεμένη, μητέρα, απόφοιτη Λυκείου και άνεργη κακοποιείται συχνά, από τον άνδρα της, χωρίς να χρειαστεί να νοσηλευτεί. Εκείνο το βράδυ όμως, ήταν αλλιώτικο. Όταν  επέστρεψε στο σπίτι από το σούπερ μάρκετ, με μια ασήμαντη αφορμή για τα ψώνια, δέχτηκε την επίθεση του συντρόφου της. Η Μαρία είχε μάθει πια πως δεν μπορεί να ελέγξει τον άνδρα της όταν γίνεται βίαιος. Μόνο ο ίδιος θα αποφασίσει πότε θα σταματήσει να την χτυπάει. Μέσα στη νύχτα, οι γείτονες επιτέλους  ειδοποίησαν τις αρχές και όταν οι αστυνομικοί έφτασαν στην πολυκατοικία, την βρήκαν αναίσθητη .Η περίοδος της μετάνοιας κράτησε αρκετά με τον άνδρα της να υπόσχεται πως θα την αγαπά και θα τη φροντίζει και πως δεν θα τη ξαναχτυπήσει ποτέ. Η Μαρία ελπίζει πως αυτή την φορά ο γάμος της θα βελτιωθεί, βλέποντας τον άντρα της ήρεμο και μετανοιωμένο ελπίζει ότι μπορεί να αλλάξει. Έτσι η βία συνεχίζεται σ’ έναν επαναλαμβανόμενο κύκλο, με σοβαρό ψυχικό κόστος αλλά και  απειλώντας ,την ίδια της, την ζωή.

Καθημερινές ιστορίες γυναικών που παραμένουν σε μια βίαιη οικογενειακή ή διαπροσωπική σχέση, άλλοτε από ανάγκη, άλλοτε από φόβο και αδυναμία. Αποτελούν ένα μεγάλο κομμάτι στα ανατριχιαστικά  κιτάπια της σύγχρονης βαρβαρότητας. Μόλις σε ένα χρόνο 16,7 εκατομμύρια γυναίκες υπέστησαν σωματική βία ή σεξουαλική κακοποίηση σε χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης .Τα περιστατικά  της κακοποίησης των γυναικών λαμβάνουν τεράστιες διαστάσεις παγκοσμίως με μία στις τρεις γυναίκες να έχουν υποστεί σωματική βία κατά τη διάρκεια της ζωής τους από τον ερωτικό τους σύντροφο.

Ψυχολογική ,σωματική, σεξουαλική κακοποίηση ή συνδυασμό των τριών μορφών, από τον ίδιο τους τον σύντροφό ή από κάποιον άγνωστο.  Σύζυγοι, σύντροφοι, μητέρες που τις επιβάλλουν να βιώσουν σκληρές καταστάσεις, να νιώσουν πόνο, φόβο, απόγνωση και θλίψη. Γυναίκες που εργάζονται, κάνοντας επιτυχημένες καριέρες (γιατροί, δικηγόροι, υπάλληλοι) ή γυναίκες χωρίς επαγγελματική κατάρτιση που εξαρτώνται οικονομικά από τον άντρα. Γυναίκες που έχουν ολοκληρώσει δευτεροβάθμια ή τριτοβάθμια εκπαίδευση ή που δεν τελείωσαν το σχολείο. Όλες μπορούν να πέσουν θύμα ενός άνδρα με χαμηλή αυτοεκτίμηση που προσπαθεί μέσα από τη βίαιη συμπεριφορά του να αποδείξει πως αξίζει σαν άνδρας και σύζυγος. Τρέφοντας την πεποίθηση για την υπεροχή των ανδρών και για τον ρόλο τους μέσα στην οικογένεια, έχει κτητική συμπεριφορά, επιδιώκει να ελέγχει κάθε κίνηση, δημιουργεί σκηνές παθολογικής ζήλειας ενώ στερείται αυτοελέγχου και επίγνωσης των πράξεών του.

Η Κακοποιητική συμπεριφορά κατά των γυναικών επιβάλλεται να σταματήσει να είναι ιδιωτική υπόθεση και να γίνει κοινωνική. Αποτελεί το πιο διαδεδομένο έγκλημα στον κόσμο, που καταλήγει σε αναπηρίες και θανάτους όσο και ο καρκίνος. Μας αφορά όλες και όλους. Άφησε τον εαυτό σου να θυμώσει! Η βία δεν είναι ποτέ αποδεκτή ούτε δικαιολογείται. Καμία γυναίκα δεν μπορεί να αλλάξει τη συμπεριφορά του συντρόφου της και φυσικά δεν ευθύνεται για αυτή. Οι ανάγκες για υποστήριξη των κακοποιημένων γυναικών είναι μεγάλες. Μια κακοποιημένη γυναίκα χρειάζεται την βοήθεια μας να μην  κατηγορεί τον εαυτό της για όσα συμβαίνουν και την ενθάρρυνσή μας ώστε να μην απομονώνεται από τους ανθρώπους επειδή ντρέπεται γι’ αυτό που συμβαίνει . Την τελική απόφαση θα την πάρει όταν θα νιώσει έτοιμη να απεμπλακεί από την κακοποιητική σχέση.

Οι γυναίκες έχουν μεγάλα αποθέματα δύναμης, μερικές φορές όμως μπορεί να χρειάζονται βοήθεια για να το αναγνωρίσουν.Γι αυτό είναι σημαντική, η δημιουργία και η λειτουργία δομών στήριξης.

Καιρός να καταρρίψουμε τους μύθους που περιζώνουν την κακοποίηση των γυναικών. Η κακοποιημένη γυναίκα δεν είναι ένα αδύναμο άτομο. Δεν είναι τρελή και μαζοχίστρια που της αξίζει η κακοποίηση. Δεν ανήκει απαραίτητα σε κάποια μειονοτική ομάδα. Δεν έχει συνηθίσει να ζει μέσα στη βία. Mια γυναίκα δεν ευθύνεται ποτέ για τη βία που της ασκείται .Όλοι μαζί οφείλουμε να τους δώσουμε καθαρά το μήνυμα, δεν εισαι μονη σου και δεν φταις εσυ!

 

Γράφει η Λία Ρογγανάκη, Γενικός–Οικογενειακός Ιατρός, Επιμελήτρια Ά Κέντρου Υγείας  Μουζακίου, Περιφερειακή Σύμβουλος

Comments (0)

Tags: , ,

Τα δικαιώματα τους, υποχρέωσή μας – Γράφει η Λία Ρογγανάκη

Posted on 20 Νοεμβρίου 2019 by admin

Σταματημένος στο κόκκινο φανάρι παρατηρείς ένα παιδί ταλαιπωρημένο, βρώμικο, να πασχίζει να πείσει τους οδηγούς να του επιτρέψουν να πλύνει τα τζάμια των αυτοκινήτων τους. Άλλοι του απαντούν με αγανάκτηση, άλλοι με αγένεια κανένας όμως δεν βλέπει την πραγματική εικόνα .Τα παιδιά των φαναριών εκτός από το γνωστό άσμα αποτελούν και το πιο γνωστό παράδειγμα εκμετάλλευσης παιδιών ,η οποία, ας το χωνέψουμε επιτέλους ,δεν περιορίζεται μόνο στον τρίτο κόσμο, αλλά υπάρχει και στην Ευρώπη και στην Αμερική . 300 εκατομμύρια παιδιά κάτω των 15 ετών εργάζονται 15-16 ώρες την ημέρα, με μισθό πείνας, καταστρατηγώντας  τα δικαιώματα τους.

Τα παιδιά είναι η πιο σημαντική επένδυση κάθε χώρας. Το  κράτος που θα επενδύσει στην υγεία, την εκπαίδευση και τις ικανότητες των παιδιών του, επενδύει μελλοντικά στην ευημερία της κοινωνίας. Οι συνθήκες ζωής των παιδιών: οι συνθήκες υγείας και ασφάλειας που απολαμβάνουν, η εκπαίδευση που λαμβάνουν, οι κίνδυνοι που τα απειλούν (όπως η κακοποίηση) και τέλος οι συνθήκες στέγασης βοηθούν να χτίσουν το μέλλον τους και κατ επέκταση  τη μελλοντική πρόοδο  και ευημερία κάθε κοινωνίας. Οι κοινωνίες που δεσμεύονται να δώσουν σε όλα τα παιδιά ίσες ευκαιρίες κι είναι διατεθειμένες να επενδύσουν σε αυτά είναι οι κοινωνίες που ακμάζουν. «Άλλωστε η μόνη μορφή αθανασίας για την οποία μπορούμε να είμαστε βέβαιοι είναι τα παιδιά.»

Δυστυχώς όμως το να ζεις στην εποχή της τεχνολογίας και της εξέλιξης δεν προϋποθέτει τον σεβασμό και την προστασία των δικαιωμάτων των παιδιών. Το σύνταγμα προστάζει : «Τα παιδιά έχουν δικαίωμα στη ζωή ,την επιβίωση και την ανάπτυξη»,«Τα παιδιά έχουν δικαίωμα στην ανάπαυση, στο παιχνίδι και την ψυχαγωγία.» « Τα παιδιά έχουν δικαίωμα προστασίας από κάθε μορφής κακομεταχείριση: βία, παραμέληση, κακοποίηση», «Όλα τα παιδιά έχουν δικαίωμα στην εκπαίδευση. Το κράτος πρέπει να παίρνει μέτρα ώστε τα παιδιά να γράφονται και να μη διακόπτουν το σχολείο.» «Τα παιδιά πρέπει να προστατεύονται από κάθε μορφής οικονομική εκμετάλλευση (επαιτεία, δουλεμπόριο)» «Τα παιδιά με ειδικές ανάγκες έχουν δικαίωμα στη δωρεάν ειδική φροντίδα, εκπαίδευση και επιμόρφωση, ώστε να απολαμβάνουν ισότιμη και αξιοπρεπή ζωή.»

Η πραγματικότητα από την άλλη πλευρά χλευάζει, παιδιά εξαθλιωμένα που εμείς οι ενήλικες επιτρέπουμε να βιώνουν τη φρίκη του πολέμου, που στρατολογούνται  και εξαναγκάζονται να δουν ή ακόμα και να διαπράξουν βάρβαρες πράξεις. Παιδιά που βασανίζονται, σκοτώνονται, πνίγονται και αν σωθούν  γίνονται λεία των εμπόρων σαρκός .Παιδιά που εξωθούνται σε διάφορες μορφές δουλείας (επαιτεία, αγροτικές εργασίες). Παιδιά που στερούνται την μόρφωση, εύκολα θύματα εγκληματικών οργανώσεων. Παιδιά χωρίς πρόσβαση σε πόσιμο νερό και τροφή που πεθαίνουν από ασιτία .Παιδιά χωρίς δικαίωμα σε φάρμακα και ιατρική περίθαλψη. Παιδιά με διαφορετικές ανάγκες, αλλά ισότιμα δικαιώματα, με αδυναμία πρόσβασης σε κοινόχρηστους χώρους, δημόσια κτίρια και μέσα μεταφοράς, που πασχίζουν να κυκλοφορήσουν σε κατεστραμμένες ή ανύπαρκτες διαβάσεις, σε πεζοδρόμια αποκλεισμένα από αυτοκίνητα. Παιδιά που οι ειδικές ανάγκες τους αδυνατούν να καλυφθουν από το υπάρχον σχολικό πλαίσιο.

Το να ευχηθούμε να τηρείται το σύνταγμα και να προστατεύονται τα δικαιώματα των παιδιών είναι πολύ εύκολο. Το να αγωνιστούμε και να πιέσουμε ,ο καθένας με τον τρόπο του ,να σταματήσει η καταστρατήγηση της Διεθνής Σύμβασης για τα δικαιώματα του Παιδιού ,χρειάζεται περίσσευμα ψυχής. Τα παιδιά είναι πηγή αγάπης, γέλιου και χαράς, με τέτοια συναισθήματα δικαιούνται να είναι γεμάτη η ζωή τους  και είναι δική μας υποχρέωση καθημερινά  να διεκδικούμε και να προασπίζουμε τα δικαιώματα τους. Η παγκόσμια Ημέρα για τα Δικαιώματα των Παιδιών ας μας υπενθυμίζει πως αν θέλουμε  ένα καλύτερο αύριο γι’ αυτόν τον κόσμο, πρέπει να αγωνιστούμε για τα παιδιά που δεν έχουν ότι δικαιούνται. «Το ότι δεν συμβαίνει εδώ, δεν σημαίνει ότι δεν γίνεται στον κόσμο».

 

Γράφει η Λία Ρογγανάκη, Γενικός–Οικογενειακός Ιατρός, Επιμελήτρια Ά Κέντρου Υγείας  Μουζακίου, Περιφερειακή Σύμβουλος

Comments (0)

Tags: , ,

Λία Ρογγανάκη: Η λύση είσαι εσύ

Posted on 12 Νοεμβρίου 2019 by admin

Κακοποίηση μπορεί να υποστεί κάποιο παιδί σε οποιαδήποτε ηλικία, στο σχολείο, στο σπίτι, στις εξωσχολικές δραστηριότητες. Είναι φριχτό να γνωρίζεις πως ζεις σε μια κοινωνία που επιτρέπει ένα παιδί να κακοποιείται. Εξίσου φριχτό είναι να μην καταγγέλλεται η παιδική κακοποίηση. Το πραγματικό πρόβλημα είναι πολύ μεγάλο και βαθύ. Ωστόσο αν και φαντάζει αδιανόητο , όσο περισσότερο διαβάζουμε για περιστατικά και ακούμε ιστορίες για παιδιά που κακοποιούνται , τόσο περισσότερο φαίνεται να  εξοικειωνόμαστε με τη σκέψη τέτοιων αποτρόπαιων εγκλημάτων και να βουλιάζουμε στον αναπαυτικό καναπέ μας.

Το πρόβλημα πρέπει να εκλείψει και αυτό εξαρτάται από εμάς . Η ευαισθητοποίηση όλων μας είναι αναγκαία για την αντιμετώπιση, η οποία θα γίνει προς τρεις κατευθύνσεις.

Εμείς θα απαιτήσουμε  την ενεργοποίηση του κρατικού μηχανισμού για πρόληψη και για παρέμβαση. Είναι απαραίτητες δράσεις ουσιαστικής ενημέρωσης για το θέμα αυτό, στους Συλλόγους Γονέων και Κηδεμόνων ,σε πολιτιστικούς και σε αθλητικούς συλλόγους που δραστηριοποιούνται  παιδιά. Επίσης είναι σημαντική η  δια βίου εκπαίδευση γιατρών, νοσηλευτών και εκπαιδευτικών(προσχολικής και πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης) ,ώστε να είναι σε θέση να αντιλαμβάνονται τα σημάδια κακοποίησης σε ένα παιδί, αλλά και να γνωρίζουν πως να χειριστούν ένα περιστατικό κακοποίησης.

Εμείς θα ενημερώσουμε τα παιδιά μας για να προστατευτούν . Πρέπει να δώσουμε έμφαση στην εκπαίδευση των παιδιών από μικρή ηλικία για τη σεξουαλικότητα και το σώμα τους ,χωρίς να νιώθουμε ντροπή. Τα παιδιά πρέπει να ξέρουν πως το σώμα τους, τους ανήκει και δεν επιτρέπεται σε κανέναν να τα αγγίξει χωρίς την άδεια τους. Είναι απαραίτητο να γνωρίζουν τα παιδιά πως μπορούν να μιλήσουν στους γονείς τους για ότι τα απασχολεί και αυτοί θα τα ακούσουν.  Ένα σωστά  ενημερωμενο  παιδί, μελλοντικά, αν προκύψει ανάγκη, θα γίνει σωτήρας του εαυτού του.

Τέλος εμείς οι ίδιοι θα ενημερωθούμε για να αναγνωρίζουμε τα σημάδια. Ένα παιδί δίπλα σου μπορεί να κακοποιείται  και να χρειάζεται τη βοήθειά σου ,μάθε να το «ακούς» χωρίς να σου μιλά. Με την αδιαφορία μπορεί να σκοτώσεις το μέλλον των παιδιών σου.

Αν «ο άνθρωπος είναι το προϊόν των τραυμάτων της παιδικής του ηλικίας», τότε η παιδική κακοποίηση απειλεί το μέλλον μας. Η βία αναπαράγει τη βία, χτίζει  δυστυχισμένους ενήλικες που κουβαλούν από την παιδική τους ηλικία  συναισθήματα ενοχής και θυμού και εκδηλώνουν επικίνδυνες συμπεριφορές (κατάχρηση αλκοόλ, ουσιών, παρανομία). Το τραγικό είναι ότι  πολλά από τα παιδιά που κακοποιούνται, όταν γίνουν ενήλικες , κακοποιούν με τη σειρά τους. Είναι ένας ψυχολογικός φαύλος κύκλος που θα σπάσει μόνο με την έγκαιρη και αποτελεσματική αντιμετώπιση των περιστατικών κακοποίησης. Απαραίτητη προϋπόθεση όμως για να βοηθήσει και να στηρίξει κάποιος ειδικός(ιατρός, παιδοψυχολόγος, κοινωνικός λειτουργός ),ένα παιδί που κακοποιήθηκε ,είναι να αποκαλυφθεί το περιστατικό.

Όλα τα παιδιά  πρέπει να έχουν την ευκαιρία να μεγαλώσουν χαρούμενα ,υγιή και ασφαλή. Ο δράστης που κακοποιεί, στερεί από το παιδί ένα μεγάλο μέρος της παιδικότητας και του αυθορμητισμού του και το γεμίζει με άγχος και φόβο. Στο σύνολό τους οι δράστες είναι άντρες (98%) που είχαν αναπτύξει σχέσεις φιλίας και εμπιστοσύνης με το παιδί (41,7%) . Μπορεί να είναι μορφωμένοι, καλοί επαγγελματίες, νομοταγείς πολίτες ή άτομα που έχουν κάποια ψυχοπαθολογία.  Αρκετοί από αυτούς μπορεί να έχουν υποστεί κακοποίηση ως παιδιά. Χρειάζεται λοιπόν συνεχής επαγρύπνηση και ευαισθητοποίηση για να σταματήσει η κακοποίηση να είναι ένα πρόβλημα που αποκαλύπτεται παρεμπιπτόντως.

Πρέπει να αφυπνιστούμε και να απαιτήσουμε την δημιουργία ενός φορέα που μετά από καταγγελία ,θα αναλαμβάνει επίσημα την αναγνώριση και την αντιμετώπιση της κακοποίησης ώστε τα θύματα να θεραπεύονται και να μην γίνονται δράστες. Να ενημερώνουμε τακτικά τα παιδιά μας και να τα εκπαιδεύουμε στη διαχείριση του κινδύνου, αυτό σημαίνει πως θα είμαστε πρώτα εμείς ενήμεροι. Η λύση είμαστε  εμείς αν δεν θέλουμε  να παίζουμε σαν κομπάρσοι  σε μια κοινωνία με την ένδειξη: «Ακατάλληλη, σε αυτή την κοινωνία κακοποιούνται παιδιά!»

 

Γράφει η Λία Ρογγανάκη, Γενικός–Οικογενειακός Ιατρός, Επιμελήτρια Ά Κέντρο Υγείας  Μουζακίου, Περιφερειακή Σύμβουλος

Comments (0)

Tags: , ,

Λία Ρογγανάκη: Όταν η σιωπή ουρλιάζει

Posted on 05 Νοεμβρίου 2019 by admin

Ιστορίες που σοκάρουν, ειδήσεις που εξοργίζουν, ταινίες με νοσηρά σενάρια που είναι στηριγμένα στην ωμή πραγματικότητα όπου κάποιος ενήλικας πλησιάζει ένα παιδί και δρώντας μεθοδικά και με υπομονή προσπαθεί να κερδίσει την εμπιστοσύνη του. Αφού το καταφέρει χρησιμοποιώντας διάφορα μέσα προχωράει στην κακοποίησή του . Στα μικρότερα παιδιά χρησιμοποιούν συνήθως την δωροδοκία ,την συναισθηματική βία , την αποπλάνηση, προκειμένου να εξασφαλισθεί η συναίνεση του παιδιού και η σιωπή του. Σε παιδιά μεγαλύτερης ηλικίας προβαίνουν  στην άσκηση σωματικής βίας ή  στη χρήση κατασταλτικών ουσιών. Στη συντριπτική πλειοψηφία ο δράστης είναι γνώριμος του παιδιού ,άτομο του στενού οικογενειακού περιβάλλοντός (93,0%) ενώ στο 38,2% των καταγγελιών ο υπαίτιος της κακοποίησης φαίνεται να έχει σχέση συγγένειας με το παιδί (πατέρας, θείος, ξάδερφος).

Περιστατικά «κρυμμένα» πίσω από κλειστές πόρτες και κλειστά στόματα. Στην Ελλάδα οι 9 στις 10 περιπτώσεις παιδικής κακοποίησης δεν αναφέρονται ποτέ. Μόλις το 1% των περιστατικών παιδικής κακοποίησης καταγγέλλεται στις Αρχές, ενώ περίπου ένα στα πέντε παιδιά πέφτει θύμα σεξουαλικής βίας και 1 στα 2 παιδιά στη χώρα μας έχει βιώσει τουλάχιστον μία εμπειρία σωματικής βίας. Τα παιδιά που μας έχουν περισσότερο ανάγκη, τα παιδιά  με νοητικές και  σωματικές αναπηρίες, κινδυνεύουν περισσότερο να πέσουν θύματα σεξουαλικής εκμετάλλευσης. Πιο ευάλωτη ηλικιακά ομάδα σε κακοποίηση είναι τα βρέφη και τα παιδιά έως 4 ετών ενώ από αυτά πιο συχνά κακοποιούνται τα παιδιά που γεννήθηκαν με προωρότητα, τα πρωτότοκα, τα αγόρια, τα βρέφη και νήπια με δύσκολη ιδιοσυγκρασία .

Παιδιά που μπορεί να «ουρλιάζουν» χωρίς να μιλούν και χρειάζεται  ευαισθητοποίηση ,ενημέρωση και εκπαίδευση για να τα ακούσουμε. Τα παιδιά δεν μιλούν είτε γιατί είναι πολύ μικρά για να εκφραστούν λεκτικά είτε γιατί θεωρούν ότι αν πουν αυτό που τους συμβαίνει, κανείς δεν θα τα πιστέψει. Όταν η κακοποίηση έχει γίνει από συγγενή, το παιδί σωπαίνει πιστεύοντας πως αν μιλήσει θα γίνει αιτία να διαταραχθεί η ζωή όλης της οικογένειας. Τα μεγαλύτερα παιδιά μπορεί να νιώθουν ενοχές, θεωρώντας ότι φταίνε για ότι τους συνέβη και δέχονται τη κακοποίηση ως τιμωρία για κάτι που υποτίθεται έκαναν. Άλλες φορές το παιδί σωπαίνει επειδή το έχει απειλήσει ο δράστης ή επειδή το εκβιάζει συναισθηματικά για να μην μιλήσει και να κρατήσει το «μυστικό τους». Πρέπει να μάθουμε λοιπόν στα παιδιά μας όταν κάτι τους κάνει να αισθάνονται άβολα, στεναχωρημένα, αγχωμένα να το συζητούν με τους ενήλικες που εμπιστεύονται.

Δική μας είναι η ευθύνη να προσέξουμε τα σημάδια για να καταφέρουμε να μειώσουμε τον «σκοτεινό αριθμό» των περιπτώσεων εκείνων που δεν καταγγέλλονται. Όταν παρατηρούμε κάποια ραγδαία αλλαγή στη συμπεριφορά ενός παιδιού. Όταν κάποιο παιδί δεν θέλει να γυρίσει σπίτι του μετά το σχολείο. Όταν παρουσιάζει εφιάλτες, πονοκέφαλους  ή  πόνους στο στομάχι χωρίς ιατρική αιτία. Όταν δυσκολεύεται να αγαπήσει ή να εμπιστευτεί. Όταν έχει χαμηλή αυτοεκτίμηση, έντονο θυμό ή φαίνεται μόνιμα φοβισμένο. Όταν εμφανίζει επιθετικότητα ,παραβατικές ή αυτοκαταστροφικές συμπεριφορές θα πρέπει να προβληματιστούμε γιατί μπορεί να είναι σημάδια που υποκρύπτουν κακοποίηση. Η υποψία και μόνο αρκεί για να κινητοποιηθούμε και να βοηθήσουμε ένα παιδί.

Τη στιγμή εκείνη που  η χρυσόσκονη της παιδικής ηλικίας διαλύεται βίαια και αφήνει ακάλυπτες τις μελανιές,τα εγκαύματα και μια τεράστια πληγή στην μικροσκοπική καρδούλα ενός παιδιού, ο πολιτισμός πρέπει να ντρέπεται και όλοι εμείς οι πολιτισμένοι πρέπει να αναλάβουμε τις ευθύνες μας, που δεν κάναμε κάτι για να το προφυλάξουμε. Έχουμε ευθύνη  ακόμα κι αν δεν γνωρίζουμε αυτό το παιδί, γιατί δεν κάναμε κάτι για να το προλάβουμε .Η εκκωφαντική σιωπή των κακοποιημένων παιδιών, πρέπει να ανοίξει τις κλειδωμένες πόρτες και να ξυπνήσει όλους εμάς που ψιθυρίζουμε στα κρυφά, να κοιτάξουμε κατάματα το πρόβλημα και να αναλάβουμε δράση. Η κακοποίηση ενός παιδιού δεν είναι ιδιωτική υπόθεση, είναι υπόθεση όλων μας.

 

Γράφει η Λία Ρογγανάκη, Γενικός–Οικογενειακός Ιατρός, Επιμελήτρια Ά Κέντρο Υγείας  Μουζακίου, Περιφ.Ιατρείο Μητρόπολης, Περιφερειακή Σύμβουλος

Comments (0)

Tags: , ,

Λία Ρογγανάκη: Όταν το μέλλον μας κακοποιείται

Posted on 01 Νοεμβρίου 2019 by admin

Παιδιά που πεινάνε, παιδιά θύματα ,που κακοποιούνται. Παιδιά  που παίζουν ανάμεσα σε συντρίμμια και σε διασταυρούμενα πυρά εμπόλεμων περιοχών, σχοινοβατώντας  μεταξύ ζωής και  θανάτου. Παιδιά χωρίς το δικαίωμα  στην υγεία και στην εκπαίδευση .Χωρίς δικαίωμα στην οικογενειακή θαλπωρή ,στην ασφάλεια και στην προστασία από τη βία και την κακοποίηση. Παιδιά χωρίς δικαιώματα στην  ζωή που η παιδική τους φωνούλα δεν αρκεί για να τα διεκδικήσουν.

Μια ανεπτυγμένη κοινωνία ,κατά πως φαίνεται, δεν προϋποθέτει την ασφάλεια και την προστασία των παιδιών. Η οικονομική κρίση δημιούργησε παιδιά ανήσυχα και αγχωμένα, που συχνά αναγκάζονται να εργαστούν κάτω από αντίξοες συνθήκες με περιορισμένες δυνατότητες για την ομαλή εκπαίδευσή τους . Η κακή χρήση της τεχνολογίας δημιούργησε παιδιά εθισμένα με μαθησιακές δυσκολίες και αντικοινωνική συμπεριφορά που όλο και πιο συχνά πέφτουν θύματα  διαδικτυακού εκφοβισμού. Η έλλειψη οικογενειακής συνοχής , η  φτώχεια, η ανεργία που οδηγούν στην  κοινωνική απομόνωση των οικογενειών δημιουργούν πρόσφορο έδαφος για  την παιδική κακοποίηση .

Η κακοποίηση των παιδιών υπάρχει και αποτελεί ένα αυξανόμενο φαινόμενο της εποχής μας. Παρατηρείται σε όλες τις κοινωνικές τάξεις και συμπεριλαμβάνει εγκληματικές πράξεις ή την απουσία πράξεων των ενήλικων που έχουν επωμιστεί την ευθύνη για την φροντίδα του παιδιού. Η παιδική κακοποίηση μπορεί να είναι εμφανής σε τρίτους ή μπορεί να περνάει απαρατήρητη από τον περίγυρο, μπορεί να συμβεί μία φορά  ή να γίνεται κατ’επανάληψη. Οι μορφές που μπορεί να πάρει είναι πολλές, οι πιο συχνές από αυτές είναι η σωματική κακοποίηση ,η ψυχολογική-συναισθηματική κακοποίηση, η σεξουαλική κακοποίηση και η παραμέληση .Η εποχή του διαδικτύου  δημιούργησε νέες μορφές κακοποίησης, όπως ο ηλεκτρονικός εκφοβισμός και ο σεξουαλικός διαδικτυακός εξαναγκασμός και εκβιασμός των παιδιών.

Η  πρόκληση τραυματισμού από τον ενήλικα που φροντίζει το παιδί και δεν οφείλεται σε τυχαίο γεγονός αλλά είναι σκόπιμη, αποτελεί σωματική κακοποίηση (σπρώξιμο, χαστούκι, έγκαυμα).Η ψυχολογική-συναισθηματική κακοποίηση περιλαμβάνει λεκτικές επιθέσεις.Ο ενήλικας μειώνει, απειλεί, εξυβρίζει, απορρίπτει και τρομοκρατεί το παιδί λεκτικά.Φράσεις όπως «είσαι βλάκας, άχρηστος, αλήτης », «Να φύγεις! Κανένας δε σε θέλει» ασκούν ψυχολογική βία. Στην περίπτωση της παραμέλησης ο ενήλικας που θα έπρεπε να φροντίζει το παιδί του στερεί  βασικές ανάγκες όπως  τροφή, καθαρά ρούχα, ιατρική βοήθεια.

Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας, σεξουαλική κακοποίηση ονομάζεται η συμμετοχή του παιδιού σε σεξουαλική δραστηριότητα για την οποία υπάρχει έλλειψη της συνειδητής κατανόησης από την πλευρά του παιδιού και έλλειψη της συναίνεσής του.

Ένα σύγχρονο ολοένα αυξανόμενο και ανησυχητικό κοινωνικό φαινόμενο αποτελεί ο ηλεκτρονικός  ή  διαδικτυακός εκφοβισμός .Πρόκειται κατά κάποιο τρόπο για την εξέλιξη της ψυχολογικής-συναισθηματικής  κακοποίησης σε τεχνολογικό επίπεδο. Μπορεί να συμβεί ανά πάσα ώρα και στιγμή, μέσα στο σπίτι μας και γίνεται μέσω κινητού ή υπολογιστή.Ο δράστης είναι κρυμμένος πίσω από μια ψεύτικη ταυτότητα, και η πεποίθηση ότι μπορεί να παραμείνει αόρατος ενισχύει τους λόγους για να διαπράξει εγκληματική συμπεριφορά .Στην περίπτωση του σεξουαλικού διαδικτυακού εξαναγκασμού και εκβιασμού ο δράστης προσεγγίζει μέσω ίντερνετ τα θύματά του, χρησιμοποιώντας διάφορες μεθόδους έτσι ώστε να αποκτήσει την εμπιστοσύνη τους. Στην συνέχεια ζητάει φωτογραφίες ή βίντεο αλλά με πορνογραφικό περιεχόμενο.

Όλο και μεγαλύτερος αριθμός παιδιών καθίσταται θύμα βίας από ενήλικες με κάποια από τις μορφές κακοποίησης ή και συνδυασμό αυτών. Σύμφωνα με έρευνες, 1 στα 2 παιδιά στη χώρα μας έχει βιώσει τουλάχιστον μία εμπειρία σωματικής βίας, 1 στα 10 παιδιά έχει υπάρξει θύμα κάποιας μορφής σεξουαλικής βίας, ενώ σχεδόν 3 στα 10 παιδιά αισθάνονται παραμελημένα.  Πρόκειται για τη σκοτεινή πλευρά της κοινωνίας μας που όλοι αποφεύγουμε να κοιτάξουμε στα μάτια. Την μάχη θα την κερδίσουμε όταν η παιδική κακοποίηση  σταματήσει να αποτελεί ταμπού και αποτελέσει σημείο ευαισθητοποίησης και ενημέρωσης για το ευρύτερο κοινό. Πρέπει να είμαστε ενημερωμένοι για  να δούμε τα σημάδια ….

Γράφει η Λία Ρογγανάκη, Γενικός–Οικογενειακός Ιατρός, Επιμελήτρια Ά Κέντρο Υγείας  Μουζακίου Περιφερειακή Σύμβουλος

 

Comments (0)

Tags: , ,

Νέο μέλος στην Ένωση Νέων Αυτοδιοικητικών η Λία Ρογγανάκη

Posted on 23 Σεπτεμβρίου 2019 by admin

Η Ένωση Νέων Αυτοδιοικητικών (Ε.Ν.Α.) Ελλάδος εδώ και πέντε χρόνια με δράση σε όλη τη χώρα, αποτελούμενη από νέους αιρετούς, περιφερειακούς και δημοτικούς συμβούλους, αντιπεριφερειάρχες, έπαρχους και αντιδημάρχους από όλη την Ελλάδα, πιστεύοντας πως η Τοπική Αυτοδιοίκηση πρέπει να βρει καινούργιους και καινοτόμους τρόπους ανάπτυξης και ανάδειξης των τοπικών κοινωνιών, συνεχίζει για ακόμη μια αυτοδιοικητική περίοδο τις παρεμβάσεις της σε όλη την Ελλάδα.

Με την ήδη παρουσία εκατοντάδων νέων ανθρώπων, αιρετών, από κάθε σημείο της Ελλάδος, μιας και αποτελείται η ΕΝΑ από νέους αυτοδιοικητικούς από το Καστελόριζο ως την Θράκη και από την Κέρκυρα ως την Κρήτη, με ιδιαίτερη χαρά ανακοινώνει ως νέο μέλος της, την Αγλαΐα (Λία) Ρογγανάκη ,ιατρό και περιφερειακή σύμβουλο Θεσσαλίας από την Καρδίτσα και την καλωσορίζουμε στην πιο επιτυχημένη πρωτοβουλία που έχει γίνει στην αυτοδιοίκηση τα τελευταία χρόνια, με παρέμβαση σε όλη την Ελλάδα και με τους νέους μπροστά.

Comments (0)

Tags: , ,

Λία Ρογγανάκη: Αποδοτική όχι ανταλλακτική ψήφος

Posted on 08 Ιουνίου 2018 by admin

Από το χάραμα σηκώθηκε ο βοσκός  να αρμέξει και μετά να βγάλει τα ζώα του να βοσκήσουν. Με την γκλίτσα στο χέρι, της οποίας η λαβή ήταν σε σχήμα S για να πιάνει το άτακτο πρόβατο από το πόδι,  οδηγεί τα ζώα στους βοσκότοπους και τα γρέκια. Το γκεσέμι μπροστά και το κοπάδι να ακολουθεί. Ο σκύλος, πιστός σύντροφος και βοηθός , επαναφέρει στο κοπάδι όσα ζώα απομακρύνονται . Σκοπός είναι να επιστρέψουν όλα τα πρόβατα σώα στη στρούγκα. Άλλωστε είναι γνωστό πως « όποιο πρόβατο φεύγει από το μαντρί το τρώει ο λύκος» .

Στρούγκα εκτός από περιφραγμένος   χώρος ,  για το άρμεγμα  γιδοπροβάτων ,ονομάζεται και το σύνολο οπαδών  που υπακούουν τυφλά σε  κανόνες ή σε κάποιον  αρχηγό. Ένας αντικειμενικός παρατηρητής θα μπορούσε να διακρίνει πολλά κοινά χαρακτηριστικά στην συμπεριφορά  των συμπαθητικών αυτών ζωντανών με τους οπαδούς  που ακολουθούν μια ομάδα, ένα κόμμα ή μια ιδεολογία. Το  αφυές πρόβατο ακολουθεί το κοπάδι. Πάει όπου πάνε τα πολλά. Δεν έχει προσωπικότητα. Κάπως έτσι παρακολουθούμε  τους κάθε είδους οπαδούς  άβουλα να ακολουθούν το γκεσέμι, τον μπροστάρη του κοπαδιού.

Με ανάμικτα συναισθήματα, όπως  οργή, λύπη ,απογοήτευση τους έχουμε παρακολουθήσει στα δελτία ειδήσεων να συγκρούονται με τις δυνάμεις της Αστυνομίας και να καταστρέφουν την δημόσια περιουσία βάζοντας σε κίνδυνο αθώες ζωές. Στην πολιτική γινόμαστε μάρτυρες οπαδικών συμπεριφορών υπέρ κάποιων, χωρίς πολιτική και ιδεολογική χροιά, αλλά με κριτήρια τις εξυπηρετήσεις και το βόλεμα. Έτσι η ψήφος κατέληξε να έχει ανταλλακτική αξία.

Στο βωμό της οπαδοποίησης οι ιδέες καπηλεύονται ,οι δε έννοιες διαστρεβλώνονται και κακομεταχειρίζονται. Η απραξία και ο ωχαδερφισμός  μετατρέπονται σε ιδεολογία με αποτέλεσμα την αποχή από κάθε πολιτική και συλλογική διαδικασία . Οι σημερινοί οπαδοί αποχαυνώνονται με μια ψευδαίσθηση πολυφωνίας που τους προσφέρουν τα κοινωνικά δίκτυα και με μια ψευδαίσθηση ελευθερίας που τους προσφέρει το διαδίκτυο. Κατέληξε να εκλαμβάνεται ως  ενδιαφέρον για τα κοινά ο σχολιασμός των ριάλιτι  και των κοινωνικών εκπομπών. Κάτω από την ομπρέλα της συλλογικής ταυτότητας έχει χαθεί η προσωπική ευθύνη ,κανένας  δεν σηκώνει το βάρος των επιλογών του. Απενοχοποιημένα όμως και πολύ εύκολα μετακυλύουνε το μερίδιο της ευθύνης τους στον εκλεκτό της επιλογής τους. Αυτόν επέλεξαν να παίρνει τις αποφάσεις άρα και την ευθύνη για αυτούς και το μόνο που θέλουν είναι να μπορούν να τον κατακρίνουν από τον καναπέ τους, να τον βρίζουν από το διαδίκτυο και έτσι να εκτονώνονται (προσωπική ευθύνη δεν θα αναλάβουν).

Για να εξαλείψουμε τις λάθος νοοτροπίες πρέπει να βγούμε από το κοπάδι ,να αναγνωρίσουμε αυτούς που έχουν αποκλειστικό κίνητρο την ιδιοτελή σκοπιμότητα και να μην εντυπωσιαστούμε από τον θόρυβο που κάνουν για να αυτοπροβληθούν . Η αληθινή δημοκρατία προϋποθέτει την ευθύνη και  μερίδιο ευθύνης, αντιστοιχεί σε όλους μας. Τα προσωπικά συμφέροντα, πρέπει να υποχωρήσουν, να μπουν σε δεύτερη μοίρα. Η ψήφος πρέπει να μετατραπεί  από ανταλλακτική σε αποδοτική όσον αφορά την κοινωνική ευημερία. Πρέπει να επιλέγουμε για εκπροσώπους μας όσους κάνουν συμφωνίες αλήθειας  και ενδιαφέρονται για το κοινό καλό, όχι όσους βρίσκουν  την εκάστοτε  λύση ατομικά και με οποιοδήποτε τρόπο(ανταλλαγή).Όταν επιλέγεις γιατρό να σε θεραπεύσει δεν επιλέγεις τον συμπαθητικό ,τον εξιδανικευτικό, τον φαφλατά αλλά τον ικανό που μπορεί , θέλει και ξέρει να θεραπεύσει.

Όταν  ο ένας δεν μπορεί να δράσει  και ο άλλος δεν θέλει να σηκωθεί από τον καναπέ , ο τρίτος δεν ξέρει τι να αποφασίσει  και ο τέταρτος δεν μπορεί να αλλάξει τον εαυτό του, τότε όλοι τους αισθάνονται  τυχεροί  που έχουν βοσκό. Έχουν αυτόν που τους  απαλλάσσει από την ευθύνη, χωρίς να πρέπει να αγωνιστούν οι ίδιοι για τον εαυτό τους και χωρίς να χρειαστεί να αναλάβουν το βάρος των επιλογών τους, ούτως ή άλλως  ο βοσκός και τα τσοπανόσκυλα θα φταίνε για όλα. Φυσικό είναι λοιπόν να μην επιθυμούν να ξεμυτίσουν από τη στρούγκα. Καθώς όμως η οπαδοποίηση προάγει την ανεκτικότητα στα λάθη ή τις αστοχίες των βοσκών και  τα μέλη του κοπαδιού αποφεύγουν να σηκώσουν το βάρος των επιλογών τους ,θα μείνουν τελικά να αναρωτιούνται «Τι έχουν τα έρμα και ψοφάνε;».

 

Γράφει η Λία Ρογγανάκη,  Γενικός-Οικογενειακός Ιατρός,Επιμελήτρια ΚΥ Μουζακίου

Comments (0)

Tags: , ,

Λία Ρογγανάκη: Η ανηθικότητα της νομιμότητας

Posted on 25 Μαΐου 2018 by admin

«Εκείνοι που ξεχωρίζουν την πολιτική από την ηθική ποτέ δεν θα καταλάβουν ούτε τη μια ούτε την άλλη» έλεγε ο μαθηματικός φιλόσοφος Απολλώνιος ο Περγαίος. Ας αναλογιστούμε  ένα παιδί που πάσχει από μια σπάνια μορφή καρκίνου και είναι ετοιμοθάνατο. Υπάρχει ένα φάρμακο που μπορεί να του σώσει τη ζωή. Το έχει ανακαλύψει ένας φαρμακοποιός  ο οποίος το  χρεώνει δέκα φορές περισσότερο από όσο του κοστίζει. Ο πατέρας του παιδιού δεν είχε τα λεφτά, έτρεξε σε όλους τους γνωστούς του για να δανειστεί χρήματα, αλλά κατάφερε συγκεντρώσει μόνο τα μισά από όσα του χρειάζονται. Αποφάσισε να πάει στο φαρμακοποιό να του εξηγήσει την κατάσταση ότι το παιδί του πεθαίνει και  να τον παρακαλέσει να του πουλήσει το φάρμακο φθηνότερα ή έστω να τον αφήσει να του εξοφλήσει τα χρήματα αργότερα. Ο φαρμακοποιός του απάντησε πως αυτός  ανακάλυψε το φάρμακο και σκόπευε  να γίνει  πλούσιος από αυτό. Πάνω στην απελπισία του, το επόμενο βράδυ ο πατέρας διέρρηξε το φαρμακείο και έκλεψε το φάρμακο για να σώσει το παιδί του.

Οι νόμοι και η ηθική δεν είναι απαραίτητο ότι ταυτίζονται. Υπάρχουν νόμιμες πράξεις που είναι ανήθικες καθώς και ηθικές πράξεις που είναι παράνομες. Ο άνθρωπος οδηγείται  στην ηθική ανάπτυξη  όταν  καταφέρει να εξομαλύνει τις αντιθέσεις ανάμεσα στις ανάγκες του εγώ του και στις υποχρεώσεις του ως μέλος της κοινωνίας,  ενεργώντας θετικά όσον αφορά τις ανάγκες και τα δικαιώματα των άλλων. Έτσι αποκτά  την ικανότητα  να ξεχωρίζει το «καλό» από το «κακό» και να υπακούει τόσο στους ηθικούς κανόνες που έχει θεσπίσει η κοινωνία όσο και στους νόμους.

Παρά τις θεωρίες και τις  γνώσεις μας  περί ηθικής αρχής γενομένης από την αρχαία Ελλάδα να μαστε εδώ στην εποχή της κρίσης και της πρώτης φοράς αριστεράς  που οι ηθικές αντιστάσεις μας  «λυγίζουν  σαν λυγαριά» .Ανεχτήκαμε να μας  βαφτίσουν  επιχειρηματική  επιδεξιότητα την κουτοπονηριά, πολιτική ικανότητα την διαβολή των ανταγωνιστών και την διαστρέβλωση των πληροφοριών (στο χωριό μου το λένε κουτσομπολιό).Δημιουργήσαμε σχέσεις  που στηρίζονται σε ψέματα και μισές αλήθειες  και στον βωμό  του  συμφέροντος « άνθρωποι με τη γλώσσα και όχι με τα έργα» κατορθώνουν να μας πείσουν  πως το ανήθικο είναι ηθικό.

Καταντήσαμε οι απόγονοι του Σωκράτη του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη να ζούμε σε ένα  σύστημα ρουσφετιών που αγνοεί τους νόμους της αγοράς όπου διορίζονται οι φιλικά προσκείμενοι με αμφίβολα  προσόντα ενώ απαξιώνονται οι ικανότεροι  . Οι πολίτες στο όνομα της «πολιτικής διευκόλυνσης» αδιαφορούν αν θα στηρίξουν τον πολιτικό του οποίου το όνομα έχει εμπλακεί σε μη ηθικές πράξεις.  Κάπως έτσι το ανήθικο γίνεται  αποδεκτό  και  η νομιμότητα  η καταλληλότερη να το δικαιολογήσει.

Η αποδέσμευση   της πολιτικής από την ηθική έχει συντελεστεί εδώ και καιρό. Πολιτικοί που κινούνται στο όριο της νομιμότητας, έχοντας υπερβεί κάθε ηθικό φραγμό λαμβάνουν επίδομα ενοικίου την ώρα που κόβουν  το ΕΚΑΣ από χαμηλοσυνταξιούχους. Πολιτικοί νομοταγείς που προσαρμόζουν  τις δραστηριότητές τους στα νομικά μεν πλαίσια  σε δυσαρμονία όμως  με το  περί δικαίου αίσθημα. Πολίτες που ανέχονται φωτογραφικές προκηρύξεις και διαγωνισμούς με σημαία τους την πολιτική απαξίωση, πολίτες που βιώνουν  κατασχέσεις μισθών, συντάξεων και πρώτης κατοικίας  για χρέη άνω των 500 ευρώ επειδή «ήταν δίκαιο και έγινε πράξη» έτοιμοι να λαδώσουν και να λαδωθούν στα πλαίσια της νομιμότητας . Πολιτικοί που εθελοντικά ανέλαβαν την υποχρέωση να μας εκπροσωπήσουν  με σκοπό  ένα καλύτερο κοινό μέλλον και χρησιμοποιούν την νομιμότητα να δικαιολογήσουν την ανηθικότητα .Έτσι με επίπονο τρόπο διδαχτήκαμε  πως πολιτική  χωρίς ηθική απλά μετατρέπεται σε τέχνη εξαπάτησης του λαού.

Η ηθική δεν εξαρτάται από τις συνέπειες μιας πράξης, αλλά από την πρόθεση που την υποκίνησε. Το ζητούμενο και συνάμα ιδανικό είναι  να είμαστε νόμιμοι και  ηθικοί. Καιρός να σταματήσουμε να δικαιολογούμαστε και να βολευόμαστε και να υπερασπιστούμε την ηθική ακόμα και αν μας  κοστίσει σε προσωπικό επίπεδο (πολιτικές  διευκολύνσεις). Πρέπει να βρούμε το σθένος να υποστηρίξουμε τις αρχές μας. Όταν  το ηθικό και το νόμιμο δεν συνυπάρχουν   καλούμαστε να επιλέξουμε ποιο είναι πιο σημαντικό για εμάς. Με την επιλογή μας όμως αναλαμβάνουμε  και  την  προσωπική  ευθύνη  για τους πολιτικούς που μας εκπροσωπούν  αφού δεν  έχουν κανένα λόγο να συμπεριφερθούν διαφορετικά από ότι εμείς  εφόσον ισχύει  η σοφή ρήση της  Γαλάτεια Καζαντζάκη:   «εικόνα σου είμαι κοινωνία και σου μοιάζω».

 

Της Λίας Ρογγανάκη,  Γενικός-Οικογενειακός Ιατρός,                                                     Π.Ιατρείο Μητρόπολης, Επιμελήτρια ΚΥ Μουζακίου

 

Comments (0)

Tags: , ,

Λ. Ρογγανάκη: Όλη η ζωή μας σαν τη γιορτή του Πάσχα

Posted on 05 Απριλίου 2018 by admin

Μεγάλη Πέμπτη , ημέρα του Μυστικού Δείπνου, όπου ο Χριστός πρόσφερε άρτο και κρασί ως συμβολισμό για το σώμα Του και το αίμα Του, έτοιμος να θυσιαστεί για να ελευθερώσει τον κόσμο από τα δεσμά της αμαρτίας. Η μέρα που οι νοικοκυρές ετοιμάζουν τα τσουρέκια και βάφουν τα κόκκινα αυγά. Όλο το σπίτι μοσχομύριζε , στην κατσαρόλα με το ξύδι και το χρώμα έβραζαν τα αυγά και εγώ γεμάτη περιέργεια έχωνα το πρόσωπο μου μέσα  για να τα δω που έβγαιναν κόκκινα. Τότε δεν γνώριζα τους συμβολισμούς και δεν είχα χρόνο να αναρωτηθώ ,αφού το κύριο μέλημα μου ήταν να διαλέξω από το κόκκινο καλαθάκι το πιο γερό αυγό !Μεγαλώνοντας έμαθα πως το αυγό συμβολίζει  τη γονιμότητα και τη δημιουργία και κατά προέκταση την αναγέννηση του κόσμου και την ανανέωση της φύσης. Το δε κόκκινο χρώμα για κάποιους συμβολίζει το αίμα που έχυσε ο Χριστός όταν σταυρώθηκε, ενώ για άλλους  έκφραση χαράς για το ευτυχισμένο γεγονός της Ανάστασης.

Μικρή μου άρεσε να παίζω το ”κυνήγι του χαμένου αυγού” σύμφωνα με το οποίο οι μεγάλοι κρύβανε σε κήπους και αυλές, πασχαλινά αυγά ή σοκολατένια, και εμείς έπρεπε να τα βρούμε και να τα μαζέψουμε. Νικητής ήταν αυτός που είχε μαζέψει τα περισσότερα. Τι ωραίες εποχές, φωνές ,γέλια ,τρέξιμο και χαρά, πολύ χαρά που δεν με άφηνε ούτε και τότε να αναρωτηθώ για κανένα συμβολισμό. Και έρχεται η οικονομική κρίση να με διαφωτίσει . Καθημερινές απαιτήσεις που τελειωμό δεν έχουν, άγχος ,απογοητεύσεις για το «μάζεμα» χρημάτων και όχι σοκολατένιων  αυγών,  μόνο το τρέξιμο παρέμεινε σταθερή αξία. Αν θυμηθώ και τις ζαβολιές του Αριστοτέλη που ήθελε να μαζέψει όλα τα αυγά και τα έπαιρνε κρυφά από τα καλαθάκια μας, τότε έχω να προσθέσω στον συμβολισμό αυτόν  και την αντιπαλότητα ,τη διαβολή, την υποκρισία και την ζήλια .Τα ίδια μη ποιοτικά χαρακτηριστικά  που οδήγησαν τόσο στην άρνηση του Πέτρου  όσο και στην προδοσία του Ιούδα που σήμανε την αρχή του Πάθους του Θεανθρώπου. Από την εφηβεία και μετά  ο Ιούδας έπαψε να είναι το υφασμάτινο ομοίωμα ,που φώτιζε όταν το καίγαμε και περιμέναμε με αγωνία να δούμε πόσο μεγάλη φωτιά θα ανάψουμε. Δυστυχώς απέκτησε σάρκα και οστά. Τον συνάντησα στο πανεπιστήμιο, στην δουλειά ,στις παρέες, στην πολιτική , τώρα που το ξανασκέφτομαι και αν με έχουν «γλυκοφιλήσει» Ιούδες!

Εντέλει  προδίδεται  , συλλαμβάνεται  και  ταπεινώνεται. Δικάζεται στην πιο άδικη δίκη όλων των αιώνων και τελικά σηκώνει το σταυρό του μαρτυρίου. Ο Χριστός οδηγείται στο Γολγοθά και εμείς  συμπορευόμαστε φορώντας το δικό μας  ακάνθινο στεφάνι .Αυτό  που έπλεξαν  οι φόβοι, τα άγχη και όσα  δυσάρεστα βιώνουμε σε μια πραγματικότητα που δεν μας αρέσει. Κουβαλώντας τον δικό μας Σταυρό  άλλοτε ελαφρύ  άλλοτε  βαρύ, ανεβαίνουμε και εμείς το δικό μας Γολγοθά  του καθημερινού αγώνα για την διαβίωση ελπίζοντας να τελειώσει το μαρτύριο μας .

 

«Σήμερον κρεμάται επί ξύλου…»

Οι καμπάνες της εκκλησίας χτυπούν πένθιμα, έφτασε η Μεγάλη Παρασκευή  η πιο «θλιμμένη» ημέρα του χρόνου. Η κορύφωση  του θείου δράματος  με την «Ακολουθία των Παθών» που μας προκαλεί να βιώσουμε τα Πάθη του Χριστού, μέχρι την Αποκαθήλωση και την Ταφή Του .Η μέρα που δεν αφήνει κανέναν ασυγκίνητο το μοιρολόγι της Παναγιάς. Επί έξι ώρες ο Χριστός θα μαρτυρήσει στον Σταυρό και το μεσημέρι στις τρεις η ώρα παραδίδει το πνεύμα Του. ΤΕΤΕΛΕΣΤΑΙ. Η μαύρη αυτή μέρα  καταδεικνύει την αχαριστία του ανθρώπου. «Ίδε ο Άνθρωπος». Επιβλητική θλίψη και βαριά σιωπή διακατέχει ανθρώπους και φύση. Η «ημέρα του κόσμου τούτου» που κρίνεται ο κόσμος μας και καταδικάζεται επειδή προτίμησε το σκοτάδι αντί το φως, το ανήθικο αντί το ηθικό, το θάνατο αντί τη ζωή .Δυστυχώς η αμαρτία και η ανηθικότητα αποτελούν ακόμα μετά από τόσα χρόνια το βασικό χαρακτηριστικό της κοινωνίας και της ζωής μας.

Άραγε ποια στάση θα κρατούσαμε εμείς  αν ζούσαμε στα Ιεροσόλυμα την εποχή του Πιλάτου;

Η «πένθιμη κωδωνοκρουσία» και η Ακολουθία του Επιταφίου, δημιουργώντας μία κατανυκτική ατμόσφαιρα φέρνουν  έντονα στο νου τις μνήμες των κεκοιμημένων αγαπημένων μας .Η ευχή  «υπέρ αναπαύσεως των ψυχών των κεκοιμημένων δούλων τού Θεού » μέσα στην απόλυτη  σιωπή  με τον ιερέα να μνημονεύει  τούς πεθαμένους και την θέα του στολισμένου επιταφίου, δημιουργούν την αίσθηση ενός ομαδικού μνημόσυνου προσφορά των ζώντων πιστών προς τους νεκρούς τους . «Ω γλυκύ μου Έαρ».

Μεγάλη Παρασκευή η μέρα που γεννά την προσδοκία της ανάστασης.

 

Της Λίας Ρογγανάκη, Ιατρού, Επιμελήτριας ΚΥ Μουζακίου, Υπεύθυνης Οργάνωσης ΝΟΔΕ Καρδίτσας

 

Comments (0)

Tags: , ,

Μετά φόβου – Άρθρο της Λίας Ρογγανάκη

Posted on 14 Απριλίου 2017 by admin

Βγήκα  έξω από την εκκλησία  κοίταξα το κινητό και η ώρα ήταν 10:57. Η μέρα ήταν ηλιόλουστη, μία πραγματικά ανοιξιάτικη μέρα του Απριλίου. Χαιρέτησα τον πατέρα Νεκτάριο και πήρα τον δρόμο για το σπίτι συντροφιά με τις σκέψεις μου.Κάθε χρόνο τέτοιες μέρες συνειδητοποιώ  πως  το Πάσχα είναι ίσως η μοναδική γιορτή που κλείνει μέσα της όλα τα συναισθήματα από την αγωνία, τον πόνο, τη θλίψη των Παθών και της Σταύρωσης, μέχρι την αγαλλίαση και την ελπίδα που φέρνει η Ανάσταση.

Αυτό το Πάσχα όμως μου φαίνεται πως μας «αγγίζει» ιδιαίτερα, μέσα από την δική μας ταλαιπωρία και απελπισία, μέσα από την Σταύρωση της «ελπίδας» και των ονείρων της νεολαίας που μεταναστεύει στο εξωτερικό,μέσα απο τον Γολγοθά των ανθρώπων που αναζητούν εργασία ενώ οι δυσμενείς εξελίξεις συνεχίζονται, με τα στοιχεία της “ΕΡΓΑΝΗ”, να επιβεβαιώνουν ότι οι ευέλικτες μορφές απασχόλησης, για πρώτη φορά, κυριαρχούν απόλυτα στην αγορά εργασίας και με την ανακοίνωση της ΕΛΣΤΑΤ να επιβεβαιώνει ότι ο ρυθμός αποκλιμάκωσης της ανεργίας εξανεμίστηκε.Μέσα απο τη διακυβέρνηση του Σύριζα που μετατρέπει την εποχή της αβεβαιότητας σε εποχή της απόλυτης απελπισίας με τις ψεύτικες υποσχέσεις , τα μεγάλα λόγια που μοίρασε και τα επικίνδυνα παιχνίδια λαϊκισμού που συνεχίζει να παίζει.

Ζούμε λοιπόν στην εποχή «των παθών», εν αναμονή των διαπραγματεύσεων και του επικείμενου 4ου μνημονίου, μια σειρά ατέλειωτη και μαρτυρική με  ΣΤΑΥΡΟΥΣ  από μέτρα, ελπίδες και όνειρα, ευελπιστώντας την δική μας Ανάσταση.

Η Ανάσταση εκφράζει την θριαμβευτική και ένδοξη νίκη του Χριστού απέναντι στον φόβο του θανάτου.Με την σκέψη αυτή προσπερνώ βιαστικά μια πασχαλιά που μοσχομυρίζει άνοιξη χωρίς όμως να μπορεί να μειώσει την μελαγχολία και τον κόμπο που νιώθω καθώς συνειδητοποιώ πως το αίσθημα που μας διακατέχει φέτος το Πάσχα είναι αυτό ακριβώς το αίσθημα του φόβου.

Ήρθαν λοιπόν τα «παιδιά» με το ηθικό πλεονέκτημα που υποσχέθηκαν ελπίδα γιατί θα τα άλλαζαν όλα και έκαναν τον φόβο καθεστώς και η ελπίδα συρρικνώθηκε σε μάχες  για το ύψος του αφορολόγητου και τη μείωση των συντάξεων. Και έκαναν τον φόβο το πιο δημοκρατικά μοιρασμένο αγαθό. Φοβόμαστε τον Σόιμπλε, φοβόμαστε  όμως και τους δικούς μας  που διαπραγματεύονται μαζί του.  Φοβόμαστε την Ευρώπη αλλά φοβόμαστε και το μέλλον που μας περιμένει αν βγούμε απ’ την Ευρώπη.  Φοβόμαστε  την κατάσχεση. Φοβόμαστε  για όσα χρήματα μας έχουν απομείνει στην τράπεζα.Φοβόμαστε το ευρώ, φοβόμαστε τη δραχμή. Αν έχουμε  δουλειά, φοβόμαστε μην την χάσουμε.Αν δεν έχουμε δουλειά, φοβόμαστε  ότι δεν πρόκειται να ξαναβρούμε. Και όλο μεγαλύτερος γίνεται ο φόβος μέσα μας για την χαμένη αξιοπρέπεια της πατρίδας μας και για το μέλλον μας ως έλληνες.

Η κυβέρνηση εκμεταλλεύεται το αίσθημα του φόβου για να χειριστεί και να ελέγξει τους πολίτες χρησιμοποιεί την γλώσσα του φόβου ώστε να υποτάσσονται και να συμμορφώνονται. Ο φόβος είναι ότι πρέπει για να επιβάλλει την ανακατανομή της πίτας και να διαιωνίσει την παραμονή της στην  εξουσία. Στην σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα  αυτό το βιώνει καθημερνά ο Έλληνας, ο οποίος απηυδισμένος και απελπισμένος συμμορφώνεται και έτσι απομονώνεται από κάθε  ομαδική δράση σκεπτόμενος την «όπως όπως» αυτοσυντήρηση του.

Πλησιάζω στο σπίτι,οι σκέψεις μου ανακατεύονται  με τις παιδικές φωνούλες που λένε τα κάλαντα.Πάντα οι γραμματείς και οι φαρισαίοι θα πληγώνουν τις ζωές του λαού. Αλλά κάποτε ο λαός ξεσηκώνεται.Μας υποσχέθηκαν ελπίδα  όμως έφεραν φόβο και εμείς τώρα πρέπει να νικήσουμε τον φόβο αυτό. Το οφείλουμε σε αυτές τις παιδικές φωνούλες, το χρωστάμε σε Αυτόν που θυσιάστηκε  για τη σωτηρία τη δική μας.Σταυρός χωρίς  Ανάσταση είναι μια σκληρή και αδήριτη πραγματικότητα. ΕΜΕΙΣ  αγωνιζόμαστε  και  δημιουργούμε τις προϋποθέσεις της Ανάστασης. Καλή Ανάσταση στις ελπίδες ,στα όνειρα μας ,στην πατρίδα  μας!

 

 

 

Λία Ρογγανάκη

ΓΕΝΙΚΟΣ-ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΟΣ ΙΑΤΡΟΣ

Επιμελήτρια ΚΥ Μουζακίου

Περ.Ιατρείο Μητρόπολης

 

 

Comments (0)

Γλυκερία - Ακολούθησα ένα αστέρι
Παυλίνα Βουλγαράκη - Λαβύρινθοι
Κώστας Μακεδόνας - Είναι πια αργά
Βιολέτα Ίκαρη - Μαύρα
Χάρις Αλεξίου - Πόρτες ανοιχτές
Πυξ Λαξ - Χωρίς ντροπή
Γιάννης Πάριος - Θα σ΄ αγαπώ
Ραλλία Χρηστίδου - Μονάχη ταξιδεύω
Ελεωνόρα Ζουγανέλη - Έλα
Λαυρέντης Μαχαιρίτσας - Έλα ψυχούλα μου

 


The Fray - You found me
Billy Ocean - Loverboy
Cock Robin - The promise you made
Whitney Houston - How will I know
Demi Lovato - I will survive
Beloved - Sweet harmony
Sheryl Crow - My favorite mistake
Asia - Heat of the moment
Zucchero - Wonerful life
Tina Turner - In your wildest dreams

 


Ιανουάριος 2020
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
2728293031EC