Tag Archive | "Ρογγανάκη"

Tags: , ,

Λία Ρογγανάκη: Αποδοτική όχι ανταλλακτική ψήφος

Posted on 08 Ιουνίου 2018 by admin

Από το χάραμα σηκώθηκε ο βοσκός  να αρμέξει και μετά να βγάλει τα ζώα του να βοσκήσουν. Με την γκλίτσα στο χέρι, της οποίας η λαβή ήταν σε σχήμα S για να πιάνει το άτακτο πρόβατο από το πόδι,  οδηγεί τα ζώα στους βοσκότοπους και τα γρέκια. Το γκεσέμι μπροστά και το κοπάδι να ακολουθεί. Ο σκύλος, πιστός σύντροφος και βοηθός , επαναφέρει στο κοπάδι όσα ζώα απομακρύνονται . Σκοπός είναι να επιστρέψουν όλα τα πρόβατα σώα στη στρούγκα. Άλλωστε είναι γνωστό πως « όποιο πρόβατο φεύγει από το μαντρί το τρώει ο λύκος» .

Στρούγκα εκτός από περιφραγμένος   χώρος ,  για το άρμεγμα  γιδοπροβάτων ,ονομάζεται και το σύνολο οπαδών  που υπακούουν τυφλά σε  κανόνες ή σε κάποιον  αρχηγό. Ένας αντικειμενικός παρατηρητής θα μπορούσε να διακρίνει πολλά κοινά χαρακτηριστικά στην συμπεριφορά  των συμπαθητικών αυτών ζωντανών με τους οπαδούς  που ακολουθούν μια ομάδα, ένα κόμμα ή μια ιδεολογία. Το  αφυές πρόβατο ακολουθεί το κοπάδι. Πάει όπου πάνε τα πολλά. Δεν έχει προσωπικότητα. Κάπως έτσι παρακολουθούμε  τους κάθε είδους οπαδούς  άβουλα να ακολουθούν το γκεσέμι, τον μπροστάρη του κοπαδιού.

Με ανάμικτα συναισθήματα, όπως  οργή, λύπη ,απογοήτευση τους έχουμε παρακολουθήσει στα δελτία ειδήσεων να συγκρούονται με τις δυνάμεις της Αστυνομίας και να καταστρέφουν την δημόσια περιουσία βάζοντας σε κίνδυνο αθώες ζωές. Στην πολιτική γινόμαστε μάρτυρες οπαδικών συμπεριφορών υπέρ κάποιων, χωρίς πολιτική και ιδεολογική χροιά, αλλά με κριτήρια τις εξυπηρετήσεις και το βόλεμα. Έτσι η ψήφος κατέληξε να έχει ανταλλακτική αξία.

Στο βωμό της οπαδοποίησης οι ιδέες καπηλεύονται ,οι δε έννοιες διαστρεβλώνονται και κακομεταχειρίζονται. Η απραξία και ο ωχαδερφισμός  μετατρέπονται σε ιδεολογία με αποτέλεσμα την αποχή από κάθε πολιτική και συλλογική διαδικασία . Οι σημερινοί οπαδοί αποχαυνώνονται με μια ψευδαίσθηση πολυφωνίας που τους προσφέρουν τα κοινωνικά δίκτυα και με μια ψευδαίσθηση ελευθερίας που τους προσφέρει το διαδίκτυο. Κατέληξε να εκλαμβάνεται ως  ενδιαφέρον για τα κοινά ο σχολιασμός των ριάλιτι  και των κοινωνικών εκπομπών. Κάτω από την ομπρέλα της συλλογικής ταυτότητας έχει χαθεί η προσωπική ευθύνη ,κανένας  δεν σηκώνει το βάρος των επιλογών του. Απενοχοποιημένα όμως και πολύ εύκολα μετακυλύουνε το μερίδιο της ευθύνης τους στον εκλεκτό της επιλογής τους. Αυτόν επέλεξαν να παίρνει τις αποφάσεις άρα και την ευθύνη για αυτούς και το μόνο που θέλουν είναι να μπορούν να τον κατακρίνουν από τον καναπέ τους, να τον βρίζουν από το διαδίκτυο και έτσι να εκτονώνονται (προσωπική ευθύνη δεν θα αναλάβουν).

Για να εξαλείψουμε τις λάθος νοοτροπίες πρέπει να βγούμε από το κοπάδι ,να αναγνωρίσουμε αυτούς που έχουν αποκλειστικό κίνητρο την ιδιοτελή σκοπιμότητα και να μην εντυπωσιαστούμε από τον θόρυβο που κάνουν για να αυτοπροβληθούν . Η αληθινή δημοκρατία προϋποθέτει την ευθύνη και  μερίδιο ευθύνης, αντιστοιχεί σε όλους μας. Τα προσωπικά συμφέροντα, πρέπει να υποχωρήσουν, να μπουν σε δεύτερη μοίρα. Η ψήφος πρέπει να μετατραπεί  από ανταλλακτική σε αποδοτική όσον αφορά την κοινωνική ευημερία. Πρέπει να επιλέγουμε για εκπροσώπους μας όσους κάνουν συμφωνίες αλήθειας  και ενδιαφέρονται για το κοινό καλό, όχι όσους βρίσκουν  την εκάστοτε  λύση ατομικά και με οποιοδήποτε τρόπο(ανταλλαγή).Όταν επιλέγεις γιατρό να σε θεραπεύσει δεν επιλέγεις τον συμπαθητικό ,τον εξιδανικευτικό, τον φαφλατά αλλά τον ικανό που μπορεί , θέλει και ξέρει να θεραπεύσει.

Όταν  ο ένας δεν μπορεί να δράσει  και ο άλλος δεν θέλει να σηκωθεί από τον καναπέ , ο τρίτος δεν ξέρει τι να αποφασίσει  και ο τέταρτος δεν μπορεί να αλλάξει τον εαυτό του, τότε όλοι τους αισθάνονται  τυχεροί  που έχουν βοσκό. Έχουν αυτόν που τους  απαλλάσσει από την ευθύνη, χωρίς να πρέπει να αγωνιστούν οι ίδιοι για τον εαυτό τους και χωρίς να χρειαστεί να αναλάβουν το βάρος των επιλογών τους, ούτως ή άλλως  ο βοσκός και τα τσοπανόσκυλα θα φταίνε για όλα. Φυσικό είναι λοιπόν να μην επιθυμούν να ξεμυτίσουν από τη στρούγκα. Καθώς όμως η οπαδοποίηση προάγει την ανεκτικότητα στα λάθη ή τις αστοχίες των βοσκών και  τα μέλη του κοπαδιού αποφεύγουν να σηκώσουν το βάρος των επιλογών τους ,θα μείνουν τελικά να αναρωτιούνται «Τι έχουν τα έρμα και ψοφάνε;».

 

Γράφει η Λία Ρογγανάκη,  Γενικός-Οικογενειακός Ιατρός,Επιμελήτρια ΚΥ Μουζακίου

Comments (0)

Tags: , ,

Λία Ρογγανάκη: Η ανηθικότητα της νομιμότητας

Posted on 25 Μαΐου 2018 by admin

«Εκείνοι που ξεχωρίζουν την πολιτική από την ηθική ποτέ δεν θα καταλάβουν ούτε τη μια ούτε την άλλη» έλεγε ο μαθηματικός φιλόσοφος Απολλώνιος ο Περγαίος. Ας αναλογιστούμε  ένα παιδί που πάσχει από μια σπάνια μορφή καρκίνου και είναι ετοιμοθάνατο. Υπάρχει ένα φάρμακο που μπορεί να του σώσει τη ζωή. Το έχει ανακαλύψει ένας φαρμακοποιός  ο οποίος το  χρεώνει δέκα φορές περισσότερο από όσο του κοστίζει. Ο πατέρας του παιδιού δεν είχε τα λεφτά, έτρεξε σε όλους τους γνωστούς του για να δανειστεί χρήματα, αλλά κατάφερε συγκεντρώσει μόνο τα μισά από όσα του χρειάζονται. Αποφάσισε να πάει στο φαρμακοποιό να του εξηγήσει την κατάσταση ότι το παιδί του πεθαίνει και  να τον παρακαλέσει να του πουλήσει το φάρμακο φθηνότερα ή έστω να τον αφήσει να του εξοφλήσει τα χρήματα αργότερα. Ο φαρμακοποιός του απάντησε πως αυτός  ανακάλυψε το φάρμακο και σκόπευε  να γίνει  πλούσιος από αυτό. Πάνω στην απελπισία του, το επόμενο βράδυ ο πατέρας διέρρηξε το φαρμακείο και έκλεψε το φάρμακο για να σώσει το παιδί του.

Οι νόμοι και η ηθική δεν είναι απαραίτητο ότι ταυτίζονται. Υπάρχουν νόμιμες πράξεις που είναι ανήθικες καθώς και ηθικές πράξεις που είναι παράνομες. Ο άνθρωπος οδηγείται  στην ηθική ανάπτυξη  όταν  καταφέρει να εξομαλύνει τις αντιθέσεις ανάμεσα στις ανάγκες του εγώ του και στις υποχρεώσεις του ως μέλος της κοινωνίας,  ενεργώντας θετικά όσον αφορά τις ανάγκες και τα δικαιώματα των άλλων. Έτσι αποκτά  την ικανότητα  να ξεχωρίζει το «καλό» από το «κακό» και να υπακούει τόσο στους ηθικούς κανόνες που έχει θεσπίσει η κοινωνία όσο και στους νόμους.

Παρά τις θεωρίες και τις  γνώσεις μας  περί ηθικής αρχής γενομένης από την αρχαία Ελλάδα να μαστε εδώ στην εποχή της κρίσης και της πρώτης φοράς αριστεράς  που οι ηθικές αντιστάσεις μας  «λυγίζουν  σαν λυγαριά» .Ανεχτήκαμε να μας  βαφτίσουν  επιχειρηματική  επιδεξιότητα την κουτοπονηριά, πολιτική ικανότητα την διαβολή των ανταγωνιστών και την διαστρέβλωση των πληροφοριών (στο χωριό μου το λένε κουτσομπολιό).Δημιουργήσαμε σχέσεις  που στηρίζονται σε ψέματα και μισές αλήθειες  και στον βωμό  του  συμφέροντος « άνθρωποι με τη γλώσσα και όχι με τα έργα» κατορθώνουν να μας πείσουν  πως το ανήθικο είναι ηθικό.

Καταντήσαμε οι απόγονοι του Σωκράτη του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη να ζούμε σε ένα  σύστημα ρουσφετιών που αγνοεί τους νόμους της αγοράς όπου διορίζονται οι φιλικά προσκείμενοι με αμφίβολα  προσόντα ενώ απαξιώνονται οι ικανότεροι  . Οι πολίτες στο όνομα της «πολιτικής διευκόλυνσης» αδιαφορούν αν θα στηρίξουν τον πολιτικό του οποίου το όνομα έχει εμπλακεί σε μη ηθικές πράξεις.  Κάπως έτσι το ανήθικο γίνεται  αποδεκτό  και  η νομιμότητα  η καταλληλότερη να το δικαιολογήσει.

Η αποδέσμευση   της πολιτικής από την ηθική έχει συντελεστεί εδώ και καιρό. Πολιτικοί που κινούνται στο όριο της νομιμότητας, έχοντας υπερβεί κάθε ηθικό φραγμό λαμβάνουν επίδομα ενοικίου την ώρα που κόβουν  το ΕΚΑΣ από χαμηλοσυνταξιούχους. Πολιτικοί νομοταγείς που προσαρμόζουν  τις δραστηριότητές τους στα νομικά μεν πλαίσια  σε δυσαρμονία όμως  με το  περί δικαίου αίσθημα. Πολίτες που ανέχονται φωτογραφικές προκηρύξεις και διαγωνισμούς με σημαία τους την πολιτική απαξίωση, πολίτες που βιώνουν  κατασχέσεις μισθών, συντάξεων και πρώτης κατοικίας  για χρέη άνω των 500 ευρώ επειδή «ήταν δίκαιο και έγινε πράξη» έτοιμοι να λαδώσουν και να λαδωθούν στα πλαίσια της νομιμότητας . Πολιτικοί που εθελοντικά ανέλαβαν την υποχρέωση να μας εκπροσωπήσουν  με σκοπό  ένα καλύτερο κοινό μέλλον και χρησιμοποιούν την νομιμότητα να δικαιολογήσουν την ανηθικότητα .Έτσι με επίπονο τρόπο διδαχτήκαμε  πως πολιτική  χωρίς ηθική απλά μετατρέπεται σε τέχνη εξαπάτησης του λαού.

Η ηθική δεν εξαρτάται από τις συνέπειες μιας πράξης, αλλά από την πρόθεση που την υποκίνησε. Το ζητούμενο και συνάμα ιδανικό είναι  να είμαστε νόμιμοι και  ηθικοί. Καιρός να σταματήσουμε να δικαιολογούμαστε και να βολευόμαστε και να υπερασπιστούμε την ηθική ακόμα και αν μας  κοστίσει σε προσωπικό επίπεδο (πολιτικές  διευκολύνσεις). Πρέπει να βρούμε το σθένος να υποστηρίξουμε τις αρχές μας. Όταν  το ηθικό και το νόμιμο δεν συνυπάρχουν   καλούμαστε να επιλέξουμε ποιο είναι πιο σημαντικό για εμάς. Με την επιλογή μας όμως αναλαμβάνουμε  και  την  προσωπική  ευθύνη  για τους πολιτικούς που μας εκπροσωπούν  αφού δεν  έχουν κανένα λόγο να συμπεριφερθούν διαφορετικά από ότι εμείς  εφόσον ισχύει  η σοφή ρήση της  Γαλάτεια Καζαντζάκη:   «εικόνα σου είμαι κοινωνία και σου μοιάζω».

 

Της Λίας Ρογγανάκη,  Γενικός-Οικογενειακός Ιατρός,                                                     Π.Ιατρείο Μητρόπολης, Επιμελήτρια ΚΥ Μουζακίου

 

Comments (0)

Tags: , ,

Λ. Ρογγανάκη: Όλη η ζωή μας σαν τη γιορτή του Πάσχα

Posted on 05 Απριλίου 2018 by admin

Μεγάλη Πέμπτη , ημέρα του Μυστικού Δείπνου, όπου ο Χριστός πρόσφερε άρτο και κρασί ως συμβολισμό για το σώμα Του και το αίμα Του, έτοιμος να θυσιαστεί για να ελευθερώσει τον κόσμο από τα δεσμά της αμαρτίας. Η μέρα που οι νοικοκυρές ετοιμάζουν τα τσουρέκια και βάφουν τα κόκκινα αυγά. Όλο το σπίτι μοσχομύριζε , στην κατσαρόλα με το ξύδι και το χρώμα έβραζαν τα αυγά και εγώ γεμάτη περιέργεια έχωνα το πρόσωπο μου μέσα  για να τα δω που έβγαιναν κόκκινα. Τότε δεν γνώριζα τους συμβολισμούς και δεν είχα χρόνο να αναρωτηθώ ,αφού το κύριο μέλημα μου ήταν να διαλέξω από το κόκκινο καλαθάκι το πιο γερό αυγό !Μεγαλώνοντας έμαθα πως το αυγό συμβολίζει  τη γονιμότητα και τη δημιουργία και κατά προέκταση την αναγέννηση του κόσμου και την ανανέωση της φύσης. Το δε κόκκινο χρώμα για κάποιους συμβολίζει το αίμα που έχυσε ο Χριστός όταν σταυρώθηκε, ενώ για άλλους  έκφραση χαράς για το ευτυχισμένο γεγονός της Ανάστασης.

Μικρή μου άρεσε να παίζω το ”κυνήγι του χαμένου αυγού” σύμφωνα με το οποίο οι μεγάλοι κρύβανε σε κήπους και αυλές, πασχαλινά αυγά ή σοκολατένια, και εμείς έπρεπε να τα βρούμε και να τα μαζέψουμε. Νικητής ήταν αυτός που είχε μαζέψει τα περισσότερα. Τι ωραίες εποχές, φωνές ,γέλια ,τρέξιμο και χαρά, πολύ χαρά που δεν με άφηνε ούτε και τότε να αναρωτηθώ για κανένα συμβολισμό. Και έρχεται η οικονομική κρίση να με διαφωτίσει . Καθημερινές απαιτήσεις που τελειωμό δεν έχουν, άγχος ,απογοητεύσεις για το «μάζεμα» χρημάτων και όχι σοκολατένιων  αυγών,  μόνο το τρέξιμο παρέμεινε σταθερή αξία. Αν θυμηθώ και τις ζαβολιές του Αριστοτέλη που ήθελε να μαζέψει όλα τα αυγά και τα έπαιρνε κρυφά από τα καλαθάκια μας, τότε έχω να προσθέσω στον συμβολισμό αυτόν  και την αντιπαλότητα ,τη διαβολή, την υποκρισία και την ζήλια .Τα ίδια μη ποιοτικά χαρακτηριστικά  που οδήγησαν τόσο στην άρνηση του Πέτρου  όσο και στην προδοσία του Ιούδα που σήμανε την αρχή του Πάθους του Θεανθρώπου. Από την εφηβεία και μετά  ο Ιούδας έπαψε να είναι το υφασμάτινο ομοίωμα ,που φώτιζε όταν το καίγαμε και περιμέναμε με αγωνία να δούμε πόσο μεγάλη φωτιά θα ανάψουμε. Δυστυχώς απέκτησε σάρκα και οστά. Τον συνάντησα στο πανεπιστήμιο, στην δουλειά ,στις παρέες, στην πολιτική , τώρα που το ξανασκέφτομαι και αν με έχουν «γλυκοφιλήσει» Ιούδες!

Εντέλει  προδίδεται  , συλλαμβάνεται  και  ταπεινώνεται. Δικάζεται στην πιο άδικη δίκη όλων των αιώνων και τελικά σηκώνει το σταυρό του μαρτυρίου. Ο Χριστός οδηγείται στο Γολγοθά και εμείς  συμπορευόμαστε φορώντας το δικό μας  ακάνθινο στεφάνι .Αυτό  που έπλεξαν  οι φόβοι, τα άγχη και όσα  δυσάρεστα βιώνουμε σε μια πραγματικότητα που δεν μας αρέσει. Κουβαλώντας τον δικό μας Σταυρό  άλλοτε ελαφρύ  άλλοτε  βαρύ, ανεβαίνουμε και εμείς το δικό μας Γολγοθά  του καθημερινού αγώνα για την διαβίωση ελπίζοντας να τελειώσει το μαρτύριο μας .

 

«Σήμερον κρεμάται επί ξύλου…»

Οι καμπάνες της εκκλησίας χτυπούν πένθιμα, έφτασε η Μεγάλη Παρασκευή  η πιο «θλιμμένη» ημέρα του χρόνου. Η κορύφωση  του θείου δράματος  με την «Ακολουθία των Παθών» που μας προκαλεί να βιώσουμε τα Πάθη του Χριστού, μέχρι την Αποκαθήλωση και την Ταφή Του .Η μέρα που δεν αφήνει κανέναν ασυγκίνητο το μοιρολόγι της Παναγιάς. Επί έξι ώρες ο Χριστός θα μαρτυρήσει στον Σταυρό και το μεσημέρι στις τρεις η ώρα παραδίδει το πνεύμα Του. ΤΕΤΕΛΕΣΤΑΙ. Η μαύρη αυτή μέρα  καταδεικνύει την αχαριστία του ανθρώπου. «Ίδε ο Άνθρωπος». Επιβλητική θλίψη και βαριά σιωπή διακατέχει ανθρώπους και φύση. Η «ημέρα του κόσμου τούτου» που κρίνεται ο κόσμος μας και καταδικάζεται επειδή προτίμησε το σκοτάδι αντί το φως, το ανήθικο αντί το ηθικό, το θάνατο αντί τη ζωή .Δυστυχώς η αμαρτία και η ανηθικότητα αποτελούν ακόμα μετά από τόσα χρόνια το βασικό χαρακτηριστικό της κοινωνίας και της ζωής μας.

Άραγε ποια στάση θα κρατούσαμε εμείς  αν ζούσαμε στα Ιεροσόλυμα την εποχή του Πιλάτου;

Η «πένθιμη κωδωνοκρουσία» και η Ακολουθία του Επιταφίου, δημιουργώντας μία κατανυκτική ατμόσφαιρα φέρνουν  έντονα στο νου τις μνήμες των κεκοιμημένων αγαπημένων μας .Η ευχή  «υπέρ αναπαύσεως των ψυχών των κεκοιμημένων δούλων τού Θεού » μέσα στην απόλυτη  σιωπή  με τον ιερέα να μνημονεύει  τούς πεθαμένους και την θέα του στολισμένου επιταφίου, δημιουργούν την αίσθηση ενός ομαδικού μνημόσυνου προσφορά των ζώντων πιστών προς τους νεκρούς τους . «Ω γλυκύ μου Έαρ».

Μεγάλη Παρασκευή η μέρα που γεννά την προσδοκία της ανάστασης.

 

Της Λίας Ρογγανάκη, Ιατρού, Επιμελήτριας ΚΥ Μουζακίου, Υπεύθυνης Οργάνωσης ΝΟΔΕ Καρδίτσας

 

Comments (0)

Tags: , ,

Μετά φόβου – Άρθρο της Λίας Ρογγανάκη

Posted on 14 Απριλίου 2017 by admin

Βγήκα  έξω από την εκκλησία  κοίταξα το κινητό και η ώρα ήταν 10:57. Η μέρα ήταν ηλιόλουστη, μία πραγματικά ανοιξιάτικη μέρα του Απριλίου. Χαιρέτησα τον πατέρα Νεκτάριο και πήρα τον δρόμο για το σπίτι συντροφιά με τις σκέψεις μου.Κάθε χρόνο τέτοιες μέρες συνειδητοποιώ  πως  το Πάσχα είναι ίσως η μοναδική γιορτή που κλείνει μέσα της όλα τα συναισθήματα από την αγωνία, τον πόνο, τη θλίψη των Παθών και της Σταύρωσης, μέχρι την αγαλλίαση και την ελπίδα που φέρνει η Ανάσταση.

Αυτό το Πάσχα όμως μου φαίνεται πως μας «αγγίζει» ιδιαίτερα, μέσα από την δική μας ταλαιπωρία και απελπισία, μέσα από την Σταύρωση της «ελπίδας» και των ονείρων της νεολαίας που μεταναστεύει στο εξωτερικό,μέσα απο τον Γολγοθά των ανθρώπων που αναζητούν εργασία ενώ οι δυσμενείς εξελίξεις συνεχίζονται, με τα στοιχεία της “ΕΡΓΑΝΗ”, να επιβεβαιώνουν ότι οι ευέλικτες μορφές απασχόλησης, για πρώτη φορά, κυριαρχούν απόλυτα στην αγορά εργασίας και με την ανακοίνωση της ΕΛΣΤΑΤ να επιβεβαιώνει ότι ο ρυθμός αποκλιμάκωσης της ανεργίας εξανεμίστηκε.Μέσα απο τη διακυβέρνηση του Σύριζα που μετατρέπει την εποχή της αβεβαιότητας σε εποχή της απόλυτης απελπισίας με τις ψεύτικες υποσχέσεις , τα μεγάλα λόγια που μοίρασε και τα επικίνδυνα παιχνίδια λαϊκισμού που συνεχίζει να παίζει.

Ζούμε λοιπόν στην εποχή «των παθών», εν αναμονή των διαπραγματεύσεων και του επικείμενου 4ου μνημονίου, μια σειρά ατέλειωτη και μαρτυρική με  ΣΤΑΥΡΟΥΣ  από μέτρα, ελπίδες και όνειρα, ευελπιστώντας την δική μας Ανάσταση.

Η Ανάσταση εκφράζει την θριαμβευτική και ένδοξη νίκη του Χριστού απέναντι στον φόβο του θανάτου.Με την σκέψη αυτή προσπερνώ βιαστικά μια πασχαλιά που μοσχομυρίζει άνοιξη χωρίς όμως να μπορεί να μειώσει την μελαγχολία και τον κόμπο που νιώθω καθώς συνειδητοποιώ πως το αίσθημα που μας διακατέχει φέτος το Πάσχα είναι αυτό ακριβώς το αίσθημα του φόβου.

Ήρθαν λοιπόν τα «παιδιά» με το ηθικό πλεονέκτημα που υποσχέθηκαν ελπίδα γιατί θα τα άλλαζαν όλα και έκαναν τον φόβο καθεστώς και η ελπίδα συρρικνώθηκε σε μάχες  για το ύψος του αφορολόγητου και τη μείωση των συντάξεων. Και έκαναν τον φόβο το πιο δημοκρατικά μοιρασμένο αγαθό. Φοβόμαστε τον Σόιμπλε, φοβόμαστε  όμως και τους δικούς μας  που διαπραγματεύονται μαζί του.  Φοβόμαστε την Ευρώπη αλλά φοβόμαστε και το μέλλον που μας περιμένει αν βγούμε απ’ την Ευρώπη.  Φοβόμαστε  την κατάσχεση. Φοβόμαστε  για όσα χρήματα μας έχουν απομείνει στην τράπεζα.Φοβόμαστε το ευρώ, φοβόμαστε τη δραχμή. Αν έχουμε  δουλειά, φοβόμαστε μην την χάσουμε.Αν δεν έχουμε δουλειά, φοβόμαστε  ότι δεν πρόκειται να ξαναβρούμε. Και όλο μεγαλύτερος γίνεται ο φόβος μέσα μας για την χαμένη αξιοπρέπεια της πατρίδας μας και για το μέλλον μας ως έλληνες.

Η κυβέρνηση εκμεταλλεύεται το αίσθημα του φόβου για να χειριστεί και να ελέγξει τους πολίτες χρησιμοποιεί την γλώσσα του φόβου ώστε να υποτάσσονται και να συμμορφώνονται. Ο φόβος είναι ότι πρέπει για να επιβάλλει την ανακατανομή της πίτας και να διαιωνίσει την παραμονή της στην  εξουσία. Στην σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα  αυτό το βιώνει καθημερνά ο Έλληνας, ο οποίος απηυδισμένος και απελπισμένος συμμορφώνεται και έτσι απομονώνεται από κάθε  ομαδική δράση σκεπτόμενος την «όπως όπως» αυτοσυντήρηση του.

Πλησιάζω στο σπίτι,οι σκέψεις μου ανακατεύονται  με τις παιδικές φωνούλες που λένε τα κάλαντα.Πάντα οι γραμματείς και οι φαρισαίοι θα πληγώνουν τις ζωές του λαού. Αλλά κάποτε ο λαός ξεσηκώνεται.Μας υποσχέθηκαν ελπίδα  όμως έφεραν φόβο και εμείς τώρα πρέπει να νικήσουμε τον φόβο αυτό. Το οφείλουμε σε αυτές τις παιδικές φωνούλες, το χρωστάμε σε Αυτόν που θυσιάστηκε  για τη σωτηρία τη δική μας.Σταυρός χωρίς  Ανάσταση είναι μια σκληρή και αδήριτη πραγματικότητα. ΕΜΕΙΣ  αγωνιζόμαστε  και  δημιουργούμε τις προϋποθέσεις της Ανάστασης. Καλή Ανάσταση στις ελπίδες ,στα όνειρα μας ,στην πατρίδα  μας!

 

 

 

Λία Ρογγανάκη

ΓΕΝΙΚΟΣ-ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΟΣ ΙΑΤΡΟΣ

Επιμελήτρια ΚΥ Μουζακίου

Περ.Ιατρείο Μητρόπολης

 

 

Comments (0)

Tags: , ,

Λία Ρογγανάκη: Απλά δεν μου αξίζει

Posted on 29 Μαρτίου 2017 by admin

Kαι εκεί που αποφάσισα να γίνω ενεργός πολίτης, να διαβάζω την εφημερίδα μου, να παρακολουθώ τις εξελίξεις ,να αρχίζω να κατανοώ τι συμβαίνει στον κόσμο, έρχεται η κρίση και αρχίζω να μαθαίνω καινούργιες λέξεις και εκφράσεις, να  ξεσκονίζω τα λεξικά και να ζητάω τη συνδρομή των παιδιών μου για την μετάφραση και επεξήγηση των αγγλικών ακρωνύμιων και αρκτικόλεξων, που δεν ήξερα τι σημαίνουν (OOΣΑ, ΑΕΠ, ELA, PSI, ) .  Οι δε  τηλεσχολιαστές στα παράθυρα κάθε βράδυ μίλαγαν γι’ αυτά με τόση φυσικότητα, που απορούσα  μήπως εγώ ήμουν άρρωστος την ημέρα που τα κάναμε στο σχολείο και γι’ αυτό τα αγνοούσα. Πήγαινα στο καφενείο και ντρεπόμουνα να ρωτήσω «τι είναι αυτό το PSI, ρε παιδιά;», μη με περάσουνε για αγράμματο.Με  πολύ προσπάθεια και καθημερινές επαναλήψεις (ας είναι καλά τα κανάλια ) κατάφερα να τα μάθω και να τα συμπεριλάβω στις καθημερινές μου συζητήσεις.Μαζί ενσωμάτωσα και τους ξενικούς νεολογισμούς (grexit, eurogroup ,success story) με  τόση φυσικότητα, λες και γνώριζα  το θεωρητικό τους υπόβαθρο από πιτσιρικάς. Καινούριες λέξεις φορτισμένες αρνητικά ,συνδεδεμένες με άγχος και πτώση του βιοτικού μου επιπέδου,λέξεις που θα προτιμούσα να μη μάθω.

Και μετά ήρθε ο ΣΥΡΙΖΑ με καινούρια ύλη και ενώ εγώ βρέθηκα μετεξεταστέος με ελάχιστες ελπίδες επιτυχίας ,αυτοί συνέχιζαν να αλλάζουν τις λέξεις. Λέξεις που οι ίδιοι επέβαλαν στον δημόσιο λόγο με σκοπό να εξωραΐσουν άλλες οι οποίες είχαν δαιμονοποιηθεί στο παρελθόν ή να παραμορφώσουν  την σημασία τους, ώστε να γίνουν εύπεπτη τροφή για  μένα (την κοινή γνώμη).  Ετσι οι «Θεσμοί» αντικατέστησαν την Τρόικα, το ξεπούλημα έγινε αξιοποίηση,οι χθεσινοί «τοκογλύφοι» αποκαλούνται «Τεχνικά κλιμάκια», ο αυτόματος κόφτης αποδοχών ονομάζεται «Ρυθμιστής Αυξημένων Εγγυήσεων» και η μείωση μισθών και συντάξεων βαφτίστηκε «Ασφαλιστική Αναπλαισίωση». Αυτή  η αντιφατική και εν τέλει αποπροσανατολιστική αργκό που επιβλήθηκε στην πολιτική και κοινωνική ζωή της Ελλάδας με την εκλογή του Αλέξη Τσίπρα, οδήγησε σε  μια επικοινωνιακή Βαβέλ  τόσο στα Μ.Μ.Ε. και στις καθημερινές κουβέντες όσο και στον τρόπο σκέψης των πολιτών. Η κυβερνητική προπαγάνδα κατάφερε  να συσκοτίσει με δυσνόητες λέξεις και διπλές έννοιες όλα τα προβλήματα που απασχολούν τους πολίτες και ενώ η ίδια κυβέρνηση διατυμπάνιζε πως θα  τα λύσει,  το μόνο που πέτυχε ήταν απλά να τα βαφτίσει και σήμερα  το «κολαστήριο Αμυγδαλέζα» να  λειτουργεί βαφτισμένο ως «κλειστή δομή».

Ο ΣΥΡΙΖΑ  από την στιγμή που ανέλαβε την  εξουσία χρειαζόταν  ένα  αφήγημά , για να μπορεί να διαχειριστεί επικοινωνιακά τις υποθέσεις του ως κυβέρνηση, να αλλάξει τον μανδύα του  και να χειραγωγήσει τους πολίτες. Δεν φταίμε εμείς οι πολίτες που δεν καταλαβαίνουμε κάθε φορά που κάποιος «ειδήμων»  μιλάει χρησιμοποιώντας καινούργιους όρους σε ένα τηλεοπτικό παράθυρο .Αυτό γίνεται  επίτηδες, ακριβώς για να μην καταλαβαίνουμε  τι συμβαίνει στην πραγματικότητα. Για να θολώσουν την κρίση μας  και να μας κρατήσουν  μακριά από την ουσία.Πρόκειται για μια ύπουλη μορφή δημαγωγίας, την «διπλή γλώσσα» (νεόγλωσσα) που περιέγραφε ο Όργουελ στο ουτοπικό αλλά πως φαίνεται «προφητικό» έργο του το “1984”. Η «διπλή γλώσσα» κατά τον Όργουελ  ορίζεται ως η γλώσσα η οποία παρουσιάζει το κακό ως καλό, το αρνητικό ως θετικό, το δυσάρεστο ως ευχάριστο ή τουλάχιστον ως ανεκτό. Η χρήση της διευκολύνει όποιον επιθυμεί να απαλλαγεί από τις ευθύνες του ή όποιον επιθυμεί να διαστρεβλώσει την ορθή σημασία των πραγμάτων και γι αυτό συχνά οδηγεί σε επικοινωνιακή σύγχυση . Για όλους τους παραπάνω λόγους, η «διπλή γλώσσα» είναι η γλώσσα που επιλέγουν οι κυβερνητικοί φορείς, για να «επικοινωνήσουν»  με το κοινό στο οποίο απευθύνονται, δηλαδή να το παραπληροφορήσουν.

Μετά από τόσες θυσίες, τόση προσπάθεια και μελέτη, μετά την εμπειρία των αγανακτισμένων, την αναστροφή του όχι σε ναι ,την εξαφάνιση ολόκληρων φράσεων όπως  το  «κούρεμα επονείδιστου χρέους» και την κατανόηση της σκοπιμότητας στην διαστροφή των λέξεων κατέληξα πως δεν μου αξίζει η «διπλή γλώσσα», πως με πνίγει,  χρειάζομαι Οξυγόνο για να αναπνεύσω και εγώ και η χώρα μου. Τώρα που το “Δεν Πληρώνω” παραδόθηκε στην λήθη και όλοι πληρώνουν κανονικά (και αυξημένα) τα διόδια, υπόσχομαι στον εαυτό μου να συνεχίσω να είμαι ενεργός πολίτης υπογράφοντας ΜΟΝΟ συμφωνίες αλήθειας .

 

Λία Ρογγανάκη

ΓΕΝΙΚΟΣ-ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΟΣ ΙΑΤΡΟΣ

Επιμελήτρια ΚΥ Μουζακίου

Π.Ιατρείο Μητρόπολης

Comments (0)

Tags: , ,

Υπεύθυνη Οργάνωσης της ΝΟ.Δ.Ε. Καρδίτσας η Λία Ρογγανάκη

Posted on 13 Μαρτίου 2017 by admin

Η Ν.Δ.  έχοντας υπόψη: 1. Την παρ. 2 του άρθρου 13 του Κανονισμού Πανελλαδικής Οργάνωσης του  Κόμματος και 2. Την πρόταση της Προέδρου της Περιφερειακής Οργάνωσης Θεσσαλίας για τον ορισμό Υπεύθυνης Οργάνωσης στη ΝΟ.Δ.Ε. Καρδίτσας αποφάσισε τον ορισμό της κ. Αγλαΐας Ρογγανάκη ως Υπεύθυνης Οργάνωσης της ΝΟ.Δ.Ε. Καρδίτσας.

Comments (0)

Tags: , ,

Λία Ρογγανάκη: Ένα παραμύθι και μια γραβάτα

Posted on 06 Μαρτίου 2017 by admin

Μια φορά και έναν καιρό (όπως λεν’ τα παραμύθια) ήταν η κρίση(οικονομική- ανθρωπιστική ) ,η οποία απαιτούσε δύσκολες λύσεις  που ήταν όμως οδυνηρές ,έτσι προτιμήσαμε να πιστέψουμε κάποιον που μας προσέφερε εύκολες και βολικές υποσχέσεις. Κάποιον που δήλωνε αποφασισμένος να μας μάθει να παίζουμε ζουρνά και αν ήσουν από την Κρήτη θα σου μάθαινε και λύρα.

Οι «κακοί» του παραμυθιού, που άκουγαν σε κάτι  δύσκολα ονόματα, θα χόρευαν με τον εκάστοτε  ρυθμό που εμείς οι νέο εκπαιδευμένοι οργανοπαίχτες θα παίζαμε.

Όλα ήταν έτοιμα για την επανάσταση , βρέθηκε ακόμα  και το σύμβολο της, ένα ύφασμα στενό και μακρύ του οποίου η άρνηση έγινε θέμα συζήτησης (σε πανευρωπαϊκό επίπεδο και με μία ισχυρή δόση κοροϊδίας).Κάπως έτσι λοιπόν η γραβάτα ρίχτηκε στο «πυρ το εξώτερον»  προς πιστοποίηση της επαναστατικότητάς του «ηγέτη»(παραμυθά) .

Το παραμύθι αυτό είναι μοναδικό και εμφανίζει  μια ιδιομορφία. Δεν είχε και δεν θα έχει ευχάριστο τέλος ,για όσους το άκουγαν και συνεχίζουν να  το ακούνε. Κατάφερε όμως να κάνει πρωθυπουργό αυτόν που το εξιστορούσε.

Έτσι λοιπόν η κρίση εξακολουθεί να διευρύνεται μέρα με την μέρα, αντί να υποχωρεί. Οι αιτίες της αποσιωπούνται και τα προβλήματα που την προκάλεσαν δεν συζητιούνται, ούτε αναδεικνύονται, με αποτέλεσμα να επικρατεί σύγχυση. Εξαιτίας αυτού μια  σημαντική μερίδα της κοινής γνώμης  ενστερνίζεται την άποψη ότι τα μνημόνια έφεραν την κρίση και ας συνέβη το αντίθετο.

Στην συνέχεια του παραμυθιού τα μνημόνια δεν σχίζονται ποτέ, αντιθέτως ψηφίζονται.Η πολιτική λιτότητας συνεχίζει να εφαρμόζεται , η πώληση κρατικών αεροσκαφών και αυτοκινήτων δεν έγινε ποτέ ,αντιθέτως χρησιμοποιούνται προς ίδιον όφελος, (αφήνοντας να κιτρινίσουν οι πάλαι ποτέ φωτογραφίες στην οικονομική θέση).Η αξιολόγηση συνεχίζει να καθυστερεί-αναβάλλεται και οι αγρότες ξανά στα μπλόκα, ολομόναχοι, χωρίς κάποιον επώνυμο να φωτογραφίζεται αυτήν την φορά στα τρακτέρ τους.

 Η ανταγωνιστικότητα της οικονομίας, η παραγωγικότητα, οι διαρθρωτικές αλλαγές και οι μεταρρυθμίσεις ,ελπιδοφόρες λέξεις που δεν γίνανε ποτέ πράξεις.

Αντίθετα  πράξη έγινε και  συνεχίζει να τηρείται ευλαβικά η άρνησή της γραβάτας, η οποία βρέθηκε να αποτελεί κομμάτι της προεκλογικής  εκστρατείας .Χρησιμοποιήθηκε λοιπόν η μη χρήση της γραβάτας ως εστία πολιτικής αλλαγής και ως σύμβολο λύτρωσης ενός ολόκληρου λαού.Έγινε «σήμα κατατεθέν» της «αριστερής» κυβέρνησης που κλήθηκε να «σώσει» την Ελλάδα από τους γραβατωμένους δυνάστες της.

Όσο όμως το παραμύθι ξεδλιπλώνεται αν και χωρίς γραβάτα, φαίνεται τόσο υποκριτικό να προσπαθεί κάποιος να πείσει ότι η «επανάσταση» και η «αριστερά» εκφράζεται απλά και μόνο με ένα ύφασμα που χρησιμεύει ως αξεσουάρ ένδυσης και –σίγουρα- όχι ως, δείγμα ηγετικής ικανότητας!Κανείς, ποτέ, δεν θα πίστεψει ότι ο Χαρίλαος Φλωράκης ήταν λιγότερο επαναστάτης και αριστερός από τον σημερινό πρωθυπουργό επειδή φορούσε γραβάτα!

Εν κατακλείδι η μόνη απόφαση που δεν έγινε παραμύθι,η απόφαση  του κρυφτού με τη γραβάτα , αντικατοπτρίζει το σημερινό πολιτικό περιβάλλον. Κατάφεραν λοιπόν να εξαντλήσουν την «επανάσταση» σε ένα  κομμάτι ύφασμα και έζησαν αυτοί καλά αλλά όχι εμείς καλύτερα.

 

Λία Ρογγανάκη

ΓΕΝΙΚΟΣ-ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΟΣ ΙΑΤΡΟΣ

Comments (0)

Tags: , ,

Λία Ρογγανάκη: Ζητείται ελπίδα για την νέα γενιά

Posted on 07 Φεβρουαρίου 2017 by admin

Μια κοινωνία που δεν έχει στις πρώτιστες προτεραιότητές της την ενδυνάμωση των νέων της είναι μια κοινωνία χωρίς στρατηγική για το μέλλον της. Σε όλες τις περιόδους της Ελληνικής ιστορίας των δύο αιώνων, κάθε νέα γενιά μεγάλωνε με την αισιοδοξία ή τουλάχιστον με  την ψευδαίσθηση της ελπίδας. Οι γενιές των Ελλήνων πάντα κάτι περίμεναν, είχαν κάτι να ελπίζουν, και εύρισκαν κάποιο μεγάλο όραμα να κυνηγήσουν και  να αγωνιστούν. Σε όλες σχεδόν  τις περιπτώσεις, ο στόχος συμπορευόταν με την ηθική και  στην πορεία έμενε μόνος ντροπιασμένος και μεταλλαγμένος καταλήγοντας σε φιάσκο (αλλοτρίωση, καταναλωτισμός, κρατισμός κτλ). Παρόλα αυτά δεν έπαυε να είναι στόχος και δεν έπαυε να γεννά ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον, το οποίο θα ικανοποιούσε τις προσδοκίες της γενιάς που τον οραματίστηκε.

Το σημερινό όμως πολιτικό περιβάλλον είναι αποκαρδιωτικό για κάθε νεανικό στόχο και όραμα. Η ανεργία, η απαξίωση  των θεσμών ,ο μηδενισμός, η αρνητική ανάπτυξη και ο ενισχυμένος κρατισμός  δεν αποτελούν επ ουδενί γόνιμο έδαφος για θετικές σκέψεις και δράση. Η πελατειακή εξουσία επενδύει στους συνταξιούχους και όχι στις νέες γενιές, τα δωράκια του ελεήμονος πρωθυπουργού εκφράζουν την φιλοσοφία με την οποία το πολιτικό σύστημα αντιμετωπίζει την νέα γενιά. Η αφαίμαξη του λογαριασμού του Ασφαλιστικού Κεφαλαίου Αλληλεγγύης Γενεών (ΑΚΑΓΕ), η ανεργία  που κυμαίνεται από 40% έως 50%, η έλλειψη ευκαιριών οδηγεί σταθερά στην γενιά που πρόκειται να ζήσει τα χειρότερα.

Είναι  πιο  μορφωμένοι από τους προηγούμενους και  πιο σίγουροι για τον εαυτό τους, αποτελούν την ποιοτικότερη βάση του πολιτικού συστήματος. Ζουν όμως εγκλωβισμένοι σε μια κοινωνία που η διοίκησή της προτιμάει να συνομιλεί με τους παππούδες τους γιατί έτσι βγαίνουν τα «νούμερα».

Η ηλικιακή κατηγορία των 18-35 ετών, αποτελεί  το 23% των ψηφοφόρων. Όσοι είναι πάνω από 70 ετών αποτελούν το 22% ,εάν σε αυτούς προσθέσουμε και τις ηλικίες μεταξύ 60 και 70, ενισχύεται ακόμα πιο πολύ η παλιά σίγουρη «πελατεία», συνταξιούχοι ανασφαλείς, εθισμένοι στα πελατειακά δίκτυα της Μεταπολίτευσης, «ποσοστά» που οδηγούν στην κατάκτηση της εξουσίας. Για αυτόν ακριβώς τον λόγο  δεν ασχολούνται με τους νέους ,γι αυτό  στις επόμενες εκλογές, ο μηδενισμός που παράγει η προδοσία της κυβέρνησης, θα γιγαντώσει ακόμα περισσότερο την αποχή.

Ένας από τους μεγαλύτερους όμως  κινδύνους  για μια κοινωνία είναι να χάνεται  η ελπίδα των δημιουργικών ανθρώπων. Το δείγμα των φοιτητικών εκλογών όπου τα ποσοστά της ΔΑΠ είναι τα υψηλότερα, έδειξε  την διάθεση της νέας γενιάς για να ανοίξει διάλογο με την Νέα Δημοκρατία, την διάθεση να αναζωπυρωθεί η προσδοκία για το μέλλον, στηριζόμενη σε λογικά επιχειρήματα και όχι σε ανούσια σχεδιάσματα. Άλλωστε “ το αύριο ανήκει σε αυτούς που το προετοιμάζουν σήμερα”.

Η νέα γενιά πρέπει να έρθει  στο προσκήνιο ,οι νέοι πρέπει να πάνε στις κάλπες έχοντας στο μυαλό τους ότι κάτι πρόκειται να αλλάξει ,πρέπει να πιστέψουν ξανά στην πολιτική και κυρίως  στο ότι το επόμενο κόμμα εξουσίας που αυτοί θα επιλέξουν, θα παλέψει για τα δικά τους συμφέροντα και όχι για τα κεκτημένα των παππούδων τους, εις βάρος του μέλλοντος τους. Ζητείται ελπίδα για την νέα γενιά και ξέρει που θα την αναζητήσει.

 

Λία  Ρογγανάκη

ΓΕΝΙΚΟΣ-ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΟΣ ΙΑΤΡΟΣ

 

Comments (0)

Γλυκερία - Ακολούθησα ένα αστέρι
Παυλίνα Βουλγαράκη - Λαβύρινθοι
Κώστας Μακεδόνας - Είναι πια αργά
Βιολέτα Ίκαρη - Μαύρα
Χάρις Αλεξίου - Πόρτες ανοιχτές
Πυξ Λαξ - Χωρίς ντροπή
Γιάννης Πάριος - Θα σ΄ αγαπώ
Ραλλία Χρηστίδου - Μονάχη ταξιδεύω
Ελεωνόρα Ζουγανέλη - Έλα
Λαυρέντης Μαχαιρίτσας - Έλα ψυχούλα μου

 


The Fray - You found me
Billy Ocean - Loverboy
Cock Robin - The promise you made
Whitney Houston - How will I know
Demi Lovato - I will survive
Beloved - Sweet harmony
Sheryl Crow - My favorite mistake
Asia - Heat of the moment
Zucchero - Wonerful life
Tina Turner - In your wildest dreams

 


Ιούνιος 2019
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
 12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930