Tag Archive | "Εκπαιδευτικοί"

Tags: , ,

Στις 12 Απρίλη απεργούμε-διαδηλώνουμε

Posted on 08 Απριλίου 2019 by admin

Ενάντια στην κλιμάκωση της επίθεσης του συστήματος και των κυβερνήσεών του, που εξελίσσεται παρά την προεκλογική περίοδο σε όλους τους τομείς, μια επίθεση που θα κλιμακωθεί μετά τις εκλογές όποια κι αν είναι η κυβέρνηση.

Ενάντια στο «νέο» ακόμα πιο ταξικό Λύκειο, με τις απανωτές εξετάσεις πανελλαδικού χαρακτήρα, με τον περιορισμό επιλογής σχολών για τους μαθητές, με την ένταση των ταξικών φραγμών, με τους λιγότερους εκπαιδευτικούς.

Ενάντια στη συνεχιζόμενη πολιτική της ανεργίας, της αδιοριστίας και των απολύσεων αναπληρωτών μετά την ψήφιση του αντιδραστικού προσοντολογίου.

Ενάντια στην αξιολογική περικύκλωση του κλάδου μέσω πλήθους διατάξεων, που σκοπό έχει την κατηγοριοποίηση σχολείων και εκπαιδευτικών και την απόλυτη τρομοκράτηση των τελευταίων, ώστε να είναι ένα απλό –χωρίς αντιστάσεις- γρανάζι της πολιτικής του συστήματος απέναντι στη μαθητική νεολαία.

Ενάντια στην πολιτική της ολοένα και μεγαλύτερης μεταφοράς του κόστους της εκπαίδευσης στους γονείς.

Ενάντια στο ξεπούλημα των συνδικαλιστικών ηγεσιών ΟΛΜΕ-ΔΟΕ, που θέλουν να καταθέσουν τη λαϊκή αγανάκτηση στο εκλογικό χρηματιστήριο, που θα κρίνει ποιο κόμμα θα είναι ο φορέας της αντιλαϊκής επίθεσης το επόμενο διάστημα.

Ενάντια στο κλίμα αναμονής από τις διάφορες εκλογές, από τις οποίες τίποτα καλό δεν μπορούμε να περιμένουμε αλλά και στις αυταπάτες ότι θα έρθουν κατακτήσεις μέσω δικαστικών προσφυγών.

Για να φωνάξουμε τις διεκδικήσεις μας για τα βασικά λαϊκά δικαιώματα, για τα δικαιώματα στις σπουδές και τη δουλειά,

  • για δωρεάν δημόσια παιδεία για όλους κόντρα στους ταξικούς φραγμούς και το «νέο» λύκειο,
  • για μόνιμη σταθερή δουλειά και μόνιμους μαζικούς διορισμούς και μονιμοποίηση όλων των αναπληρωτών,
  • για ανθρώπινες συνθήκες δουλειάς – ενάντια στην αξιολόγηση, την ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων και την εντατικοποίηση,
  • για αυξήσεις στους μισθούς και στις συντάξεις.

με μαζική συμμετοχή στην απεργία να σπάσουμε την αδράνεια, να ανοίξει ένας κύκλος πραγματικού αγώνα για να μην περασει το νομοσχεδιο

Comments (0)

Tags: , ,

Οι μαθητές μίλησαν, να μιλήσουν και οι εκπαιδευτικοί

Posted on 28 Μαρτίου 2019 by admin

Από την προηγούμενη εβδομάδα οι μαθητές της Καρδίτσας με τις κινητοποιήσεις τους έκφρασαν την αντίθεσή τους στο νομοσχέδιο του Υπουργείου Παιδείας για τις αλλαγές στο Λύκειο. Ανάγκη και υποχρέωση οι εκπαιδευτικοί να πάρουν θέση απέναντι στα κυβερνητικά μέτρα. Πρώτο βήμα η μαζική συμμετοχή στη Γενική Συνέλευση της ΕΛΜΕ την Πέμπτη 28 Μάρτη στις 7.30μ.μ στο Εργατικό Κέντρο. Για να συζητήσουμε και να αποφασίσουμε τα δικά μας μέτρα.

Από τη μεριά μας θέλουμε να ξαναθέσουμε σύντομα τη θέση μας για το νομοσχέδιο που ελάχιστα διαφέρει από τις προτάσεις του Υπουργείου που δημοσιοποιήθηκαν τον περασμένο Σεπτέμβριο.

Ένταση της ταξικότητας στην Εκπαίδευση και της επίθεσης στα δικαιώματα των εκπαιδευτικών

Καταρχάς, για πρώτη φορά ένα νέο εξεταστικό, όπως συνηθίζεται να λέγεται, θα εφαρμοστεί σε μαθητές που ήδη φοιτούν στο Λύκειο και όχι σε αυτούς που θα  εισέλθουν σε αυτή τη βαθμίδα το επόμενο έτος. Αυτή η «βιασύνη»  οφείλεται  στις δεσμεύσεις που έχει αναλάβει η κυβέρνηση προς τους θεσμούς, τον ΟΟΣΑ, τον ΣΕΒ, τα ξένα και τα ντόπια δηλαδή αφεντικά τους και οι οποίες δεσμεύσεις συνάδουν απολύτως με τη δική της πολιτική βούληση . Δεσμεύσεις που στοχεύουν στην όρθωση επιπλέον σκληρών ταξικών φραγμών στο δικαίωμα στην  εκπαίδευση για τα παιδιά των φτωχών λαϊκών στρωμάτων . Δεσμεύσεις που , επίσης,  αποσκοπούν στην εμπέδωση της πολιτικής της αδιοριστίας, της παραπέρα επιδείνωσης- διάλυσης των εργασιακών σχέσεων και της κατηγοριοποίησης σχολείων και εκπαιδευτικών μέσα από τις προωθούμενες διαδικασίες (αυτό)αξιολόγησης Φαίνεται ότι κόπηκαν περισσότερες ώρες από ειδικότητες που υπάρχουν ελλείψεις, π.χ. μαθηματικοί, βιολόγοι, μεσοπρόθεσμα και φιλόλογοι  αλλά και ότι υπάρχουν και ειδικότητες όπως οι ξενόγλωσσοι που, κατά το Υπουργείο, πρέπει να νιώθουν την ανάσα της εξόδου τους από το Λύκειο. Ήδη δημοσιευμένα άρθρα αναφέρουν πώς η μείωση του εβδομαδιαίου προγράμματος της Γ Λυκείου από 32 σε 29 ώρες, σημαίνει 10000 ώρες λιγότερες στα ΓΕΛ της χώρας και άρα 500 λιγότερες θέσεις εκπαιδευτικών. Και είναι ξεκάθαρες οι προθέσεις ότι αυτό το πρόγραμμα από το 2020 θα κατέβει και στην Α και Β Λυκείου.

Καταληκτικά, όσον αφορά στο παραπάνω ζήτημα το Υπουργείο εντάσσει και αυτό το νομοσχέδιο στην πολιτική της αδιοριστίας, των μηδενικών διορισμών αλλά και της εξορθολογικής διαχείρισης ενός «γερασμένου» προσωπικού – κατά την προσφιλή έκφραση του Υπουργού – με αυξημένα όρια ηλικίας συνταξιοδότησης, με ελαστικές σχέσεις εργασίας που γυρνά σε πολλά σχολεία για να καλύψει ωράριο.

Δυο, όμως, εξίσου σημαντικές όψεις του αφορούν: πρώτον  στους περαιτέρω ταξικούς φραγμούς που χτυπούν τα μορφωτικά δικαιώματα της νεολαίας, εντείνουν τον ταξικό χαρακτήρα του σχολείου με τις πολλαπλές εξετάσεις και δυσχεραίνουν όχι μόνο την πρόσβαση στην Τριτοβάθμια –παρά τις εξαγγελίες περί αντιθέτου- αλλά ακόμη και την απόκτηση του Απολυτηρίου. Και δεύτερον αυτές οι πολλαπλές εξετάσεις θα συνδεθούν με την αξιολόγηση των εκπαιδευτικών, εφόσον αντικειμενικοποιούνται οι επιδόσεις των μαθητών.

                Σχετικά με το πρώτο, σύμφωνα με το νομοσχέδιο, καθώς το απολυτήριο θα προσμετράται κατά 10% αρχικά και θα αυξάνεται αυτό το ποσοστό σταδιακά στην πρόσβαση στην Τριτοβάθμια, παρουσιάζεται ως αυτονόητο ότι η απόκτηση του θα πρέπει να γίνεται με «τρόπο αδιάβλητο και διαφανή» και επομένως οι μαθητές θα εξετάζονται στα τέσσερα μαθήματα που θα δίνουν και πανελλαδικά, δηλαδή τα τρία της κατεύθυνσης και τη νεοελληνική γραμματεία (συνεξέταση γλώσσας και λογοτεχνίας) α) σε θέματα που θα επιλέγουν καθηγητές λυκείων του ίδιου δήμου στις μεγάλες πόλεις ή του νομού στην επαρχία, β) θα επιτηρούνται από καθηγητές άλλων ειδικοτήτων, γ) και τα γραπτά με κλειστά ονόματα θα βαθμολογούνται από καθηγητές άλλων σχολείων.( Η διάταξη που προβλέπει ότι για τον πρώτο χρόνο εφαρμογής του νέου εξεταστικού δεν θα προσμετράται ο βαθμός του απολυτηρίου ήταν ένας αυτονόητος ελιγμός από το Υπουργείο για να μειώσει τις αντιδράσεις για μία ρύθμιση που «έβγαζε μάτι ».)

Αυτόματα αυτό σημαίνει ότι οι ενδοσχολικές απολυτήριες εξετάσεις ξεφεύγουν από τα όρια του σχολείου, και όσοι ζούμε τη σχολική πραγματικότητα αντιλαμβανόμαστε τι σημαίνει αυτό για μια πληθώρα μαθητών που για πολλούς λόγους αλλά κυρίως ταξικούς και κοινωνικούς δεν θα μπορεί να πάρει απολυτήριο. Και βέβαια τα τέσσερα μαθήματα δεν είναι λίγα γιατί το σύνολο των μαθημάτων στη Γ’ λυκείου εκτός της Φυσικής Αγωγής θα είναι 6 από 13 που είναι σήμερα!

Ταυτόχρονα, αυτή η διαδικασία καθιστά τους καθηγητές και υπεύθυνους για την «αποτυχία» αυτών που δεν πάρουν απολυτήριο αλλά και τους εμπλέκει στη λογική και πρακτική  της αξιολόγησης των μαθητών του συναδέλφου του όμορου σχολείου και άρα και των ίδιων των συναδέλφων και «αντικειμενικά» πια και μετρήσιμα οι επιδόσεις των μαθητών μας μπορούν στις «αποτιμήσεις» και αυτοαξιολογήσεις της σχολικής μονάδας να αξιοποιηθούν για την περιβόητη ατομική αξιολόγηση των εκπαιδευτικών. Οι εκπαιδευτικοί των όμορων σχολείων από κοινού, συνδιαχειριστικά καλούνται να διαμορφώνουν τους μηχανισμούς απόρριψης πληθώρας μαθητών, γιατί μόνο ως τέτοιος μηχανισμός τεκμηριωμένα λειτουργούν τέτοιου είδους εξετάσεις.

Δημιουργούνται τρεις κατηγορίες μαθητών –υποψηφίων.

Α. αυτοί που θα παλεύουν για να πάρουν το απολυτήριο,

Β. αυτοί που θα μπουν σε κάποιο τμήμα χαμηλής ζήτησης και

Γ. αυτοί που θα εξουθενωθούν ακόμη περισσότερο για να μπουν σε μια σχολή υψηλής ζήτησης.

Σε αυτή τη συγκυρία και με την εμπειρία των κινητοποιήσεων για το προσοντολόγιο και τη μη συνέχιση του αγώνα μετά την ψήφιση, φαίνεται ακόμη μεγαλύτερη η γύμνια της ΟΛΜΕ που σύρθηκε σε μια εισήγηση που υπερψηφίστηκε σχεδόν από όλους. Η κριτική της ΟΛΜΕ αφορά σημεία του νομοσχεδίου και κυρίως την απώλεια της «αυτονομίας του Λυκείου, του μορφωτικού του χαρακτήρα» και τη φροντιστηριοποίηση της Γ λυκείου και όχι την ουσία των στόχων του έτσι όπως προαναφέρθηκαν. Ενώ ταυτόχρονα καταθέτει ξανά  πρόταση για απεργία την ημέρα της κατάθεσής του!! Το πρόγραμμα δράσης φαντάζει μια από τα ίδια αλλά η συμμετοχή στις ΓΣ και στην απεργία, θα αποδείξει εάν θα αξιοποιηθεί από εμάς τους εργαζόμενους για το άνοιγμα νικηφόρων αγώνων.

Είναι φανερή λοιπόν η αναγκαιότητα μαζικής και δυναμικής κινητοποίησης  μαθητών και εκπαιδευτικών για να αποσυρθεί και να μην περάσει το νομοσχέδιο «λαιμητόμος» για τα δικαιώματα  στις σπουδές της μαθητικής νεολαίας και το δικαίωμα στη μόνιμη, σταθερή και αξιοπρεπή εργασία για τους εκπαιδευτικούς.

Μαζική συμμετοχή στη  Γ.Σ της ΕΛΜΕ Καρδίτσας την Πέμπτη 28 Μάρτη στις 7.30μ.μ στο Εργατικό Κέντρο.

                Η Λογική-πρόταση (ΟΛΜΕ -ΠΑΜΕ) για απεργία τη μέρα της καταθεσης- εισαγωγης
στις επιτροπες συζητησης-ψηφισης ΤΟΥ ΝΣΧ θεωρεί ατελέσφορο τον αγώνα και υπονομεύει τις διαθέσεις των εκπαιδευτικών. 

                Προτείνουμε στη Γ.Σ  απεργιακή κινητοποίηση τις 9 Απρίλη  και 10-12 Απρίλη νέες Γ. Σ και συνέλευση Προέδρων 13/4 για συνέχιση των απεργιακών κινητοποιήσεων.

Με μαζική συμμετοχή στην απεργία να σπάσουμε την αδράνεια, να ανοίξει ένας κύκλος πραγματικού αγώνα.

 

Των Αγωνιστικών Κινήσεων Εκπαιδευτικών Καρδίτσας

Comments (0)

Tags: , ,

Η τρομοκράτηση των μαθητών δεν θα περάσει

Posted on 20 Μαρτίου 2019 by admin

Καταγγέλουμε την παρουσία της αστυνομίας σε υπό κατάληψη σχολείο της πόλης μας και την προσαγωγή τριών μαθητών στο αστυνομικό τμήμα. Η τρομοκράτηση των μαθητών, η καταστολή και η ποινικοποίηση των κινητοποιήσεων τους δεν πρέπει να περάσει.

Ο αγώνας των μαθητών ενάντια στα νέα μέτρα για το Λύκειο είναι δίκαιος αγώνας, που υπερασπίζει το καθολικό δικαίωμα της νεολαίας στις σπουδές.

Σ’ αυτό τον αγώνα, οι εκπαιδευτικοί και οι γονείς πρέπει να είναι παρόντες. Αρνούμενοι το ρόλο του παιδονόμου, βάζοντας τέλος στη σιωπή και την αδράνεια, είναι ανάγκη να συγκροτηθεί μέτωπο εκπαιδευτικών- μαθητών-γονιών για να μη μετατραπεί το λύκειο σε χώρο «αφιλόξενο» για την πλειοψηφία της νεολαίας.

 

Των Αγωνιστικών Κινήσεων Εκπαιδευτικών Καρδίτσας

Comments (0)

Tags: , ,

8 Μάρτη: Η μέρα της γυναίκας είναι μέρα αγώνα

Posted on 08 Μαρτίου 2019 by admin

Οι Αγωνιστικές Κινήσεις Εκπαιδευτικών χαιρετίζουν την 8η Μάρτη ως μέρα μνήμης της μεγαλειώδους απεργίας χιλιάδων εργατριών κλωστοϋφαντουργίας στις ΗΠΑ το 1857, αλλά και ως μέρα πάλης και αγώνα διεκδίκησης των δικαιωμάτων τους στο σήμερα. Όσο και αν το καπιταλιστικό σύστημα επιδιώκει να δώσει στη μέρα αυτή χαρακτήρα ευτελούς γιορτής, η ιστορική μνήμη αναδεικνύει την ταξική φύση του γυναικείου ζητήματος. Και τίθεται επιτακτικό το καθήκον στις σημερινές γυναίκες να ξαναπιάσουν το νήμα του αγώνα και να συγκροτήσουν το γυναικείο κίνημα σαν αναπόσπαστο κομμάτι του ευρύτερου εργατικού- λαϊκού κινήματος.

Είναι πάμπολλα τα ιστορικά παραδείγματα που οι γυναίκες του λαού πρωτοστάτησαν στους απελευθερωτικούς, αντιπολεμικούς, αντιφασιστικούς,  αντιϊμπεριαλιστικούς και κοινωνικούς  αγώνες,  (η γυναίκα του ΕΑΜ –ΕΛΑΣ, η γυναίκα στην Παλαιστίνη, οι μετανάστριες, η γυναίκα πρόσφυγας, οι γυναίκες απεργοί, οι συναδέλφισσες της διαθεσιμότητας κ.α.) Είναι ακόμη περισσότερες οι γυναίκες του λαού που αντιστέκονται διαχρονικά και σθεναρά στις άθλιες συνθήκες δουλειάς, στην στυγνή εκμετάλλευση, στη χυδαιότητα των εργοδοτών, στη σεξουαλική παρενόχληση, στην ενδοοικογενειακή βία, στους ηλεκτρονικούς εκβιασμούς.  Είναι όλες, νεότερες και μεγαλύτερες, αυτές που παλεύουν καθημερινά για να ανταποκριθούν ή να υπερκεράσουν τα στερεότυπα του φύλου τους, να ξεπεράσουν τις ενοχές τους επειδή «δεν ανταποκρίνονται» στους κοινωνικούς ρόλους της «τέλειας» μάνας και συζύγου, που δίνουν τον αγώνα τους για να προλάβουν τα πάντα στο 24ωρο, που προσπαθούν να πείσουν τους γύρω τους για τα αυτονόητα.

Δύο είναι τα βασικά ερωτήματα στο σήμερα. Αυτός ο κόσμος ο μικρός ο μέγας είναι ίδιος για όλες τις γυναίκες ή η ταξική θέση καθορίζει τη θέση και τους όρους ζωής της ως γυναίκας; Και εφόσον ισχύει το δεύτερο, είναι δυνατόν το γυναικείο ζήτημα να ειδωθεί ξέχωρα από την ανάγκη συγκρότησης του ευρύτερου λαϊκού κι εργατικού κινήματος; Με άλλα λόγια, στη σημερινή συγκυρία της  αποσυγκρότησης του εργατικού κινήματος είναι επακόλουθο να επιδεινώνεται η θέση της γυναίκας της εργασίας και του μόχθου σε όλους τους τομείς.

Επομένως στο σήμερα δεν είναι δυνατόν να θεωρείται νίκη για το γυναικείο κίνημα η αύξηση της ποσόστωσης της συμμετοχής των γυναικών στα ψηφοδέλτια της τοπικής αυτοδιοίκησης ή στελέχωση υψηλόβαθμων θέσεων από γυναίκες. Αυτά δεν είναι απλώς εξαιρέσεις αλλά όπλα του συστήματος για να αποπροσανατολίσει τις γυναίκες από τους πραγματικούς στόχους πάλης τους. Έτσι, στην “πολιτισμένη” ΕΕ,  στο όνομα μιας δήθεν  ισότητας των δύο φύλων, εντείνεται η κοινωνική καταπίεση και η κεφαλαιοκρατική εκμετάλλευση της γυναίκας. Χαρακτηριστικό παράδειγμα: πριν από ένα χρόνο, το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο πήρε την κατάπτυστη απόφαση να άρει την απαγόρευση απόλυσης εργαζόμενων εγκύων, ενισχύοντας το νομοθετικό οπλοστάσιο που διαθέτουν οι εργοδότες για να εκμεταλλεύονται τον εργαζόμενο λαό συνολικά. Ενώ τα αστικά κόμματα της χώρας, που προωθούν πιστά την αντιλαϊκή πολιτική της ΕΕ και του ΔΝΤ, καλούν φέτος τις γυναίκες να συμμετάσχουν στη Φεμινιστική Απεργία (Διεθνής Απεργία των Γυναικών), σε μια αισχρή προσπάθεια να τις αφοπλίσουν ιδεολογικά, να παρουσιάσουν το γυναικείο ζήτημα σαν αποκλειστικά φυλετικό, αποκόπτοντάς το από την ταξική του βάση.

Όμως, το γυναικείο ζήτημα είναι πρώτα και κύρια ταξικό! Ο δρόμος για τη χειραφέτηση της γυναίκας θα ξεκινήσει βασικά από την δραστηριοποίηση και τη συνδικαλιστική της δράση μέσα στους χώρους δουλειάς. Η εργαζόμενη γυναίκα μπορεί να πρωτοστατήσει, πλάι πλάι με τους άνδρες συναδέρφους της, στην συλλογική οργάνωση και πάλη για τη διεκδίκηση των απαραβίαστων δικαιωμάτων μας που τόσο βάναυσα καταβαραθρώνονται. Η αντίσταση και η συνδικαλιστική δράση, η συλλογική διεκδίκηση, η ταξική πάλη δεν είναι τρόπος ζωής για ορισμένες γυναίκες. Είναι ο μόνος δρόμος που η ιστορία έδειξε πως αξίζει να διαβούμε, για όσο ζούμε και για να ζούμε όλες οι γυναίκες!

Να διεκδικήσουμε οι εργαζόμενες σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα:

  • Μόνιμη και σταθερή δουλειά, με πλήρη εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα.
  • Το δικαίωμα στη μητρότητα με επιδόματα, άδειες εγκυμοσύνης και μητρότητας, μειωμένο ωράριο και        διασφάλιση της εργασίας μετά από εγκυμοσύνη, χωρίς προϋποθέσεις.
  • Επιδόματα για τις άνεργες μητέρες.
  • Μείωση των ορίων συνταξιοδότησης με πλήρη σύνταξη.
  • Δωρεάν πρόσβαση σε περίθαλψη, κοινωνική πρόνοια και εκπαίδευση για όλα τα παιδιά.

Των Αγωνιστικών Κινήσεων Εκπαιδευτικών Καρδίτσας

Comments (0)

Tags: , ,

Η αξιολόγηση δεν ξεκινά το Σεπτέμβρη, είναι παρούσα

Posted on 27 Φεβρουαρίου 2019 by admin

Η υλοποίηση της (αυτο)αξιολόγησης δηλαδή του Προγραμματισμού και της Αποτίμησης του Εκπαιδευτικού Έργου των Σχολικών Μονάδων όπως βαφτίστηκε, μπορεί να ξεκινά επίσημα από τη νέα σχολική χρονιά, όμως όποια εγκύκλιο-απόφαση-νόμο του υπουργείου και να διαβάσουμε, θα διαπιστώσουμε ότι εισάγουν αξιολογικές διαδικασίες.

Ο στόχος δηλωμένος: “Να εμπεδωθεί η κουλτούρα αξιολόγησης” σύμφωνα με τον Γαβρόγλου. Μ’ άλλα λόγια να αποδεχτούμε και να συνηθίσουμε μια κατάσταση που με διαφορετικές μορφές και σε πολλές πλευρές της εργασίας μας και της σχολική ζωής, υλοποιεί την αξιολόγηση. Επιβάλλει την κατοχύρωση και εφαρμογή της, πριν την επίσημη …πρεμιέρα της.

Η “νέα αρχή στα ΕΠΑΛ” με τη θεσμοθέτηση του σύμβουλου καθηγητή και την εκπόνηση προγραμμάτων δράσης, χρηματοδοτούμενων και αξιολογούμενων από ιδιωτικούς φορείς. Η συγκρότηση των τριμελών επιτροπών Ο.Ε.Υ. (παρά το προσωρινό πάγωμά τους) με την εκπόνηση βραχυχρόνιων προγραμμάτων αντιμετώπισης των μαθητών με ανάγκη πρόσθετης διδακτικής στήριξης, που θα αξιολογούνται ως προς τα αποτελέσματα(!) τους. Κομβικό σημείο αποτελεί το πέρασμα του προσοντολογίου. Μέσω αυτού του συστήματος απολύσεων που εξαφανίζει το πτυχίο ως μοναδικό κριτήριο για δουλειά (πριμοδοτώντας διδακτορικά, μεταπτυχιακά και σεμινάρια), εισάγει την αξιολόγηση καταρχάς στους διορισμούς και κατ’ επέκταση σε όλον τον κλάδο. Και όλα τα προηγούμενα εμπλουτίζονται με ερωτηματολόγια, φόρμες και έρευνες των συντονιστών ΠΕΚΕΣ που καλούν τους συναδέλφους –“ανώνυμα είναι-τι πρόβλημα υπάρχει;”– να συμπληρώσουν.

Στα παραπάνω έρχονται να προστεθούν οδηγίες του υπουργείου για συμπλήρωση φύλλων περιγραφικής αξιολόγησης για μαθητές που παίρνουν μέρος σε Ενισχυτική Διδασκαλία, ενώ τη διδασκαλία αυτή την κάνουν άλλοι εκπαιδευτικοί! Είναι ολοφάνερο το άνοιγμα ενός πολύ άθλιου δρόμου, που μπορεί αρχικά να αφορούσε την αξιολόγηση των στελεχών (διευθυντών και υποδιευθυντών σχολικών μονάδων) αλλά τελικά οδηγεί στην αξιολόγηση εκπαιδευτικού από εκπαιδευτικό! Αντίστοιχα οι συντονιστές ΠΕΚΕΣ ζητούν να τους σταλούν τα σχέδια για τη θεματική βδομάδα στα Γυμνάσια.

Αρωγοί στην αξιολογική περικύκλωση του κλάδου οι συντονιστές της διεύθυνσης συνδικαλισμού του υπουργείου, ΟΛΜΕ και ΔΟΕ. Η τρόικα ΣΥΝΕΚ/ΕΡΑ-ΔΑΚΕ-ΠΕΚ/ΔΗΣΥ έχει μετατρέψει τις ομοσπονδίες σε δομές υποστήριξης της κυβερνητικής πολιτικής. Η ΔΟΕ πρόσφατα ανακοίνωσε τη στήριξή της στην εφαρμογή της αξιολόγησης απαγορεύοντας(!) στα σωματεία να ταχθούν ενάντιά της. Η ΟΛΜΕ από την άλλη έχει εξαφανίσει από κάθε πλαίσιο πάλης την αξιολόγηση. Άλλωστε όπως δηλώνεται η αυτοαξιολόγηση ήταν από το 8ο εκπαιδευτικό συνέδριο αίτημα των καθηγητών και τώρα δίκαια γίνεται πράξη. Άξιος ο  μισθός τους!!!

Στη βάση αυτών των δεδομένων, κρίσιμο ζητούμενο η σύγκρουση με τις κυβερνητικές επιδιώξεις. Αυτή η αναγκαιότητα δεν μπορεί να προσπεραστεί. Δεν μπορεί να αντικατασταθεί  με την ανυπακοή και το “αντάρτικο”. Η αποχή από την αξιολόγηση δίνει τη δυνατότητα στο κίνημα να κερδίσει χρόνο και να προσπαθήσει να συγκροτήσει καλύτερα τις αντιστάσεις του, αλλά δεν αρκεί. Όταν μάλιστα υπονομεύεται- ακυρώνεται και από λογικές όπως του ΠΑΜΕ που στη περίπτωση που δεν περάσει η αποχή καλεί σε εφαρμογή με άλλο -ποιό;;- περιεχόμενο (Σχέδια δράσης στα ΕΠΑΛ-Θεματική εβδομάδα στα Γυμνάσια).

             Απαιτείται η συγκρότηση ενός κεντρικού αγώνα ενάντια στην αξιολόγηση-χειραγώγηση, την κατηγοριοποίηση σχολείων και εκπαιδευτικών. Να πάρουμε την υπόθεση στα χέρια μας αντιπαλεύοντας τη μετακύλιση των ευθυνών αλλά και της οικονομικής λειτουργίας των σχολείων στις πλάτες εκπαιδευτικών και γονιών, την ένταση της ταξικότητας και το χτύπημα των εργασιακών δικαιωμάτων μας.

 

Των Αγωνιστικών Κινήσεων Εκπαιδευτικών Καρδίτσας

Comments (0)

Tags: , ,

Όσο αργεί η συγκρότηση αγώνων, η βαρβαρότητα επελαύνει

Posted on 18 Φεβρουαρίου 2019 by admin

Η προεκλογική περίοδος μπαίνει στην τελική ευθεία και Τσίπρας και Μητσοτάκης τρέχουν προς άγρα ψήφων όχι στο λαό αλλά στα διάφορα κέντρα εξουσίας για να πάρουν το χρίσμα. Έχουν πάρει τους δρόμους των γραφείων της ΕΕ και διάφορων παραγόντων των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ αλλά και ντόπιων κέντρων εξουσίας και παρουσιάζουν την πραμάτεια τους. Από τη μία ΣΥΡΙΖΑ και Τσίπρας έχουν να επιδείξουν την τεράστια αποτελεσματικότητά τους στην περιθωριοποίηση του λαϊκού παράγοντα και τη δουλική ευθυγράμμισή τους με την εγκληματική πολιτική του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού. Από την άλλη ΝΔ και Μητσοτάκης προσπαθούν να εκμεταλλευτούν τις πολυετείς υπηρεσίες τους στο σύστημα και να παρουσιάσουν εγγυήσεις ότι τώρα που ο ΣΥΡΙΖΑ έστρωσε το δρόμο, μπορούν αυτοί να συνεχίσουν πιο αποτελεσματικά το ίδιο αντιδραστικό έργο.

Παρά τον επικοινωνιακό βομβαρδισμό της κυβέρνησης που έχει απίστευτο θράσος να κάνει το μαύρο – άσπρο, η πραγματικότητα είναι πως η φτώχεια, η διάλυση των εργασιακών σχέσεων, η παράδοση των πάντων στο Υπερταμείο, η εργοδοτική και κρατική τρομοκρατία, η απώλεια πρώτης κατοικίας, η αναίρεση του δωρεάν χαρακτήρα περίθαλψης και υγείας, όλα τα αντιδραστικά μέτρα των μνημονίων και της καπιταλιστικής επίθεσης είναι ΟΛΑ ΕΔΩ. Κι όλα αυτά σε ένα τοξικό κλίμα του πολιτικού συστήματος, όπου στελέχη (ΣΥΡΙΖΑ, ΝΔ, ΚΙΝΑΛ, ΑΝΕΛ, Ποτάμι, Χρυσή Αυγή) χωρίς την παραμικρή αναστολή, περιδιαβαίνουν από κόμμα σε κόμμα, καταπατούν τους «όρκους» που έδιναν λίγες ώρες πριν, με μοναδική «ιδεολογία» την προσωπική τους διάσωση και, πάνω απ’ όλα, την εξυπηρέτηση των ιμπεριαλιστών και της ντόπιας άρχουσας τάξης.

Τα αντίστοιχα συμβαίνουν και στην εκπαίδευση: Η κυβέρνηση, αφού έβαλε τις βάσεις για χιλιάδες απολύσεις αναπληρωτών με την ψήφιση του «προσοντολογίου», προωθεί με ένταση την αξιολογική περικύκλωση του κλάδου μέσω πλήθους μέτρων: τις «Ομάδες Εκπαιδευτικής Υποστήριξης», την «αποτίμηση του Εκπαιδευτικού έργου» τη «Νέα Αρχή στα ΕΠΑΛ» κ.α. Ενώ η μισθολογική κατρακύλα συνεχίζεται και οι συντάξεις πάνε για τα 67 (το λιγότερο).

Τον προηγούμενο μήνα οι εκπαιδευτικοί (και ιδιαίτερα το πιο χτυπημένο τμήμα μας, οι συμβασιούχοι της εκπαίδευσης-αναπληρωτές) δώσαμε «παρών» σε τρεις μαζικές κινητοποιήσεις με την κάλυψη τριών απεργιών. Οι σημαντικές αυτές κινητοποιήσεις έβγαλαν τον κλάδο από το κινηματικό «ψυγείο» ύστερα από πέντε χρόνια – παρά την καθαρή υπονόμευση από τις συνδικαλιστικές ηγεσίες ΔΟΕ-ΟΛΜΕ. Έδειξαν ότι η οργή που έχει συσσωρεύσει το πολύχρονο «δούλεμα» των υποσχέσεων διορισμών που θα μετατραπούν σε μαζικές απολύσεις, μπορεί να μετατραπεί σε μαζικό αγώνα. Η εξέλιξη των κινητοποιήσεων έδειξε, ταυτόχρονα, τις αδυναμίες και την αποσυγκρότηση που έχει φορτώσει στο κίνημα η πολύχρονη κυριαρχία απόψεων ήττας και συμβιβασμού. Το γεγονός ότι οι συνελεύσεις παρέμειναν άμαζες αλλά και ότι η απεργιακή συμμετοχή δεν ήταν μεγάλη (μέτρια στην πρωτοβάθμια, μικρή στη δευτεροβάθμια) αποτέλεσαν για τη φάση αυτή και τους όρους εκείνους που επέτρεψαν στην κυβέρνηση να ψηφίσει το νομοσχέδιο χωρίς να υποστεί σοβαρή φθορά.

Σε αυτό το κλίμα που χαρακτηρίζεται, από τη μία από την επίθεση του συστήματος στο σύνολο των δικαιωμάτων μας και, από την άλλη από την ήττα και το ξεπούλημα των συνδικαλιστικών ηγεσιών, καταδικάζονται οι εργαζόμενοι σε πλήρη παράδοση μέσω της εξώθησής τους στην ατομική «διάσωση».  Ολόκληρη βιομηχανία έχει στηθεί τόσο σε σχέση με ταχύρυθμα σεμινάρια που θα παρέχουν μόρια διορισμού όσο και σε σχέση με τις δικαστικές αγωγές για τα αναδρομικά των δώρων. Το μήνυμα που πρέπει να εμπεδώσουν οι εργαζόμενοι σαφές: «ξέχνα τους αγώνες και σώσε τον εαυτό σου».

Όμως η πραγματικότητα είναι πως, όσο αργεί η συγκρότηση αγώνων, τόσο το βαρέλι της συντριβής των δικαιωμάτων μας δεν θα έχει πάτο. Σε αυτήν την αναγκαιότητα, φρένο θα είναι οι συνδικαλιστικές ηγεσίες ΟΛΜΕ-ΔΟΕ που έχουν πλούσιο έργο στην αποσυγκρότηση και απαξίωση των σωματείων και του συλλογικού αγώνα. Μόνος τρόπος να μπει φρένο στην επελαύνουσα βαρβαρότητα είναι να βγει ο λαός και οι εργαζόμενοι στο προσκήνιο με τους αγώνες μας να τους οργανώσουμε με τα δικά μας χέρια κόντρα σε φανερούς εχθρούς και ψεύτικους φίλους. Παλεύουμε για:

Μαζικούς μόνιμους διορισμούς –ανατροπή του προσοντολογίου – μονιμοποίηση όλων των αναπληρωτών.

Πραγματικές αυξήσεις στους μισθούς και στις συντάξεις – ανατροπή του ν. Κατρούγκαλου και όλων των αντιασφαλιστικών νόμων – μείωση των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης.

Ανατροπή του θεσμικού πλαισίου αξιολόγησης – αυτοξιολόγησης.

Όχι στο «νέο» λύκειο των ταξικών φραγμών – παλεύουμε για δωρεάν δημόσια παιδεία.

Για οργάνωση μιας καταρχήν 24ωρης απεργίας με νέο γύρο συνελεύσεων
Συγκρότηση αγώνα από τους ίδιους τους εργαζόμενους

 

Των Αγωνιστικών Κινήσεων Εκπαιδευτικών Καρδίτσας

 

Comments (0)

Tags: , ,

Δύναμη αντίστασης και διεκδίκησης των δικαιωμάτων μας

Posted on 12 Φεβρουαρίου 2019 by admin

Το τελευταίο διάστημα έχει ανοίξει μια ολόκληρη διαδικασία δικαστικών προσφυγών εκπαιδευτικών και συνολικότερα δημοσίων υπαλλήλων που διεκδικούν δικαστικά την επιστροφή αναδρομικά των κομμένων επιδομάτων (Χριστουγέννων, Πάσχα κλπ).

Ο δικηγορικός Σύλλογος Καρδίτσας δέχεται τα δικαιολογητικά που απαιτούνται μετά από συννενόηση(!) με τα ΔΣ των τοπικών εκαπιδευτικών σωματείων. Παράλληλα τα σχολεία «βομβαρδίζονται» καθημερινά με mail δικηγορικών γραφείων απ’ όλη τη χώρα. Δίνουν και παίρνουν τα διάφορα νομικά ή νομικίστικα επιχειρήματα που συνηγορούν στο νόμιμο της διεκδίκησης και προκρίνουν αυτή τη διαδικασία ως το πιο αποτελεσματικό και τελεσφόρο μέσο για τη δικαίωση των εργαζομένων.

Από τη μεριά μας θέλουμε να θέσουμε την άποψή μας για το ζήτημα αυτό.

Η διαδικασία των προσφυγών έρχεται να συσκοτίσει, να αποκρύψει και να αποπροσανατολίσει από την πραγματικότητα. Ότι η δικαστική, νομοθετική και εκτελεστική εξουσία δεν είναι ξεκομμένες, δεν είναι ανεξάρτητες μεταξύ τους αλλά συνεργάζονται στενά, αλληλοτροφοδοτούνται και οι τρεις μαζί υπηρετούν πιστά το σύστημα της εκμετάλλευσης και ιμπεριαλιστικής εξάρτησης σε βάρος των εργαζομένων, του λαού, της νεολαίας.

Οι δικαστικές προσφυγές για την διεκδίκηση των δικαιωμάτων μας συνιστούν μια μεθοδευμένη κίνηση που προεκλογικά ευνοεί και την κυβέρνηση, η οποία από τη μια δηλώνει ότι σέβεται τις δικαστικές αποφάσεις από την άλλη όμως ότι δεν μπορεί να παρεκκλίνει από τις δεσμεύσεις της στους θεσμούς και τους δημοσιονομικούς στόχους Και πόσο ανεξάρτητη και θετική θα είναι η όποια απόφαση της «ανεξάρτητης» Δικαιοσύνης, όταν κατά δεκάδες χιλιάδες προσφύγουν οι Δημόσιοι Υπάλληλοι σε μια περίοδο που οι ιμπεριαλιστές-δανειστές, στο πλαίσιο της ενισχυμένης επιτήρησής τους και η κυβέρνηση εφαρμόζουν «σφιχτή» οικονομική πολιτική και «ματωμένα» πλεονάσματα από τώρα ως το 2060 ;

Ο αποπροσανατολισμός γίνεται ακόμη μεγαλύτερος, αν σκεφτούμε ότι αμέσως μετά από τις καθόλου αμελητέες κινητοποιήσεις ενάντια στο κακόφημο προσοντολόγιο οι εργαζόμενοι εκπαιδευτικοί σε όλες τις βαθμίδες όφειλαν να βγάλουν τα απαραίτητα συμπεράσματα για τον αγώνα και να προετοιμαστούν για να αντισταθούν στο νέο γύρο επίθεσης σε βάρος τους (ομάδες εκπαιδευτικού έργου, προώθηση αυτοαξιολόγησης, «Νέο Λύκειο»…)

Κι αν ακόμα υπάρξει «δικαίωση» και εκδικαστούν κάποια ποσά στους εργαζόμενους (ψίχουλα μπροστά στο μέγεθος των περικοπών, της ληστείας που διαπράττεται εδώ και χρόνια σε βάρος τους), το γεγονός ότι δεν κερδήθηκαν μέσα από αγώνες αλλά προσφέρονται ως προεκλογικό δωράκι της κυβέρνησης (υποκίνηση δικαστικών προσφυγών και από κυβερνητικούς παράγοντες, ΜΜΕ κλπ) το κάνει πιο ευάλωτο, πιο ανασφαλές στους κυβερνητικούς σχεδιασμούς, υπονομευμένο στη διαδικασία εξαέρωσής τους.

Από την άλλη, ευθύς εξαρχής ξεκαθαρίζεται ότι πρωτόδικη δικαίωση δεν σημαίνει και τελεσίδικη απόφαση. Ήδη το ποσό που «αναλογεί» στον κάθε εργαζόμενο έχει κουτσουρευτεί ριζικά και σίγουρα δεν περιλαμβάνει το σύνολο των περικοπών των τελευταίων δέκα χρόνων. Ήδη το ποσό αυτό, αν τελικά δοθεί, δεν θα αποτελέσει παρά μία «σταγόνα στον ωκεανό» του πραγματικού κόστους της ζωής τους που μαστίζεται από συνεχείς αυξήσεις στις τιμές και τις υπηρεσίες πρώτης ανάγκης, από τα φορολογικά χαράτσια και τους έμμεσους φόρους κατανάλωσης. Ήδη διαρρέεται ότι θα έχει το χαρακτήρα φιλοδωρήματος, φιλανθρωπίας που θα δοθεί (η υπόσχεσή του) προεκλογικά και θα παρθεί πάλι πίσω μετεκλογικά με διάφορες μορφές και τρόπους. Ήδη η κατάργηση του αφορολόγητου βρίσκεται προ των πυλών.

Το σημαντικό, όμως είναι άλλο: Ότι η λογική-πρακτική των δικαστικών προσφυγών συμβάλλει στην εδραίωση της αντίληψης ότι οι εργαζόμενοι διεκδικούν από το κράτος και μέσω της δικαιοσύνης μόνο και εφόσον το κράτος έχει να δώσει. Αποδυναμώνεται, έτσι, και η λογική ότι διεκδικούμε το δικαίωμα στην αξιοπρεπή διαβίωση και ο αγώνας για αύξηση του μισθού μας ανεξάρτητα και ουσιαστικά σε αντίθεση με την πολιτική των κυβερνήσεων και των δικαστικών αποφάσεων. Ενισχύει, δηλαδή, την αντίληψη περί εφικτού, το εφικτό που προβάλλει η κυβέρνηση και το σύστημα, το οποίο τελικά καταστρέφει τους εργαζόμενους και μεταθέτει για το …απώτερο μέλλον την ανάγκη για οργάνωση αγώνων αντίστασης και διεκδίκησης.

Δεν αποκλείουμε, ως θέση αρχής, και τη χρησιμοποίηση δικαστικών μέσων. Αυτό, όμως, μπορεί να γίνει ως τριτεύουσα πλευρά δράσης ενός υπαρκτού κινήματος που απεργεί, διαδηλώνει, παλεύει, συγκρούεται με στόχο το κέρδισμα χρόνου ή την ανάδειξη ενός ζητήματος. Σε συνθήκες κυριαρχίας της αδράνειας και της ατομικής λύσης (όπως η σημερινή), μια τέτοια επιλογή απλώς αναπαράγει και ανατροφοδοτεί την αδράνεια και τη συνδικαλιστική διάλυση.

«Μα δεν μας στοιχίζει τίποτα (τα 20 -25 ευρώ μπορούμε ακόμα να τα τζογάρουμε) κι αν τα πάρουμε, κάποιες τρύπες θα κλείσουμε». Κι όμως, συνάδερφοι, μας στοιχίζει. Γιατί ο δρόμος των δικαστικών προσφυγών είναι ατομικός δρόμος (όσο κι αν προβάλλεται ότι οι προσφυγές γίνονται συλλογικά). Αποπροσανατολίζει, θολώνει, αποδυναμώνει. Βάζει ένα επιπλέον εμπόδιο στις συλλογικές, μαχητικές διαδικασίες και διεκδικήσεις.

Η ανάλογη υπόθεση των 176 ευρώ στο παρελθόν, των προσφυγών της διαθεσιμότητας στη συνέχεια αποδεικνύουν ότι μπροστά στην σκληρή και άδικη επίθεση που δεχόμαστε στη ζωή μας δεν απαντούμε αναζητώντας την »προστασία» των εργαλείων του αντιπάλου. Ιστορικά οι εργαζόμενοι γνωρίζουν τον δρόμο για την υπεράσπιση και διεύρυνση των δικαιωμάτων και κατακτήσεών τους και οι δεκάδες χιλιάδες εκπαιδευτικοί που βγήκαν στους δρόμους στις ΗΠΑ, τη Γαλλία, την Ολλανδία τον επιβεβαιώνουν.

Στόχος μας πρέπει να είναι οι αυξήσεις στους μισθούς μας –αυξήσεις που να ανέρχονται στο κόστος ζωής, που να καλύπτουν τις ανάγκες μας. Διεκδικούμε 13ο και 14ο μισθό.

Για να το πετύχουμε αυτό θα πρέπει να ανοίξουμε έναν αγωνιστικό δρόμο πάλης και διεκδίκησης. Στηριγμένοι στις δικές μας δυνάμεις, στη δική μας οργάνωση και αλληλεγγύη.

  • Κόντρα στην υποταγμένη ηγεσία της ΟΛΜΕ -ΑΔΕΔΥ που έχει κηρύξει στάση αγώνων και ουσιαστικά κλείνει το μάτι στις δικαστικές προσφυγές.
  • Κόντρα σε δυνάμεις που αναφέρονται στο κίνημα και που όμως σπέρνουν ψευδαισθήσεις για την ευκαιρία, για τη λογική του κόλπου (θα ξεγελάσουμε προεκλογικά το σύστημα για να τους τα πάρουμε).
  • Κόντρα στις αυταπάτες που σπέρνει το ΠΑΜΕ ότι τάχα μπορούν να επιστραφούν οι απώλειες των εργαζομένων με σχέδια νόμου στη Βουλή.

Για να αλλάξουν οι συσχετισμοί μέσα στους χώρους δουλειάς υπέρ των εργαζομένων, ο μόνος δρόμος είναι ο μαζικός, οργανωμένος και αταλάντευτος αγώνας!

Των Αγωνιστικών Κινήσεων Εκπαιδευτικών Καρδίτσας

Comments (0)

Tags: , ,

Ομάδες εκπαιδευτικής υποστήριξης ενάντια στα εκπαιδευτικά και εργασιακά δικαιώματα

Posted on 04 Φεβρουαρίου 2019 by admin

Μετά τη συνάντηση των διευθυντών των σχολικών μονάδων με τον ΔΔΕ Καρδίτσας δρομολογήθηκε ο ορισμός των Ομάδων Εκπαιδευτικής Υποστήριξης -Ο.Ε.Υ και καλούνται οι σύλλογοι διδασκόντων μέχρι 8/2 να αποστείλουν στη ΔΔΕ Καρδίτσας το σχετικό πρακτικό ορισμού των Ο.Ε.Υ.

Η κυβέρνηση δε σταματά -παρά την προεκλογική περίοδο- με νόμους και εγκυκλίους να επιτίθεται στα δικαιώματα μαθητών κι εκπαιδευτικών. Λίγες μέρες μετά την ψήφιση του νόμου για το προσοντολόγιο και την προώθηση της αυτοαξιολόγησης – αξιολόγησης, πιέζει για την δημιουργία Ο.Ε.Υ. (εγκύκλιος 220703/Δ3) που περιλαμβάνονται στον ν. 4547/2018 για τις Νέες Εκπαιδευτικές Δομές που ψήφισε πέρσι τον Ιούνιο. Με ιδεολογικό πολιορκητικό κριό την «συμπερίληψη και την ένταξη» επιχειρεί να κατεδαφίσει τις υπάρχουσες δομές ειδικής αγωγής.

Η εγκύκλιος που προωθεί τις Ο.Ε.Υ., εισάγει ένα δαιδαλώδες σύστημα προκειμένου οι μαθητές που έχουν ανάγκη από πρόσθετη εκπαιδευτική στήριξη, να φτάσουν μέχρι την πόρτα των ΚΕΣΥ (που παίρνουν τη θέση των ΚΕΔΔΥ) και να πάρουν μια πρώτη διάγνωση.  Από δω και πέρα θα πρέπει σε κάθε σχολείο να φτιαχτούν τόσες Ο.Ε.Υ. όσα είναι και τα τμήματα του σχολείου που έχουν μαθητές που χρειάζονται επιπλέον στήριξη. Κάθε επιτροπή θα αποτελείται από τον διευθυντή ή τον υποδιευθυντή, από το δάσκαλο του Τμήματος Ένταξης ή τον υπεύθυνο επικοινωνίας με το ΚΕΣΥ και από τον υπεύθυνο του τμήματος που φοιτά ο μαθητής. Άρα ο δάσκαλος/καθηγητής του Τ.Ε. θα πρέπει να συμμετέχει σε όλες. Ακόμα και στα σχολεία που δεν συγκροτηθούν Ο.Ε.Υ. αλλά υπάγονται στην «ομπρέλα» των ΕΔΕΑΥ  η διαδικασία θα είναι ίδια.

Έτσι, για να μπορέσει ένας μαθητής να φτάσει στην πόρτα του ΚΕΣΥ θα πρέπει πρώτα να δημιουργηθεί Ο.Ε.Υ. που θα συντάξει Βραχυχρόνιο Πρόγραμμα Παρέμβασης(Β.Π.Π.), που θα εγκρίνει σε συνεδρίαση του ο σύλλογος διδασκόντων, που στη συνέχεια θα το διαβιβάσει για παρατηρήσεις και έγκριση στο ΚΕΣΥ. Το Β.Π.Π. εφαρμόζεται για 3 μήνες περίπου. Στο ενδιάμεσο θα πρέπει  η Ο.Ε.Υ. να συνεδριάζει τακτικά (προσκαλώντας κάθε φορά στις συνεδριάσεις τους γονείς ή τον μαθητή, αν γίνεται), να κάνει απολογισμό και να αναπροσαρμόζει το πρόγραμμα (υπό την επίβλεψη του ΚΕΣΥ ) και στο τέλος, αφού κάνει τον τελικό απολογισμό των αποτελεσμάτων των δράσεων που έγιναν θα μπορεί να ζητήσει από το ΚΕΣΥ να κάνει διάγνωση. Το ΚΕΣΥ θα τα λάβει όλα αυτά υπόψη, καθώς και το αίτημα των γονιών και θα κρίνει αν και πότε θα ορίσει ημερομηνία αξιολόγησης του μαθητή. Την αξιολόγηση θα την κοινοποιήσει ο κηδεμόνας στο σχολείο και στη συνέχεια η Ο.Ε.Υ. θα πρέπει να καταρτήσει Εξατομικευμένο Πρόγραμμα Εκπαίδευσης (Ε.Π.Ε.).

Αν και σε πρώτη φάση η πίεση που ασκείται να φτιαχτούν Ο.Ε.Υ. αφορά στους μαθητές που δεν έχουν διάγνωση, από τα άρθρα του νόμου για τις δομές είναι σαφές πώς αυτές θα διαχειριστούν όλες τις περιπτώσεις των μαθητών που χρειάζονται βοήθεια και αφήνεται ανοιχτό το ενδεχόμενο να επανακαθοριστεί ο τρόπος διαχείρισης των υφιστάμενων διαγνώσεων.

Πολύ σοβαρό χτύπημα στα δικαιώματα των μαθητών με δυσκολίες και όχι μόνο…

Με το νέο αυτό σύστημα συρρικνώνονται οι δομές της ειδικής αγωγής. Είναι φανερό πως οι περισσότεροι μαθητές θα έχουν διάγνωση από τη μέση της σχολικής χρονιάς. Αυτό θα έχει τεράστιες επιπτώσεις στους μαθητές του νηπιαγωγείου και της Α΄ τάξης Δημοτικού. Το μπλοκάρισμα των διαγνώσεων μπλοκάρει με τη σειρά του τις προσλήψεις στην ειδική αγωγή και την παράλληλη στήριξη.

Μετακύληση ευθυνών στις πλάτες των εκπαιδευτικών … Εδώ το πρόβλημα δεν βρίσκεται στο ότι οι εκπαιδευτικοί της τυπικής γενικής εκπαίδευσης δεν θα έχουν τα απαραίτητα γνωστικά-μορφωτικά προσόντα όπως κατά βάση υποστηρίζουν ανακοινώσεις σχημάτων της λεγόμενης αριστεράς.  Έτσι και αλλιώς- όλα αυτά τα χρόνια-  οι εκπαιδευτικοί της ειδικής αγωγής είναι αφημένοι στη μοίρα τους χωρίς καμία υποστήριξη σε καθημερινό επίπεδο και πολλές φορές ενεργούν με ότι μπορούν διανοητικά να επιστρατεύσουν απέναντι σε ένα μεγάλο και ποικιλόμορφο φάσμα δυσκολιών και διαγνώσεων. Ούτε στο ότι όλο αυτό «δεν θα είναι αποτελεσματικό», θαρρείς και είναι «αποτελεσματικό» το μορφωτικό πλαίσιο για τα παιδιά του λαού και της  τυπικής αγωγής! Σίγουρα όμως αυτή η μετακύλιση ευθυνών είναι  μία ακόμα μέθοδος για να περάσουν :

  1. Η Εντατικοποίηση της εργασίας των εκπαιδευτικών. Τεράστιος όγκος (γραφειοκρατικής κυρίως) εργασίας, ιδιαίτερα των εκπαιδευτικών του Τμήματος Ένταξης.
  2. Εφαρμογή της αυτοαξιολόγησης και της δήθεν «ουσιαστικοποίησης» του χρόνου παραμονής στο σχολείο για όλους τους εκπαιδευτικούς ώστε και η αύξηση του εργασιακού ωραρίου να δικαιολογείται και ο εκπαιδευτικός να μην μπορεί να αρνηθεί όντας υπόλογος στους γονείς των παιδιών που αντιμετωπίζουν ειδικές ή άλλες δυσκολίες

Τα συνδικαλιστικά όργανα (ΣΕΠΕ, ΕΛΜΕ) πρέπει να κάνουν όλες τις ενέργειες ώστε να μην φτιαχτούν στα σχολεία Ο.Ε.Υ. και όπου υπάρχουν να μην λειτουργήσουν. Να πιεστούν οι Ομοσπονδίες να πάρουν θέση καλώντας για ΑΠΟΧH από την συγκρότηση των Ο.Ε.Υ.

                Η διάλυση των δομών ειδικής αγωγής-άλλη μια πλευρά της επίθεσης στα εκπαιδευτικά και εργασιακά δικαιώματα- μπορεί να απαντηθεί αποτελεσματικά μόνο από ένα ισχυρό κίνημα που να έρθει σε ευθεία αντιπαράθεση με την κυβερνητική πολιτική (υλοποίηση δεσμεύσεων μνημονίων, κατευθύνσεων του ΟΟΣΑ). Ένα κίνημα που δεν θα μείνει στην συνδικαλιστική κάλυψη που παρέχουν κάποιες αποφάσεις συνδικαλιστικών οργάνων –απαραίτητες για την ώρα αλλά όχι αρκετές. Που θα οργανώσει και  θα προετοιμάσει έναν παρατεταμένο απεργιακό αγώνα ενάντια στην ανατροπή των εργασιακών σχέσεων στο σχολείο!

 

Comments (0)

Tags: , ,

Η κυβέρνηση ψήφισε το αντιλαϊκό σχέδιο διορισμών-απολύσεων

Posted on 22 Ιανουαρίου 2019 by admin

Τη βδομάδα που πέρασε, οι εκπαιδευτικοί (και ιδιαίτερα το πιο χτυπημένο τμήμα μας, οι συμβασιούχοι της εκπαίδευσης-αναπληρωτές) έδωσαν «παρών» σε τρεις μαζικές κινητοποιήσεις με την κάλυψη τριών απεργιακών ημερών. Οι σημαντικές αυτές κινητοποιήσεις έβγαλαν τον κλάδο των εκπαιδευτικών από το κινηματικό «ψυγείο» ύστερα από πέντε χρόνια – παρά την καθαρή υπονόμευση από τις συνδικαλιστικές ηγεσίες ΔΟΕ-ΟΛΜΕ. Οι κινητοποιήσεις αυτές έδειξαν ότι η οργή που έχει συσσωρεύσει το πολύχρονο «δούλεμα» των υποσχέσεων διορισμών που θα μετατραπούν σε μαζικές απολύσεις, μπορεί να μετατραπεί σε μαζικό αγώνα.

Η κυβέρνηση, το βράδυ της Πέμπτης, ψήφισε το νομοσχέδιο, κάνοντας ένα βήμα στην υλοποίηση των απολύσεων αυτών αλλά και στην ενίσχυση της αξιολογικής περικύκλωσης συνολικά του κλάδου. Η συνδικαλιστική ηγεσία έκανε τελικά αυτό που πάντα κάνει. Έκλεισε τον αγώνα τη μέρα ψήφισης του νομοσχεδίου αφού πρώτα φρόντισε να τον υπονομεύσει όπως μπορούσε.

Η εξέλιξη των κινητοποιήσεων έδειξε, ταυτόχρονα, τις αδυναμίες και την αποσυγκρότηση που έχει φορτώσει στο κίνημα η πολύχρονη κυριαρχία απόψεων ήττας και συμβιβασμού. Το γεγονός ότι οι συνελεύσεις παρέμειναν άμαζες αλλά και ότι η απεργιακή συμμετοχή δεν ήταν μεγάλη (μέτρια στην πρωτοβάθμια, μικρή στη δευτεροβάθμια) αποτέλεσαν για τη φάση αυτή και τους όρους εκείνους που επέτρεψαν στην κυβέρνηση να ψηφίσει το νομοσχέδιο χωρίς να υποστεί σοβαρή φθορά.

Αντίστοιχα (ανεξάρτητα προθέσεων), προβληματικό είναι και το εμπεδωμένο άγχος (τόσο των Παρεμβάσεων όσο και του ΠΑΜΕ) παραγωγής θεαματικών ενεργειών τις οποίες «θα παίξουν τα κανάλια»· αλλά και η υπαγωγή του κινήματος στους προεκλογικούς διαγκωνισμούς, κάτι που εκφράστηκε ωμά στο «χαιρετισμό» βουλευτή του ΚΚΕ στη συγκέντρωση της 17ης Γενάρη στο Σύνταγμα. Τόσο η «τηλεοπτικοποίηση» του κινήματος όσο και η υποταγή τους στον κοινοβουλευτικό κρετινισμό αποτελούν στοιχεία προσαρμογής στον τρόπο που κάνει πολιτική το σύστημα, αναπαράγουν την πολιτική του ομηρία από αυτό και ανατροφοδοτούν την αποσυγκρότησή του και την απόσταση των εργαζομένων από τις συλλογικές διαδικασίες, αφού «κάποιοι άλλοι παλεύουν για λογαριασμό τους». Και δεν είναι τυχαία η συνάντηση μιας υποτίθεται απογειωμένης αντίληψης που συνοδεύεται από βερμπαλισμούς «για το φόβο που άλλαξε στρατόπεδο» με την ηττοπάθεια της υποταγής στον αρνητικό συσχετισμό του «δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα χωρίς τις ΟΛΜΕ-ΔΟΕ».

Οι αδυναμίες αυτές δείχνουν και το δρόμο που πρέπει να διανυθεί το επόμενο διάστημα και τα ζητήματα που πρέπει να αντιμετωπιστούν, ώστε ο αγώνας να ανέβει επίπεδο και να δημιουργήσει όρους χειραφέτησης από τις συνδικαλιστικές ηγεσίες και το σύστημα και, τελικά, νίκης.

Θεωρούμε τις κινητοποιήσεις αυτές όχι το τέλος, αλλά την αρχή της συγκρότησης του αγώνα που πρέπει άμεσα να δυναμώσει, να ξεκαθαρίσει, να συγκροτηθεί. Γιατί η αδικία της αδιοριστίας και των μαζικών απολύσεων είναι εδώ!

Το θετικό κλίμα που διαμόρφωσαν οι κινητοποιήσεις πρέπει να βρει τη συνέχειά του. Όμως, όσο οι συνελεύσεις μένουν άμαζες, τόσο τα χέρια όσων θέλουν να συγκροτήσουν τον αγώνα είναι δεμένα. Ο αγώνας πρέπει να κατέβει σε κάθε σύλλογο και σε κάθε πόλη της χώρας, ώστε τα εκατοντάδες πρωτοβάθμια σωματεία της εκπαίδευσης να πάψουν να είναι σε ομηρία από τις επιδιώξεις των συνδικαλιστικών ηγεσιών ΔΟΕ-ΟΛΜΕ, οι οποίες για το μόνο που νοιάζονται είναι η προώθηση της επίθεσης και η κατάθεση της διαμαρτυρίας στο προεκλογικό χρηματιστήριο. Είναι αναγκαία η δημιουργία επιτροπών αγώνα σε κάθε σύλλογο, γιατί έναν τέτοιο αγώνα μπορεί να τον σηκώσει μόνο η μαζική ενεργοποίηση των εκπαιδευτικών.

Μόνο έτσι μπορεί να αντιμετωπιστεί το αλληλοφάγωμα και η πολυδιάσπαση, φαινόμενα που μπορεί να ενταθούν μετά την ψήφιση του νόμου, μόνο έτσι μπορεί να συγκροτηθεί ο σπουδαίος αγώνας για μόνιμη, σταθερή δουλειά!

  • Για μαζικούς διορισμούς εκπαιδευτικών – για μονιμοποίηση όλων των αναπληρωτών.
  • Ενάντια στην ανατροπή των εργασιακών σχέσεων στην εκπαίδευση στην κάθε μορφής αξιολόγηση και προσοντολόγιο πριν και μετά τον διορισμό!
  • Να συγκροτήσουμε επιτροπές αγώνα σε κάθε σύλλογο και γύρο μαζικών γενικών συνελεύσεων που θα πάρουν αποφάσεις για νέα απεργία με αίτημα την απόσυρση του!

Των Αγωνιστικών Κινήσεων Εκπαιδευτικών Καρδίτσας

Comments (0)

Tags: , ,

Συνάντηση του Δημάρχου Καρδίτσας με αντιπροσωπείες ξένων εκπαιδευτικών

Posted on 18 Ιανουαρίου 2019 by admin

Ο Δήμαρχος Καρδίτσας κ. Φωτ. Αλεξάκος υποδέχθηκε στο Δημαρχείο τις αντιπροσωπείες των εταίρων του προγράμματος Erasmus+, που υλοποιεί το 5ο ΓΕΛ Καρδίτσας.

Κατά τη διάρκεια της συνάντησης, στην οποία παραβρέθηκε και ο αρμόδιος για θέματα παιδείας Αντιδήμαρχος κ. Ιωαν. Σβάρνας και ο ο Δ/ντης του 5ου ΓΕΛ κ. Κων. Ζαχαρής που συνόδευε τις αντιπροσωπείες οι επισκέπτες καθηγητές από Βουλγαρία, Ιταλία και Τουρκία είχαν την ευκαιρία να παρουσιάσουν το πρόγραμμα και να ανταλλάξουν απόψεις με τη Δημοτική Αρχή για το σύστημα εκπαίδευσης και επαγγελματικής κατάρτισης .

Ο Δήμαρχος υποδέχθηκε με θέρμη τις αντιπροσωπείες, ευχόμενος η παραμονή τους στην πόλη μας να είναι ευχάριστη και εποικοδομητική και τόνισε τη σπουδαιότητα και τα oφέλη της εκπαιδευτικής συνεργασίας σε τοπικό αλλά και ευρωπαϊκό επίπεδο.

Comments (0)

Tags: , ,

Αγωνιστικές Κινήσεις Εκπ/κών: Όλοι στην απεργία

Posted on 16 Ιανουαρίου 2019 by admin

Χαιρετίζουμε τις σημαντικές κινητοποιήσεις που έγιναν την Παρασκευή 11 και τη Δευτέρα 14 Γενάρη και που έβγαλαν τον κλάδο των εκπαιδευτικών από το κινηματικό «ψυγείο» ύστερα από πέντε χρόνια – παρά την καθαρή υπονόμευση από τις συνδικαλιστικές ηγεσίες ΔΟΕ-ΟΛΜΕ.

Οι κινητοποιήσεις έδειξαν ότι η οργή που έχει συσσωρεύσει το πολύχρονο «δούλεμα» των υποσχέσεων διορισμών, μπορεί να μετατραπεί σε μαζικό νικηφόρο αγώνα.

Καταγγέλλουμε την κρατική βία και καταστολή που είχε στόχο τη διαδήλωση των εκπαιδευτικών, την πλατιά τρομοκράτηση των διαδηλωτών και τους τραυματισμούς του βουλευτή Γ. Δελή, και των συναδέλφων Β. Ρέππα και Θ. Δριμάλα.

Θεωρούμε τις κινητοποιήσεις αυτές όχι το τέλος, αλλά την αρχή της συγκρότησης του αγώνα που πρέπει άμεσα να δυναμώσει, να ξεκαθαρίσει, να συγκροτηθεί ακόμα και αν το νομοσχέδιο ψηφιστεί. Ανεξάρτητα απο τη στάση ΔΟΕ-ΟΛΜΕ-ΑΔΕΔΥ, χωρίς να υποστείλουμε τις σημαίες του αγώνα στο φόντο του προεκλογικού κλίματος.

Θέλουμε να ξαναθέσουμε από τη μεριά μας μια σειρά ζητήματα που συζητούνται τόσο μέσα στον κλάδο αλλά και “έξω”, μέσα στο λαό.

Είναι ξεκάθαρο ότι η κυβέρνηση επιδιώκει να εισάγει το προσοντολόγιο στους εκπαιδευτικούς, πράγμα που θα σημάνει απολύσεις εκπαιδευτικών και την παγίωση της αξιολόγησης στα πλαίσια του κλάδου. Αυτό το νομοσχέδιο μάλιστα το προβάλλει σαν τη «δικαίωση» και στους χιλιάδες αναπληρωτές που έδειχναν «υπομονή» τόσα χρόνια απέναντι στο καθεστώς της αδιοριστίας αλλά και σε πιο «νέους και καταρτισμένους» που πλέον θα έχουν και αυτοί τη δυνατότητα να εργαστούν (με βάση και το Σύνταγμα, όπως με ξεδιάντροπο τρόπο λέει και η κυβέρνηση).

Τα πράγματα, βέβαια, δεν είναι καθόλου έτσι. Σίγουρα πρέπει να κρατάμε «μικρό καλάθι» όχι μόνο για τους 15.000 που υπόσχεται ότι θα πάρει αλλά και για τους 4.500 -της Ειδική Αγωγής- που διατείνεται ότι θα είναι άμεσοι (από τον Οκτώβρη του 2019). Κι αυτό γιατί έχουν μια πενταετία οι καθιερωμένες υποσχέσεις για 20.000 μόνιμους διορισμούς… του χρόνου! Είναι επίσης γεγονός ότι με το νέο σύστημα που θα καθιερωθεί, θα υπάρξουν πολλοί αναπληρωτές που φέτος δουλεύουν και του χρόνου σίγουρα θα αποκλειστούν, επειδή δεν κατέχουν τα απαραίτητα(;) «ακαδημαϊκά προσόντα». Καταλαβαίνουμε, λοιπόν, ότι πρόκειται για ένα ευθύ χτύπημα στα επαγγελματικά δικαιώματα του πτυχίου. Δεν είναι τυχαίο ότι οι πρώτοι διορισμοί που υπόσχονται είναι στα πλαίσια της Ειδικής Αγωγής, καθώς χρησιμοποιείται σαν το ιδεολογικό περιτύλιγμα για την κατοχύρωση της επιμόρφωσης. Για αυτό, άλλωστε, θα αποτελέσει -κυρίαρχα- κριτήριο απολύσεων και όχι διορισμών. Πλέον η αξιολόγηση παγιώνεται και πριν κανείς εργαστεί, αφού οι εκπαιδευτικοί θα διορίζονται με βάση τα ακαδημαϊκά κριτήρια. Άρα έχουμε ξεκάθαρο ότι το προσοντολόγιο έρχεται και για τους μόνιμους εκπαιδευτικούς. Το νομοσχέδιο βάζει και πιο επιτακτικά το ζήτημα του πιστοποιητικού Παιδαγωγικής και Διδακτικής Επάρκειας, πετώντας το μπαλάκι στις σχολές για να ορίσουν τα μαθήματα που θα το αποτελούν και βάζει όλους τους απόφοιτους των λεγόμενων καθηγητικών σχολών να το αποκτήσουν ακόμα και μετά τον διορισμό (σε βάθος διετίας)!

Η προώθηση του νομοσχεδίου από την κυβέρνηση προσπαθεί, επίσης, να σπείρει τον εμφύλιο στο εσωτερικό των αναπληρωτών και να τους εντάξει σε ένα αέναο κυνήγι προσόντων και πιστοποιήσεων, με στόχο να κυριαρχήσει ο κανιβαλισμός και ο ανταγωνισμός μεταξύ τους. Βασικό ρόλο σε αυτό παίζει η αποδοχή της μη δυνατότητας να γίνουν μαζικοί διορισμοί και άρα η ένταξη στην κουβέντα του ποιο κριτήριο πρέπει να μοριοδοτηθεί περισσότερο και ποιο λιγότερο, με αποτέλεσμα να κυριαρχεί η διάσπαση.

Οι αναπληρωτές είναι το κομμάτι των εκπαιδευτικών που έχει χρησιμοποιηθεί εδώ και χρόνια για να παγιωθούν οι ελαστικές σχέσεις εργασίας και στην εκπαίδευση. Εργάζονται με λειψά δικαιώματα (άδειες κτλ.), εντατικοποιημένη εργασία (πολλαπλά σχολεία, ωράριο κτλ.) και απολύονται κάθε χρόνο, κάποιοι εδώ και 15-16 χρόνια. Είναι αντικειμενική, λοιπόν, η αγανάκτηση και η ανησυχία τους για το τι θα γίνει από δω και πέρα. Μόνο που αυτή την ανησυχία τους θα πρέπει να την εντάξουν σε ένα συνολικότερο και συλλογικό στόχο, αυτόν της ανάπτυξης απεργιακών κινητοποιήσεων για να ανατραπεί αυτό το νομοσχέδιο, για την Μονιμοποίηση όλων των αναπληρωτών και για Μαζικούς Μόνιμους Διορισμούς. Αυτό περνάει μέσα από την διαπίστωση ότι όλοι οι αναπληρωτές πρέπει (και μπορούν) να σταθούν ενωμένοι και αδιάσπαστοι απέναντι στα σχέδια της κυβέρνησης. Και οι αναπληρωτές είναι μια τέτοια δύναμη (και ποσοτικά γύρω στους 30.000), η οποία μπορεί να συμπαρασύρει και τους μόνιμους στον αγώνα και να στριμώξει την κυβέρνηση. Τα αιτήματα για Μαζικούς Μόνιμους Διορισμούς και μονιμοποίηση όλων των αναπληρωτών είναι αυτά που μπορούν αυτή τη στιγμή να ενώσουν όλα αυτά τα κομμάτια που αλληλοτρώγονται.

Είναι γεγονός ότι η κατάσταση κινηματικά είναι πολύ δύσκολη. Οι συνδικαλιστικές ηγεσίες έχουν δείξει ότι οι αγωνιστικές διαθέσεις τους φτάνουν μέχρι τον διάλογο με τον πρωθυπουργό. Όμως, και η στάση της αριστεράς υπονομεύει το αίτημα για Μαζικούς Μόνιμους Διορισμούς, είτε μιλώντας για τον συγκεκριμένο αριθμό διορισμών που χρειάζεται (;) (με ποια κριτήρια άραγε;) η εκπαίδευση (ΠΑΜΕ), είτε βάζοντας μπροστά το αίτημα για «κριτήρια να είναι το πτυχίο και η προϋπηρεσία» (Παρεμβάσεις). Κοινός παρανομαστής, επίσης, και των δυο αποτελεί το κυνήγι της ημέρας ψήφισης του νομοσχεδιου σαν την «μάχη των μαχών». Έτσι, δεν βοηθιέται αυτό το δυναμικό, που όσο περνάνε τα χρόνια τόσο περισσότερο απομακρύνεται από τα σωματεία, να ενιαιοποιηθεί και να συγκροτήσει την πάλη του.

 

Παλεύουμε:

  • Για μαζικούς διορισμούς εκπαιδευτικών-Μονιμοποίηση όλων των αναπληρωτών.
  • Ενάντια στην ανατροπή των εργασιακών σχέσεων στην εκπαίδευση στην κάθε μορφής αξιολόγηση και προσοντολόγιο πριν και μετά τον διορισμό!
  • Να συγκροτήσουμε επιτροπές αγώνα σε κάθε σύλλογο
  • Γενικές Συνελεύσεις για νέα 48ωρη πανεκπαιδευτική απεργία την επόμενη εβδομάδα!

 

Comments (0)

Tags: , ,

Η Κοινή Δράση Εκπαιδευτικών για τους διορισμούς

Posted on 14 Ιανουαρίου 2019 by admin

Σχετικά με τις απεργιακές κινητοποιήσεις της Παρασκευής στην Αθήνα ενάντια στο νομοσχέδιο του Υπουργείου Παιδείας, για το σύστημα προσλήψεων/διορισμών στην Εκπαίδευση, που επρόκειτο να ψηφιστεί την Παρασκευή, αλλά μετατέθηκε για Δευτέρα 14 του μήνα επισημαίνουμε τα εξής:

Συνάδελφοι

1) Χαιρετίζουμε τη μεγάλη και μαχητική πανελλαδική διαδήλωση των σωματείων στην 24ωρη απεργία ΔΟΕ-ΟΛΜΕ, στις 11-01-19 και τους χιλιάδες εκπαιδευτικούς που βροντοφώναξαν ότι το νσχ– λαιμητόμος των εργασιακών μας δικαιωμάτων, δεν θα περάσει. Οι διαδηλωτές με τα συνθήματά τους υπογράμμισαν πως αυτό το νσχ. αποτελεί προαναγγελία απολύσεων χιλιάδων αναπληρωτών με τα κριτήρια που θεσπίζει. 10 χρόνια μνημονίων είναι αρκετά. Οι  μαζικοί διορισμοί μονίμων εκπαιδευτικών σε όλα τα δεκάδες χιλιάδες κενά που υπάρχουν κάθε χρόνο να γίνουν τώρα!!

2) Καταγγέλλουμε τη σφοδρή καταστολή της κυβέρνησης απέναντι στη διαδήλωση στη Βουλή και στο Μέγαρο Μαξίμου. Η κυβέρνηση επέλεξε ματ, χημικά και δακρυγόνα απέναντι σε εκπαιδευτικούς, με αποτέλεσμα να υπάρχουν τραυματίες: η συνάδελφος Θ.Δρυμάλα μέλος του ΔΣ της ΔΟΕ και στέλεχος του ΠΑΜΕ και ο βουλευτής ΚΚΕ Γ. Δελής. Η κυβέρνηση, δια στόματος Όλγας Γεροβασίλη «εξέφρασε την ανησυχία της» για την καταστολή, την απέδωσε σε «υπέρμετρο ζήλο», σαν να ήταν μεμονωμένο περιστατικό, για να αποσιωπήσει πως οι νόμοι και τα αντιλαϊκά μέτρα, που αποφασίζουν από κοινού με ΟΟΣΑ και Ευρωπαϊκή Ένωση, δεν μπορούν να εφαρμοστούν χωρίς ματ και κρατική καταστολή. Η ίδια η υπουργός και η κυβέρνησή της φέρουν ακέραιη την πολιτική ευθύνη για τα επεισόδια. Όλες αυτές οι δηλώσεις συνιστούν πολιτική αναίδεια.

3) Η τακτική των ηγεσιών των ΟΛΜΕ και ΔΟΕ είναι παρελκυστική ή και υπονομευτική των κινητοποιήσεων. Τα κόμματα στα οποία πρόσκεινται (ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ-ΝΔ-ΚΙΝΑΛ) οι πλειοψηφίες των ομοσπονδιών, όχι μόνο συμφωνούν με το προσοντολόγιο αλλά περιμένουν τη σειρά τους στην εφαρμογή της νεοφιλελεύθερης εκπαιδευτικής πολιτικής. Είναι φορείς της λογικής της αδράνειας και της εναπόθεσης των ελπίδων για κάτι καλύτερο στις επερχόμενες εκλογές. Καλλιεργούν αυταπάτες που βυθίζουν την εκπαιδευτική κοινότητα στον συντεχνιασμό και στον κοινωνικό κανιβαλισμό. Οι όποιες φραστικές διαφοροποιήσεις είναι για να μην στραπατσάρουν το συνδικαλιστικό τους προσωπείο. Οι παρακοιμώμενοι των κομμάτων που ασπάζονται ή εφαρμόζουν τη μνημονιακή λογική, αυτή που  εκφράζει η εργαλειοθήκη του ΟΟΣΑ και το ΔΝΤ, δεν πρόκειται να οργανώσουν ή να ηγηθούν ενός αγώνα που βγαίνει από το σχεδιασμό των κομμάτων τους. Αν θέλουμε να έχουμε αποτελεσματικούς αγώνες είναι ανάγκη να περάσουν οι εκπαιδευτικοί στο προσκήνιο με γενικές συνελεύσεις και αποφάσεις  που δεν θα περιορίζονται χρονικά στην ψήφιση του νομοσχεδίου, αλλά θα στοχεύουν στην ανατροπή αυτής της πολιτικής.

4) Η ΟΛΜΕ ακόμα και σήμερα δεν προκηρύσσει Γενικές Συνελεύσεις του κλάδου και Γενική Συνέλευση προέδρων των ΕΛΜΕ. Κατόπιν αυτού κάθε πρωτοβουλία των αναπληρωτών και μονίμων συναδέλφων που στοχεύει στην οργάνωση του αγώνα για να αποσυρθεί το νομοσχέδιο και να γίνουν μαζικοί μόνιμοι διορισμοί είναι επιβεβλημένη.

5) Δηλώνουμε ότι αυτός ο αγώνας μπορεί να είναι νικηφόρος, αν στηριχτεί στην ενότητα και την συσπείρωση των συναδέλφων, την συμμετοχή όλων και στην συλλογικότητα.

6) Να συντονιστούν τα εκπαιδευτικά σωματεία. Απαιτούμε από το ΔΣ της ΕΛΜΕ να κηρύξει 3ωρη συμπληρωματική στάση εργασίας την Δευτέρα 14-01-2019 στις 08:00 έως 11:00, ώστε μαζί με την τρίωρη της ΟΛΜΕ 11:00 έως 14:00 να δοθεί η δυνατότητα σε όλους να συμμετέχουν είτε στο συλλαλητήριο της Αθήνας, την Δευτέρα 14 Ιανουαρίου στις 15:00, με δωρεάν μετάβαση, είτε να μετάσχουν σε κινητοποιήσεις που οφείλουν να οργανώσουν σε τοπικό επίπεδο τα δύο εκπαιδευτικά σωματεία του νομού, για να μην περάσει το νομοσχέδιο, για να παλέψουμε για μονιμη και σταθερη δουλεια για ολους- καλυψη ολων των κενων με μαζικους διορισμους

7) Επισυνάπτουμε την ανακοίνωσή μας, της Πέμπτης, 10 /1 /2019, που αναφέρεται στο νομοσχέδιο και στις συνέπειες που αυτό θα έχει τόσο στους αναπληρωτές συναδέλφους μας, όσο και στους μόνιμους, αν εφαρμοστεί.

Comments (0)

Tags: , ,

Ο αγώνας για μαζικούς διορισμούς συνεχίζεται

Posted on 14 Ιανουαρίου 2019 by admin

Χαιρετίζουμε τις σημαντικές κινητοποιήσεις που έγιναν την Παρασκευή 11 Γενάρη και που έβγαλαν τον κλάδο των εκπαιδευτικών από το κινηματικό «ψυγείο» ύστερα από πέντε χρόνια – παρά την καθαρή υπονόμευση από τις συνδικαλιστικές ηγεσίες ΔΟΕ-ΟΛΜΕ.  Οι κινητοποιήσεις έδειξαν ότι η οργή που έχει συσσωρεύσει το πολύχρονο «δούλεμα» των υποσχέσεων διορισμών, μπορεί να μετατραπεί σε μαζικό αγώνα.

Καταγγέλλουμε την κρατική βία και καταστολή που είχε στόχο τη διαδήλωση των εκπαιδευτικών και την πλατιά τρομοκράτηση των διαδηλωτών.

Θεωρούμε τις κινητοποιήσεις αυτές όχι το τέλος, αλλά την αρχή της συγκρότησης του αγώνα που πρέπει άμεσα να δυναμώσει, να ξεκαθαρίσει, να συγκροτηθεί ακόμα και αν το νομοσχέδιο ψηφιστεί την Δευτέρα.

Είναι λάθος να προωθείται μια λογική ότι τη Δευτέρα είναι η κορύφωση του αγώνα, γιατί δημιουργείται μια ψυχολογία ότι από Τρίτη το κίνημα γυρνάει στην αφάνεια. Όμως, ακόμα κι αν ψηφιστεί το νομοσχέδιο τη Δευτέρα (και μάλιστα τότε ακόμα περισσότερο) η αδικία της αδιοριστίας και των μαζικών απολύσεων θα είναι εδώ! Ακόμα και με την ψήφιση του νομοσχεδίου δεν θα σταματήσει  η γη να γυρνά.  Ούτε το σύστημα και η κυβέρνηση απαλλάσσεται  από το πρόβλημα (την πίεση για μαζικούς διορισμούς στην εκπαίδευση) ούτε φυσικά οι αναπληρωτές έχουν πειστεί πως εκτός από την προκήρυξη «θα δουν τους εαυτούς τους στα σχολεία» (για να παραφράσουμε τον Υπουργό).

Ο κόσμος που κινητοποιείται δεν μπαινοβγαίνει στο κίνημα με ένα κουμπί. Το θετικό αγωνιστικό κλίμα που διαμόρφωσε η πορεία της Παρασκευής πρέπει να βρει τη συνέχεια και την κλιμάκωσή του ΑΜΕΣΑ. Ο αγώνας που είναι σε εξέλιξη πρέπει να κατέβει σε κάθε σύλλογο και σε κάθε πόλη της χώρας, ώστε τα εκατοντάδες πρωτοβάθμια σωματεία της εκπαίδευσης να πάψουν να είναι σε ομηρία από τις επιδιώξεις των συνδικαλιστικών ηγεσιών ΔΟΕ-ΟΛΜΕ, οι οποίες για το μόνο που νοιάζονται είναι η προώθηση της επίθεσης και η κατάθεση της διαμαρτυρίας στο προεκλογικό χρηματιστήριο. Είναι αναγκαία η δημιουργία επιτροπών αγώνα σε κάθε σύλλογο, γιατί έναν τέτοιο αγώνα μπορεί να τον σηκώσει μόνο η μαζική ενεργοποίηση των εκπαιδευτικών. Αυτό το καθήκον της μαζικής ενεργοποίησης των εκπαιδευτικών δεν μπορεί να υποκατασταθεί από θεαματικές ενέργειες λίγων αγωνιστών.

Οι αγώνες πρέπει να συνεχιστούν ανεξαρτητα αν ψηφιστει το νομοσχεδιο τη δευτερα, ανεξαρτητα απο τη σταση ΔΟΕ-ΟΛΜΕ, χωρίς να υποστείλουμε τις σημαίες στο φόντο του προεκλογικού κλίματος.

  • Για μαζικούς διορισμούς εκπαιδευτικών.
  • Για μονιμοποίηση όλων των αναπληρωτών.
  • Ενάντια στην ανατροπή των εργασιακών σχέσεων στην εκπαίδευση στην κάθε μορφής αξιολόγηση και προσοντολόγιο πριν και μετά τον διορισμό!
  • Να συγκροτήσουμε επιτροπές αγώνα σε κάθε σύλλογο και γύρο γενικών συνελεύσεων που θα πάρουν αποφάσεις για 48ωρη πανεκπαιδευτική απεργία με αίτημα την απόσυρση του!

 

Comments (0)

Tags: , ,

5 ζητήματα για τον αγώνα που πρέπει να κάνουν οι εκπαιδευτικοί

Posted on 11 Ιανουαρίου 2019 by admin

Η κυβέρνηση προωθεί το νέο σύστημα διορισμών που μέσω του προσοντολογίου ανατρέπει σε πιο αντιδραστική κατεύθυνση τον ίδιο τον χαρακτήρα των διορισμών όπως τον ξέραμε μέχρι σήμερα και συνακόλουθα των εργασιακών σχέσεων στην εκπαίδευση .Παγιώνοντας τελικά την πολιτική μη… διορισμών. Επιβάλλοντας πάγιες και διαρκείς στοχεύσεις του συστήματος εξουσίας και των κυβερνητικών διαχειριστών του. Μπροστά στον κυβερνητικό εκβιασμό από μεριάς των συνδικαλιστικών δυνάμεων του κλάδου έχουμε μία αντίδραση μαθητών προς… εξεταστή αφού όλοι έχουν βγάλει μία… κόλλα χαρτί και σχεδιάζουν την πιο ολοκληρωμένη (;), προοδευτική (;), πιο «αγωνιστική»(;) απάντηση.

Ζήτημα 1ο: Πόσο σπουδές, πόσο προϋπηρεσία;

Επαίρεται το Υπουργείο ότι έχει πάρει σοβαρά υπόψη την προϋπηρεσίαμε το λεγόμενο «ταβάνι» των 120μηνών που αποτελεί το φύλλο συκής για να κρυφτεί από πίσω του το «προσοντολόγιο» και ο αλληλοσπαραγμός μοριοδιοτήσεων ανάμεσα στις διάφορες μερίδες της αδιοριστίας που τελικά θα καταλήξει στην ανθρωποφαγία ,στις απολύσεις και στην αμοιβαία αποδυνάμωση όλων. Το να απαιτεί κανείς «καθαρή» και «χωρίς προσόντα» υιοθέτηση ενός μικτού συστήματος προϋπηρεσίας- πτυχίου ουσιαστικά βοηθά αυτόν τον κυβερνητικό χειρισμό. Γιατί μία τέτοια «καθαρή» απαίτηση προϋποθέτει τον σχεδιασμό ενός συστήματος διορισμών που θα προσπαθεί να ισορροπήσει ανάμεσα στα δύο αυτά κριτήρια χωρίς να «ρίξει» την μία κατηγορία υπέρ της άλλης ή αντίστροφα (να μην πιάσουμε το ζήτημα πως πολλές προϋπηρεσίες συγκεντρώθηκαν και με «ακαδημαϊκά» προσόντα). Δηλαδή απαιτεί το λιγότερο να έχει κανείς την κυβέρνηση (ή έστω να του έχει δοθεί το… Υπουργείο Παιδείας) και αποπροσανατολίζει από την βασική και ζωτική απαίτηση: Τους μαζικούς διορισμούς και τον διορισμό όλων των αναπληρωτών . Το να μπαίνεις στη λογική των «κριτηρίων» είναι ουσιαστικά σαν να αποδέχεσαι το «διάλογο» στον οποίο προσπαθεί να εμπλέξει τους αναπληρωτές-εκπαιδευτικούς το Υπουργείο Παιδείας. Δεν είναι καθόλου τυχαία η…ιδεολογική ανταπάντηση του Υπουργείου με τα 22 (ούτε ένα ,ούτε δύο) σημεία υπεράσπισης του νέου συστήματος διορισμών.Αντιλαμβάνεται ότι μπορεί να στριμώξει έτσι κάποιους.

Ζήτημα 2ο: Πόσοι διορισμοί;

25.000 ή καλύτερα 30.000 ,γιατί όχι 43.000 χιλιάδες και κάτι; Πραγματικά ποιο επιτελείο κάθισε και μελέτησε ότι αυτές είναι οι ανάγκες της δημόσιας εκπαίδευσης και με ποια κριτήρια; Και γιατί το εργασιακό αίτημα των μαζικών διορισμών και του διορισμού είναι από μόνο του «αδύναμο» και πρέπει να συνοδευτεί από μία αριθμητική πρόταση; Για να πείσει ποιους; Οι εργαζόμενοι γονείς και τα παιδιά τους έτσι ή αλλιώς θέλουν σχολεία , δωρεάν βιβλία και εκπαιδευτικούς όχι μόνο τώρα «με την κρίση» αλλά από πάντα. Αυτοί είναι «πεισμένοι». Το σύστημα και οι επίσημοι εκπρόσωποι του δεν πρόκειται ποτέ να πειστούν από μία αριθμητική πρόταση. Θα «πειστούν» μόνο αν στριμωχτούν από τους αγώνες!

Ζήτημα 3ο: Συνάντηση με τον πρωθυπουργό, κάπου το έχω ξαναδεί…
Όσοι θυμούνται πως έκλεισε η απεργία των δασκάλων-νηπιαγωγών το 2006, με κεντρικό αίτημα την «συνάντηση με τον –τότε- Πρωθυπουργό», μόνο αρνητικούς συνειρμούς για την εξέλιξη του σημερινού κινήματος μπορούν να κάνουν. Δηλαδή αν συναντήσει τον κλάδο ο πρωθυπουργός τι θα βγει; Θα το ξανασκεφτεί; Εκτός και αν το κίνημα έχει δημιουργήσει –με την πάλη του- τόσο αρνητικούς συσχετισμούς για την κυβέρνηση που αυτή –σε μια τέτοια περίπτωση- θα το ζητούσε από μόνη της (παράδειγμα ο Μακρόν στη Γαλλία). Αν μία απεργία ξεκινά με το αίτημα να δει τον πρωθυπουργό είναι από την αρχή της υπονομευμένη εσωτερικά…

Ζήτημα 4Ο: Ο λόγος των αντιστρόφων. Εκεί που χρειάζεται ενότητα: διάσπαση! Εκεί που χρειάζεται άπλωμα του αγώνα: συγκέντρωση!

Τι νόημα έχουν και τι εξυπηρετούν οι διαφορετικές συγκεντρώσεις ανάλογα με την επιρροή και τους συσχετισμούς που διαμορφώνει κάθε συνδικαλιστική δύναμη στα ΔΣ (ούτε καν στις Γενικές Συνελεύσεις που… δεν γίνονται); Τι νόημα έχουν οι δύο συσκέψεις στην Αθήνα και οι δύο συγκεντρώσεις στη Θεσσαλονίκη; Και γιατί κάθε φορά να αναδεικνύεται η μάχη των… Αθηνών ως η μητέρα των μαχών και να αποδυναμώνονται οι συγκεντρώσεις στις υπόλοιπες πόλεις; Και μάλιστα απαρχής, όχι τουλάχιστο ως κλιμάκωση μίας πορείας προετοιμασίας; Πότε κέρδισε το κίνημα με μια τέτοια λογική; Λογική που κυριαρχεί στις εκπαιδευτικές –και όχι μόνο- κινητοποιήσεις τα τελευταία χρόνια.

Ζήτημα 5ο: Τώρα ή ποτέ;

Γιατί η μεγάλη απεργία, η μεγάλη κινητοποίηση πρέπει να γίνεται είτε τη μέρα της ψήφισης του αντιδραστικού νομοσχέδιου, ή έστω της παραμονής του (η κυβέρνηση πάλι αιφνιδίασε τα συνδικαλιστικά «κεφάλια» και πάει την ψήφιση από… Δευτέρας); Δεν αποτελεί κάτι τέτοιο μια ανοιχτή παραδοχή ήττας; Και όλο το προηγούμενο διάστημα τι γίνεται; Σύμφωνοι, δεν είναι εύκολα τα πράγματα, αλλά θα γίνονται δυσκολότερα αν δεν οικοδομείται ένα κίνημα από τα κάτω, στους συλλόγους, σε κάθε πόλη της χώρας και με αιτήματα που να μην αναπαράγουν την αμηχανία μπροστά στην κυβερνητική… πανουργία αλλά να δημιουργούν κίνηση μαζών.
Εξ άλλου και με την ψήφιση του νομοσχεδίου δεν θα σταματήσει η γη να γυρνά. Ούτε το σύστημα και η κυβέρνηση απαλλάσσεται από το πρόβλημα (την πίεση για μαζικούς διορισμούς στην εκπαίδευση) ούτε φυσικά οι αναπληρωτές έχουν πειστεί πως εκτός από την προκήρυξη «θα δουν τους εαυτούς τους στα σχολεία» (για να παραφράσουμε τον Υπουργό).
Γι αυτό και ο αγώνας θα συνεχιστεί. Για μαζικούς διορισμούς εκπαιδευτικών. Για μονιμοποίηση όλων των αναπληρωτών. Ενάντια στην ανατροπή των εργασιακών σχέσεων στην εκπαίδευση στην κάθε μορφής αξιολόγηση και προσοντολόγιο πριν και μετά τον διορισμό!

 

 

Των Αγωνιστικών Κινήσεων Εκπαιδευτικών

Comments (0)

Tags: , ,

Να μονιμοποιηθούν όλοι οι αναπληρωτές

Posted on 09 Ιανουαρίου 2019 by admin

Τελικά η κυβέρνηση ανήγγειλε 15.000 διορισμούς σε βάθος τριετίας και έχει ανακοινώσει ότι θα ψηφίσει το νομοσχέδιο την Παρασκευή 11/01. Το σύστημα με βάση το οποίο θα γίνουν(;) οι διορισμοί αυτοί βασίζεται σε τρεις πυλώνες: στα ακαδημαϊκά κριτήρια (πτυχία, μεταπτυχιακά, διδακτορικά, ξένες γλώσσες κλπ.), στην προϋπηρεσία με ταβάνι τα 120 μόρια και στα λεγόμενα κοινωνικά κριτήρια.

1) Η κυβέρνηση εισάγει το προσοντολόγιο, σπέρνοντας τον εμφύλιο στο εσωτερικό των συναδέλφων αναπληρωτών τσακίζοντας το πτυχίο ως μοναδικό κριτήριο για δουλειά και εισάγοντας την αξιολόγηση καταρχάς στους διορισμούς και κατ’ επέκταση σε όλον τον κλάδο. Για αυτό για μας είναι ξεκάθαρο: τα κριτήρια διορισμού θα γίνουν κριτήρια απολύσεων χιλιάδων αναπληρωτών!

2) Κρατάμε πολύ μικρό καλάθι σε σχέση όχι μόνο με τους υποτιθέμενους 15.000 διορισμούς σε βάθος τριετίας, αλλά και με τους 4.500 για τον επόμενο Σεπτέμβρη. Το γεγονός ότι η «δέσμευση» γίνεται σε προεκλογική περίοδο αλλά η υλοποίησή της σε μετεκλογική είναι επαρκές στοιχείο για την παραπάνω διαπίστωση. Ακόμα και με αυτά τα νούμερα οι διορισμοί που εξαγγέλλονται είναι πολυ λιγοτεροι από τους συναδέλφους αναπληρωτές που διορίζονται κάθε χρόνο, αναπληρώνοντας, τον εαυτό τους.

3) Με βάση τα παραπάνω, η απολύτως συντριπτική πλειοψηφία των αναπληρωτών θα μείνει ΕΞΩ από τους διορισμούς.

4) Η «γενναία» (την τελευταία στιγμή) μοριοδότηση της προϋπηρεσίας δεν αναιρεί την παραπάνω πραγματικότητα για έναν απλό λόγο: ανάμεσα σε δύο συνάδελφους με ίδια προϋπηρεσία, σίγουρα μένει έξω αυτός που δεν έχει μεταπτυχιακό – διδακτορικό ή ξένες γλώσσες.

5) Αποδεικνύεται πόσο επικίνδυνη είναι η υποχώρηση του κινήματος (ακόμα και των δυνάμεων της αριστεράς) στα ιδεολογήματα του συστήματος. Όσοι επέμεναν ότι αίτημα του κλάδου είναι η «ουσιαστική επιμόρφωση», καλό θα ήταν να βγάλουν κάποιο συμπέρασμα. Αντίστοιχα, εκτιμάμε ότι δεν βοηθάει η πρόταξη του αιτήματος «διορισμοί με βάση το πτυχίο και την προϋπηρεσία», γιατί υπονομεύει επί της ουσίας την δυνατότητα του να γίνουν μαζικοί διορισμοί.Για αυτό δεν θεωρούμε τυχαίο το γεγονός ότι ο ελιγμός για ανέβασμα του ταβανιού της προϋπηρεσίας στους 120 μήνες δημιούργησε καταρχήν μια αμηχανία.

6) Σε κάθε περίπτωση, η κυβέρνηση καταφέρνει με μοναδικό όχημα την υπόσχεση για διορισμούς να νομιμοποιήσει το προσοντολόγιο, την αξιολόγηση,  το τσάκισμα του πτυχίου. Αυτό που παρουσιάζεται ως φιλολαϊκό μέτρο είναι μια ακόμα αντιδραστική εξέλιξη.

                Στη φάση αυτή είναι κρίσιμο να προταχθούν τα αιτήματα που θα ενωνουν όλους τους συναδέλφους. και αυτά είναι: μονιμοι μαζικοι διορισμοι – να μονιμοποιηθουν ολοι οι αναπληρωτες.

Αν δεν συμβεί αυτό, θα κυριαρχήσει για μια ακόμα φορά η διάσπαση και ο κανιβαλισμός. Η κάθε ομάδα θα διαπραγματεύεται για τον εαυτό της ένα παζάρι στη μεταβολή της μοριοδότησης και αν το καταφέρνει, θα της επιτίθεται μια άλλη ομάδα. Η κυβέρνηση και το σύστημα θα πανηγυρίζουν. Το νέο νομοσχέδιο δεν γεννά ελπίδα και στους νέους πτυχιούχους με προσόντα, αλλά αφαιρεί την ελπίδα(;)- δικαίωμα απ όλους για μόνιμη και σταθερή δουλειά, προάγει τον κανιβαλισμό εξατομικεύοντας την ανεργία, ρίχνει στη βορά των αδηφάγων τους συναδέλφους, ακριβοπληρώνοντας με θυσίες την απόκτηση «προσόντων».

                Το δικαίωμα στην μόνιμη και σταθερή δουλειά είναι από τα πιο βασικά δικαιώματα στη ζωή. Γιατί η μόνιμη και σταθερή δουλειά συγκροτεί τους εργαζόμενους μειώνει το καθεστώς αιχμαλωσίας, αποτελεί τη βάση που  μπορεί να κάνει τους εργαζόμενους μια μάχιμη δύναμη συλλογικού αγώνα και διεκδίκησης.

Ο αγώνας αυτός δεν μπορεί να δοθεί ούτε με όρους διάσπασης (συντεχνιακής – παραταξιακής) ούτε με όρους θεαματικών ενεργειών. Η προσπάθεια των συνδικαλιστικών ηγεσιών (ΟΛΜΕ, ΔΟΕ) να μετατρέψουν την απεργιακή κινητοποίηση της Παρασκευής (που μόνο κάτω από την γενικευμένη ανησυχία που υπάρχει κάλεσαν) σε τραπέζι διαλόγου με την κυβέρνηση, καθώς καταλήγουν στην «απαίτηση» «να συναντηθούμε με τον Τσίπρα», δείχνει για άλλη μια φορά τον ρόλο τους απέναντι σε κάθε προσπάθεια κινητοποιήσεων. Δεν έχουμε να περιμένουμε τίποτα από αυτές. Στόχος μας είναι να μαζικοποιήσουμε τις γενικές μας συνελεύσεις και να πάρουμε αποφάσεις απεργιακών κινητοποιήσεων. Να συγκροτήσουμε τους αγώνες μας, να αναπτύξουμε κοινές δράσεις, να βάλουμε στα σωματεία πρόγραμμα κινητοποιήσεων με στόχους:

Να μην περάσει το κυβερνητικό σχέδιο νομιμοποίησης της αδιοριστίας και της αξιολόγησης.

Συντονίζουμε μέσα από συνελεύσεις, ΕΛΜΕ και διδασκαλικούς συλλόγους για συνέχιση με οργάνωση 48ωρης απεργίας και την επόμενη βδομάδα ανεξάρτητα από το τί θα κάνουν ΟΛΜΕ-ΔΟΕ.

 

Των Αγωνιστικών Κινήσεων Καρδίτσας

Comments (0)

Κωστής Μαραβέγιας - Δυο γυναίκες
Αντώνης Βαρδής - Θέλω να σε δω
Μελίνα Ασλανίδου - Αόρατη πληγή
Φίλιππος Πλιάτσικας - Πολύ χιόνι
Χάρις Αλεξίου - Εξαρτάται
Μάνος Ξυδούς - Γοργόνα
Γιάννης Πάριος - Μόνο αγάπη
Έλλη Πασπαλά - Αύγουστος
Μιλτιάδης Πασχαλίδης - Ανεπίδοτο
Γλυκερία - Δεν έχω πολλά

 


LP - Other people
Wham - Everythink she wants
Sweet - Love is like oxygen
Tina Turner - Steamy windows
Lisa Stansfield - All around the world
Maggie Rielly - Everythink we touchl
Sheryl Crow - My favorite mistake
Fairground Attractions - Perfect
Air Supply - Lost in love
Bad Boys Blue - A world